အခန်း (၉၅) သာမန် ကျောင်းအလှလေး
ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ကိုယ်တိုင် ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ပေးရရင် ပျော်မိမှာပါ...”
“ဒါပေမဲ့ ဒီည ကျွန်မ လုပ်စရာ ရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်မ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဆီ သွားလည်ရဦးမယ်။ သူ့မိသားစုက ခေါက်ဆွဲဆိုင် ဖွင့်ထားတာလေ။ တကယ်လို့ မစ္စတာ ချင်းလန် စိတ်မရှိရင် ခေါက်ဆွဲ နည်းနည်း လိုက်မြည်းကြည့်ပါလား အရသာ တော်တော် ကောင်းတယ်ရှင့်။”
“ဒါဆို ကျွန်တော် လေးလေးစားစားနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါမယ်။”
ချင်းလန် ဆင်ခြေပေးတာ ရပ်လိုက်လေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း က မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု တပ်ဆင်ထားပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမရဲ့ ခံစားချက် အစစ်အမှန်တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်ပြီး သူမနဲ့ ရင်းနှီးခွင့်ရတဲ့ ကျောင်းသား အလွန် နည်းပါးလေသည်။
အခု မိသားစု ခေါက်ဆွဲဆိုင် ပိုင်တယ်လို့ ပြောနေပြီဆိုတော့သာမန် ကျောင်းအလှလေး လင်းရှီးအာ ကလွဲရင် ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ။
ကျိုးဇယ်ချင်း ကိုယ်တိုင် ခေါ်သွားတာ ဖြစ်ပေမယ့်၊
ချင်းလန် အတွက်တော့ ဒါက တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ သွေးဆောင်မှု တစ်ခုပင်။
သူတို့နှစ်ဦး ရဲစခန်းကနေ အတူတူ ထွက်လာပြီး တက္ကစီ ငှားကာ အစားအသောက်တန်းဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြလေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း လို ရင့်ကျက်ပြီး ပညာတတ်ဆန်ကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပတဲ့ ပါမောက္ခ တစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေတာက လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာ အမှန်ပင်။
ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက ချင်းလန် က ဗီလိန်လေ၊ ဒါကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာ အများစုက မနာလို ဝန်တို ဖြစ်ကြရုံကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ စော်ကားတဲ့ စကားတွေ မပြောရဲကြပေ။
သူတို့နှစ်ဦး
“ကိုဘာယာရှီ ခေါက်ဆွဲဆိုင်”
ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ကြလေသည်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင် ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက ကျိုးဇယ်ချင်း ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“ဆရာမ ကျိုး၊ ရောက်လာပြီလား ဒါက... ဆရာမရဲ့ ရည်းစားလား”
ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက ကျိုးဇယ်ချင်း ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ချင်းလန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူက တကယ်ကို ချောမောပြီး အရည်အချင်း ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။
ကျိုးဇယ်ချင်း လို အလှလေး ဘေးမှာ ရပ်နေတာတောင် သူက နေရာလွဲနေသလို လုံးဝ မခံစားရဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ သူတို့က ပိုပြီး လိုက်ဖက်ညီနေသလိုပင်။
“သူက ကျွန်မ သူငယ်ချင်းပါ။ ဒီည အစ်မ လက်ရာ လာမြည်းကြည့်တာပါ၊”
ကျိုးဇယ်ချင်း က ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်ကာ ချင်းလန် ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ရှင် ဘာစားချင်လဲ”
“ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက အမဲသားပေါင်း ခေါက်ဆွဲ ကြိုက်တယ်။”
ချင်းလန် က စားပွဲပေါ် ကပ်ထားတဲ့ မီနူးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို အမဲသားပေါင်း ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပွဲ ပေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာမ ကျိုး၊ ထိုင်ကြပါဦး။ ကျွန်မ ရှီးအာ ကို အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။”
ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက လက်တွေကို ခါးစည်းပေါ် သုတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲကို ခြေလှမ်းသွက်သွက်နဲ့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင်က အပြင်ဘက်မှာ တဲထိုးထားပြီး ခေါက်သိမ်းလို့ရတဲ့ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင် အနည်းငယ် ချထားလေသည်။ ချင်းလန် နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း တို့က မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း က ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ ဦးဆောင်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“မစ္စတာ ချင်းလန်၊ ရှင် ဘာအလုပ် လုပ်လဲ”
