အခန်း (၆၅) ထီးမပါဘဲ သစ်သီးလှီးဓား ဆောင်သွားတယ်
“ဒင်! ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး လင်းယိုချူ သည် ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျ တစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် +200 ရရှိသွားပါပြီ။”
“ဒင်! ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး လင်းယိုချူ ရဲ့ ဒေါသအဆင့် ဆက်လက် မြင့်တက်နေပါတယ်။ ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် +500 ရရှိသွားပါပြီ။”
“ဒင်! ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး မူယွီယန် ရဲ့ နှစ်သက်မှု ဆက်လက် တိုးတက်နေပါတယ်။ ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် +600 ရရှိသွားပါပြီ။”
နားထဲမှာ စနစ် အသိပေးသံတွေ ဆက်တိုက် ကြားနေရတာက ချင်းလန် ကို သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု လုံးဝ မှန်ကန်တယ်လို့ ခံစားရစေလေသည်။
တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ မိန်းမက မကောင်းဘူး။
သူမက တရားဝင်ဇာတ်လိုက် တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် မူရင်း ဝတ္ထုထဲမှာ မူယွီယန် ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်တဲ့ လင်းယိုချူ ဟာ လူယုတ်မာတွေကို ခွဲခြားတတ်တဲ့သူလို့လည်း လူသိများလေသည်။
ဒီတစ်ခါ မူယွီယန် ရဲ့ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျတွေက လင်းယိုချူ နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေမှာ သေချာလေသည်။
အဲ့ဒါအပြင် ဒီလို ဗြောင်ကျကျ ပရောပရည် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားမှုက ချင်းလန် ရဲ့ သံသယကို နှိုးဆွလိုက်ပြီး တခြားသူတွေ မသိရင်နေ၊ သူကတော့ သေချာပေါက် သိနေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိပ်စက်ရတာ နှစ်သက်တဲ့ စိတ်အခြေအနေ လည်း ရှိနေသည်။
သူမအပေါ် ကောင်းလေလေ၊ သူမက ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလေလေ ဖြစ်မှာ။
ငါ ဘယ်လိုလုပ် စကားစပြောနိုင်မှာလဲ။
မူယွီယန်က တစ်နေရာရာကနေ စောင့်ကြည့်နေပြီး လင်းယိုချူ က ထောင်ချောက် ဆင်ထားကာ သူ ဝင်လာတာကိုပဲ စောင့်နေတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။
ချင်းလန် စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည် သူက လက်ဦးမှု ရယူပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ရေအိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ လင်းယိုချူ ကို ယုတ်မာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်လေသည်။
လင်းယိုချူ ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ဆုကြေးအနေနဲ့ ဗီလိန်အမှတ် ရနိုင်လေသည်။
တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပဲ။
ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။
မိုးတွေ ဆက်လက် ရွာသွန်းနေပြီး သူမရဲ့ဝတ်စုံကို စိုရွှဲစေကာ သူမရဲ့ ကောက်ကြောင်းတွေကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေလေသည်။
လင်းယိုချူ စိတ်ထဲကနေ အံကြိတ်လိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံးကို အလကား အဖြစ်မခံလိုပေ။
အပေါ်ယံမှာ သူမက နစ်နာနေသလို ဟန်ဆောင်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို၊ မိုးတွေ အရမ်းသည်းနေတာ၊ ညီမကို ထီးတစ်ချောင်းလောက် ငှားလို့ ရမလားဟင်”
ချင်းလန် က ထီးနှစ်ချောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး၊ လူသုံးယောက်ကို ရေတွက်ပြကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။
“ညီမလေး၊ ရေမတွက်တတ်ဘူးလား စုစုပေါင်း ထီးနှစ်ချောင်းပဲ ရှိတာလေ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို တစ်ချောင်း ငှားပေးလို့ ရမှာလဲ”
လင်းယိုချူ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိလေသည်။
“ချင်းလန် က အရူးလား”
သူမ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ရှေ့တိုးလာပြီး သူမအတွက် ခဏလောက် ထီးမိုးပေးဖို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လင်းယိုချူ က သူမ ရေအိုင်ထဲမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ ထိုင်နေရလိမ့်မယ်ပြီးတော့ သူမရဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အဖြူလေး မိုးရေကြောင့် စိုရွှဲသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။
