အခန်း (၉၀) စကားပြောပြီး ညှိနှိုင်းကြရအောင်
“မူယွီယန်၊ စိတ်အေးအေးထား ငါတို့ စကားပြောပြီး ညှိနှိုင်းကြရအောင်။ ငါတို့ကြားမှာ နားလည်မှုလွဲနေတာ တစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်”
“မင်း ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး။ ငါက မင်းထင်သလို လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင်တောင်၊ ငါ့နှလုံးသားကို ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အာ...... မူယွီယန်၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ ငါ ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ မင်းနဲ့ သေတဲ့အထိ ပြန်တိုက်ခိုက်မယ်”
“…”
“မလှုပ်နဲ့၊ ရှင် ဒဏ်ရာရနေတယ်လေ။”
မူယွီယန် က ချင်းလန် ရဲ့ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ချင်းလန် က သူ့ဆီ ခုန်အုပ်လာတဲ့ မူယွီယန် ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မတ်မတ် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး
သူ့မျက်နှာထား အေးစက်နေလေသည်။
“မူယွီယန်၊ ငါ မင်းကို တကယ် အထင်လွဲခဲ့တာပဲ။ မင်းက ဒီလို လူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ငါ ပြင်းထန်တဲ့ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ ရနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး၊ မင်းက ငါ့ကို တကယ် အခွင့်ကောင်း ယူဖို့ ကြိုးစားတယ်ပေါ့”
ဒီစကားတွေကို မနေ့ကသာ ကြားခဲ့ရင် မူယွီယန် တော်တော်လေး စိုးရိမ်မိမှာ သေချာသည်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့......
ချင်းလန် ရဲ့ အကြံအစည်လေးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။
သူက တစ်မျိုးပြောပြီး တခြားတစ်မျိုး လုပ်နေတာပင် သူက အရင်တုန်းက သူမ လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ ဆိုတာ သေချာတယ်။
မူယွီယန် ကိုယ်တိုင်တောင် ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာ မသိပေမယ့်၊ ချင်းလန် နဲ့ ပတ်သက်ရင် သူမ လူနှစ်ယောက်ကို သိနေသလို ခံစားရလေသည်။
ထျန်ဟိုင်မြို့ ကို မလာခင်တုန်းက သူမ ချင်းလန် ကို တကယ် တကယ် မုန်းခဲ့သည်။ တွေ့တိုင်း သူက တောင်စဉ်ရေမရ ပေါက်ကရတွေ ပြောတတ်ပြီး၊ သူမ သူ့ပါးစပ် ပိတ်သွားအောင် သူမရဲ့ ခြေအိတ် တွေကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ ထျန်ဟိုင်မြို့ ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူမ တွေ့ရတဲ့ ချင်းလန် က အရင်က မြင်ဖူးတဲ့ ချင်းလန် နဲ့ လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။
အစပိုင်းမှာ ပစ်မှတ်ထား ခံရတာကနေ တဖြည်းဖြည်း ဆွဲဆောင်ခံလာရတာ အထိ၊ အရာအားလုံးက မသိမသာလေး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ ဒီနေ့ သူမ မကြုံစဖူး ခြေလှမ်းစလှမ်းခဲ့ပြီးနောက်မှာတောင် သူမ နည်းနည်းလေးမှ နောင်တမရခဲ့ပေ။
သူမ တိတ်တဆိတ်တောင် ပျော်ရွှင်နေမိပြီး ဒီနေ့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာ မှန်ကန်တယ်လို့ ခံစားနေရလေသည်။
ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့......
ဒီအချိန်မှာ ချင်းလန် က ကျိန်ဆဲ ရန်တွေ့နေပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူ့စကားတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလို့လေ။
အချိန်တွေ ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့် တစ်နာရီ ဆိုတာ တော်တော် ကြာရှည်သလို ခံစားရလေသည်။
သူမ ပါးပြင်ကို ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ကပ်ထားပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဖက်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“ချင်းလန်...”
သူမရဲ့ အချစ်အားလုံးကို ဒီအချိန်မှာ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီး မူယွီယန် လုံးဝ ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အခု ချင်းလန် ရဲ့ ပုံရိပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
သူမ ပြောပြချင်ရုံ သက်သက်ပါ၊ သူမ ချင်းလန် ကို ဘယ်လောက် ချစ်လဲ ဆိုတာ ပြောပြချင်တာ။
ငြင်းပယ်ခံရမှာ အရှက်ခွဲခံရမှာ
သူမ ဘာအကျိုးဆက်ကိုမှ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ပေ။
ခဏလောက် နားပြီးနောက် မူယွီယန် က သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး ထွက်ခွာသွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မပြပေ။
ချင်းလန် ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ စီးကရက် တစ်လိပ် ထုတ်လိုက်ပြီး မီးညှိကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့တစ်ရှိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
မူယွီယန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တချို့ ရှိနေလေသည်။
ချင်းလန် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ငါ မေ့သွားတယ်၊ မင်းက ဆေးလိပ်နံ့ မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား မခံနိုင်ရင် မင်း အရင် ပြန်သင့်တယ်။ ငါ မင်းကို လိုက်မပို့နိုင်ဘူး။”
မူယွီယန် ၏ လှပသော မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချင်းလန် လက်ထဲက စီးကရက်ကို ယူလိုက်ကာ တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။
မီးခိုးငွေ့ အဝိုင်းလေး တစ်ခုမှ မထွက်ဘဲ မီးခိုးတွေ လွင့်ပျံ့သွားရုံသာ ရှိလေသည်။
သူမ ခေါင်းမာမာနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“နင် ကြိုက်တာကို လက်ခံနိုင်အောင် ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဆေးလိပ်နံ့ မကြိုက်သေးပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ မမုန်းဘဲ နေနိုင်အောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်လေ။”
ဒါ့အပြင် ငါ အခု ထွက်သွားချင်ရင်တောင် သွားလို့ မရတော့ဘူး။
“ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ဆန့်ကျင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာဖြစ်နေမှန်း တကယ် မသိတော့ဘူး။ အရင်က နင့်ကို မြင်ရင် အမြဲ ရွံရှာသလို ခံစားရပေမယ့်၊ အခုကျတော့ တစ်ရက်လောက် မတွေ့ရရင် ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်နေတယ်။”
“ငါ ကောင်လေး တစ်ယောက် နောက်ကို တစ်ခါမှ မလိုက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ နင့်ကို ချစ်မိသွားပြီ ဆိုတာ သေချာ သိတယ်၊ တကယ်၊ တကယ်ကို ကြိုက်မိသွားတာ။”
“ငါ့ကို ရိုက်ချင်ရိုက်၊ ဆူချင်ဆူ၊ နင် ကြိုက်တာ လုပ်။ ငါက အကျိုးအကြောင်း မသိတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ။ နင် ငါ့ကို ကန်ထုတ်ရင်တောင် ငါ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန်ကျလို့ နင် ငါ့ကို လက်မခံသေးရင်တောင် ငါ နင့်ဆီ ပြန်လာဦးမှာပဲ”
မူယွီယန် က ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ပြီး ရှည်လျားပြီး ရင်ထဲက လာတဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်လေသည်။
ချင်းလန် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နာမည်က ချင်းလန် ဖြစ်ပေမယ့်၊ သေချာပေါက် လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြပေ။
အောင်မြင်မှု ခံစားချက် တစ်ခု ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာလေသည်။
ဖြောင်း....
ချင်းလန် ဘာမှ မပြောဘဲ မူယွီယန် ရဲ့ ကျောကိုဖွဖွလေးပုတ် လိုက်လေသည်။
မူယွီယန် နားမလည်သလို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။
“နင် ငါ့ကို ဒီလိုဖွဖွလေး ပုတ်တယ်ဆိုတော့ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလား”
ချင်းလန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။