“ကျွန်တော်လားကျွန်တော်က ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့သူ၊ သေမယ့်နေ့ စောင့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။”
ချင်းလန် ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီက ကျွန်တော့် အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး ထျန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် ကို ကျောင်းပြောင်းထားတယ်။ အနာဂတ်မှာ မိသားစု စီးပွားရေး လွှဲယူတဲ့အခါ ဒေဝါလီခံရအောင် မဖျက်ဆီးမိစေဖို့ ဗဟုသုတ တချို့ သင်ယူချင်လို့ပါ။”
“တကယ်လား ရှင် အခုမှ ကျောင်းပြောင်းလာတာလား ဘာမေဂျာယူထားလဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။
ချင်းလန် ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။
“နိုင်ငံတကာ ကုန်သွယ်ရေးနှင့် စီးပွားရေး။”
“နိုင်ငံတကာ ကုန်သွယ်ရေး ဌာနကလား”
ကျိုးဇယ်ချင်း အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်ပြီး၊ ကိုယ့်ဘာသာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်မ ရှင့်ဆရာမ ဖြစ်လာမလား မသိဘူး။”
“အဟမ်း၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပြန်မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်မ နာမည် ကျိုးဇယ်ချင်း ပါ။ ထျန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် တရုတ်စာ ဌာနက ပါမောက္ခ တစ်ယောက်ပါ။ တခြား မေဂျာတွေက သင်တန်းတွေကိုလည်း သင်ပေးနေပြီး၊ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ကျွန်မ အခု နိုင်ငံတကာ ကုန်သွယ်ရေး အတန်း တစ်တန်းကို သင်နေတယ်။”
ကျိုးဇယ်ချင်း က ဆရာမ တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မွေးမြူလိုက်ပြီး ချင်းလန် ရှေ့မှာ အလွန် တရားဝင် ဆန်သွားလေသည်။
ချင်းလန် က နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြောလိုက်လေသည်။
“တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ဆရာမ ကျိုး ရဲ့ အတန်းမှာ တကယ် ကျခဲ့ရင်၊ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးရမယ်နော်။”
ကျိုးဇယ်ချင်း မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ပန်းပွင့်ရိုက် အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်မလေး တစ်ယောက် ခေါက်ဆွဲဆိုင် အတွင်းမှ လျှပ်စစ် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ထွက်လာလေသည်။
သူမသည် ကျက်သရေရှိပြီး သိမ်မွေ့ကာ သဘာဝအတိုင်း နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလေသည်။
သူမ၏ အသားအရေသည် နူးညံ့ပြီး၊ မျက်နှာထားသည် ပျော်ရွှင်နေကာ၊ လှပသော မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး ပါးပြင်လေးက အပြုံးကြောင့် ပန်းရောင်သမ်းနေလေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ သူမ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ သိမ်မွေ့ပြီး ကျက်သရေရှိသော အရှိန်အဝါက ဘေးနားရှိ လူများကို ဖမ်းစားလိုက်ကာ၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အသွင်အပြင်အတွက် ရှက်ရွံ့သွားစေပြီး သူမကို ညစ်ညမ်းအောင် မလုပ်ရက် ဖြစ်သွားစေလေသည်။
ဒီဖြူစင်ပြီး လှပတဲ့ ကောင်မလေးက လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘဲ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာသာ ထိုင်နေရလေသည်။
“ဆရာမ ကျိုး၊ ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီရောက်လာတာလဲ”
လင်းရှီးအာ က ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်လေသည်။
သူမနှင့် ကျိုးဇယ်ချင်း တို့သည် ဆရာနှင့် တပည့် ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင် ဘာမဆို ပြောဆိုနိုင်သော ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြလေသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ သူမ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ကြုံတွေ့ရသောအခါ မိဘများကို မပြောပြဘဲ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို အရင် ပြောပြလေ့ ရှိသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း က ညီမလေးအရင်းကို တွေ့လိုက်ရသလို နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ အစ်မကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ သူမက လက်လှမ်းပြီး လင်းရှီးအာ ရဲ့ ပါးကို ဖွဖွလေး ဆွဲညှစ်လိုက်လေသည်။
“ဘာလို့ ငါ လာလို့ မရရမှာလဲ ဒါမှမဟုတ် အတန်းထဲမှာ နင်နဲ့ ဟွမ်ဝမ်ဘင် တို့ အကြောင်း ပြောနေကြတာ အမှန်ပဲလား နင် ရည်းစားရနေပြီ ဆိုတော့ အစ်မကြီးကို လျစ်လျူရှုနေတာပေါ့”
လင်းရှီးအာ အမြန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ဟွမ်ဝမ်ဘင် နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက လက်မလျှော့သေးတာ။ သူက ကျွန်မ သဘောကျတဲ့ ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့...”
