အခန်း (၂၁၂) တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ
ဤအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး စုရှောင်းရှောင်းပင်လျှင် အသံထွက်၍ ရယ်မိသွားတော့သည်။ အမြဲတမ်း ဩဇာအာဏာကြီးမားလှသော သူမ၏ သခင်လေးသည် ဤမျှ သေးငယ်လှသော ကလေးငယ်တစ်ဦးရှေ့တွင် အရေးနိမ့်သွားသည်မှာ မည်သို့ကြည့်ကြည့် ချစ်စဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
အင်း...
ချင်းလန်သည် သူ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ကစားနေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရလေသည်။
ဒါဟာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။
သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အကြီးအကျယ် အရေးနိမ့်ရတာက ဒီကလေးကြောင့်လား။
ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဤကလေးငယ်တွင် ထူးခြားသည့် အချက်တစ်ခုခု ရှိနေပုံရသည်။
စနစ်၏ သဘောသဘာဝအရ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော ပြိုင်ဘက်မျိုးကို အလကားသက်သက် အနားမှာ မထားတတ်မှန်း သူ မသိခဲ့လျှင် ဤကလေးသည် ကံကြမ္မာရှင် တစ်ယောက်ယောက် ပြန်လည်ဝင်စားလာခြင်းလားဟုပင် သူ သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။
သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲတွင် ကလေးနှင့် ဆော့ကစားနေစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အငြင်းပွားသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
စုရှောင်းရှောင်းသည် ချင်းလန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အပြင်သို့ အတူတူ ထွက်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
…
နေရောင်ခြည် မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ အဝင်ဝ။
အရက်မူးပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဂေဟာမှူးကြီး၏ အင်္ကျီကော်လာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ထားလေသည်။ သူ၏ကိုယ်မှ အရက်နံ့များ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေပြီး
“ဒီအဖွားကြီး၊ မင်း ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ကြာပြီနော်”
“ဒီအသုံးမကျတဲ့ ဂေဟာက ဒီရပ်ကွက်ထဲကို ပြောင်းလာတယ်ပေါ့။ ဒီလောက် ကျယ်တဲ့နေရာကို ငှားဖို့ ပိုက်ဆံရှိပြီးတော့ ငါ့အတွက် မိန်းမရှာပေးဖို့ကျတော့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး ဟုတ်လား”
“ငါ အခုပဲ ပြောလိုက်မယ်၊ မင်း ငါ့ကို အနည်းဆုံး တစ်သိန်း ဒါမှမဟုတ် နှစ်သိန်း မပေးဘူးဆိုရင် ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့”
ဟု အော်ဟစ်နေလေသည်။
“ဂေဟာမှူး အဖွားကို မနိုင်မကျင့်နဲ့”
“အဖွားကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပြုဘူး”
“လူဆိုးကြီး၊ လူယုတ်မာကြီး”
“…”
စပ်စုတတ်သော ကလေးတစ်စုမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း စိတ်ထားကောင်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဂေဟာမှူးကြီးကို အရက်သမားတစ်ဦးက ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူတို့မှာ ဒေါသထွက်ကာ သူမကို ကူညီရန် အပြေးအလွှား လာကြလေသည်။
“အားလုံး အထဲပြန်ဝင်ကြ။ ဘယ်သူမှ အနားမလာနဲ့” ဂေဟာမှူးကြီးသည် အမြန်လှည့်ကြည့်ကာ ကလေးများကို အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်၏။ ထို့နောက် အနောက်မှ လိုက်လာသော ဝန်ထမ်းများကို ကြည့်ကာ “ကလေးတွေကို အမြန်ခေါ်သွားကြစမ်းပါ၊ အနားကို မလာခိုင်းနဲ့” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးလှပေသည်။ ဤ “ရန်သူ” နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ပြန်လည် ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အင်္ကျီကော်လာ အဆွဲခံထားရသဖြင့် နာကျင်နေရသလို ကလေးများ အနားရောက်လာလျှင် ဤမူးယစ်နေသော “ရန်သူ” ၏ ရန်ပြုခြင်းကို ခံရမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဂေဟာမှူးကြီးက ဘာလို့ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်နေရတာလဲ။ ရဲတိုင်မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဂေဟာမှူးကြီး အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်” ဟု ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“အဲ့ဒါ ဂေဟာမှူးကြီးရဲ့ သားလေ။ အခု ဖမ်းခိုင်းလိုက်ရင်တောင် မနက်ဖြန်ကျရင် ဂေဟာမှူးကြီးကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပြီး အာမခံ ထုတ်ရမှာ”
ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိပင်လျှင် မိသားစု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသည် မဟုတ်ပါလား။ ပြင်ပလူဖြစ်သော သူတို့က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မသင့်တော်ပါချေ။
ဂေဟာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့သော ဝန်ထမ်းကြီးတစ်ဦးက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။ ဤအရက်သမား ပြဿနာရှာနေသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် စုရှောင်းရှောင်းသည် ချင်းလန်နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ဘာလို့ သူ ဖြစ်နေပြန်တာလဲ။ တကယ်ကို ဆိုးဝါးလိုက်တာ။ ဂေဟာမှူးကြီးကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့လေ”
ဂေဟာမှူးကြီးကို အရက်သမားက အင်္ကျီကော်လာ ဆွဲကာ နံရံတွင် ကပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုရှောင်းရှောင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိတော့သည်။
စုရှောင်းရှောင်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူမ ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်ရသည့် အကြိမ်မှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ ဒေါသများမှာ ထိန်းမရအောင် ပေါက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်လေသည်။
“မကြောက်နဲ့၊ ငါ ရှိတယ်” ချင်းလန်သည် စုရှောင်းရှောင်း၏ ပါးပြင်လေးကို တစ်ချက် ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို လွှတ်ကာ ထိုအရက်သမားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။
