အခန်း (၇၀) ရွှေတံဆိပ်ဆုရှင်နည်းပြကျွင်းဇီ
တချို့လူတွေက စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပေမယ့် တချို့ကတော့ တောက်ပနေကြကာ ကျွင်းဇီ ကအကောင်းဆုံး ဥပမာတစ်ခုပင်။ သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး နက်ကတိုင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စည်းနှောင်ထားလေသည်။
လက်ချောင်းထက် ပိုတိုသော သူ့ဆံပင်များကိုလည်း ဖယောင်းလိမ်းပြီး နောက်သို့ သပ်တင်ထားရာ ထူးဆန်းပြီး ပြောင်လက်နေသော ဆံပင်ပုံစံ ဖြစ်နေလေသည်။
သူသည် ယာယီ ငှားရမ်းထားသော ဟိုတယ် အစည်းအဝေးခန်းမ၏ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး လက်သီးဖြင့် ပါးစပ်ကိုကာ၍ ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ရာနီးပါး ရှိပြီး အားလုံးသည် အငြိမ်းစား အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားဟောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ထဲတွင် ကျွင်းဇီ ၏ အတန်းဖော်များနှင့် အသိမိတ်ဆွေများ ပါဝင်လေသည်။
သခင်လေးက သူ့ကို သူယုံကြည်ရတဲ့သူကို ရှာခိုင်းထားတာလေ၊ သူက တပ်ထဲမှာ သူသိသမျှ လူတိုင်းကိုယုံကြည်တာဆိုတော့ လူအများကြီး ခေါ်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို ကျွင်း၊ အစ်ကို တကယ် ချမ်းသာသွားပြီပဲ။ညီအစ်ကိုတွေ ဒီလောက် အများကြီးကို ခေါ်ထားပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် အခန်းတစ်ခန်းစီ ငှားပေးထားတယ်။ အခု ဟိုတယ်အထပ်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို တပ်က ရဲဘော်ဟောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကို ကျွင်း၊ ကျွန်တော် တကယ် အားကျမိတယ်။ အနားယူသွားတဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းတွေ အားလုံးထဲမှာ အစ်ကိုက အဆင်အပြေဆုံးပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ကျွင်း... ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရမယ့် ကိစ္စတချို့ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာတာ အစ်ကို့မျက်နှာကို ထောက်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကို ကျွင်း၊ ကျွန်တော် အခု ကုမ္ပဏီမှာ တော်တော် အဆင်ပြေနေပြီ။ မနက် ၈ နာရီကနေ ညနေ ၆ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်တယ်၊ တစ်လ လေးရက် နားရတယ်။ လစာလည်း တော်တော် ကောင်းတယ်၊ တစ်သောင်းနီးပါးလောက် ရတယ်”
“…”
အောက်ဘက်တွင် သေသပ်စွာ ထိုင်နေသော အငြိမ်းစား အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားဟောင်းများကြားတွင် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲ တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
တချို့က ကျွင်းဇီ ကို အားကျနေကြသော်လည်း အများစုကတော့ စောင့်ကြည့်တဲ့ သဘောထား ရှိနေကြပြီး အများစုမှာ အလုပ်ကိုယ်စီ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။
ချင်းလန် က နောက်ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေလေသည်။
နည်းနည်း ချောမောတာကလွဲရင် သူက သိပ်ထူးခြားတဲ့ပုံ မပေါက်ပေ။ အားလုံးက ယောက်ျားတွေချည်းပဲမို့ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို စိုက်ကြည့်မနေကြပေ။
သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ ကျွင်းဇီ က သူ့ရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းတွေ အကုန်လုံးကို ဖိတ်ခေါ်ထားပုံရသည်။
ဒါ့အပြင် အလုပ်ရှိပြီးသား လူတွေကိုတောင် အလွတ်မပေးဘဲ လုယူဖို့ ကြံစည်နေလေသည်။
ကျွင်းဇီ ဘာဆက်လုပ်မလဲ ဆိုတာကို သူ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။
