အခန်း (၄၈) စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းမလို့လား
မူယွီယန် ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ချင်းလန် ၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေသည်။
သူက သူ့ဆီ လာဖို့ သတ္တိ ရှိသေးတယ်ပေါ့။
တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ အလှပဂေး နှစ်ယောက် ရှိနေတာတောင် သူ မကျေနပ်သေးဘူးလား။ သူမကိုပါ ဒီအဖွဲ့ထဲ ထည့်ချင်နေတာလား။
“အခု ရှင် မြင်ပြီမလား၊ ကျေနပ်ပြီလား။”
မူယွီယန် က သူမ အခြေအနေ မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြလာခဲ့လေသည်။
ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ။
ချင်းလန် ကပိုင်ညီအစ်မတွေနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးခွင့် ရတာလဲ၊ သူမကျတော့ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ။
ရဲ့ဖန် က နည်းနည်း သံသယ ဝင်လာလေသည်။
လေထုအခြေအနေ တစ်ခုခု မှားနေသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်နဲ့ ရုံးဝန်ထမ်း ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ ဒီ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပဂေးကလည်း ချင်းလန် နဲ့ မရေရာတဲ့ ဆက်ဆံရေး တစ်ခုခု ရှိနေတာများလား။
“ဒီမှာ တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာ ရှိလို့လား”
ရဲ့ဖန် က မူယွီယန် ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
ပိုင် ညီအစ်မတွေနဲ့ ထပ်ပြီး ထိပ်တိုက်တွေ့မှာ ကြောက်လို့ သူက ရန်လိုမှုကို ချက်ချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။
သူ ချင်းလန် အပေါ် ရန်လိုမှု လုံးဝ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ပေ။ ဒါက မူယွီယန် ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်ဖို့ ဗျူဟာမြောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
မူယွီယန် က မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ပြီး မေးခွန်းကို ပယ်ချလိုက်လေသည်။
“ဘာ နားလည်မှု လွဲစရာ ရှိလို့လဲ။ ကျွန်မက သူနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ဆိုတာလေးပဲ ရှိတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
စေ့စပ်ထားတယ်။
အဲ့ဒီ စကားလုံး နှစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရတော့ ပိုင်ရှောင်ယွင် ရဲ့ ကြီးမားပြီး အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး ချင်းလန် ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သူမက အစ်ကို့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလား။”
ပိုင်ရူယွီ လည်း နည်းနည်း နေရခက်တဲ့ပုံ ပေါက်နေလေသည်။ သူမ ချင်းလန် ကို ကြိုက်နေပြီလို့ ပြောလို့မရပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲ့ဒီအဆင့် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ချင်းလန် ရဲ့ စေ့စပ်မှုအပေါ် သူမ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
မူယွီယန် က လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။
“ဒါက လူကြီးတွေ စီစဉ်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက် သက်သက်ပါ။ ဘယ်သူက လိုက်နာရမယ်လို့ ပြောလို့လဲ”
ဒါ ဘယ်ခေတ်လဲ လူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ခေတ်နောက်ကျ ကျန်နေရသေးတာလဲ။
“စေ့စပ်စာချုပ်”
ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ပိုင် ညီအစ်မတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူမ ရင်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ နာကြည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
ချင်းလန် က ဒီညီအစ်မ နှစ်ယောက်နဲ့ သေချာပေါက် မရှင်းလင်း၊ မရေရာတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာပဲ။
သူမ ရင်ထဲက တက်လာတဲ့ ဒေါသတွေကို ဖိနှိပ်ထားလို့ မရနိုင်တော့ပေ။
ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူမက အလှပ ဆေးပြား ကိစ္စနဲ့ အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ပင်ပန်းနေပေမယ့် ချင်းလန် ကတော့ သူမ ကွယ်ရာမှာ တခြား မိန်းကလေးတွေကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ပိုးပန်းနေတာလား။
သူ သူမရဲ့ ခံစားချက်ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထည့်စဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား။
“အို နားလည်ပြီ။ ဟုတ်တယ် ဒါက အရမ်းခေတ်နောက်ကျနေပြီ။ လူကြီးတွေ စကား နားမထောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကိုယ် ဘယ်သူနဲ့ လက်ထပ်မလဲ ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမှာ”
ပိုင်ရှောင်ယွင် က သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို အလေးအနက် ညိတ်လိုက်ပြီး မူယွီယန် ရဲ့ အမြင်ကို လုံးဝ သဘောတူလိုက်လေသည်။
သူ့နဲ့ လုံးဝ လက်မထပ်နိုင်ရဘူး။
မူယွီယန် သာ သူမအစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူမ ကြီးလာတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
အဲ့ဒါဆို ဘယ်သူမှ လက်ထပ်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။
“ကျွန်မကို သေလောက်အောင် လန့်သွားစေတာပဲ”
ပိုင်ရှောင်ယွင် က သူမရဲ့ ရင်ထဲက ထိတ်လန့်မှုကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လက်နဲ့ ဖိထားလိုက်လေသည်။
ချင်းလန် က မူယွီယန် ရဲ့ အကြည့်တွေ ရှောင်လွှဲသွားတဲ့ အထိ အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ သူက သူ့ဘေးက ရဲ့ဖန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“ဒီလို ဖြစ်သွားတာကိုး...”
