အခန်း (၈၅) ချင်းလန်၏ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ချူကျူအာ၏ ရင်ခုန်သံ

ချင်းလန် ရဲ့ အရှိန်က အလွန်မြန်ဆန်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအား အပြည့်နီးပါးကို ထုတ်လွှတ်ထားလေသည်။

ခရီးနှင်တာ ပိုမြန်အောင် ကောင်းကင်နဂါးကိုးသွယ် ကျင့်စဉ်ရဲ့ ပထမအဆင့်ကိုတောင် သုံးဖို့ စဉ်းစားမိသည်။

ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေက လှိုင်းလုံးတွေလို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

သူက ချူကျူအာ ရှိတဲ့ တောင်ကုန်းဘက်ကို ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားပြီး ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာတော့ အရင်က နေရာကို ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပေ။

ချူကျူအာ ဒီမှာ မရှိဘူး။

“ကျူအာ၊ ကျူအာ ကိုယ့်ရဲ့ ကျူအာ၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ”

ချင်းလန် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

စနစ် ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေ မှန်ပြောင်း ကို ထုတ်ပြီး မန်တန် တောင်တန်း တစ်ခုလုံးကို ချင်းလန် လိုက်လံ ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

နေရာအနှံ့အပြားမှာ အလောင်းတွေ ပြန့်ကျဲနေတာကိုပဲ တွေ့ရလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သေဆုံးသူနဲ့ ဒဏ်ရာရသူ အများအပြား ရှိနေတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ချူကျူအာ ရဲ့ ခြေရာကို နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့လိုက်လေသည်။ 

သူ မှန်ပြောင်းကို စနစ် ကျောပိုးအိတ်ထဲ ချက်ချင်း ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သူမနောက်ကို ထပ်မံ လိုက်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်လောက် ကြာတော့ ချူကျူအာ နောက်ကို လိုက်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ချင်းလန်က သူမ ရှိတဲ့နေရာကို ရောက်သွားလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ချူကျူအာ ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး ရောက်လာတဲ့ နဂါးနက် အသင်း ဝင်တွေကို စစ်မြေပြင် ရှင်းလင်းဖို့ ညွှန်ကြားနေလေသည်။

ဒီနေရာက အကျအဆုံးတွေက သူမ မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုနေသည်။ နဂါးနက် အသင်း တောင်မှ ဒီလို ရူးသွပ်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ရဲ့ဖန် က လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီ။

သူ လူဘယ်လောက်တောင် သတ်ခဲ့တာလဲ သူက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လိုပဲ။

“ငါတို့ နဂါးနက် အသင်း က ဒဏ်ရာရတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို သယ်သွားကြ ဒဏ်ရာရသူတွေ အားလုံး နဂါးနက် အသင်း ဆီကနေ ငွေကြေး အထောက်အပံ့ အပြည့်အဝ ရရှိမှာ ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး ဆေးဝါး ကုသမှုတွေ ပေးသွားမယ်။ သေဆုံးသွားသူတွေ အတွက်လည်း သူတို့ မိသားစုတွေကို နဂါးနက် အသင်း က လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချူကျူအာ က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စနစ်တကျ ညွှန်ကြားနေပြီး လေးနက်တဲ့ ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။ 

ဒါက လူတွေကို စိတ်ချမ်းသာစေဖို့ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ လုပ်စရာတွေ ပိုများလာပြီး ပေးဆပ်ရတာတွေ ပိုများလာမယ် ဆိုတာ သူမ သိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ နဂါးနက် အသင်း ဝင်တွေကို သိမ်းသွင်းဖို့အတွက် လျော်ကြေးငွေ အမြောက်အမြား ပေးရရင်တောင် သူမ ဒီလို လုပ်ရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

“ကျူအာ”

ချင်းလန် ရဲ့ အသံက နောက်ကျောဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချူကျူအာ အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း နီရဲနေတဲ့ ချင်းလန် ကို တွေ့လိုက်တော့သူမ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။

 “ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ရဲ့ဖန် နဲ့ အဲ့ဒီ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”

ချင်းလန် ရှေ့တိုးလာပြီး မျက်နှာထား အေးစက်နေလေသည်။ 

“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ မင်းကို နေရာမှာပဲ နေခဲ့လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ”

ချူကျူအာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။

 “ကျွန်မရဲ့ နဂါးနက် အသင်း အကြီးအကျယ် အထိနာနေတာကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ”

“မင်း ရောက်လာရုံနဲ့ တစ်ခုခု အသုံးဝင်မယ် ထင်နေလား ရဲ့ဖန် ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလဲ မင်း သိလား သူက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်တာ၊ သူက နတ်ဆိုးပဲ။ မင်းက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လို့လား”

 ချင်းလန် ဆူပူလိုက်လေသည်။

“မိုက်မဲလိုက်တာ တကယ်လို့ အဲ့ဒီကောင်က ပြန်လှည့်လာပြီး မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အဲ့ဒီကျရင် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ ငါ့ခံစားချက်ကို နည်းနည်းလေးမှ မစဉ်းစားပေးဘူးလား မင်းက မင်းရဲ့ နဂါးနက် အသင်း ဝင်တွေ အတွက်ပဲ စဉ်းစားတယ်၊ ကိုယ့်အတွက်ကျတော့ မစဉ်းစားဘူးလား”

ချူကျူအာ ပြန်ငြင်းချင်ပေမယ့် စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတော့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိ ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားပြီး သူမရဲ့ အကြည့်တွေ ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။

စိုးရိမ်ခြင်းက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေတတ်လေသည်။

သူမ ချင်းလန် ကို ဒီလို ပုံပျက်ပန်းပျက် အခြေအနေမျိုးနဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