“အဟမ်း....... ခဏလောက် တိတ်တိတ်နေကြရအောင်။”
ကျွင်းဇီ လက်မြှောက်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် အချက်ပြလိုက်လေသည်။
သူတို့အားလုံးက အငြိမ်းစား အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားဟောင်းတွေ ဖြစ်တာကြောင့် စည်းကမ်း အလွန် သေဝပ်ကြပြီး နေရာက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
အစည်းအဝေး ခန်းမထဲက မိုက်ကရိုဖုန်း ပျက်နေတာကြောင့် ကျွင်းဇီ အနေနဲ့ လူတိုင်း ကြားရအောင် တတ်နိုင်သမျှ အသံကုန်ဟစ်ပြီး ပြောရလေသည်။
သူက ခုနကမှ စကားပြောလိုက်တဲ့ ရဲဘော်ဟောင်း တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးလိုက်လေသည်။
“အိုဟွမ်၊ မင်း ခုနက ငွေကြေး လွတ်လပ်မှု အကြောင်း ပြောလိုက်တယ်နော်။ ငွေကြေး လွတ်လပ်မှု ဆိုတာ ဘာလဲလို့ မင်း ထင်လဲ”
“ကျွန်တော်တို့ ရဲဘော်တချို့က
ငွေကြေး လွတ်လပ်မှု ဆိုတာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိတာကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား ကျွန်တော်တို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်လို့ ရတာလေ လို့ ပြောကြတယ်။”
“အခု ငါ မင်းတို့ကို ပြောမယ်၊ မင်းတို့ မှားနေတယ်။
ငွေကြေး လွတ်လပ်မှု ဆိုတာ ဘာလဲ အဲ့ဒါက မင်းတို့ မလုပ်ချင်တဲ့ အရာတွေကို မလုပ်ဘဲ နေနိုင်လောက်အောင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ရှိတာကို ခေါ်တာ မင်းတို့မှာ မလုပ်ချင်တာကို ငြင်းပိုင်ခွင့် တကယ် ရှိလို့လား။”
“မင်းက ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီး မင်းရဲ့ သူဌေးက ဒီဝိုင်ခွက်ကို သောက်လိုက်လို့ ပြောရင် မင်းမှာ ငြင်းပိုင်ခွင့် ရှိလား။”
“မင်းမှာ ငြင်းပိုင်ခွင့် ရှိတယ် ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်သင့်လဲ သူဌေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ငရဲကို သွားလိုက် ငါ မသောက်ဘူး ငါ အလုပ်ထွက်တယ် မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ လို့ အော်ပြောရမှာလား။”
အိုဟွမ် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။
“ဘယ်သူက အဲ့လို ပြောရဲမှာလဲ သူဌေးဆီက အလုပ်ထုတ်ခံရဖို့ ပြဿနာ ရှာနေတာ သိသာနေတာပဲ။”
အိုဟွမ် နည်းနည်း မကျေနပ်သလို ဖြစ်နေပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို အစ်ကို ကျွင်း ရော အစ်ကိုကော သူဌေးကို အဲ့လို ပြောရဲလို့လား”
ကျွင်းဇီ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။
“ငါ လုပ်ရဲမှာလား သေချာပေါက် မလုပ်ရဲဘူး ငါက ဒီမှာရှိတဲ့ မင်းတို့ အားလုံးထက်တောင် ပိုပင်ပန်းသေးတယ်”
“သခင်လေးရဲ့ စကားတစ်ခွန်း ကြားတာနဲ့ ငါ အလုပ်တွေ ကမူးရှူးထိုး လုပ်ရတယ်၊ နေ့တိုင်း အရိုးကျေမတတ် အလုပ်လုပ်နေရတာ။”
“ငါ ဒီမှာ ရပ်ပြီး မင်းတို့ကို ဒီ တရားကြီးတွေ ဟောနေချင်တယ်လို့ ထင်နေလား။ ဒီ အစည်းအဝေး ခန်းမက အရမ်း ကျယ်ပြီး မိုက်ကရိုဖုန်းတောင် မရှိဘူး။ ငါ အသံကုန်အော်နေရတာ၊ လည်ချောင်းတွေတောင် ကွဲတော့မယ်။ ငါ လုပ်ချင်တယ် ထင်နေလား။ ငါလည်း မပြောချင်ပါဘူး။”
“တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပဲ ဘာလို့ဆို သခင်လေးက ပိုက်ဆံ ပေးတာကိုး။ သူ ပေးတာ အရမ်း များလွန်းလို့.....”
ရှူး...
ကျွင်းဇီ ရဲ့ စကားကြောင့် မှင်တက်သွားတဲ့ အငြိမ်းစား အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သားဟောင်းတွေကို ထားလိုက်ပါဦး၊ နောက်ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချင်းလန် တောင် ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ အံ့ဩသွားလေသည်။
ဘုရားရေ.....
ကျွင်းဇီ ဉာဏ်ပွင့်သွားတာလား....
လုံးဝ အမြင်မှန် ရသွားတာပဲ......