“ဒီလို ဖြစ်နေမှတော့ မင်းဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါ အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်ပြီ။”
ချင်းလန် က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မူယွီယန် ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။
“မူယွီယန်၊ စေ့စပ်ထားတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းကို ဒုက္ခပေးခဲ့မိတာရယ်၊ မင်းရဲ့ အချစ်ကို လွတ်လပ်စွာ ရှာဖွေခွင့် ပိတ်ပင်မိခဲ့တာတွေအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီညကစပြီး ဒီ အနှောင်အဖွဲ့က လုံးဝ ပြတ်စဲသွားပြီ။ အခုကစပြီး မင်းက ဘယ်လို လက်ထပ် စာချုပ်၊ သဘောတူညီချက်တွေနဲ့မှ ချည်နှောင်ခံထားရခြင်း မရှိတော့ဘူး”
“သွားကြစို့။ ကံကြမ္မာရဲ့ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုကြောင့် ဒါက လှပတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။”
ချင်းလန် က ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်ပြီး ပိုင်ရှောင်ယွင် ရဲ့ လက်ကို ဆွဲကာ လှည့်ထွက်သွားလိုက်လေသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မှင်တက်နေတဲ့ မူယွီယန် ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။
“အနာဂတ်မှာ မင်း ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်၊ ပြီးတော့ မင်း ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ တစ်သက်လုံး အတူနေသွားနိုင်ပါစေ။”
ချင်းလန် က မူယွီယန် ရဲ့ မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကာ ရပ်နေတုန်း သူ့ဘေးက ရဲ့ဖန် က တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။
တကယ်ပဲ သူ့ အတွေ့အကြုံအရ ဒီကိစ္စမှာ သေချာပေါက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်။
ပိုင်ရှောင်ယွင် နဲ့ ပိုင်ရူယွီ တို့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေက
ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူ ဘယ်တော့မှ အပြေးအလွှား သွားပြီး ဂုဏ်ပြုတာတို့၊ မြန်မြန် သက်သာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတာတို့ မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ သင်ပေးခဲ့လေသည်။
အဲ့ဒါက ပြဿနာသွားရှာသလိုပင်။
ကြည့်ရတာ မူယွီယန် ဆိုတဲ့ ဒီအလှပဂေးက ချင်းလန် နဲ့ မရေရာတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေပုံရလေသည်။ အချစ်ရေး ဆက်ဆံရေး ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခု ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။
ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ သူ့အသိစိတ်က ပြောနေလေသည်။
မထွက်ခွာမီ လေးစားမှုကို ပြသသောအားဖြင့် ရဲ့ဖန် သည် လိပ်စာကတ် တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး မူယွီယန် ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“မစ္စ မူ၊ ဒါ ကျွန်တော့် လိပ်စာကတ်ပါ။ လုံခြုံရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စရာ ရှိရင် ကျွန်တော် ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အခု သွားခွင့်ပြုပါဦး။”
မူယွီယန် က လိပ်စာကတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မှင်တက်နေတဲ့ မျက်နှာထားက ပုံမှန်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖြစ်လာလေသည်။
သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရဲ့ဖန် ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင် နေမကောင်းဘူးလား”
“……”
ရဲ့ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။
မူယွီယန် က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို လိပ်စာကတ် ပေးတာလဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ဆီက လိပ်စာကတ် တောင်းလို့လား။ လုံခြုံရေး ပြဿနာ ရှိရင် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းဆီ မသွားဘဲ ရှင့်ဆီ လာတာက ကျွန်မအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ”
“……..”