သူသည် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ အရက်သမား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းကာ အားဖြင့် ညှစ်လိုက်လေသည်။ အရက်သမား၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖပ်သွားကာ နာကျင်မှုကြောင့် ကိုင်ထားသော လက်ကို လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ချင်းလန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်၏။
အင်း။
မင်းက ပြန်တုံ့ပြန်ရဲသေးတယ် ပေါ့လေ။
ချင်းလန်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။ သူသည် အရက်သမား၏ လက်သီးကို အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နံရံတွင် ကပ်ထားလျက် အပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတင်လိုက်လေသည်။
ဖတ်။
သူသည် အရက်သမား၏ ပါးကို ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ ပါးပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဖူးယောင်သွားတော့သည်။
ဖတ် ဖတ် ဖတ်။
ပါးရိုက်သံများမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသကဲ့သို့ တဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုလူမှာ အမူးပြေသွားသလို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြင့် ဝက်မျက်နှာကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရတော့သည်။
“သခင်လေးချင်း... တော်ပါတော့။ ဆက်ရိုက်နေရင် လူသေသွားပါဦးမယ်။ ဒီကလေးက လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပါ၊ ရဲတွေ ရောက်လာရင်လည်း ဖြေရှင်းရ ခက်ပါလိမ့်မယ်” ဂေဟာမှူးကြီးက စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ထားရင်း ချင်းလန်ကို တားဆီးလိုက်ရလေသည်။
သူမသည် ထို “ရန်သူ” အတွက် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော် ဤကလေးသည် အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှပြီး ကိုယ့်အမေအရင်းကိုပင် အနိုင်ကျင့်ရဲသူ ဖြစ်သဖြင့် ဘာမဆို လုပ်ဝံ့သူ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဂေဟာမှူးကြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်က သူ့ကို စနောက်နေတာပါ၊ တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး” ချင်းလန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး အရက်သမားကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက်
“အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောစမ်း”
ဟု ဆိုလိုက်၏။
“ကျွန်တော်...” အရက်သမားက ပါးစပ်ဟလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။
ချင်းလန်က နောက်ထပ် ပါးနှစ်ချက် ဆင့်ရိုက်လိုက်ပြီး
“ဘာကို ‘ကျွန်တော်’ လဲ၊ ငါ မင်းကို စကားပြောခိုင်းလို့လား။ အဆင်ပြေတယ်လို့ပဲ ပြောစမ်း”
ဟု ဆိုလိုက်ပြန်သည်။
“အ... အဆင်... အဆင်ပြေပါတယ်” အရက်သမား၏ စကားသံများမှာ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေပြီး အတော်ကြာအောင် အားယူပြောလိုက်ရသော်လည်း သေချာ မကြားရပါချေ။
ဖတ်။ ဖတ်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နောက်ထပ် ပါးရိုက်သံ နှစ်ချက် ကျရောက်လာပြန်ရာ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖူးယောင်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပိတ်သွားကာ ပိတုန်းကိုက်ခံထားရသလို ဖြစ်နေတော့သည်။
မတရားလိုက်တာ။
ထန်ချင်းရှန်းသည် တကယ်ပင် မတရား ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ စကားမပြောလျှင်လည်း အရိုက်ခံရသလို၊ စကားပြောတာ နောက်ကျလျှင်လည်း အရိုက်ခံရပြန်သည်။
ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးနေရသလဲ။ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရရုံတင်မကဘဲ ဆေးဖိုးတွေပါ အကုန်အကျ များရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
ချင်းလန်၏ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ ထန်ချင်းရှန်းသည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်
“တောင်းပန်ပါတယ်”
ဟု ဆိုလိုက်ရလေသည်။
“ရပါတယ်” ချင်းလန်က သူ၏ ခေါင်းကို နှစ်ချက်ခန့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ကာ “ငါတို့က ရန်ဖြစ်ရင်းနဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့။ နောက်တစ်ခါ ဂေဟာမှူးကြီးကို လာပြီး ဒုက္ခပေးတာ ငါ မတွေ့ပါစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သေသေချာချာ ပြန်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးရလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား”
ဟု ဆိုလိုက်၏။
“နားလည်ပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ”
ထန်ချင်းရှန်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဂေဟာမှူးကြီးကို တောင်းပန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကာ ခွေးပြေး ဝက်ပြေး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ဂေဟာမှူး အဖွား... စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့တော့။ သခင်လေး ရှိနေတာဆိုတော့ အဲ့ဒီလူဆိုးက အဖွားကို နောက်တစ်ခါ လာပြီး အနိုင်မကျင့်ရဲတော့ပါဘူး” စုရှောင်းရှောင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ တုန်ရင်နေသော ဂေဟာမှူးကြီးကို တွဲကူလိုက်လေသည်။
“ဘာလို့လဲ...”
ဂေဟာမှူးကြီးကတော့ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါနေမိတော့သည်။ အမြဲတမ်း စိတ်ထားကောင်းသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ချင်းလန်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အချက်ပေး ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသလို ဖြစ်သွားရသည်။
ဤကဲ့သို့သော အရှက်ခွဲရန် အခွင့်အရေးမျိုးမှာ ရှားပါးလှပေသည်။
အထူးသဖြင့် ဤအချိန်တွင် ကံကြမ္မာရှင် ရဲ့ဖန် သည် ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် နေရောင်ခြည် မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ ကိစ္စများမှာ အဆုံးသတ်သွားပြီဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့် ဒီအရက်သမားက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဂေဟာမှူးကြီးနှင့် ပတ်သက်နေရသနည်း။
အစီအစဉ်ထဲမှာ မရှိတာတွေ ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဖြစ်လေသည်။