အခန်း (၇၈) ယောက္ခမနဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို ဖွဲ့ခြင်း

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ” 

ချူလုံ ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အလောင်းအနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ 

ကျန့်ဟူ ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သူ့အောက် လုံးဝ မနိမ့်ပေ ဒါပေမဲ့  ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာပဲ အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ချင်းလန် ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အရမ်း ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ကောလာဟလတွေလို သူက စားသောက်ပျော်ပါးဖို့ပဲ သိတဲ့ လူရှုပ်လူပွေ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။

လေထုထဲမှာ သွေးနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြေအနေက လေးလံနေလေသည်။

ချူကျူအာ နဲ့ ဖန်းချွမ်ယာ တို့က ချူလုံ နဲ့ အတူနေလာတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ဖူးကြပေမယ့်၊ ပါးစပ်နဲ့ နှာခေါင်းကို အုပ်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြကာ မကြည့်ချင်ကြပေ။

ပုံမှန်ဆို ရက်စက်တဲ့ မိန်းမပျိုလေး လင်းယိုချူ ဒုက္ခရောက်နေလေပြီ။

သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းပြီး အန်နေလေသည်။ ခုံတန်းလျားမှာ သောက်ထားတဲ့ အချိုရည်တွေပါ ပြန်ပါလာပြီး အမူးပြေဆေးထက်တောင် ပိုထိရောက်နေလေသည်။

ကျန့်ဟူ ရဲ့ ဦးခေါင်း အပိုင်းအစတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေဆဲပင်။

ကျည်ဆန်ထိမှန်ချိန်မှာ ကျန့်ဟူ ပါးစပ်ဟမထားသလို အတွင်းနဲ့ အပြင် လေဖိအား မညီမျှတာကြောင့် နဖူးမှာ အပေါက်တစ်ပေါက်တည်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ခေါင်းပွင့်ထွက်သွားတာက ဖရဲသီး ပေါက်ကွဲသလိုပင် နေရာတိုင်းမှာ အနီရောင်၊ အဖြူရောင် အပိုင်းအစ သေးသေးလေးတွေ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။

မိန်းကလေးတွေကို ထားလိုက်ပါဦး၊ သာမန် အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက်တောင်မှ ဒီလို အခြေအနေကို သည်းခံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲလှပေသည်။

တီ တီ~ တီ တီ~

အပြင်ဘက်မှာ ရဲကား ဥသြသံတွေ ကြားနေရလေသည်။

ကျွင်းဇီ ရှေ့တိုးလာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ 

“သခင်လေး၊ သခင်လေး အရင် ထွက်သွားသင့်တယ်။ ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပေမယ့် ဖြေရှင်းပေးမယ့်လူတော့ လိုတယ်။ ဒီည သခင်လေးမှာ အရေးကြီး ကိစ္စရှိတယ် မဟုတ်လား ကျန်တာ ကျွန်တော့်ကို လွှဲထားလိုက်ပါ။”

ပြောရင်းနဲ့ သူက အိတ်ကပ်ထဲက စာအုပ်နီလေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန့်ဟူ ရဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“နောက်ကျရင် ဘာပြောသင့်တယ်၊ ဘာမပြောသင့်ဘူး ဆိုတာ မင်းတို့ စိတ်ထဲမှာ သိကြမှာပါ။ မင်းတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်ရင် နှစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ထောင်ကျမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မပြောသင့်တာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရင်၊ သက်သေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင်တောင်မှ မင်းတို့ သုံးရက်ထက်ပိုပြီး အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ နားလည်လား”

လူမိုက်တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းကို အသည်းအသန် ညိတ်ပြလိုက်ကြလေသည်။

 သူတို့က ချင်းလန် ရဲ့ ရက်စက်မှုကြောင့် ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လက်စားချေဖို့ ဆန္ဒ လုံးဝ မရှိကြတော့ပေ။

ချင်းလန် က ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ပြုံးလိုက်ပြီး ချူ မိသားစု သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ဦးလေး ချူ၊ ဒီကနေ အရင် ထွက်ကြရအောင်။ ရဲတွေ ရောက်လာရင် ရှင်းပြရတာ အလုပ်ရှုပ်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ဦးလေး စကားပြောဖို့ကြာနေလိမ့်မယ်။”

“ကောင်းပြီ၊ သခင်လေး ချင်း ပြောသလို လုပ်ကြတာပေါ့။” 

ချူလုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

မိသားစု သုံးယောက် ချင်းလန် နောက်က လိုက်ပြီး ဘုရင်မ ဘား နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

မူလက သူ လင်းယိုချူ ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့်၊ အဲ့ဒီမိန်းမက ကြောက်လွန်းလို့ ဘဲတစ်ကောင်လို ခြေကားယားပြီး ထိုင်နေကာ ဘယ်လောက်ခေါ်ခေါ် မလှုပ်တော့ပေ။

ချင်းလန် သူမကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပျင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

 အဆိုးဆုံး အနေနဲ့ သူမ ရဲစခန်းကို အခေါ်ခံရပြီး ထွက်ဆိုချက် ပေးရရုံပေါ့။ သူမ စည်းကျော်ပြီး ဘာမှ မပြောမိအောင် ကျွင်းဇီ ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်ရုံပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ပြန်လွတ်လာမှာ သေချာလို့ အလျင်လိုစရာ မလိုပေ။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ယောက္ခမနှင့် သားမက်ကြား တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

မူးနေတဲ့ ချူလုံ နဲ့ ဖန်းချွမ်ယာ တို့က သူတို့ပိုင်တဲ့ ဟိုတယ် တစ်ခုကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ကားပေါ် တက်လိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းချွမ်ယာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 “ချင်းလန် ကို သင်ခန်းစာ ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား စကားနည်းနည်းပဲ ပြောရသေးတယ်၊ သောက်ဖို့ စလိုက်ကြတယ်။ သောက်တာက ထားလိုက်ပါဦး၊ နောက်ဆုံးကျတော့ ရှင်က ချင်းလန် နဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို ဖွဲ့ချင်နေတယ်ပေါ့ သူ့ကို ရှင့်ညီအစ်ကို အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်တဲ့လား”

နောက်နေတာလား အဲ့ဒါ ရှင့်သမီးရဲ့ ရည်းစားလေ။ လူကြီးတစ်ယောက် အနေနဲ့ အမူအကျင့် မရှိတော့ဘူးလား။

စော်ကားမှုတွေ ပြောပြီးနောက် ဖန်းချွမ်ယာ က ထိုင်ခုံမှာ ခွေခွေလေး ထိုင်ပြီး မျက်လုံးတစ်ဝက် မှိတ်နေတဲ့ ချူလုံ ကို ကြည့်ကာ အသံနှိမ့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကားထွက်သွားပြီးမှသာ မူးနေသေးတဲ့ ချူလုံ မျက်လုံးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်လေသည်။

 မျက်နှာက နီရဲနေပေမယ့် မျက်လုံးအကြည့်တွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်ပြတ်သားနေလေသည်။ 

“အဲ့ဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့ ခုနက ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ”

ဖန်းချွမ်ယာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ 

“ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ ရှင် အကောင်းကြီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား ရှင့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု ကျန့်ဟူ တောင် အရှင်းခံလိုက်ရပြီလေ။”

ချူလုံ ကြောက်လန့်နေဆဲပင်။

 “ချင်းလန် က သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ကျည်ဆန်ကို ငါ့ခေါင်းကို ချိန်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီကောင်လေး ငါ့ကို တကယ် သတ်ချင်နေတယ်လို့ ငါ သံသယ ဝင်နေမိတယ်”

ချင်းလန် ရဲ့ လူတွေက အထက်လူကြီးတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတယ် ဆိုတာ မမြင်ဘူးလား။

 သူတို့အားလုံးမှာ တရားဝင် လိုင်စင်တွေ ရှိကြတယ်။ လူငါးယောက်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ကိုပါ ထပ်သတ်လိုက်တာ သိပ်ကွာခြားမှု မရှိဘူး။

သောက်ရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ

ချင်းလန် ကို ပျက်စီးနေတဲ့ ကောင်စုတ်လေးလို့ ဘယ်သူ ပြောတာလဲ ပျက်စီးနေတဲ့ ကောင်စုတ်လေးတွေ အားလုံးသာ အဲ့ဒီလို ဆိုရင် လောကကြီးမှာ ရိုးသားတဲ့ လူကောင်းတွေ ကျန်ပါဦးမလား။

သူက မူလက ချင်းလန် ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မယ်လို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူ့ယောက္ခမလေ။

ဒါပေမဲ့ တွေ့တာနဲ့ စကားတောင် မပြောရသေးခင်မှာပဲ ချင်းလန် က ကျားနဲ့ နဂါးကို တုန်လှုပ်စေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး

သူ့ကို သေမတတ် ကြောက်သွားစေခဲ့တယ်လေ။

ချင်းလန် တစ်ယောက်တည်းက ကျန့်ဟူ ကို ပစ်သတ်လိုက်တာ ဆိုရင် ကိစ္စမရှိဘူး။ ချူလုံ က မြင်ကွင်းကြီးတွေကို ရင်းနှီးပြီးသားမို့ ဒီလောက် ထိတ်လန့်မှာ မဟုတ်ပေ။

အဓိက အချက်က ဒါတွေအားလုံးကို ချင်းလန် က ကြိုတင် စီစဉ်ထားတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားနေလို့ပင်။

ကျန့်ဟူ ကို သတ်တာမှာ အမှားအယွင်း တစ်စက်မှ မကျန်ရစ်စေရုံမက၊ သူ့ရာထူးကြောင့် ဒီကိစ္စအတွက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတောင် ရကောင်း ရနိုင်သေးသည်။

မဆင်မခြင်နဲ့ မာနကြီးတဲ့ ဒုတိယ မျိုးဆက် သူဌေးသားက ကြောက်စရာမကောင်းပေ။

 ကြောက်စရာ ကောင်းတာက ကြောက်ခမန်းလိလိ နောက်ခံ ရှိရုံတင်မကဘဲ ဦးနှောက်ပါ ရှိနေတဲ့ ဒုတိယ မျိုးဆက် သူဌေးသားဖြစ်နေတာပင်။

အဲ့ဒီလို လူမျိုးနဲ့ ကစားရတာ၊ သူ့မှာ နောက်ထပ် အသက်ဆယ်ချောင်း ရှိရင်တောင် သေဖို့ မလောက်ဘူးလို့ ချူလုံ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာလား ကျူအာ ရော သူဟိုတယ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်မလား”

“အဲ့ဒါ ရှင့်သမီးအရင်းနော်” 

ဖန်းချွမ်ယာ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။

ချူလုံ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

 “ကျူအာ သာ မရှိရင်၊ ဒီနေ့ အဲ့ဒီ သေနတ်ထဲက နောက်ဆုံး ကျည်ဆန်က ငါ့အတွက် ဖြစ်သွားမှာ ငါ ကြောက်နေမိတယ်။”

ဟင်း... ချင်းလန် နဲ့ ကျူအာ ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲ မသိဘူး။ သူတို့က အလေးအနက် တွဲနေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခဏတာ ပျော်ပါးနေကြတာလား။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ သားသမီး မြေးမြစ်တွေမှာ သူတို့ ကံကြမ္မာနဲ့ သူတို့ ရှိကြတာပဲ။ ချင်းလန် ကိစ္စတွေကို ကျူအာ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ မျှော်လင့်တာကတော့ သူမ အခြေအနေကို ထိန်းနိုင်ပါစေပေါ့။”

ဖန်းချွမ်ယာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

 “ချူလုံ၊ ရှင် ရူးနေလား ရှင်က အရင်တုန်းက ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပါ၊ အခု ကိုယ့်သမီးအရင်းကိုတောင် မစောင့်ရှောက်ရဲတော့ဘူးလား ရှင် ယောကျ်ား ဟုတ်သေးရဲ့လား ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သူရဲဘော ကြောင်နိုင်ရတာလဲ”

“ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ငါ ပြန်မလာခဲ့သင့်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ကျူအာ နဲ့အတူ နေခဲ့သင့်တာ။ အဲ့ဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင် ချင်းလန် နဲ့ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခိုင်းလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး”

ချူလုံ နဖူးကို ကိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖော်ပြဖို့ စကားလုံး မရှိတော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်၌ ချင်းလန် သည်လည်း ချူကျူအာ ကို ဇိမ်ခံအခန်း ထဲကို တွဲပို့ပေးနေလေသည်။

ချူကျူအာ ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ချင်းလန် က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

 “ကျူအာ၊ ဘာလို့ မျက်နှာ ဒီလောက် နီနေတာလဲ ဖျားချင်နေတာများလား အရင် လှဲလိုက်ပါဦး၊ ကိုယ် အပူချိန် တိုင်းပေးမယ်၊ လှုပ်မနေနဲ့”

ကိုယ်အပူချိန် တိုင်းတာက သိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်တစ်ခုမလို့ အချိန်အကြာကြီး ကြာသွားလေသည်။

“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် +1000 ရရှိသွားပါပြီ။”

“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ်သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် 1000*2 ရရှိသွားပါပြီ။”

“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် 1000*3 ရရှိသွားပါပြီ။”

ချူကျူအာ မကျေမနပ် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

 “ချင်းလန်၊ နင်က လူယုတ်မာပဲ လူတွေကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူးလေ”