အခန်း (၁၉၁) ဇာတ်ညွှန်း ထွက်လာရင် သရုပ်ဆောင်တွေအလိုလို ရောက်လာကြလိမ့်မယ်
မှိုအိမ်ကလေး အဖွဲ့ဝင်များသည် ထမင်းစားပွဲကို စတင် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြလေသည်။
ချင်းလန် နှင့် ရှီယာ တို့မှာ ယခုမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အိပ်ရာများ မပြင်ရသေးပေ။ ၎င်းတို့သည် ဖုန်ဖုန် နှင့် ဇီဖုန်း တို့နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး အိပ်ရာ ပြင်လိုက်ကြတော့သည်။
ဒါရိုက်တာ ချန် သည် တဲအိမ်လေးထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေသည့် ဆရာ ဟယ် နှင့် စားဖိုမှူး ဟွမ် တို့ကို ကြည့်လိုက်ကာ
“ဒီနေ့ ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ အွန်လိုင်း ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်က အခုလေးတင် ဆယ့်သုံးသန်းအထိ အမြင့်ဆုံး ရောက်သွားတယ်”
ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
ရှူး...
“အဲ့လောက်တောင် များတာလား”
ဆရာ ဟယ် မှာ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။
မူလက အများဆုံး သုံးသန်း သို့မဟုတ် လေးသန်းလောက်သာ ကြည့်ရှုမည်ဟု ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုပမာဏမှာပင် တော်တော်လေး များလှပြီဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဤအစီအစဉ်သည် လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ဘဝ ၏ ပထမဆုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဖြစ်ပြီး ရှီယာ ပါဝင်နေလျှင်ပင် နောက်ထပ် သန်းအနည်းငယ်သာ တိုးလာနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ဆယ်သန်းကျော်အထိ မည်သို့ ရောက်ရှိသွားသနည်း။
ကြည့်ရှုသူ ဆယ့်သုံးသန်း ဆိုသည်မှာ မနည်းလှပေ။
ဒါရိုက်တာ ချန် က ခေါင်းညိတ်ပြကာ
“ချင်းလန် ရောက်လာတာက ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ အသစ်အဆန်း တစ်ခုခု ပြလိုက်တိုင်းမှာ ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာ တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်တယ်။ သူက ဖျော်ဖြေရေး လောက အတွက် မွေးဖွားလာသလိုပဲ။ ပရိသတ်ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ကောင်းကောင်း နှိုးဆွနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် သူပြလိုက်တဲ့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက ပရိသတ်ကို အခန်းထဲ ဆွဲခေါ်လာနိုင်သလို ဆက်ပြီး ကြည့်နေအောင်လည်း ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်”
ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်း လူကြိုက်များမှု အတက်အကျ အများဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည့် အချိန်များကို ၎င်း ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်တိုင်းတွင် ချင်းလန် က အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အမျိုးသမီး ပရိသတ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ထိုမျက်နှာလေး အကြောင်းကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ယောကျ်ားလေးများပင်လျှင် ဤလူငယ်က ဘာများ ထပ်ဖုံးကွယ်ထားဦးမလဲ ဆိုသည်ကို သိချင်နေကြပေလိမ့်မည်။
တကယ်လို့ ဆရာ ဟယ် သာ အကြံမပေးခဲ့လျှင် ချင်းလန် က ဂစ်တာ တီးတတ်သည်၊ သီချင်း စာသားနှင့် သံစဉ် ရေးစပ်တတ်သည်၊ ထိုမျှ လှပသည့် သီချင်းမျိုး ဆိုတတ်သည် ဆိုသည်ကို မည်သူမှ သိရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။
စားဖိုမှူး ဟွမ် က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင်
“အဘိုး ချန် မင်းက ချင်းလန် ကို ဒီမှာ အမြဲတမ်း ပါဝင်မယ့် သူအဖြစ် ထားချင်တာလား”
ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
“ငါ့ဘက်ကတော့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး။ ချင်းလန် က နည်းနည်း ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်ပုံရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက အရမ်း ခံစားလွယ်တယ်။ ဥပမာ ဖုန်ဖုန် က နောက်တစ်ပုဒ် ဆိုခိုင်းတုန်းက သူ့မှာ ဆိုစရာ သီချင်း မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်လား။ ငါ ခံစားရတာက သူက ဇီဖုန်း နဲ့ ဖုန်ဖုန် ကို အခွင့်အရေး ပေးချင်လို့ မဆိုတော့တာ။ အဲ့ဒီ ကလေးက တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်”
ဆရာ ဟယ် ကလည်း ပြုံးလျက်
“ငါလည်း ချင်းလန် ဆက်နေနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ချင်းလန် သာ မသွားဘူး ဆိုရင် ငါ့ညီမလေး သေချာပေါက် ပျော်နေမှာ။ ဒီနေ့ ငါ့ညီမလေး ရှက်နေတာက ငါတို့ အစီအစဉ် စကတည်းက အဖြစ်ဆုံးပဲ။ အရင် သုံးရာသီလုံး ပေါင်းပြီး ရှက်ခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်က ချင်းလန် ကို ဒီနေ့ တစ်ရက်တည်း တွေ့ပြီး ရှက်ရတာလောက် မများဘူး”
ဟု ဆိုလေသည်။
ဒါရိုက်တာ ချန် က ပခုံးတွန့်ပြကာ
“ဆရာတို့ ကျွန်တော်က ဆရာတို့ရဲ့ အမြင်ကို မေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချင်းလန် ဆက်နေအောင် ဘယ်လို ဖျောင်းဖျရမလဲ ဆိုတာကို မေးနေတာပါ။ ဆရာတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ သူက ပိုက်ဆံ လုံးဝ မလိုဘူးလေ။ လစာ ပေးပြီး ဆွဲဆောင်လို့ မရနိုင်ဘူး။ ချင်းလန် ပိုက်ဆံကြောင့် ဆက်နေမယ်လို့ ယုံကြည်မယ့်အစား သူက ငါတို့ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးကို ဝယ်လိုက်နိုင်တယ် ဆိုတာကို ငါ ပိုယုံတယ်”
ဟု ပြောလိုက်ရာ စားဖိုမှူး ဟွမ် နှင့် ဆရာ ဟယ် တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခါးသက်သက် ပြုံးမိကြတော့သည်။
…
နွေရာသီ ညတစ်ညတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲများ အော်မြည်နေကြလေသည်။
အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည့် ချင်းလန် သည် အိပ်မပျော်ခင်မှာပင် ဖုန်းတုန်ခါမှုကြောင့် နိုးလာခဲ့ရသည်။
၎င်းသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ဖုန်းကို မျက်နှာရှေ့ မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ရှီယာ ဆီမှ မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ရှီယာ “ဂျူနီယာ မောင်လေး... အိပ်နေပြီလား”
ချင်းလန် မျက်နှာပြင်ကို နှိပ်လိုက်ကာ “မအိပ်သေးပါဘူး” ဟု ပြန်ပို့လိုက်၏။
ရှီယာ “အစ်မမှာ ကြော်ငြာ အတွက် သုံးမယ့် ဓာတ်ပုံ တချို့ ရှိလို့ ဂျူနီယာ မောင်လေး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး”
“ရပါတယ်”
ချင်းလန် က ပြန်ပို့လိုက်သည်နှင့် ရှီယာ ဆီမှ ဓာတ်ပုံများ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ကမ်းခြေ ဝတ်စုံများနှင့် ဆင်တူသည့် ဓာတ်ပုံ တချို့ ဖြစ်လေသည်။
ရှူး...
ဓာတ်ပုံထဲမှ ရှီယာ ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းလန် တစ်ယောက် ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာမှု အတွက် ၎င်းကပင် အနည်းငယ် ပါဝင် ကူညီလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“ဒါက လှည့်ကွက် တစ်ခုပဲ။ အကုန်လုံးက လှည့်ကွက်တွေပဲ”
၎င်းသည် အရင်က ကျိုးဇယ်ချင်း ဆီမှ ဓာတ်ပုံများ တောင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှီယာ ကမူ သူမဘာသာ အလိုအလျောက် ပို့လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“သူအရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒီပုံကတော့ ရှနယ်လ် အတွင်းခံ ဝတ်ထားတာပဲ”
သူမတွင် လှပသော ညှပ်ရိုးများ၊ ရှည်လျားသော ခြေထောက်များနှင့် အပြစ်ကင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသော်လည်း ရှီယာ ကဲ့သို့ လူမျိုးက အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ထုတ်ကုန်မျိုးကို ကြော်ငြာရသနည်း။
ချင်းလန် သည် ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားရလေသည်။ ရှီယာ ၏ ထိုကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည့် ပုံများကို ပရိသတ်များ ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင် ပြသထားမည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။
ချင်းလန် သည် လူရှုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အချိန်အများစုတွင် ၎င်း၌ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုတော့ ရှိသေးလေသည်။
၎င်းက ချက်ချင်းပင် “စီနီယာ အစ်မက အရင်က အတွင်းခံ အမှတ်တံဆိပ် ကြော်ငြာဖူးတာ မဟုတ်ဘူး မလား။ ဘာလို့ ရှနယ်လ် ကို ကြော်ငြာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ” ဟု စာပို့လိုက်လေသည်။
ရှီယာ “စိတ်ဆိုးပြီနော်”
ချင်းလန် ချွေးပြန်သွားကာ “ယာယာ...” ဟု ပြန်ပို့လိုက်ရသည်။
ရှီယာ “ဟွန်း အဲ့ဒါမှပေါ့။ အစ်မလည်း မတတ်နိုင်လို့ပါ။ အစ်မလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ရုပ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်သံ ကမ်းလှမ်းချက် ကောင်းကောင်းတွေ မရဘူးလေ။ တကယ်လို့ အရင်က အောင်မြင်မှုတွေကိုပဲ ဆက်ပြီး အားကိုးနေမယ် ဆိုရင် ပရိသတ်တွေက လျော့သွားမှာ သေချာတယ်။ တကယ်လို့ အယ်လ်ဘမ် အသစ် ထုတ်နိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင် ကမ်းလှမ်းချက် ကောင်းကောင်း ရရင်တော့ အစ်မ ဒါတွေကို ကြော်ငြာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အင်း...”
ချင်းလန် သည် ရှီယာ ၏ ဆိုလိုရင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။ သူက ကလေးဘဝ သီချင်း အကြောင်း ပြောခဲ့သည်ကို မြင်တော့ ရှီယာ က သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ပေးစေချင်သည့် သဘော ဖြစ်လေသည်။
သူသည် ရှီယာ ကို ကူညီရန် အလွန် ဆန္ဒရှိပေသည်။ သီချင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင် ထွက်လာသည်နှင့် နာမည်ကြီးသွားမည့် သီချင်း အများကြီးကို ၎င်း သိရှိထားသလို ရှီယာ ၏ အသံမှာလည်း ထူးခြားလှသဖြင့် သူမ ကောင်းကောင်း ဆိုနိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော် သီချင်း တစ်ပုဒ် ဆိုလျှင် အဆိုတော်က တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ရုပ်ရှင် စာချုပ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်သေးပေ။ ဖျော်ဖြေရေး လောက၏ ကံထူးရှင် ဖြစ်သော ကျိုးဟောင် သာ သူတို့အတွက် ဇာတ်ညွှန်း တစ်ခုလောက် ရနိုင်လျှင် ကောင်းမည်။
ထားလိုက်ပါတော့။
ကျိုးဟောင် သည် လက်ရှိတွင် ဇာတ်ညွှန်းရေးရန် အချိန်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မိမိဘာသာသာ လုပ်ရတော့မည်။
ဇာတ်ညွှန်း တစ်ခု အရင် ထုတ်လိုက်ရအောင်။
ချင်းလန် သည် မှတ်ဉာဏ် အသီး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ မြိုချလိုက်ပြီး အတွေးတစ်ချက်နှင့်ပင် သူအရင်က ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုသည် စာအုပ် တစ်အုပ် ကဲ့သို့ သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။ စာလုံးတိုင်းနှင့် ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်တိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။
သောက်ကျိုးနည်း။
ချင်းလန် သည် မှတ်ဉာဏ် အသီး ၏ စွမ်းအားကို သိရှိထားသော်လည်း ဆဲဆိုမိသည်အထိ အံ့ဩသွားရသည်။
ဒါကတော့ တော်တော်ကြီးကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ သူ သိမ်းငှက်သူရဲကောင်း ကို ဖတ်ဖူးသည်မှာ မှန်သော်လည်း မည်သူက ထိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနိုင်မည်နည်း။
ဇာတ်လမ်း အကျဉ်းကို မှတ်မိနေခြင်းမှာပင် အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
ယခုမူ ဇာတ်လမ်းကို မှတ်မိရုံတင် မကဘဲ ထိုကမ္ဘာမှ ဗားရှင်း အပြည့်အစုံကိုပင် ဤလောကထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲ ယူဆောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။
မစ္စတာ ကျင်းယုံ ၏ သိုင်းဝတ္ထုများသည် ထိုကမ္ဘာတွင် ကြည့်ရှုသူ များပြားရန် လုံးဝ အာမခံချက် ပေးထားသည့် အရာများ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။
၎င်းကို အကြိမ်ပေါင်း များစွာ ပြန်လည် ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး ထိပ်တန်း ကြယ်ပွင့်များစွာကိုလည်း ဖန်တီးပေးခဲ့လေသည်။
မှတ်ဉာဏ် အသီး ရှိနေလျှင် ရှီယာ က အတိတ်က အောင်မြင်မှုများကို အားကိုးနေရန် လိုဦးမည်လား။
ဤမှတ်ဉာဏ် အသီး ရှိနေလျှင် ရှီယာ က ရှနယ်လ် အတွင်းခံများကို ကြော်ငြာရန် လိုဦးမည်လား။
အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ တွေးမနေတော့ဘဲ သူသည် ရှီယာ နှင့် အချိန်အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။
…
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။
မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ချင်းလန် သည် အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။
ဇီဖုန်း မှာ အောက်ထပ်တွင် စောင့်နေပြီး ချင်းလန် ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကာ ကျိုထားသည့် နွားနို့ တစ်ပန်းကန် ယူလာပေးလေသည်။
“ချင်းလန် မနက်စာ မစားရသေးဘူး မလား။ ဒါက ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ နွားနို့နဲ့ လုပ်ထားတာ”
သူက ထိုပန်းကန်ကို ယူလိုက်ရာ နွားနို့မှာ မီးအေးအေးဖြင့် ကျိုထားသဖြင့် အနည်းငယ် ပျစ်နေပြီး အပေါ်တွင် နွားနို့ အမြှေးပါးလေး တစ်လွှာ ပေါ်နေလေသည်။ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များကြောင့် အလွန်ပင် စားချင်စဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။
“ကျေးဇူးပါ ညီမလေး”
ချင်းလန် က လက်လှမ်းကာ ဇီဖုန်း ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။
အင်း။
ဇီဖုန်း သည် မျက်လုံးလေး မှိတ်ကာ ထိုငြိမ်းချမ်းသည့် အခိုက်အတန့်လေးကို ခံစားနေမိတော့သည်။
စောစော ထရသဖြင့် ပင်ပန်းနေသမျှသည် ထိုအထိအတွေ့လေး ရလိုက်သည်နှင့် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။
“အာ ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”