ရဲ့ဖန် ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။
မူယွီယန် က ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် သွားတော့မယ်လို့ မပြောဘူးလား ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။ ကျွန်မက ရှင်နဲ့ အဲ့လောက် ရင်းနှီးလို့လား။ မိန်းမတွေကို ပရောပရည်လုပ်ရတာ ပျော်လား။ ရှင် ဦးနှောက် ပျက်နေလား။”
“………”
ရဲ့ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။
သူ့လို တည်ငြိမ်တဲ့ သူတောင် ဒီအချိန်မှာ ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရလေသည်။
သူ ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲ။
သူတို့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ။
ဒါတွေ အကုန်လုံးက မူယွီယန် ရဲ့ အမှားတွေချည်းပဲ၊ ဘာလို့ သူ့အလှည့်ကျမှ အကုန်လုံး သူ့အမှား ဖြစ်သွားရတာလဲ။
သူ နေမကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ မူယွီယန် ကသာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။
သို့သော် မူယွီယန် က သုံးခါဆက်တိုက် ဆူပူပြီးနောက် ပိုင်မိသားစု အိမ်တော်ဝင်းထဲကနေ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားရာ သူ့ကို ပြန်လည် ချေပခွင့် မပေးတော့ပေ။
တကယ်တော့ ရဲ့ဖန် ရဲ့ အကြံက မမှားပေမဲ့ သူ မသိလိုက်တာက မိန်းမတစ်ယောက် ဒေါသထွက်နေရင် ဘာမှသွားမပြောသင့်ပေ။
အထူးသဖြင့် မူယွီယန် ဆီမှာ ဒီအခြေအနေက အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးရွားနေလေသည်။
ပိုင်မိသားစု အိမ်တော်ဝင်းကထွက်သွားပြီးတော့ မူယွီယန် က ကုမ္ပဏီကအလုပ်ပုံတွေကိုတောင် မဖြေရှင်းဘဲ စိတ်တိုတိုဖြင့် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာခဲ့လေသည်။
“လူယုတ်မာ ချင်းလန်၊ ခွေးမသား ချင်းလန်၊ အရှက်မရှိတဲ့ ချင်းလန် စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းမယ် စာချုပ်ကို ဖျက်သိမ်းမယ်”
ရှင် အရမ်း စွမ်းနိုင်ရင် ဖျက်သိမ်းလိုက်လေ ဘယ်သူမဆို စကားတော့ ပြောတတ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ပိုင် ညီအစ်မတွေ ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ။ ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ ရှင်သာ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းချင်စိတ် ရှိရင် အခုထိ တုံ့ဆိုင်းနေဦးမှာလား။
သေစမ်း၊ ရှင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြီး တောင်းပန်ရင်တောင် ကျွန်မ မျက်နှာသာ ပေးချင်မှ ပေးတော့မှာ။
မူယွီယန် က စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲရင်း ကြီးမားတဲ့ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ကုတင်ပေါ်မှာ ရူးမိုက်စွာ လူးလှိမ့်နေလေသည်။
ဒါကချင်းလန် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။
ညဘက် အိပ်မပျော်တဲ့အခါ ဒါကို ဖက်ထားပြီး သူ အတူတူ ရှိနေတယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ရင် လုံခြုံမှု ခံစားရပြီး အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ရှင့်ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မယ်။
မူယွီယန် က လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ ဝက်ဝံရုပ်ကြီးရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ညှစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာကာ ဒါတောင် သူမရဲ့ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ဖို့ မလုံလောက်သေးသလိုပင်။
သူမက ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ခြေထောက်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် နင်းချေပစ်လိုက်လေသည်။
အဲ့ဒီနောက် သူမက ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီပြီး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ အချိန်အကြာကြီး နေပြီးမှ ဒီအနေအထားက လုံခြုံမှု မပေးနိုင်လို့လား မသိပေ၊ သူမ တဖြည်းဖြည်း ဒူးတွေကို ပိုက်လိုက်ပြီး ဘောလုံးလေး တစ်လုံးလို ကွေးကွေးလေး ဖြစ်သွားလေသည်။
ရှူး...
ရှူး...
အိပ်ခန်းထဲမှာ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံကိုသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ ဘယ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေတဲ့ ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး မူလနေရာကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မူယွီယန် က လက်မောင်းကို အပြင်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုန်းကန်နေသလို ဖြစ်နေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ဝက်ဝံရုပ်ကြီးကို ကောက်ယူကာ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ နင့်ကို စိတ်ဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဲ့ဒီ လူယုတ်မာ ချင်းလန် ကို မုန်းလို့ပါ။ နင့်အပေါ် ဒေါသ မပုံချသင့်ဘူး။”
ရဲ့ဖန် သာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေပြီး မူယွီယန် ရဲ့ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရရင် သူ သွေးအန်သွားလောက်လေပြီ။
ဒီမိန်းမက ဧရာမ ဝက်ဝံရုပ် ကိုတောင် တောင်းပန်နိုင်ပေမယ့် သူ့ကို တောင်းပန်ဖို့ စိတ်ကူးလေးတောင် တစ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။