အခန်း (၂၀၅) ကိုယ်စီအတွေးများဖြင့်

သီးသန့်အခန်းလေးအတွင်း ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လင်းရွှမ်းချွမ်၊ ချူထျန်ဖုန်းနှင့် ချူမုန်ယောင်တို့ ခံစားနေရသော ဖိအားမှာ ပို၍ကြီးမားလာလေသည်။

မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူတို့၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသလိုမျိုး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာရသည်။

အထူးသဖြင့် လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ ပို၍ ထိတ်လန့်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော မျိုးရိုးကြီးမှ သခင်လေးများသည် စိတ်အလိုလိုက်တတ်ပြီး မာနကြီးကြသည်ဟု အများက ပြောလေ့ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ချင်းလန် ဘာဖြစ်နေမှန်း မည်သူမှမသိသဖြင့် သူသာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပါက သူတို့အတွက်တော့ ကပ်ဘေးဆိုက်သည်နှင့် တူပေလိမ့်မည်။

လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ ပေါက်နေတော့သည်။ သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ချူထျန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရှေ့ဆုံးကထွက်နေသည့် သံမှိုမှာ အထုခံရဆုံး ဖြစ်လေရာ တစ်ခုခုဖြစ်လျှင်လည်း ချူထျန်ဖုန်းသာ အရင်ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ချူထျန်ဖုန်းလည်း အခြေအနေမဟန်မှန်း သိသဖြင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။ “သခင်လေးချင်း... အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ”

“အဆင်ပြေပါတယ်”

ချင်းလန်က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစလေးကို လက်မဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်လေသည်။

သွေးထွက်သွားတာလား။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချူမုန်ယောင်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

သူမ ဒီလောက်အထိ အလျင်စလို မလုပ်သင့်ခဲ့ပါချေ။ တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကလဲ့စားချေခံရမှာကို ကြောက်သည်ဖြစ်စေ၊ ချင်းလန်၏ အခြေအနေကို စိုးရိမ်သည်ဖြစ်စေ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တများ ပို၍ ကြီးစိုးလာတော့သည်။ သူမသည် ချင်းလန်ထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို မျှော်လင့်တောင့်တစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချင်းလန်က သူမကို တစ်ချက်မျှသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် သူမ မရှိသကဲ့သို့ပင် သဘောထားလိုက်လေသည်။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးပင် ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လင်းရွှမ်းချွမ်ကို ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလျက် “လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက် အပြင်မှာ အကြာကြီးနေခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်တောင် မကြားသင့်တဲ့ ဘာအရေးကြီးကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်က ဆွဲဆောင်နေသဖြင့် သူသည် လက်မလျှော့ချင်သေးပါချေ။

ချင်းလန်ဘက်က အရင်စကားစလာသဖြင့် သူသည်လည်း ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ “တကယ်တော့ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထျန်ဟိုင်မြို့ရဲ့ အနာဂတ် စီးပွားရေး တိုးတက်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းလာမယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားမိလို့ပါ” ဟု ဖားသည့်လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်က ဒီနေရာနဲ့ သံယောဇဉ်ရှိတော့ ဒီမှာ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ထားချင်တာပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရတာက နည်းနည်းတော့ အလျင်စလို ဖြစ်သွားသလားလို့ ပြန်စဉ်းစားမိလို့ပါ”

ချင်းလန်က အံ့ဩသွားဟန် ပြုလိုက်သော်လည်း ဘာမှမသိသလိုဖြင့် “ဥက္ကဋ္ဌလင်း... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ အားနာသွားကာ “သခင်လေးချင်း...” ဟု ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ခေါ်လိုက်မိသည်။

ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး “ဒါဆို မရောင်းတော့ဘူးပေါ့။ စာချုပ်က လက်မှတ်ထိုးပြီးသားဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ အခုအချိန်မှာ စာချုပ်ဖျက်သိမ်းရင်တောင် ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုလိုက်၏။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး သခင်လေးချင်း... ကျွန်တော် အဲ့လို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး” ချင်းလန်၏ ရှေ့တွင် လင်းရွှမ်းချွမ် မည်သို့ စာချုပ်ဖျက်ရဲပါမည်နည်း။ အဲ့ဒါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးတာနှင့် တူပေလိမ့်မည်။

သူသည် ချူထျန်ဖုန်းကို ကူညီရန် အသနားခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချူထျန်ဖုန်းက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ကာ “သခင်လေးချင်း... ဥက္ကဋ္ဌလင်းက အဲ့ဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး။ သူက စာချုပ်ဖျက်ချင်တာ မဟုတ်ဘဲ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းကို ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ပြန်ဝယ်ချင်တာပါ” ဟု ခါးသက်သက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“မင်းတို့က ရောင်းချင်ရင် ရောင်း၊ ဝယ်ချင်ရင် ဝယ်လို့ရတဲ့ နေရာလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ ချင်းလန် ကို မင်းတို့ ခိုင်းချင်သလို ခိုင်းလို့ရတဲ့သူလို့ မှတ်နေတာလား။ မင်းတို့ အာဏာပြပုံက တော်တော်လေး ဟန်ကျနေတာပဲ”

ချင်းလန်၏ အေးစက်သော အသံကြောင့် လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားရကာ “သခင်လေးချင်း... ကျွန်တော် သခင်လေးကို စော်ကားဖို့ လုံးဝ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ကုမ္ပဏီမှာ အခက်အခဲ ရှိခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ကျွန်တော့် စိတ်ကူးကတော့ ထျန်ဟိုင်မြို့မှာပဲ ဆက်ပြီး လုပ်ကိုင်သွားဖို့ပါ” ဟု အလျင်အမြန် ရှင်းပြတော့သည်။

“နောက်ပိုင်း သခင်လေးချင်း ဘာပဲခိုင်းခိုင်း ကျွန်တော် လင်းရွှမ်းချွမ်က အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်။ ဘာမှ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဤမျှကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင်ပင် လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ လုံးဝ မတုန်လှုပ်သည်ကိုတော့ ချီးကျူးရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကတိစကားများမှာ တကယ်တော့ သူ့အတွက်သာ အကျိုးရှိမည့် အရာများ ဖြစ်လေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ချင်းလန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခြင်းဖြင့် ချင်းလန်၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးချရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူသာ ချင်းလန်၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်နိုင်လျှင် ထျန်ဟိုင်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် သူ့ကို မည်သူက မျက်နှာမပေးဘဲ နေရဲပါမည်နည်း။

“ကူညီမယ် ဟုတ်လား။ မင်းက ဒီမှာ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတဲ့ ပြင်ပ စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ကို ဘာများ ကူညီနိုင်မှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ရှန်ဟိုင်းက ကျောက်မိသားစုက ငါ့ရဲ့ ချင်းမိသားစုထက် ပိုပြီး အရှိန်အဝါကြီးတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား” ချင်းလန်က တည်ကြည်စွာပင် မေးလိုက်၏။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လုံးဝ အဲ့လို မတွေးခဲ့ပါဘူး” လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းခါရင်း ရှင်းပြလိုက်ရသည်။ သူသည် အခြေအနေမဟန်သဖြင့် ဘာဆက်လုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့ပါချေ။

ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရမည်လား။

သူ အလွန် နှမြောနေမိသည်။ ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်း အနီးတွင် ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆောက်မည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာသည် ကျောင်းနီးရာ ဝန်းကျင် အိမ်ခြံမြေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တန်ဖိုးမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားမည်ဟု သူ သတင်းရထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ ချင်းလန်က ပြန်မရောင်းဘူးဆိုရင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့လား။ သူ့မှာ ထိုမျှအထိ သတ္တိရော အရည်အချင်းရော မရှိပါချေ။

ချင်းလန်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “သခင်လေးချင်း... သခင်လေးက တကယ်ပဲ ပြန်မရောင်းချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အခုပြောခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့” ဟု ဆိုလိုက်ရလေသည်။

မတတ်နိုင်ပါချေ။ အိမ်ရာကို ပြန်မဝယ်နိုင်လျှင် ပိုက်ဆံသာ ဆုံးရှုံးမည် ဖြစ်သော်လည်း အတင်းအကျပ် လုပ်မိပါက အသက်ပင် ဆုံးရှုံးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ပိုက်ဆံနှင့် အသက် မည်သည့်အရာက ပိုအရေးကြီးသည်ကို လင်းရွှမ်းချွမ် ခွဲခြားတတ်ပါသေးသည်။

“ပြန်မရောင်းနိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

လင်းရွှမ်းချွမ် လက်လျှော့သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှ အေးစက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးလေး ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်ကာ “ငါတို့အားလုံးက အမြတ်အတွက် လုပ်နေကြတဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေပဲလေ။ မင်း ပြန်ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အေးအေးလူလူ ဆိုလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဈေးကတော့ ပိုပေးရလိမ့်မယ်...”