 အခု သူ ရောက်လာတာက သူမ ထိခိုက်မှာ ကြောက်လို့ တစ်ခုတည်းကြောင့်လား။

ဖြစ်နိုင်တာက... ချင်းလန် ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သူမက ထင်ထားတာထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ နေရာ ရှိနေတာလား။

“ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မကို ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။” 

ချူကျူအာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အပြေးရောက်လာတဲ့ နဂါးနက် အသင်း ဝင်တွေဘက် လှည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

 “ငါ ပြောသလို လုပ်၊ ဒဏ်ရာရသူ အားလုံးကို ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံ ပို့လိုက်၊ နေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်၊ ဘာခြေရာမှ မကျန်စေနဲ့”

နဂါးနက် အသင်း စတည်ထောင်ကာစက မကြာခဏ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး နေ့တိုင်း အဖွဲ့ဝင် အများအပြား ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။ 

အစိုးရ ဆေးရုံတွေကို သွားရင် ပြဿနာ တက်လွယ်တာကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ချူလုံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။

 အခုတော့ အဲ့ဒီဆေးရုံက ထျန်ဟိုင်မြို့ မှာ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ညွှန်ကြားချက် ပေးပြီးနောက် ချူကျူအာ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ 

သူမ ချင်းလန် လက်ကို ဆွဲပြီး မန်တန် တောင်တန်း ရဲ့ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက် ဂူတစ်ခုကို တွေ့တော့ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး အပြစ်တင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ကျွန်မက နဂါးနက် အသင်း ရဲ့ သခင်မလေးလေ။ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မက အရမ်း ဂုဏ်ရှိတဲ့သူ။ ရှင်ကျွန်မကို ကလေးမလေးလို ဆက်ဆံတာ မကောင်းဘူး။ နောက်တစ်ခါ သူများရှေ့မှာ အဲ့လို မလုပ်နဲ့။”

“ငါ ဘာစိတ်ပူနေလဲ ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ ဘာလို့ ငါ့စကား နားမထောင်တာလဲ ဒီမှာက အန္တရာယ် များတယ်။ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

 ချင်းလန် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်သလို ချူကျူအာ စကားထဲက ဟာကွက်တွေကိုလည်း ထောက်ပြမနေပေ။

လူရှေ့မှာ ဒီလို လုပ်ပြီး ကွယ်ရာမှာကျတော့ လုပ်တယ်ပေါ့။

ဒီမှာ နားလည်မှုလွဲတာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရပေမယ့် ချင်းလန် ရှင်းပြဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်နေဖို့ ပိုကြိုက်လေသည်။

ချူကျူအာ က ချင်းလန် လက်ကို ကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ ဘာလုပ်နေလဲ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ရဲ့ဖန် မန်တန် တောင်တန်း အဆုံးမှာ ပျောက်သွားတာ မြင်ပြီးမှ ကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းဖို့ ဆင်းလာတာပါ။”

“မင်း အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံခဲ့သေးလား ဒဏ်ရာရသွားသေးလား” 

ချင်းလန် တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မေးပြီး ရှေ့တိုးကာ စတင် စမ်းသပ် စစ်ဆေးလေသည်။

ချူကျူအာ နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် ချင်းလန် ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် ချင်းလန် အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။ 

“ကျူအာ၊ မင်း ဒဏ်ရာရထားတယ်”

ချူကျူအာ ကျောက်တုံးကို မှီလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပိုက်ကာ ချိုမြိန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ 

“ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

သူမ လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားလေသည်။ ချင်းလန် က မယုံနိုင်လောက်အောင် လောဘကြီးတာပဲ။ တစ်စက္ကန့်လောက်က သူမ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူနေပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ဆိုတာ သေချာသွားတာနဲ့ ပြဿနာ ပြန်ရှာတော့တာပဲ။

သူအခု မဆင်မခြင် လုပ်နေပြန်ပြီ။

တစ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် ချူကျူအာ သွားကြိတ်ပြီး ချင်းလန် ကို တွန်းထုတ်ကာ နောက်ပြောင်ပြီး ဆူပူလိုက်လေသည်။

သုံးမိနစ် ကြာပြီးနောက် ချူကျူအာ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရလေသည်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားကရုဏာနှင့် စိတ်နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချင်းလန် ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုက လွှမ်းမိုးလွန်းလို့ ချူကျူအာ မျက်နှာပေါ်မှာ အချစ်ကို မဖော်ပြချင်ရင်တောင် သူမ ရင်ထဲမှာ ကျေးဇူးတင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ 

သူမ အရမ်း ပျော်ရွှင်လွန်းလို့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်.....

“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် +1000 ရရှိသွားပါပြီ။”

“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် 1000*2 ရရှိသွားပါပြီ။”

ချင်းလန် ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှု နောက်ဆုံးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရွေးချယ်ခံ သေသွားရင် ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဗီလိန်အမှတ်တွေ ဆက်မရတော့မှာကို သူ အရမ်း ကြောက်ခဲ့တာ။

အခုတော့ အဲ့လို မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားသွားပြီ။

 ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော်က ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော်၊ ကံကြမ္မာရဲ့ သမီးတော်က ကံကြမ္မာရဲ့ သမီးတော်ပဲ။

 သူတို့က ကိုယ့်ကံကြမ္မာနဲ့ကိုယ် ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မဆိုင်ကြပေ။

ဒီနည်းနဲ့ သူ အရင်က လုပ်ဖို့ အချိန်မရလိုက်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုနောက်မှ လုပ်လိုက်ရင်လည်း ရတာပဲ၊ အဲ့ဒါနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ။

ဒါက ပျော်ပါးဖို့ကြောင့် သက်သက် မဟုတ်ပေ  အရေးကြီးတာက ဒါက ဗီလိန်အမှတ်တွေ ရှာဖို့ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ။