အခန်း (၂၀၆) ကောလဟာလတွေကို ယုံကြည်၍ မရပေ
“သခင်လေးချင်း ပြောတဲ့ဈေးက အရမ်းများလွန်းနေပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘတ်ဂျက်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေပါတယ်”
လင်းရွှမ်းချွမ်သည် ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ရသကဲ့သို့ သွားကြိတ်လျက် ဆိုလိုက်လေသည်။ “ဒါပေမဲ့လည်း ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ။ သခင်လေးချင်းရဲ့ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးမိခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဘက်က ပေးဆပ်ရမှာပါ”
“ဒီသင်ခန်းစာကို ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သခင်လေးချင်းကို ပြန်ပြီး အစားထိုးပေးရမှာပေါ့။ နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်အပေါ် အငြိုးမထားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
အတော်ကြာအောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လင်းရွှမ်းချွမ်က သဘောတူလိုက်တော့သည်။
ဘေးမှ နားထောင်နေသော ချူထျန်ဖုန်းပင်လျှင် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩတကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်မိသွားကာ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့် အကြည့်မျိုး ပေါ်လာလေသည်။
“စီးပွားရေး လုပ်တဲ့နေရာမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ တွေးနေစရာ မလိုဘူး။ အမြတ်ရဖို့ကပဲ အဓိက မဟုတ်လား”
ချင်းလန်သည် လင်းရွှမ်းချွမ်ကို အကျပ်မကိုင်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် “ဒါဆိုရင် စာချုပ် ချုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က သခင်လေးချင်း ကြိုတင်ပေးထားတဲ့ သန်းခြောက်ရာကို မနက်ဖြန် မတိုင်ခင် သခင်လေးနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌချူတို့ရဲ့ အကောင့်ထဲကို ပြန်လွှဲပေးပါ့မယ်။ ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ ခြောက်လအတွင်း အကျေပေးနိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်” လင်းရွှမ်းချွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။
ဈေးက နှစ်ဆ ဖြစ်သွားသော်လည်း မြို့ပြစီမံကိန်း မြေပုံသာ ထွက်လာပါက ဒီဝန်းကျင်က အိမ်ဈေးတွေက နှစ်ဆမက တက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။
ဒီခေတ်ကြီးမှာ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ကောင်းတာထက် ကျောင်းနဲ့ နီးတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိသည်ကို နားလည်ထားရပေမည်။
အိမ်ရာအမည်ရှေ့မှာ “ကျောင်းနီးရာ ဝန်းကျင်” ဆိုသည့် စကားလုံးလေး ပါသွားသည်နှင့် တန်ဖိုးက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
အခု နည်းနည်း ထိခိုက်သွားပေမဲ့ နောင်ကျရင် အကုန် ပြန်ရမှာပဲလေ။
“ခြောက်လ ဆိုတာက ဘာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ထပ်ပြီး လိုက်နှောင့်ယှက်နေဦးမလို့လား”
“သန်းပေါင်း နှစ်ထောင်လေးရာ။ ခြောက်လတို့ ဘာတို့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ပိုက်ဆံအပြည့်ရမှ စာချုပ်ကို ချက်ချင်း လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်။ ပိုက်ဆံ မပြည့်ရင်တော့ ဘာမှ ဆွေးနွေးနေစရာ မလိုဘူး”
ချင်းလန်က အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ယမ်းပြကာ ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
ခြောက်လ ဆိုတာက ဘာလဲ။
အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စီမံကိန်း မြေပုံက အပြင်ကို ထွက်နေပြီလေ၊ အဲ့ဒါဆို ဘာတွေ တွက်ချက်နေစရာ လိုသေးလဲ။
သူသည် လုံးဝ မကြောက်မရွံ့ဘဲ “ဝယ်ချင်ဝယ်၊ မဝယ်ချင်လည်း မင်းသဘောပဲ” ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်၏။
“ဒါကတော့...”
လင်းရွှမ်းချွမ် တကယ်ပဲ အခက်တွေ့သွားရပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းလန်က ပိုက်ဆံအပြည့်ကို တစ်ခါတည်း တောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါချေ။
သူ့မှာ ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရမှာလဲ။ သူ့မှာ ရောင်းစရာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း မရှိတော့ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံအပြည့် မပေးနိုင်ရင်တော့ ချင်းလန်ဆီကနေ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေကို ပြန်ဝယ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။
တကယ်လို့ စီမံကိန်း မြေပုံသာ ထွက်လာရင် အရာအားလုံးက ပေါ်သွားတော့မှာ မဟုတ်လား။
အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ချင်းလန်က သူ့ကို ဒီဈေးနဲ့ ပြန်ရောင်းပါဦးမလား။
“သခင်လေးချင်း... ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးလို့ ရမလား။ သူငယ်ချင်းတွေဆီမှာ အကူအညီ တောင်းကြည့်ပါ့မယ်။ တစ်လအတွင်းမှာ အပြတ်ပေးနိုင်အောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်” လင်းရွှမ်းချွမ်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အသနားခံလိုက်လေသည်။
ချင်းလန်က စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် “ရှန်ဟိုင်းက ကျောက်မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတယ် ဆို။ ဒီလောက် ပိုက်ဆံလေးတောင် မင်း မရှာနိုင်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်၏။
“မိသားစုဆိုတာ အတူတူ ခံစားကြရတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလောက် ပြဿနာလေးကို သူတို့က ဘာလို့ မကူညီဘဲ နေမှာလဲ”
“သုံးရက်။ အများဆုံး သုံးရက်ပဲ။ သုံးရက်အတွင်း ပိုက်ဆံမရရင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့”
လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ ပူလောင်နေသော အိုးထဲက ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားရလေသည်။
ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံကို သုံးရက်အတွင်း သူငယ်ချင်းတွေဆီကနေ ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။
တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ ရှန်ဟိုင်းက ကျောက်မိသားစုရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်းကို သူတို့ဆီသာ ပြောပြလိုက်ရင် သူရမယ့် အမြတ်တွေက သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။
လင်းရွှမ်းချွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် တိုက်ပွဲဖြစ်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ချင်းလန်၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။
မတတ်နိုင်ပါချေ။
အမြတ်တွေ နည်းသွားနိုင်ပေမဲ့ ဒီကိစ္စကနေတစ်ဆင့် ကျောက်မိသားစုထဲမှာ သူ ခြေကုပ်မြဲသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
အဲ့ဒီ ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ နောင်ကျရင် မျက်နှာပွင့်တာပေါ့။ သူ့ကို အိမ်ပါသမက်လို့ အနောက်ကနေ ကဲ့ရဲ့ကြတာတွေလည်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
လင်းရွှမ်းချွမ်သည် နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် ပိုက်ဆံရှာရန် ရှန်ဟိုင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားတော့သည်။
ချူထျန်ဖုန်းက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ “သခင်လေးချင်း... ဒီကိစ္စက တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလိုပဲ” ဟု သတိကြီးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။
လင်းရွှမ်းချွမ် ဆိုတာက အမြတ်ရှိမှ အလုပ်လုပ်တဲ့သူလေ။ ဒီလို သိက္ခာပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စလေး တစ်ခုအတွက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံပြီး လာတောင်းပန်နေမှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါက သူ တတ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက်တောင် ကျော်လွန်နေပြီလေ။
“ကျွန်တော်တို့ မသိသေးတဲ့ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းရဲ့ သတင်းကောင်း တစ်ခုခု ရှိနေလို့သာ လင်းရွှမ်းချွမ်က ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်”
ချူထျန်ဖုန်းက အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ “ထျန်ဟိုင်မြို့ရဲ့ မြို့ပြစီမံကိန်း အသစ်ထဲမှာ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်း တစ်ခုခု ပါနေတာများလား” ဟု ဆိုလိုက်၏။
မြေအောက် ရထားလမ်းလား၊ အမြန် ရထားလမ်းလား၊ ကုန်တိုက်ကြီးတွေလား ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းတစ်ကျောင်းလား။
ချူထျန်ဖုန်းမှာ စီးပွားရေး အမြင် စူးရှသူ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
လင်းရွှမ်းချွမ်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများကို ကြည့်ပြီး သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“ဦးလေးချူ... ဒီအခြေအနေမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပိုင်တာဆိုတော့ ဦးလေးရဲ့ အမြင်ကိုလည်း ကြားချင်ပါတယ်”
ချင်းလန်သည် အာဏာပြသည့် ပုံစံမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ လူငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
ချူထျန်ဖုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ကျွန်တော့် အမြင်အရတော့ ဒီအိမ်ရာကို ပြန်မရောင်းသင့်ဘူးလို့ ထင်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။
အိမ်ဈေးတွေက ဘာသတင်းမှ မရှိရင်တောင် တက်နေတာလေ။ တကယ်လို့ သတင်းကောင်း တစ်ခုခုသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ။
အခု လင်းရွှမ်းချွမ်က စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးသားဆိုတော့ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ပိုင်တာလေ။ ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်ဆံရှာလို့ ရတာကို ဘာလို့ တခြားလူကို ပေးလိုက်မှာလဲ။
ညီအစ်ကို အရင်းတွေတောင် ပိုက်ဆံကိစ္စမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိရတာပဲ မဟုတ်လား။ အကျိုးအမြတ် တစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်တဲ့ စီးပွားရေး မိတ်ဆွေ လင်းရွှမ်းချွမ်ကို ဘာလို့ ကူညီနေမှာလဲ။
ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဘာလို့ လက်လွတ်ခံမှာလဲ။
သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ချင်းလန်က ရောင်းချင်ရင်တောင် သူက ဖျောင်းဖျရမည် ဖြစ်လေသည်။
ချင်းလန်က ရယ်မောလိုက်ကာ “ဦးလေးချူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်းရွှမ်းချွမ် ရထားတဲ့ သတင်းက အမှားကြီး ဖြစ်နေရင်ကော။ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင် ဖြန့်လိုက်တဲ့ သတင်းအမှား ဖြစ်နေရင်ကော” ဟု ဆိုလိုက်၏။
ရှူး...
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချူထျန်ဖုန်းမှာ အရာအားလုံးကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူသည် ပြုံးနေသည့် ချင်းလန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိပြီး ခြေဖျားမှ တစ်ဆင့် ကျောရိုးအထိ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဘုရားရေ။
ဒါဟာ တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ လူလည်ကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အကွက်ပဲ။
ဒါဟာ ချင်းလန် တမင်တကာ တူးထားတဲ့ ကျော့ကွင်းကြီး ဖြစ်ပြီး လင်းရွှမ်းချွမ် ခုန်ဝင်လာမှာကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်မှန်း သိသာလှပေသည်။
ချင်းလန်က ကြိုးတစ်ကွင်း ပြင်ထားပြီး လင်းရွှမ်းချွမ်က သူ့ခေါင်းကို အသာလေး ထိုးထည့်လိုက်တာနဲ့ ချင်းလန်က ဆွဲလိုက်သလိုပင်။
မိသွားလေပြီ။
“လင်းရွှမ်းချွမ် ဆိုတာက မူလကတည်းက အိမ်ပါသမက် တစ်ဦးပဲ။ ရှန်ဟိုင်းက ကျောက်မိသားစုထဲမှာ ဘာအဆင့်အတန်းမှ မရှိဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ”
သူ့မှာ တကယ်တမ်း အရည်အချင်း မရှိပေ။ကျောက်မိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့်သာ အခုလို နေရာမျိုးကို ရောက်နေတာဖြစ်သည်။
ချင်းလန် လုပ်လိုက်တာက သူ့ကို မီးပုံထဲ တွန်းပို့လိုက်သလိုပင်။ ဒီကိစ္စသာ ပေါက်ကွဲသွားရင် သူတော့ လုံးဝ ပိတ်မိသွားတော့မှာ။
ချူမုန်ယောင်က ဝင်ပြောဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ပြင်းထန်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လေသံကို လျှော့ကာ “နည်းနည်းလောက် ဈေးလျှော့တောင်းရင် မကောင်းဘူးလား၊ သူတို့ကို အရမ်း ရန်စသလို မဖြစ်အောင်ပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
သို့သော်လည်း ချင်းလန်က သူမ၏ စကားကို ကြားပုံမရပါချေ။ သူသည် အနောက်သို့ အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှသာ ရှိလေသည်။
“ဦးလေးချူ... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကောင်းကင်ရယ်၊ မြေကြီးရယ်၊ ဦးလေးနဲ့ ကျွန်တော်ရယ်ပဲ သိရမယ်။ တခြားလူကို ပေးမသိပါနဲ့၊ ဒါမှ ဒီအလုပ်က အောင်မြင်မှာ”
သူသည် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ချူမုန်ယောင်ကိုတော့ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။