“သေချာပေါက် ပေးပါ့မယ်။ သခင်လေးချင်းက ကျွန်တော့်အတွက် နှစ်ခေါက်တောင် လာပေးရတာဆိုတော့ ကျွန်တော်ကလည်း အလိုက်သိရမှာပေါ့” ဟု လင်းရွှမ်းချွမ်က မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်လေသည်။

ချင်းလန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ကာ “မင်းကို နှစ်ခေါက်တောင် လာခိုင်းမိလို့ ငါလည်း မင်းကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ နှစ်ဆပဲ ထားလိုက်ရအောင်၊ သန်းပေါင်း နှစ်ထောင့်လေးရာ ပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်၏။

ရှူး...

ထိုဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဘေးမှ ချူထျန်ဖုန်းမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

နှစ်ဆတဲ့လား။

မူလဈေး သန်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ရဲ့ နှစ်ဆလား။

ဒါဟာ စီးပွားရေး ဆွေးနွေးတာ မဟုတ်ပါချေ။ ဒါဟာ ဝက်တစ်ကောင်ကို ဗိုက်ခွဲနေတာနှင့် တူလှပေသည်။

သူ့ကို ထားလိုက်ဦး၊ ပိုက်ဆံကိစ္စတွင် သိပ်ပြီး အာရုံမရှိလှသော ချူမုန်ယောင်ပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် ချင်းလန် ဘာတွေ တွေးနေသနည်းဆိုသည်ကို သိလိုသဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ချင်းလန်က သူမကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူမ မရှိသကဲ့သို့ပင် သဘောထားနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ဤခံစားချက်ကြီးမှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။ ချူမုန်ယောင်မှာ မသက်မသာ ဖြစ်နေရတော့သည်။

“သခင်လေးချင်း... ဒါကတော့...” လင်းရွှမ်းချွမ်မှာ စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ပါချေ။

တိုးမြှင့်လိုက်သော ပမာဏမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များပြားလှပေသည်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ အသားကို လှီးယူနေသလိုပင်။

ဒါပေမဲ့ သူ လက်မခံနိုင်စရာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျောင်းနီးရာ ဝန်းကျင် အိမ်ရာအဖြစ် အတည်ပြုပြီးသွားပါက ထျန်ဟွာ အိမ်ရာဝင်း တစ်ခုလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ နှစ်ဆမက တိုးတက်သွားမည် ဖြစ်သလို ဝယ်မည့်သူ ရှားပါးနေမှာလည်း မဟုတ်ပါချေ။

ဈေးကြီးသော်လည်း ရဖို့ခက်သည့် ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ သူက အလွယ်တကူတော့ သဘောမတူရဲသေးပါချေ၊ အဲ့လိုလုပ်လိုက်လျှင် သူ သိထားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ချက်ချင်း ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။

သီးသန့်အခန်းလေးအတွင်း ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ချင်းလန်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသလို တစ်ချက်တစ်ချက် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူနေလေသည်။

လင်းရွှမ်းချွမ်ကတော့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ချူထျန်ဖုန်းမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူတို့အားလုံးက စီးပွားရေးသမားတွေ ဖြစ်သဖြင့် ဘယ်သူမှ ငတုံးတွေ မဟုတ်ကြပါချေ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု သူတို့ ခံစားနေရသည်။

ချူမုန်ယောင်ကတော့...

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ထိတ်လန့်နေပြီး အလွန် စိုးရိမ်နေသည့် ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။

တကယ်လို့သာ ဒီအခန်းထဲမှာ လူတွေ ရှိမနေဘူးဆိုရင် သူမကတော့ ချင်းလန်ဆီ ပြေးသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟခိုင်းကာ ကိုက်မိထားသည့် လျှာလေး ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ကြည့်မိမှာ သေချာလှပေသည်။

တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်စီအတွေးများဖြင့် ဤနေ့၏ ဆွေးနွေးပွဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။