အခန်း (၅၆) ကောင်မလေး၏ အတွေးများ

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိကြလေသည်။

စုရှောင်းရှောင်းလုံးဝ ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက် ကြောင်ငေးနေမိလေသည်။

ဒေါသထွက်ခြင်း မဟုတ်သလို မတရားခံရခြင်း

ကြောင့်လည်း မဟုတ်ဘဲစိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ စကားလုံးများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိလေသည်။

ချင်းလန် က ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လိုက်တော့ စုရှောင်းရှောင်း က ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်လေးကို စူကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုး၍ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်လေသည်။

“ကောင်မလေး၊ မင်းက လူလည်ကျတာပဲ”

ကစားလိုသော ရယ်မောသံကြောင့် စုရှောင်းရှောင်း လန့်နိုးသွားကာ ချင်းလန် ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်လုံး ချက်ချင်း နီရဲတက်လာလေသည်။

 သူမက ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

 “သခင်လေး၊ ရှင်က အရမ်း ဆိုးတာပဲ...”

ချင်းလန် က စုရှောင်းရှောင်း ၏ နှာခေါင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ချစ်ခင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“မင်း ထပ်ပြီး စွဲလမ်းသွားမှာ စိုးလို့ပါ၊ ပြီးရင် ကိုယ့်ကို အပြစ်ပေးခိုင်းဦးမယ်၊ အဲ့ဒါက အချိန်ဖြုန်းရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ ဒီည လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ နောက်ကျမှ သွားရင် ကစားကွင်း ပိတ်သွားလိမ့်မယ်။”

“အင်း” 

စုရှောင်းရှောင်း က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်းလန် ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို သူ့ပခုံးပေါ် မှီလိုက်လေသည်။

သူမသည် ကားပေါ်ရောက်သည်အထိ လက်ကို မလွှတ်ခဲ့ပေ။

ကျွင်းဇီ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရယ်မောချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စုရှောင်းရှောင်း အနေဖြင့် အရယ်ခံရမည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ချင်းလန် ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရမည်ကို ပို၍ ဝန်လေးနေမိလေသည်။ 

သူမ၏ ရင်ထဲရှိ နွေးထွေးသော ခံစားချက်များ လျှံကျမသွားစေရန် ပိုမို နီးကပ်စွာ နေချင်မိလေသည်။

ညဘက် ကစားကွင်းသည် နီယွန်မီးရောင်စုံများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်လှလေသည်။ 

နေ့ဘက်တွင် မိသားစုများဖြင့် စည်ကားသော်လည်း ညဘက် လေထုကမူ စုံတွဲများအတွက် ပိုမို ရည်ရွယ်ပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ ပွေ့ဖက်ထားသော စုံတွဲအများအပြားကို တွေ့မြင်ရလေသည်။

ယုတ္တိရှိရှိအရ ပြောရလျှင် လက်ချင်းချိတ်ထားသော ချင်းလန် နှင့် စုရှောင်းရှောင်း တို့သည် ဤမျှလောက် အာရုံစိုက်ခံရစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် ချင်းလန် ၏ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာနှင့် သဘာဝကျသော ဆွဲဆောင်မှုတို့က မိန်းကလေးငယ်များ၏ အာရုံကို မကြာခဏ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ရည်းစားများကို ဆွဲဆောင်မှု လျော့နည်းသွားစေလေသည်။

သူတို့အားလုံး စုရှောင်းရှောင်း ကို မနာလိုစိတ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

“နောက်နေတာလား အခုခေတ် လူချောတွေက ရင်သားပြားတဲ့ ကောင်မလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်ကြတော့တာလား သူ့ဘေးက ကောင်မလေးက လှတော့ လှပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့လောက် မမိုက်ပါဘူး။”

“ဟုတ်တယ်၊ ရုပ်ချောတော့ကော ဘာလုပ်ရမှာလဲ မီးပိတ်လိုက်ရင် အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား”

“စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ ငါက ဘာလို့ အဲ့ဒီ လူချောလေး ဘေးနားမှာ မရှိနေရတာလဲ တကယ် မုန်းစရာ ကောင်းတယ်”

“…”

ယနေ့ခေတ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများအကြား ဆက်ဆံရေးသည် အထူးသဖြင့် သာမန်လူများကြားတွင် အနည်းငယ် ထူးခြားသည်ဟု ပြောရပေမည်။

 မိန်းကလေးများသည် မကြာခဏ ဆိုသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ရှိပြီးတချို့ဆိုလျှင် အထူးသဖြင့် ရဲတင်းကြလေသည်။

 သူတို့သည် သူတို့၏ ရည်းစားများ ရှေ့မှာပင် ရည်းစားကို သိသိသာသာ စော်ကားသော စကားများကို ပြောဆိုရဲကြသည်။

ကောင်လေး အများအပြားသည် အသံမထွက်ရဲကြသော်လည်း ချင်းလန် ကို နာကြည်းစွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ့ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး လှပသော စုရှောင်းရှောင်း ကို အလွန်အမင်း အားကျနေကြလေသည်။

လူအုပ်ကြားထဲ လမ်းလျှောက်လာရင်း စုရှောင်းရှောင်း သည် အနီးနားရှိ မိန်းကလေးတချို့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အနည်းငယ်သာ မို့မောက်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်ကာ မပျော်မရွှင် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်လေသည်။

နှိုင်းယှဉ်တာ မကောင်းပေမယ့် သခင်လေးက အကြီးကြီးတွေကို ကြိုက်တယ်လို့ စုရှောင်းရှောင်း အမြဲ ခံစားနေရသည်။ 

မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ အရင်တုန်းက သင်္ဘောသီးနဲ့ ဝက်နံရိုး ဟင်းရည်ကို သောက်ခိုင်းခဲ့မှာလဲ။

သူမ မသောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီကာလအတွင်း နေ့တိုင်း တစ်နေ့ တစ်နပ် တစ်ရက်မှ မပျက်မကွက် သောက်ခဲ့လေသည်။

 အထူးသဖြင့် ညဘက် အိပ်ရာဝင်တဲ့အခါ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်ကို ရရှိပြီး ကြီးထွားလာသလို ခံစားရလေသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း သူမက မိန်းကလေး အများစုကို မယှဉ်နိုင်သေးပေ။

ဆုံးရှုံးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု စုရှောင်းရှောင်း ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူမ မသိစိတ်ကနေ ဖက်ထားတဲ့ ချင်းလန် ဆီကနေ အနည်းငယ် ခွာလိုက်မိလေသည်။

သူမ ချင်းလန် နဲ့ မနေချင်လို့ မဟုတ်ပေမဲ့ နည်းနည်း ကြောက်သွားလို့ပင် သခင်လေးကို ထိမိတဲ့အခါ သခင်လေးက သူမဟာ သေးတယ် ဆိုတာ သိသွားပြီး အရင်လို သဘောမကျတော့မှာကို သူမ ကြောက်နေမိသည်။

မိန်းကလေးတွေရဲ့ နှလုံးသားက တစ်ခါတစ်ရံမှာ ထူးခြားစွာ ထိခိုက်လွယ်တတ်ပြီး စုရှောင်းရှောင်း ကတော့ ခြွင်းချက် တစ်ခုပင်။

သူမက အလွန်အမင်း တွေးတတ်ပြီး ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်တတ်လေသည်။ သေးငယ်တဲ့ မနှစ်မြို့ဖွယ် ကိစ္စလေးတစ်ခုကတောင် သူမကို အချိန်အကြာကြီး ဝမ်းနည်းစေနိုင်လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုရှောင်းရှောင်း က မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ကြီးပြင်းလာတဲ့ မိဘမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူမအပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ဒါက ယာယီပါပဲ။ 

မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိတာကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူမတစ်ယောက်တည်းအပေါ် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပုံအပ်ထားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ပုလဲလက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှေ့ ဖြတ်သွားရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သီချင်းတစ်ပုဒ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

“မင်း ငါ့ကို ချစ်တယ်၊ ငါ မင်းကို ချစ်တယ် ရေခဲမုန့်က အရမ်း ချိုမြိန်တယ်~”

တစ်ယောက် တစ်ချောင်းစီ ရေခဲမုန့် နှစ်ချောင်း ဝယ်ပြီးနောက် ချင်းလန် က စုရှောင်းရှောင်း ကို ချားရဟတ်ကြီးဆီ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စုရှောင်းရှောင်း ကိုင်ထားသော ရေခဲမုန့်မှာ အရည်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ချင်းလန် က ငုံ့ပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရလေသည်။ 

သူက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည် 

“ဘာလို့ မစားတာလဲ”

စုရှောင်းရှောင်း စကားမပြောပေ။ သူမက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ချင်းလန် ကိုက်လိုက်သော နေရာကို ညင်သာစွာ ပြန်လျက်လိုက်လေသည်။