အိုဟွမ် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လက်မြှောက်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို ကျွင်း၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဝင်ငွေက ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုလဲ”
လူတစ်ရာနီးပါး အားလုံး နားစွင့်ပြီး အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြလေသည်။
ကျွင်းဇီ ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“အဆင်မပြေပါဘူးကွာ။ ငါ့ လစာက တစ်လ ၃၀၀၀၀ အောက်ပဲ ရှိတာ၊ သုံးလပတ် ဘောနပ်စ်တွေနဲ့ နှစ်ကုန် ဘောနပ်စ်တွေ ပေါင်းရင်တောင် တစ်သန်း၊ နှစ်သန်းလောက်ပဲ ရှိတာ။”
“လစာကို နားထောင်ပြီး အဆင်ပြေတယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့ဦး၊ မင်းတို့ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။”
“ပုံမှန်ဆို ဒီအလုပ်လုပ်တဲ့ လူတိုင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်လေ၊ ဥပမာ အနှိပ်ခံတာမျိုးပေါ့၊ တစ်ခါသွားရင် ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်းလောက် ကုန်နိုင်တယ်။”
“သခင်လေးတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတဲ့ ငါတို့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ သိလား”
“အရမ်း ခက်ခဲတယ် အဲ့ဒီကို တစ်ခါသွားရင် အနည်းဆုံး တစ်ဘီလီယံလောက် ကုန်တယ်”
“သခင်လေးက ဘေးနားက ဘားရဲ့ ပဉ္စမထပ် တစ်ခုလုံးကို တစ်လ ငှားထားတယ်။ “
“သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတဲ့ ငါတို့က နေ့တိုင်း ပင်ပန်းနေရတာ။ နားချိန် နည်းနည်း ရတာနဲ့ သူက ငါတို့ကို ပဉ္စမထပ် သွားပြီး အချိန်ပို သုံးခိုင်းတယ်။ ငါတို့ ကျန်းမာရေးတွေက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာနေပြီ”
“ဒါ့အပြင် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် သခင်လေး အပြင်ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံသုံးတုန်းက နှစ်သန်း ကျန်ခဲ့တယ်။”
“သူက ငါ့ဆီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးပြီး ညီအစ်ကို ၄၀ ကျော်ကို ခွဲဝေပေးလိုက်လို့ ပြောတယ်။”
“ငါ့အတွက် ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲ မင်းတို့ သိလား တန်းတူ ခွဲဝေပေးဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တချို့က အလုပ်ကြိုးစားပေမယ့် တချို့က ပျင်းနေကြတာကိုး။”
“ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုပဲ ခွဲပေးပါစေ၊ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ငါ လူမုန်းခံရမှာပဲ”
“ဟူး..... ဒီရက်ပိုင်း ဘဝက ခက်ခဲပါတယ်ကွာ ဒီတိုင်း ရှင်သန်နေရုံပါပဲ။ မင်းတို့ အားလုံးကို ဒီခေါ်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့ကို တိုးချဲ့ဖို့ပဲ။”
“ ဒါ ငါ ပြောစရာ ရှိတာ အကုန်ပဲ။ ပြောရတာနဲ့တင် တော်တော် နစ်နာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”
“မင်းတို့ လုပ်ချင်ရင် ပြောပါ။ မလုပ်ချင်ရင်လည်း ငါ အတင်း မတိုက်တွန်းပါဘူး။ ငါတို့က ရဲဘော်ဟောင်းတွေ အဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပါ။”
သူ စကားဆုံးတာနဲ့ အစည်းအဝေး ခန်းမထဲမှာ ဖုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လူတိုင်း အသံလာရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြရာ အိုဟွမ် ရဲ့ ဖုန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူ အနေရခက်စွာ လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ခဏလောက် နားထောင်ပြီးနောက် ကျွင်းဇီ ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။
“အချိန်ပို လုပ်ရမယ် အချိန်ပို လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား”
“ငါ ဒီနေ့ ခွင့်ယူထားတာ မသိဘူးလား။
ဒီလို အားလပ်ရက် ရှည်ကြီးမှာ ငါ့ကို အချိန်ပို ပြန်ဆင်းခိုင်းနေတာလား မင်း ရူးနေလား”
“ငါ အလုပ်ထွက်ပြီ အချိန်ပို ဆင်းချင်တဲ့ကောင် သွားဆင်းခိုင်းလိုက်၊ ငတုံး မင်း ကြိုက်တာ လုပ်”
ဒေါက်.....
အိုဟွမ် ဒေါသတကြီး ဖုန်းချလိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ ကျွင်းဇီ ကို ကြည့်ပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ထူးဆန်းပြီး စူးရှတဲ့ အသံတစ်သံ ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။
“ကျွီ...”
သေစမ်း......
ရဲဘော်ဟောင်း တစ်သိုက် ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ သူတို့အားလုံး အပြေးအလွှား အသံပြုလိုက်ကြလေသည်။
“ကျွီ....”
“ကျွီ....”
“ကျွီ ကျွီ ကျွီ...”
“…”
အစည်းအဝေး ခန်းမ တစ်ခုလုံး ကျွီကျွီ အော်သံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ဘာမှန်း မသိတဲ့သူ ဆိုရင် ကြွက်တွေ သောင်းကျန်းနေတယ်လို့ ထင်သွားလောက်ပေသည်။
ဒီရဲဘော်ဟောင်းတွေလည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချင်ကြပေ....
ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ကျွင်း ပေးတာတွေက အရမ်း များလွန်းလို့လေ......
သူတို့လည်း လစာ ယွမ် ၃၀၀၀၀ ရဖို့ နေ့တိုင်း အရိုးကျေမတတ် အလုပ်လုပ်ချင်ကြသလို၊ တစ်ခါသုံးရင် ယွမ် ဘီလီယံချီ သုံးချင်ကြလေသည်။