အခန်း (၇၅) ဒယ်ဒီလို့ခေါ်ရင် မင်းကို ကယ်​ပေးမယ်

ဖုန်းမချခင် ချူကျူအာ က ဖုန်းခေါ်ရတဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ဘဲပြောလိုက်လေသည်။

 “ဒီည ဘုရင်မဘား မှာကျွန်မမိဘတွေ ရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတယ်။”

အဲ့ဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ ချင်းလန် ငြင်းဆန်ခွင့် မရခင် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။

ချင်းလန် ထိုင်ခုံမှာ ဆက်ထိုင်နေပြီး ဖုန်းကို နားနား ကပ်ထားရင်း ထူးဆန်းတဲ့ မသက်မသာ ခံစားမှု တစ်ခု ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ငါတို့ ချူလုံ ကို သွားတွေ့ရတော့မလား။

ဒါက ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံး ရှေ့ရောက်လာပြီ ဆိုတဲ့ သဘောလား။

ဒါဆို လင်းယိုချူ လည်း ဒီည ဘုရင်မ ဘား မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒါက ကောင်းတဲ့ အရာ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူက ကင်းမြီးကောက် ရှိတဲ့ နေရာကို ရောင်းစားပြီးပြီ။ မကြာခင်မှာ ပိုင်ရှောက်ချွမ် က ရဲ့ဖန် သူ့သားကို သတ်လိုက်တယ် ဆိုတဲ့ သတင်းအမှားကို သိသွားတော့မှာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် သေချာပေါက် သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ကြတော့မှာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီအခြေအနေမှာ သူက ရဲ့ဖန် ကို အမဲလိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံး ရှေ့ရောက်မလာခဲ့ရင် ရဲ့ဖန် သေပြီးတဲ့နောက် ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးတွေဆီက ဗီလိန်အမှတ်တွေ ရဦးမလား ဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။

အဲ့ဒီညတွင် ဘုရင်မ ဘားသည် လူအများအပြားနဲ့  ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကပွဲကြမ်းပြင်ပေါ်က အမျိုးသမီးတွေက ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေပြီး ကျက်သရေရှိစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေကလည်း မူလနေရာကနေ ရွေ့လျားကုန်ကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

အမျိုးသားတွေကတော့ ဝံပုလွေတွေလို အဲ့ဒီနေရာကို စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး  လက်တွေကို ခေါင်းပေါ် မြှောက်ပြီး ခေါင်းတွေကို အပေါ်အောက် ဘယ်ညာ စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ခါနေကြလေသည်။

ဒီလို ဆူညံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လင်းယိုချူ ကတော့ ဆိုင်ထောင့်က ခုံတန်းလျား တစ်ခုမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဝိုင်သောက်နေကာ သူမသည် အလွန်အမင်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပြီး ဝမ်းနည်းနေလေသည်။

ငါ မူယွီယန် ဆီ ဖုန်းဆက်ပေမယ့် သူ မကိုင်ဘူး။

သူတို့ အိမ်ရှေ့ တိုက်ရိုက် သွားတော့လည်း  အငြင်းခံလိုက်ရတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိတော့သလို ခံစားနေရလေသည်။

သူမ နှလုံးသား နာကျင်နေပြီး အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားနေရလေသည်။

 စိတ်ပျက်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ လွှမ်းမိုးနေတာကြောင့် သူမ ဒီဆူညံတဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်တည်း လာပြီး သောက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဒီနည်းလမ်းနဲ့မှ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်မယ် ထင်တယ်။

“ငါ့ကို နို့တစ်ပုလင်း ပေးပါ။”

လင်းယိုချူ ဘေးနားက ခုံတန်းလျားဆီကနေ ရင်းနှီးတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရကာ သူမ အံ့ဩတကြီး အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။ 

“နင်လား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

ချင်းလန် သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကောင်တာ ဆီကနေနို့တစ်ပုလင်း ယူလိုက်ကာ အဖုံးဖွင့်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

သူက ပြုံးနေတဲ့ အရက်စပ်သူကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီး အရက်စပ်သူ ခေါင်းငုံ့သွားတဲ့အထိ ကြည့်နေပေမယ့် အရက်စပ်သူက ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

“ဘာလို့လဲ...”

ချင်းလန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ နည်းနည်း နောင်တရသွားလေသည်။

သူ နို့လက်ဖက်ရည် မှာခဲ့တာလေ တကယ်လို့ ဇာတ်လိုက်သာ ဆိုရင် သေချာပေါက် လှောင်ပြောင်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

အဲ့ဒီနောက် သူက အနက်ရောင် ဘဏ်ကတ် တစ်ကတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ နို့ဘူး တစ်သိန်း ဝယ်လိုက်ကာ အရက်စပ်သူက ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ပေးခဲ့ရလေသည်။

ကြွားဝါဖို့ အခွင့်အရေး ကောင်းပေမယ့် အရက်စပ်သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပေ။

ဗီလိန်တွေ ကြွားဝါဖို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခဲရတာလဲ။

လင်းယိုချူ က ချင်းလန် ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို လုံးဝ မသိဘဲ ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

 “နင် ငါ့နောက် လိုက်နေတာလား”

ချင်းလန် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးသလို ပြောလိုက်လေသည်။

 “မင်း ရူးနေလား ဘာလို့ တောက်လျှောက် ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ နိုင်ငံသား ကျင့်ဝတ် စာအုပ်ကို အလွတ်ကျက်ပြီးလို့ လုပ်စရာ မရှိတော့တာလား”

“နင်”

လင်းယိုချူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပါးစပ်ပိတ်သွားလေသည်။ 

“မင်း ဒီလောက် တော်နေရင် ငါနဲ့ စကားမပြောနဲ့လေ”

ချင်းလန် က ဦးဆောင်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် အနေနဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို ဇစ်ဆွဲပိတ်တဲ့ ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ခဏကြာတော့ ခေါင်းကြီးကြီးနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက်နဲ့ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသားတစ်အုပ် ရောက်လာပြီး ခုံတန်းလျား ရှေ့မှာ လင်းယိုချူ ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြလေသည်။

“ရှင်တို့ ဘယ်သူတွေလဲ ဘာလိုချင်လို့လဲ” 

လင်းယိုချူ ဒါကို မြင်တော့ လန့်သွားပြီး နည်းနည်း အမူးပြေသွားလေသည်။

ခေါင်းကြီးနဲ့ လူက ခေါင်းဆောင်မှန်း သိသာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“လင်းယိုချူ၊ ယန်ကျင်း က လင်းမိသားစု ရဲ့ သမီးကြီး မဟုတ်လား လင်းသခင်ဟောင်း ထျန်ဟိုင်မြို့ မှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာသိုက်ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး မဟုတ်လား အကြမ်းဖျင်း ဘယ်နားမှာ ရှိလဲ ဆိုတာနဲ့ တခြားအချက်အလက်တွေကို ငါ့ကို ပြောပြ”

လင်းယိုချူ ပျာယာခတ်သွားလေသည်။

 “ဘာ ရတနာသိုက်လဲ ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိဘူး”

“မသိဘူး” 

ခေါင်းကြီး က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ 

“မစ္စ လင်း က မပြောချင်ဘူး ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရုံသာ ရှိတော့တာပေါ့။ ရတနာသိုက် ရှာတွေ့တဲ့အထိ ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ပါဦး။”

လင်းယိုချူ က မူလက ထျန်ဟိုင်မြို့ ဇာတိ ဖြစ်ပြီး ပရမ်းပတာခေတ်တုန်းက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ သူခိုးအိုကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက် ဖြစ်လေသည်။ 

သူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ စုဆောင်းခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း စစ်ပွဲကြောင့် ခေတ္တ ဝှက်ထားခဲ့ရလေသည်။

နောက်ပိုင်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ်မှာ လင်း သခင်ကြီးအိုက လက်နက်ကြီးကျည်စ ထိမှန်သွားခဲ့လေသည်။

မိသားစုက ဒဏ်ရာတွေကို ဆေးကြောပေးဖို့ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အင်္ဂါတွေ ပေါက်ကွဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရတနာသိုက် ရှိတဲ့ နေရာက အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် တချို့မျိုးဆက်တွေက သူတို့ လူကြီးတွေ ပြောပြတာ ကြားဖူးတာက ဒီလို မဟုတ်ပေ။

 လင်းမိသားစု ရဲ့ တိုက်ရိုက် မျိုးဆက်တွေ အားလုံးက အဲ့ဒီ ရတနာသိုက်ကြီး ဘယ်မှာရှိလဲ ဆိုတာ သိကြပေမယ့် ပမာဏ အရမ်းများလွန်းလို့ အလွဲသုံးစား မလုပ်ရဲကြဘဲ မူလနေရာမှာပဲ မြှုပ်နှံထားဆဲ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။

ကျန့်ဟူ လို့ အမည်ရတဲ့ ခေါင်းကြီး က အဲ့ဒီတုန်းက လင်း သခင်ကြီးအိုရဲ့ အစေခံတွေထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက် ဖြစ်တာမို့ ဒီသတင်းကို သဘာဝကျကျ သိထားလေသည်။

အရင်တုန်းက လင်းမိသားစု က ယန်ကျင်း မှာ နေထိုင်ကြတာလေ။ သူ့မှာ သတ္တိ ဆယ်ဆလောက် ရှိရင်တောင် ယန်ကျင်း လို နေရာမျိုးကို သွားပြီး ပြဿနာ ရှာရဲမှာ မဟုတ်ပေ။ 

ဒါပေမဲ့ အခု လင်းယိုချူ က ထျန်ဟိုင်မြို့ ကို ရောက်လာပြီး တိုက်ဆိုင်စွာ တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက် သောက်နေတာ။ ဒီလို အခွင့်ကောင်းကြီးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ။

“ခေါ်သွားကြ”

ကျန့်ဟူ ပြောလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ့လက်အောက်က လူမိုက်တစ်သိုက် ရှေ့တိုးလာကြလေသည်။

လင်းယိုချူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားလေသည်။ 

သူမက အိမ်မှာသာ ထက်မြက်ပြီး ချင်းလန် နဲ့သာ တင်းမာနိုင်တာ၊ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်တွေကို တွေ့လိုက်ရတော့ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။ 

သူမက ခါးသက်သက် မျက်နှာထားနဲ့ ဘေးနားက ချင်းလန် ကို ကြည့်ပြီး တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

 “ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပါဦး... ရတနာသိုက် အကြောင်း ကျွန်မ တကယ် ဘာမှ မသိပါဘူး။”

သူမ ဒီလျှို့ဝှက်ချက် အကြောင်း ကြားဖူးပေမယ့် ရတနာသိုက် ဘယ်မှာရှိလဲ ဆိုတာ သူမ မသိသလို၊ သူမအဖေနဲ့ အဲ့ဒီခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ သူမအဘိုးတောင်မှ ကလေးဘဝပဲ ရှိကြသေးတာလေ။

အထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။

မူရင်း ဝတ္ထုထဲမှာ ဒီဇာတ်ကွက်က ကြီးမားတဲ့ အချိတ်အဆက် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ရတနာသိုက် တည်နေရာကို နောက်ပိုင်း ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ရပေ။

 စာရေးသူက မဖော်ပြ ခဲ့ပေ။

လင်းယိုချူ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာကို ချင်းလန် စိတ်ထဲကနေ သိနေပေမယ့် အဓိက အချက်က အဲ့ဒီ လူကောင်ကြီး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျန့်ဟူ က မယုံတာလေ။

လူမိုက် အနည်းငယ် စတင် လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်ပြီး လူတစ်စုက ဘယ်သူမှ အနားမကပ်နိုင်အောင်၊ ဖုန်းထုတ်ပြီး ဗီဒီယို မရိုက်နိုင်အောင် စောင့်ကြပ်နေကြလေသည်။

 သူတို့ အားလုံးက လူမိုက်တွေ ဖြစ်ပြီး အဆင့်တွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြတာ ထင်ရှားလေသည်။

“ငါ မှားပါတယ်၊ ငါ မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ချင်းလန်၊ ငါ့ကို ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါဦး ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နင့်ကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

 လင်းယိုချူ က ခါးသက်သက် မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း နစ်နာသလို ခံစားနေရလေသည်။

ဒီည တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်သင့်မှန်း သူမ သိခဲ့သင့်တာ။ ကိုယ်ရံတော်တောင် မခေါ်လာခဲ့မိဘူး။

 သူမလို အားနွဲ့တဲ့အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က လူကောင်ကြီးရဲ့ လက်သီးချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်မှာလဲ။

ချင်းလန် ဒုတိယအကြိမ် အနေနဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို ဇစ်ဆွဲပိတ်တဲ့ ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

လင်းယိုချူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသံကျယ်ကြီး ဆဲရေးလိုက်လေသည်။

 “ငါက အရူးပဲ”

ချင်းလန် ကနို့ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

 “ငါ့ကို ဒယ်ဒီ လို့ ခေါ်ရင် မင်းကို ကယ်ပေးမယ်။”