သူမ ခြေထောက်တွေကို ငုံ့ကြည့်ပြီး လင်းရှီးအာ ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိသည်။ သူမ လှပသော်လည်း လမ်းမလျှောက်နိုင်သောကြောင့် တစ်သက်လုံး မသန်စွမ်းသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လေသည်။
“ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။
“မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေက နင့်ရဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပတဲ့ မျက်နှာလေးကို အားကျနေကြတာ”
လင်းရှီးအာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်လေသည်။
“ဆရာမ ကျိုး က ကျွန်မကို စနောက်ရတာ ကြိုက်လွန်းတယ်။ တခြားလူတွေ ပြောရင် ကျွန်မ ယုံချင် ယုံလိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမလို အလှပဂေး တစ်ယောက်က ပြောလာတော့ ကျွန်မ နည်းနည်းလေးမှ မပျော်ဘူး။”
“နင့်ဆရာမလည်း နင့်ကို အားကျတာပါပဲ၊”
ကျိုးဇယ်ချင်း က သူမဘေးက ချင်းလန် ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဆရာမ ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ထင်လား၊ ချင်းလန်”
ချင်းလန် ပြန်မဖြေဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဖြူဝင်းပြီး လှပတဲ့ ခြေထောက်တစ်စုံကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
လင်းရှီးအာ အကြည့်ခံနေရလို့ နည်းနည်း နေရခက်လာပြီး၊ သူမရဲ့ ရှည်လျားပြီးသား စကတ်ကို အောက်သို့ နည်းနည်း ထပ်ဆွဲချလိုက်မိလေသည်။
သူမ မေးဖို့ နည်းနည်း ရှက်နေမိသည်။ ဆရာမ ကျိုး နဲ့ အတူပါလာတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ကောင်လေးက တော်တော် ချောတယ်လို့ သူမ အစက ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ အခုတော့ သူမ သိပ်သဘောမကျတော့ပေ။
စတွေ့တွေ့ချင်း မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကို အဲ့ဒီလို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လူမျိုး ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။
မျက်တောင်မခတ်ဘဲ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေတာက နည်းနည်း လွန်လွန်းနေပြီ။
“မစ္စတာ ချင်းလန်”
ကျိုးဇယ်ချင်း တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်လေသည်။
“ဟမ်”
ချင်းလန် လန့်နိုးသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း က ချင်းလန် ကောင်းကြောင်း ပြောပေးဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှီးအာ က လှပေမယ့်၊ ရှင် အဲ့ဒီလောက်ကြီး စိုက်ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကြည့်လွန်းအားကြီးလို့ သူ ရှက်နေပြီ။”
လင်းရှီးအာ က ကျိုးဇယ်ချင်း ကို အပြစ်တင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။
ချင်းလန် ဘာမှ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ အစားထိုး အနေနဲ့ သူ အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်လေသည်။
“လှတော့ လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တခြားအရာထက် ပိုပြီး စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်နေလို့ပါ။”
“ဒီကျောင်းသူလေးက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နဲ့ ဆိုတော့ သီအိုရီအရ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး ဖြစ်ရမယ်။ ဒါဆို ဘာလို့ သူတို့ ခြေထောက်တွေက ကြုံလှီသွားတဲ့ လက္ခဏာ မပြဘဲ၊ အစားထိုး အနေနဲ့ ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံအောင် ကြီးထွားနေရတာလဲ”
သာမန် ကျောင်းအလှလေး လင်းရှီးအာ သည် မူရင်း ဝတ္ထုထဲတွင် ရွှံ့နွံထဲက ပေါက်ဖွားလာသော်လည်း ညစ်ပေခြင်း မရှိဘဲအရောင်ဆိုးခြင်း မခံရသည့် ဖြူစင်ပြီး အပြစ်ကင်းသော ကြာပန်းလေး တစ်ပွင့် ဖြစ်လေသည်။
သူမ ခြေထောက်တွေက မသန်စွမ်း ဖြစ်ပြီး ကုသလို့ မရနိုင်ပေမယ့်၊ ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြောင့်စင်းပြီး သွယ်လျကာ အချိုးအစားကျနပြီး အသားအရေက ဖြူဝင်းနေလေသည်။
ဒါက ဉာဏ်နည်းတဲ့ စာရေးဆရာ ရဲ့ လက်ရာထဲက ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့်၊ အခု ချင်းလန် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ စာရေးဆရာ ကို လက်မထောင်ပေးလိုက်ရလေသည်။
ဒီအမှား က သိပ်ကောင်းတာပဲ။