ချင်းလန် က စုရှောင်းရှောင်း ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို သတိထားမိပြီး သူမ၏ အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရယ်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒါကြောင့်လည်း လူတွေက စုရှောင်းရှောင်း က စိတ်ထဲရှိတာ အကုန်ထုတ်ပြတတ်တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။

သူမက သူ့ရင်ဘတ်ကို အဲ့ဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်စိတ်နဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသလိုပင်။

ဒီလောက် သိသာနေတာ ဘယ်သူ့ကိုများ ဖုံးကွယ်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလဲ။

ချင်းလန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ဒီလောက်ထိ အလေးအနက် ထားလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ 

သူက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ နားထဲသို့ နွေးထွေးသော လေငွေ့များ ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ငုံ့ကြည့်ပြီး ကစားလိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ 

“ဘာကို ဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်နေတာလဲ ကိုယ့်ကို ပေးကြည့်ပါဦး”

စုရှောင်းရှောင်း ဒီလို ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားမှုကို မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ ပြုတ်ထားတဲ့ ကဏန်းတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်ခွာလုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

သူမ လည်ပင်းကို ညင်သာစွာကျုံ့လိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ ပါးပြင်က ချင်းလန် ၏ ပါးပြင်နှင့် ပိုမို ရင်းနှီးစွာ ပွတ်တိုက်မိသွားလေသည်။

 သူမ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ချွဲနွဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“သခင်လေး”

ချင်းလန် က အနည်းငယ် နီရဲနေသော သူမ၏ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက်ပြီး ချစ်ခင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

 “တကယ် လှတယ်၊ ကိုယ် ကြိုက်တယ်။”

စုရှောင်းရှောင်း မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ 

“သခင်လေးက လူကို မြှောက်ပြောဖို့ပဲ တတ်တယ်။ အိမ်မှာတုန်းက သင်္ဘောသီးနဲ့ ဝက်နံရိုး ဟင်းရည် သောက်ခိုင်းတာလေ။ သခင်လေးက အကြီးကြီးတွေကို ကြိုက်တာ မဟုတ်လား”

ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူမ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက အရမ်းကြီး မငယ်ပေမယ့် လုံးဝ မကြီးတာတော့ သေချာနေလို့ပင်။

သူမက သခင်လေးရဲ့ စိတ်ကြိုက်ပုံစံ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် တိုင်တောနေမိပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီည ပြီးတာနဲ့ သင်္ဘောသီးနဲ့ ဝက်နံရိုး ဟင်းရည် ပိုသောက်မယ်လို့ သူမ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ အရင်က တစ်နေ့ တစ်ကြိမ် သောက်ပေမယ့် အခုတော့ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ်၊ တစ်ခါသောက်ရင် နှစ်ပန်းကန် သောက်တော့မယ်။

အခွင့်ကောင်း ယူပြီး ချင်းလန် က စုရှောင်းရှောင်း ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ရာ သူမ လန့်သွားပြီး အနီးအနားမှာ လူရှိမရှိ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချင်းလန် ၏ အသံက သူမ နားထဲမှာ ထပ်မံ မြည်ဟိန်းလာလေသည်။ 

“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ ကိုယ်က အကြီးကြီးတွေကို ကြိုက်တာ။”

ငါ ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ... စုရှောင်းရှောင်း ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်တွေ ပြည့်နှက်လာပြီး နှလုံးသားလေး ဟာတာတာ ဖြစ်ကာ အလွန် ဝမ်းနည်းသွားလေသည်။

စုရှောင်းရှောင်း သူမရဲ့ စိတ်ပျက်မှုကို အပြည့်အဝ မခံစားရသေးခင်မှာပင် ချင်းလန် က လေပူတွေ ဆက်မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

 “ဒါပေမဲ့ ကိုယ် အကြိုက်ဆုံးကတော့ ရှောင်းရှောင်း ရဲ့ ဟာလေးပါပဲ။ ဘာလို့လဲ သိချင်လား”

စုရှောင်းရှောင်း က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ စာသင်ခန်းထဲမှာ မှတ်စုလိုက်ရေးတော့မည့် ကျောင်းသူကောင်းလေး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေလေသည်။

ချင်းလန် က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး စကားလုံးကို တမင် ဆွဲပြောလိုက်လေသည်။ 

“ဘာလို့လဲ ဆိုတော့လေ... ငယ်ငယ်ကတည်းကနေ ကြီးတဲ့အထိ ကိုယ် ကိုင်လို့ရလို့ပေါ့...”