အခန်း (၄၉) မူယွီယန်၏ နောင်တ

“ဘယ်သူ့ကို လာခြိမ်းခြောက်နေတာလဲ။ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းမယ်။ ပါးစပ်က ပြောနေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ ရှင်သာ ဖျက်သိမ်းချင်စိတ်ရှိရင် ကျွန်မနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး ရည်းစားအတု လုပ်ပါ့မလား။”

မူယွီယန် သည် ဧရာမဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို ဖက်ထားပြီး စိတ်ထဲကနေ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

 ချင်းလန် က ဟန်ဆောင်နေရုံ သက်သက်ပင်။

 နောက်ဆုံးကျတော့ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းကလိုပဲ၊ သူမက စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းချင်တယ်လို့ ပြောတုန်းက ချင်းလန် က သူ့မိသားစုနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး မတရားစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့တာလေ။

“နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် ရှင် ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ထပ်သုံးဦးမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။”

သူမ ချင်းလန် နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို မဖျက်သိမ်းချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ချင်းလန် ပါးစပ်ကနေ

 “ဖျက်သိမ်းမယ်” 

ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်လာတာကို ကြားရတာ မသက်မသာ ဖြစ်လို့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေမိလေသည်။ 

ဖျက်သိမ်းရမယ် ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒီ စကားကို သူမကပဲ စပြောသင့်တာ။

“ပြီးတော့ အဲ့ဒီ လူယုတ်မာကရော ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို လာပိုးပန်းနေရတာလဲ။”

 ပိုင်မိသားစု အိမ်တော်ဝင်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ရဲ့ဖန် ကို ပြန်သတိရမိတော့ မူယွီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိလေသည်။

ချင်းလန် က သူမ ရဲ့ဖန် နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်လို့ ဒေါသထွက်ပြီး စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းမယ်လို့ ပြောလိုက်တာ ဖြစ်မယ်။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူ မနာလို ဖြစ်သွားတာ သေချာသည်။

ဟုတ်တယ်။

ချင်းလန် က သူမကို အရင်တုန်းက အရမ်း ကြိုက်ခဲ့တာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်မှာလဲ။

သူ သေချာပေါက် မနာလို ဖြစ်နေတာ။

သူမက တကယ်ပဲ အတွေးလွန်နေတာပဲ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ လုံးဝ သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး တွဲသွားနိုင်မှာလဲ။

ဒါ့အပြင် ရဲ့ဖန် က လူကောင်း မဟုတ်တာ သိသာပါတယ်၊ သူက အရမ်း ကောက်ကျစ်မယ့်ပုံ ပေါက်တယ်။ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင်ချင်းလန် ကမှ တော်သေးတယ်။

အဖြေရှာပြီးနောက် မူယွီယန် သည် ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို ဖက်လျက်ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်က ငြိမ်သက်မသွားဘဲ လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်က ဖုန်း မြည်လာလေသည်။

မူယွီယန် ကအလိုအလျောက် ဖုန်းကို အမြန် ကိုင်လိုက်လေသည်။

ချင်းလန် ရဲ့ တောင်းပန်စကားကို ကြားရမယ့်အစား ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းက လင်းဝမ်ချင်းရဲ့ အသံက စိုးရိမ်တကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 “ယွီယန်၊ သမီးနဲ့ ရှောင်ချင်း ကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ။”

“ချင်းမိသားစု က ဘာလို့ အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်လာပြီးတော့ သမီးမှာ ကြိုက်တဲ့သူ ရှိရင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လိုက်ရှာပါ၊ စေ့စပ်ထားတဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့လို့ ပြောလာရတာလဲ။”

ဘုန်း.....

လင်းဝမ်ချင်း ရဲ့ စကားလုံးတွေက မူယွီယန် ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပေါက်ကွဲသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး သူမကို မှင်တက်သွားစေကာ ဖုန်းကိုင်လျက်သား ကုတင်ပေါ်မှာ တောင့်တင်းသွားစေလေသည်။

ချင်းမိသားစု က သူမအမေဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီစကားတွေ ပြောလိုက်တာလား။

ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးထားပေမယ့် ဒါက အခြေခံအားဖြင့် စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းတယ်လို့ ကြေညာလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ချင်းလန် နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ တကယ်ပဲ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းချင်နေတာလား။ ပြီးတော့ သူ့မိသားစုကိုတောင် အသိပေးပြီးပြီပေါ့။

ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။

ချင်းလန် က ဒီတစ်ခါ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းဖို့ တကယ် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပြီး သူမကို ခြိမ်းခြောက်ရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

“တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ယွီယန်၊ အမေ့ကို ပြောပြစမ်း၊ သမီးက ရှောင်ချင်း ကို တကယ် မကြိုက်တာလား။” 