ချင်းလန် က ထီးကိုင်ပြီး လင်းယိုချူ ဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထီးက သူမကို လွှမ်းခြုံတော့မယ့် ဆဲဆဲမှာပဲ စင်တီမီတာ အနည်းငယ်လောက် အလိုမှာ သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။
ပြီးတော့ သူက မလှမ်းမကမ်းက ဟိုတယ်ရဲ့ မိုးလုံလေလုံ အမိုးအောက်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်း မိုးခိုဖို့ ဟိုကို သွားလို့ ရတာပဲ။”
လင်းယိုချူ က မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေလား မိုးရေတွေလား မခွဲခြားနိုင်တဲ့ အရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ညှစ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
သူမ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး နူးညံ့ချွဲနွဲ့တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“ညီမ ခြေထောက် ခေါက်သွားလို့ အရမ်း နာနေတယ်။ အစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ညီမအတွက် ခဏလောက် ထီးမိုးပေးပါလားနော်”
ချင်းလန် သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အစားထိုး အနေနဲ့ လင်းယိုချူ ရဲ့ ခါးကနေ ထွက်နေတဲ့ အနက်ရောင် အရာလေး တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်း ခါးမှာဘာလဲ ဖောင်းနေတယ်၊ ထုတ်ပြစမ်း၊ ငါ ကြည့်ရအောင်။”
လင်းယိုချူ မျက်နှာ ပျက်သွားလေသည်။
“အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ လိုလို့လား”
“ကျွင်းဇီ၊ သွားစို့”
ချင်းလန် လှည့်ထွက်သွားပြီး ကျွင်းဇီ ကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။
လင်းယိုချူ အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်လေသည်။
“မသွားပါနဲ့၊ မသွားပါနဲ့၊ ပြပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”
သူမက ခါးကြားထဲက သစ်သီးလှီးဓား အသေးစားလေး တစ်ချောင်းကို ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။
မူလက သူမ ချင်းလန် ကို လှည့်စားပြီး ခေါ်သွားပြီးတဲ့အခါ မတော်တဆ ကိစ္စတွေ ကြုံလာရင် သုံးဖို့ ဒါကို ယူလာဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။
တကယ်လို့ သူမ အထောက်အထားကို ထုတ်ပြပြီးတဲ့ အချိန်မှာတောင် ချင်းလန် က မဆင်မခြင် ပြုမူလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ဟုတ်ပေသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ လက်နက် ဆောင်ထားသင့်တာပေါ့။
အခု သူမ ပေါ်သွားပြီဆိုတော့ အားနွဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးလေး ပုံစံကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ဖို့အတွက် အားနည်းစွာနဲ့ မရေရာတဲ့ ရှင်းပြချက်လေး ပေးလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“အစ်ကို၊ ဒါက သစ်သီးလှီးဓားပါ၊ သစ်သီး... လှီးဖို့ သုံးတာပါ။”
ချင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သံသယဖြစ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။
“သစ်သီးလှီးဖို့ ဒီလောက် မိုးသည်းနေတာ၊ မင်းက ထီးမပါဘဲ ဓားတစ်ချောင်း ယူပြီး အပြင်ထွက်လာတယ်ပေါ့”
ဘာသဘောလဲ
မိုးရွာနေတာကို ဓားတစ်ချောင်း ဆောင်လာပြီး ထီးတော့ မပါဘူး ဟုတ်လား။
လင်းယိုချူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ သစ်သီးလှီးဓားနဲ့ ချင်းလန် ကို လေးငါးခြောက်ချက်လောက် ထိုးပစ်ချင်နေမိသည်။
ထိုးချက်တိုင်းမှာ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာ မရအောင် ရှောင်ပြီး ထိုးပစ်ပြီး သူ့ကို သေချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေချင်နေလေသည်။
ဒါပေမဲ့ မူယွီယန်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာကနေ ကြည့်နေတာကို သတိရလိုက်ပြီး သူမ သစ်သီးလှီးဓားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘေးလွှင့်ပစ်လိုက်ကာ သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး လှုပ်ရှားမှုကို သုံးလိုက်လေသည်။
သနားစရာကောင်းတဲ့ သားကောင်ပုံစံ ဖမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်ကို၊ ညီမက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အခုမှ အထက်တန်းကျောင်း စတက်တာပါ။ မိဘတွေက အိမ်မှာ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်၊ ကွာရှင်းကြတော့မယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ညီမကို ရိုက်ကြတယ်။ ညီမ အရမ်း ကြောက်တယ်၊ အရမ်းလည်း အေးတယ်။ အစ်ကို၊ ညီမကို နွေးထွေးတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပြီး နွေးအောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလား”
သူမက လက်ပိုက်ပြီး မိုးရေထဲမှာ တုန်ရီနေကာ သူမရဲ့ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့တဲ့ ပုံစံက မြင်သူတိုင်းကို သနားကရုဏာ သက်စေလေသည်။
မန်နေဂျာ ကျန်း ကို ကြိုက်နေတဲ့ ကျွင်းဇီ တောင်မှ နည်းနည်း ဝန်လေးနေသလို ခံစားရပြီး စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိသည်။
“ငါပဲ သူ့ကို နွေးအောင် လုပ်ပေးလိုက်ရမလား”
ချင်းလန် က လင်းယိုချူ ကို အပေါ်အောက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ မြေကြီးပေါ်က ဆွဲထူပေးလိုက်ပြီးနောက် ခံစားချက်ပါပါ ပြောလိုက်လေသည်။
“အခုခေတ်က ဘယ်သူ့အတွက်မှ မလွယ်ကူဘူး။ ကောင်းပြီလေ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ ငါ့မှာ မင်းလို မေတ္တာငတ်နေတဲ့ ကျောင်းသူလေးတွေကို အထူး စိတ်ဝင်စားတဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ငါ သူ့ကို ခေါ်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့ အားလုံး ကောင်းကောင်း စကားပြောကြတာပေါ့”
“ဘုရားရေ......”
လင်းယိုချူ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိလေသည်။
ပုံမှန် ယောကျ်ားတစ်ယောက်လို အမြဲ ထင်ရတဲ့ ချင်းလန် က ဒီလိုအချိန်မှာ ဒီလိုအကြံလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
အတူတူ နွေးထွေးဖို့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှာချင်တယ် ဟုတ်လား အတူတူ လျှောက်လည်ချင်တယ် ဟုတ်လား။
သုံးယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် လေးယောက် အတူတူလား။
လင်းယိုချူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။
ချင်းလန် ကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း သူမ ညာလက်ကို ကျောနောက်ပို့ကာ OK သင်္ကေတ ပြလိုက်လေသည်။
သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တဖက်ခြမ်းက မူယွီယန် ကို ချင်းလန် ရဲ့ တကယ့် မျက်နှာဖုံးကို မြင်စေဖို့လေ။
စောင့်ကြည့်ရေး အခန်းထဲတွင် အာနင် က ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်နေပုံ ပေါက်လေသည်။
“သခင်မလေး၊ ချင်းလန် က ဒီလို လူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ သူက ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ မစ္စ လင်း ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားရုံတင်မကဘူး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ လာပေါင်း ဖို့ ခေါ်လိုက်သေးတယ်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အရှက်မရှိရတာလဲ”
မူယွီယန် က နားမလည်သလို ဖြစ်နေပေမယ့် ချင်းလန် ကို ချက်ချင်း စွပ်စွဲခြင်း မပြုပေ။ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ပဲ သူမ ခံစားနေရလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာ သူမ စဉ်းစားလို့ မရသလို တကယ်လည်း နေရခက်နေလေသည်။ တကယ်တမ်း ဘာတွေ မှားသွားတာလဲ။
အဲ့ဒီ မှင်တက်နေတဲ့အခိုက်အတန့်မှာပဲ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယိုက အသံမြည်လာလေသည်။
မိုးရေအောက်တွင် လင်းယိုချူ သည် ထီးအစွန်းနားတွင် ရပ်နေပြီး ထီးရိုးတံတွေ တစ်လျှောက် မိုးရေစက်တွေက သူမခေါင်းပေါ် အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေလေသည်။
အနည်းငယ် အေးစက်နေသော်လည်း သူမ ထီးအောက်ကို ဝင်ရောက် မခိုလှုံခဲ့ပေ။
အစားထိုး အနေနဲ့ သူမက ဥသြဆွဲသံတွေနဲ့ မောင်းနှင်လာတဲ့ ယာဉ်တစ်စီးပေါ်က ဆင်းလာပြီး အနားသို့ လျှောက်လာနေသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လေးထောင့်စပ်စပ် မျက်နှာရှိတဲ့ ရဲအရာရှိ တစ်ယောက်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိလေသည်။
သူမ၏ လှပသော နှုတ်ခမ်းများက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး ချင်းလန် ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“ဒါ အစ်ကို ပြောနေတဲ့ သူငယ်ချင်းလား”