အခန်း (၁၉) အဖေနဲ့သမီးကြားက ပဋိပက္ခ
အဲ့ဒီညက ပိုင်ရူယွီ က သူမရဲ့ညီမလေးနဲ့အတူ အိပ်လေသည်။အိပ်နေတုန်း သူမက ညီမလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲဖက်ထားကာ သူမရဲ့ညီမလေးက သူမကို ထားသွားမှာကို ကြောက်နေသလိုပင်။
ပိုင်ရှောင်ယွင် ကတော့ အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားလေသည်၊ ဒါတင်မကသေးဘဲ သူမက ပိုင်ရူယွီ ရဲ့ရင်ဘတ်ကို တစ်ခါတစ်ခါ နမ်းလိုက်သေးသည် ချိုမြိန်တဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေသလိုပင်။
…
ပိုင်မိသားစု အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို မီးတွေထွန်းပြီး အလှဆင်ထားကာ အစေခံတွေတောင်မှ တရားဝင် ဝတ်စုံတွေ လဲဝတ်ထားကြလေသည်။
ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ ပိုင်ရှောက်ချွမ်က သတင်းစာတစ်စောင်ကိုလှန်ရင်း တိတ်တဆိတ် ဖတ်နေလေသည်။
ဒီနေ့ ယန်ကျင်း ကချင်းမိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးက အလည်လာမှာဖြစ်သည်။ သူက ထျန်ဟိုင်း မြို့မှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိပေမယ့် သူ့ပုံရိပ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြသရဦးပေမည်။
လူတွေမှာ မျက်နှာလိုတယ် သစ်ပင်တွေမှာ အခေါက်လိုသလိုပင်။
ဒါ့အပြင် ဒီလို ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးအထားဆုံးပဲ။ မင်းက သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင် သူတို့ဆီက တန်ဖိုးရှိတာတွေတောင် ရနိုင်သေးသည်။
“အဖေ ဒီည ဧည့်သည်တွေ လာမှာလား”
ပိုင်ရှောင်ယွင် က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင် ခြေအိတ်ရှည်နဲ့ ဖုံးထားတဲ့ သူမရဲ့ ပေါင်တံနှစ်ချောင်းက ထူးထူးခြားခြား ဖြူစင်ပြီး ချောမွေ့နေသည်။
သူမက သိချင်စိတ်ပြင်းပြတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြေးလာခဲ့လေသည်။ပိုင်ရှောက်ချွမ်
ရဲ့ ဇနီးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရောဂါကြောင့် ဆုံးပါးသွားပြီး သူက နောက်အိမ်ထောင် မပြုခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့စာရိတ္တအတွက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ချီးကျူးခံခဲ့ရသေးလေသည်။
ပိုင်မိသားစုကို ဧည့်သည်တွေ မလာတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။လာခဲ့ရင်တောင် သူတို့က အပြင်မှာပဲ ဧည့်ခံကြတာများလေသည်။
ဒီလို အိမ်မှာ ပွဲကျင်းပတာမျိုးက တော်တော် ရှားပါးလှသည်။
ပိုင်ရှောက်ချွမ် က လက်လှမ်းပြီး သူ့သမီးငယ်ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း
“ဟုတ်တယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် လာမှာ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဘယ်သူလဲ သမီးသိလား၊ ယောကျ်ားလေးလား မိန်းကလေးလား။ သူက ချောလား”
ပိုင်ရှောင်ယွင် ဆိုတဲ့ ဒီကောင်မလေးက တခြား ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ပေ သူမက မေးခွန်းတွေ အများကြီး ဆက်တိုက် မေးနေပေမယ့် နောက်ဆုံးမေးခွန်းကတော့ သူ ချောလား မချောလား ဆိုတာပဲ ဖြစ်နေလေသည်။
“သူက... ချောတယ်မလား ဟုတ်တယ်မလား”
ပိုင်ရှောက်ချွမ် ကခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက တကယ်ပဲ ဒီအကြောင်းကို ဘာမှမသိပေ။ သူက ချင်းလန်ကို တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ဖူးဘူး။
ဒါပေမဲ့ သီအိုရီအရတော့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မိသားစုက လူတွေက မျိုးရိုးဗီဇကောင်းတွေ ရှိသင့်ပြီး တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်း သင့်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချမ်းသာတဲ့ ယောက်ျားတွေ လက်ထပ်တဲ့ မိန်းမတွေအားလုံးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့သူတွေချည်းပဲဖြစ်သည်။
“သူက အံ့ဩစရာကောင်းလို့လား”
ပိုင်ရှောင်ယွင် ကသူမရဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီးမေးလိုက်လေသည်။
ပိုင်ရှောက်ချွမ် က ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း
“သူက အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပေါ့ သူက ယန်ကျင်းမြို့က ထင်ရှားတဲ့ မိသားစုတစ်စုရဲ့ သားအကြီးဆုံးလေ”
သူက ပြောရင်းနဲ့ သူ့သမီးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပိုင်ရူယွီ က ဘေးမှာရပ်နေရင်း သူမရဲ့အဖေနဲ့ ညီမလေးတို့ စကားပြောနေတာကို ကြည့်နေပြီး မူလကတော့ ဝင်မနှောင့်ယှက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် သူမအဖေက သူမကို ကြည့်နေတာ မြင်တော့ ချက်ချင်းပဲ စိတ်တိုလာပြီး
“ကျွန်မကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီ လူကို ကျွန်မမသိဘူး ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့လာနှိုင်းနေရတာလဲ။”
ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
ပိုင်ရှောက်ချွမ် က သူ့သမီးက တခြားကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ကို ရန်တွေ့နေမှန်း သိလိုက်လေသည်။
သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။
“သူ့နဲ့နှိုင်းတယ် ဟုတ်လား မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းမနေဘူးလား”
“မင်းရဲ့ မရှိသလောက် စွမ်းရည်လေးနဲ့ ယန်ကျင်း က ချင်းမိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံးနဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲသူ့အဖိုးက တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံတည်ထောင်တဲ့ အခမ်းအနားမှာ အရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ရပ်ခဲ့တာ မင်းသိလား”
“အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူက သူ့မိသားစု နောက်ခံကောင်းလို့ပဲ။ အရင်မျိုးဆက်က သစ်ပင်စိုက်၊ နောက်မျိုးဆက်က အရိပ်ခိုတာပဲလေ”
ပိုင်ရူယွီ က အံကြိတ်လိုက်ပြီး
“သူက အရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ရပ်နေတဲ့သူ မဟုတ်တာ”
ပိုင်ရူယွီ က သူမအဖေက ယောက်ျားတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အမြဲတမ်း မြှင့်တင်ပြီး သူမကို နှိမ့်ချပြောတာကို ကြားရတိုင်း သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ဒေါသတွေ ထွက်လာလေသည်။
ဒေါသတွေ၊ မကျေနပ်မှုတွေ၊ ပြီးတော့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အများကြီးပဲဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်တော်ထိန်းက တံခါးဝကနေ ပြေးဝင်လာပြီး
“သခင်ကြီး၊ သခင်လေး ချင်းလန် ရောက်ပါပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ရှောက်ချွမ် က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားတွေကိုသေချာဆန့် လိုက်ကာ ပိုင်ရူယွီ ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“တခြားလူတွေရှေ့မှာ နည်းနည်း သတိထားနေ။ တချို့အရာတွေက အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့တာ ပိုကောင်းတယ်”
အိမ်တော်ထိန်းရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့အတူ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။
ပိုင်ရူယွီ က မသိစိတ်နဲ့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားမိလေသည်။
မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ အတွေးတွေက ချင်းလန်ရဲ့ အကြည့်နဲ့ ဆုံလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ နွေရာသီညနေခင်း လေပြေအေးအေးလေး နဲ့ တိုက်ခတ်လိုက်သလိုမျိုးတဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။