လင်းဝမ်ချင်း ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။

အရင်တုန်းက သူမ ဒီစေ့စပ်မှုကို စီစဉ်ခဲ့တုန်းက ချင်းမိသားစု ရဲ့ ဩဇာအာဏာကို အသုံးချဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မှန်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ချင်းလန် က သူမသမီးနောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုက်နေတာကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ချင်းလန် ကို ကလေးကောင်း တစ်ယောက်လို့ သူမထင်မြင်လာခဲ့လေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ထျန်ဟိုင်မြို့ ကို သွားတုန်းက ကိစ္စကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ချင်းလန် သာ သူမရဲ့ ကျန်းမာရေး ပြဿနာကို ထောက်ပြမပေးခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မှန်းတောင် မသိလိုက်ရဘဲ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားနိုင်လေသည်။

သူမက သားမက်ကို ကြည့်နေတဲ့ ယောက္ခမ တစ်ယောက်လိုပဲ၊ ကြည့်လေလေ ပိုပြီး ကျေနပ်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမက သူမသမီးနဲ့ ချင်းလန် တို့ မလိုအပ်တဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခုကြောင့် ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်နေမိလေသည်။

အဲ့ဒီလို ဖြစ်သွားရင် နောင်တရဖို့တောင် အချိန်မီတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

မူယွီယန် က ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွားကြိတ်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲလာလေသည်။

 “သူက ဘာလို့ သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ ရနေတာလဲ။ သူ သမီးရဲ့ ခံစားချက်ကို နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလား။”

သူက တခြား မိန်းကလေးတွေနဲ့ ရှုပ်ပွေနေတာတောင် ငါက တစ်ခွန်းမှ ပြောခွင့် မရှိတော့ဘူးလား။

မူယွီယန် စိတ်ထဲကနေ ခါးသီးစွာ ပြန်ပြောလိုက်မိလေသည်။

သူမ မာကျောတဲ့ စကားတွေ ပြောလိုက်ပေမယ့် မျက်ရည်တွေက ချက်ချင်းပင် ဝေ့သီလာလေသည်။

ကြည်လင်တဲ့ မျက်ရည်စက်တွေ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ပြည့်လျှံလာသည်။

လင်းဝမ်ချင်း ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝမ်းနည်းမှု လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု သူမဆီ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

 “ယွီယန်၊ အမေ သမီးကို အရင်က ပြောဖူးတယ်လေ၊ ဒါက ကြီးမားတဲ့ မိသားစုတွေမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတဲ့ ပြဿနာပဲ၊ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။”

ယန်ကျင်း မှာဆိုရင်ကျော်ကြားတဲ့ မိသားစုတွေက အကြီးကဲတွေတောင် အပေါ်ယံမှာ ကြင်နာပြီး ဖော်ရွေသလို ပုံပေါက်နေပေမယ့် ကွယ်ရာမှာ သူတို့ မြေးမလေးတွေထက်တောင် အသက်ငယ်တဲ့ မယားငယ်တွေ တိတ်တဆိတ် ရှိနေနိုင်လေသည်။

အိမ်ပေါ် ခေါ်မလာသရွေ့ ဒီကိစ္စတွေကို ယေဘုယျအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားလေ့ ရှိကြသည်။

“ဟူး...... ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါက သမီးရဲ့ စရိုက်ပဲလေ။ သမီး သည်းမခံနိုင်ရင်လည်း မခံနဲ့တော့။ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ကြတာပေါ့။ အမေကတော့ ရှောင်ချင်း ကို သဘောကျပါတယ်၊ စေ့စပ်မှု မရှိတော့ရင်တောင် မိတ်ဆွေတွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေလို့ ရပါတယ်။”

သူမ သမီးရဲ့ ခံစားချက်ကို တကယ် ထည့်မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ပြောစရာ ရှိတာ အကုန်ပြောပြီးနောက် သူမ သမီးဖြစ်သူကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။ မိသားစုအတွက်နဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ဒီတစ်ကြိမ် ချင်းမိသားစု ရဲ့ သဘောထားက ပါးနပ်လေသည်။

 သူတို့ဘက်က လက်ခံလိုက်တာနဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး စေ့စပ်ထားခြင်း မရှိတော့သလို ဟန်ဆောင်လို့ ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တခြား ဆက်ဆံရေးတွေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပေ။

မူယွီယန် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

 “သမီးက စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းချင်တယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး။ အကုန်လုံး ချင်းလန် လုပ်တာ”

“ယွီယန်၊ သမီး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။” 

လင်းဝမ်ချင်း က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

 “သမီး ရှောင်ချင်း ကို ချစ်မိသွားပြီလား။ ဒါဆို ဘာလို့ သူနဲ့ ရန်ဖြစ်နေရတာလဲ။”

မူယွီယန် စကားထစ်သွားပြီး သူမအသံက စိတ်ခံစားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေလေသည်။ 

“သမီး... သမီးလည်း မသိတော့ဘူး အမေ... သမီး အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။”

သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာကြောင့်မှန်း မသိပေမယ့် ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကျပ်တည်းသလို ခံစားရကာ ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိလေသည်။

အထူးသဖြင့် စောင်အပြင်ဘက် ရောက်နေတဲ့ သူမရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက ထူးကဲစွာ အေးစက်နေပြီး အအေးဓာတ်က ခြေဖဝါးကနေ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းဆီ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာသလို ဖြစ်ကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်လာစေလေသည်။

သူမ စေ့စပ်ထားတာကို မဖျက်သိမ်းချင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုဖို့ ဘာဆင်ခြေမှ မရှိတော့ပေ။

သူမ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။

တစ်ချိန်က တက်ကြွခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ စိတ်က အခုတော့ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေပြီး စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း၊ ပြဿနာ ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းတွေ ကင်းမဲ့နေလေသည်။

ချင်းလန် က သူမနဲ့ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မပတ်သက်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးက သူမကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခု ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ဟာတာတာ ခံစားရစေလေသည်။

“ဒါက...” 

လင်းဝမ်ချင်း လည်း တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

သူမက သမီးဖြစ်သူကို ချင်းလန် နဲ့ အတူ ရှိစေချင်ခဲ့ပြီး ချင်းလန် ကို အနာဂတ် သားမက်လောင်း အဖြစ် မိသားစု နောက်ခံကြောင့်ရော၊ စရိုက်ကြောင့်ရော၊ သမီးဖြစ်သူအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကြောင့်ပါ စစ်မှန်စွာ သဘောကျခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေတွေ ဒီအထိ ရောက်လာတော့ သမီးဖြစ်သူကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကောင်းကောင်း ဆူပူလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

 “အဲ့လောက် ခက်ခဲနေမှတော့ ခံပေါ့။ အခုမှ နောင်တရတယ် ဆိုတာ သိပြီမလား”

ဆူတာက တစ်ကဏ္ဍ ဆိုပေမယ့် ဒါက အဖြေမဟုတ်ပေ။ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

 “ဒီလို အခြေအနေမှာ အမေ သမီးကို မကူညီနိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ချင်းမိသားစု ကလည်း ရှောင်ချင်း ကို သမီးနောက် လိုက်ဖို့ ဘာမှ ဖိအားပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“သမီး ဆက်သွားချင်ရင် ကိုယ်တိုင် စလုပ်မှ ရမယ်။ ချင်းမိသားစု ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ပါးနပ်တယ်၊ သမီးသာ ရှောင်ချင်း စိတ်ပြောင်းအောင် လုပ်နိုင်ရင် အရာအားလုံး ညှိနှိုင်းလို့ ရတယ်။”

သားအမိ နှစ်ယောက် ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စကားပြောကြပြီးနောက် ရှန်စန်း ကုသရေး စခန်းက ပြုစုစောင့်ရှောက်သူတွေရဲ့ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ဖုန်းချလိုက်ရလေသည်။

မိခင်ရဲ့ သတိပေး ဆုံးမစကားတွေ မရှိတော့ဘဲ မူယွီယန် သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကာ အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ လက်လှမ်းပြီး တစ်ခုခု မှားနေသလို ဖြစ်နေတဲ့ ခေါင်းအုံးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိုစွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ ငိုနေတာလား။

သူမ ငိုခဲ့တာလား။

မူယွီယန် နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ချင်းလန် ကို ချစ်မိသွားပြီလား။

သူမဘက်ကပဲ စတင်ပြီး သူ့နောက်ကို တကယ် လိုက်ရတော့မှာလား။

ဒါပေမဲ့ သူမ တစ်သက်လုံး ကောင်လေး တစ်ယောက် နောက်ကို တစ်ခါမှ မလိုက်ဖူးဘူး၊ တစ်ခါမှ စိတ်မဝင်စားဖူးဘူးလို့တောင် ပြောလို့ရလေသည်။ သူမ ဘယ်ကနေ ဒီလို အတွေ့အကြုံ ရနိုင်မှာလဲ။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ နာကြည်းမှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ မကျေနပ်မှု၊ ရင်နာမှု... ခံစားချက် ပေါင်းစုံက မူယွီယန် ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အဲ့ဒီညက ဖြတ်သန်းရ အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းမယ်လို့ ကြေညာခဲ့တဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စကားတွေကို ပြန်ကြားယောင်လာမိလေသည်။

နောင်တရတဲ့ မျက်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးကို စိုရွှဲနေစေပြီ ဖြစ်လေသည်။