အခန်း (၁၈၇) ငါးဖမ်းခြင်း

“အဘိုးချန် ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရတယ်။ ဖုန်ဖုန်၊ ချင်းလန်၊ ညီမလေး၊ ငါတို့ ငါးဖမ်းဖို့ သွားပြီး အဝတ်အစား လဲရအောင်။” 

ဆရာ ဟယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

အဖွဲ့သားတွေ သိုလှောင်ခန်းကို သွားပြီး စံချိန်မီ သားရေ လက်ပြတ်အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီရှည်တွေ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

“ရှီယာ လည်း လိုက်ချင်တယ်” 

ရှီယာ တံငါသည် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ချင်းလန် ကို ကြည့်ပြီး၊ စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ နေထိုင်ရတာ အသားကျနေပြီ ဖြစ်တဲ့ ရှီယာ အတွက်၊ နေ့စဉ်ဘဝကို ခံစားသိရှိနိုင်တဲ့ ဒီလို ငြိမ်းချမ်းပြီး သီးခြားဆန်တဲ့ ရွာလေးကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာက ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

အထူးသဖြင့်၊ သူမ ငါးဖမ်းလို့ ရမယ်လေ၊ အဲ့ဒါ သူမ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံပဲ။

ဆရာ ဟယ် လန့်သွားလေသည်။ 

“ရှီယာ၊ မိုက်မဲမနေပါနဲ့။ ငါတို့ပဲ ငါးသွားဖမ်းလိုက်မယ်။ မင်း ရေထဲ မဆင်းတာ ပိုကောင်းမယ်။”

သူ ရှီယာ ရဲ့ လှပတဲ့ ခြေထောက်တွေကို မသိစိတ်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အဲ့ဒီ ခြေထောက်တွေက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပရိသတ်တွေကို ဖမ်းစားထားတာလေ။ တကယ်လို့ ရှီယာ သာ စပါးခင်းထဲ ဆင်းပြီး ငါးဖမ်းရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင်၊ 

“လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ဘဝ” အစီအစဉ် တစ်ခုလုံး ရှီယာ ရဲ့ ပရိသတ်တွေရဲ့ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်မှု ဒဏ်ကြောင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ထို့ပြင်၊ ရှီယာ ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို အာမခံ ကုမ္ပဏီမှာ တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးပြီး အာမခံ ထားရှိထားတာ ဖြစ်လို့၊ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့က တာဝန်မယူရဲကြပေ။

ခက်ခဲပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကို သူတို့ကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ရှီယာ ကတော့ စပါးခင်းထဲမှာ ပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်လို လှလှပပ နေနေရင် ရပါပြီ။

ရှီယာ ဘောင်းဘီရှည် ဝတ်ထားတဲ့ ညီမငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ဒါပေမဲ့ ဇီဖုန်း လည်း မိန်းကလေးပဲလေ။”

ဆရာဟယ် ဇီဖုန်း ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ 

“သမီးလည်း အစ်မ ရှီယာ နဲ့အတူ နေခဲ့လိုက်ပါလား။ ဦးတို့ ယောကျ်ားလေး သုံးယောက်ပဲ ငါးသွားဖမ်းလိုက်မယ်လေ။”

ရှီယာ ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ အတွက်၊ ဆရာ ဟယ် သူ့ညီမလေး ကင်မရာမှာ ပါဝင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလေသည်။

ညီမငယ်လေး အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ သူမဘေးနားက ချင်းလန် ကို သတိထားပြီး ကြည့်ကာ၊ 

“ဆရာ ဟယ်၊ သမီးလည်း ကူညီနိုင်ပါတယ်။”

ရှီယာ ပါးဖောင်းလိုက်ပြီး၊ လက်မခံနိုင်သလို ဖြစ်ကာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ 

“ဟွန်း၊ ရှင်တို့က ကျွန်မကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ ထင်နေတာမလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ ဘေးကနေပဲ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်မယ်။”

ပျံ့လွင့်နေတဲ့ နေရောင်ခြည် အောက်မှာ၊ ရှီယာ ပါးဖောင်းပြီး၊ သူမရဲ့ လှပတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူထားကာ၊ စိတ်ကောက်နေပုံ ပေါက်နေလေသည်။ သူမရဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှနဲ့ အဲ့ဒီလို ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ အမူအရာ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ လုံးဝ အသည်းယားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မှတ်ချက် တွေ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

“ငါ့မိန်းမက စိတ်ဆိုးနေရင်တောင် အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။”

“ယာယာ ငါတို့က လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီလေ။ ဆရာ ဟယ် ကို နားလည်ပေးရမယ်။ နင့်မှာ ဘယ်လို ခြေထောက်မျိုး ရှိလဲ ဆိုတာ နင် သိတယ် မဟုတ်လား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အသိတရား မရှိဘူးလား”

“ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ကို မခြိမ်းခြောက်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခု ဖြစ်သွားရင်တောင်၊ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့က ရိုက်ကူးရေး ရပ်ဆိုင်းရလိမ့်မယ်။”

နောက်ဆုံးတော့၊ အများကြီး ဖျောင်းဖျပြီးနောက်၊ ဆရာ ဟယ် ရှီယာ ကို လယ်ကွင်းထဲ မဆင်းချင်အောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

အမျိုးသား သုံးဦးနဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၊ ပိုက်ကွန်တွေ၊ ငါးထည့်မယ့် ဇလုံကြီးတွေနဲ့ တခြား ကိရိယာတွေကို သယ်ဆောင်ပြီး၊ စပါးခင်းတွေ ရှိရာ ဘက်သို့ ခမ်းနားစွာ ချီတက်သွားကြလေသည်။

ရှီးရွှမ်ပန် နားပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာက မြေပြန့် မဟုတ်ပေ။ စပါးခင်းတွေက တောင်စောင်း လှေကားထစ်တွေလို နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ရှိနေပေမယ့်၊ ပုံမှန် အချိုးအစားကျနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

မှိုအိမ်ကလေး အဖွဲ့သားတွေ ငါးဖမ်းတဲ့ စပါးခင်းက ကုန်းဆင်းလေး တစ်ခုပေါ်မှာ ရှိပြီး၊ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် ၈၀ မီတာ ပတ်လည်လောက် ရှိလေသည်။ တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ရေက အရမ်း တိမ်လေသည်။ ခြေချလိုက်ရင်၊ ဒူးခေါင်းလောက်ပဲ ရောက်ပေမယ့်၊ နှုန်းမြေတွေကြောင့် ဆယ်စင်တီမီတာကျော်လောက် နစ်ဝင်သွားတတ်လေသည်။

ဒါပေါ့၊ ဒါက ချင်းလန် ရဲ့ အမြင်ကနေ ပြောတာပါ။

သူက အရပ် ၁၈၀ စင်တီမီတာ ကျော်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ခြေတံရှည်တွေက အထူး ထင်ရှားလေသည်။ သူ စပါးခင်းထဲမှာ မှန်မှန်ကန်ကန် စတင် ရွေ့လျားလိုက်လေသည်။

ညီမငယ်လေး ရေထဲ ခြေချလိုက်တဲ့အခါ၊ ရေက သူမရဲ့ ပေါင်လောက်ထိ ရောက်နေလေသည်။ သူမ စပါးခင်းထဲမှာ ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ ရုန်းကန်နေရပြီး၊ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေလေသည်။

 သူမ လက်ထဲက ပိုက်ကွန်ကို မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘဲ၊ သူမနောက်မှာ ဒီအတိုင်း တရွတ်တိုက် ဆွဲလာခဲ့လေသည်။

“အာ!”

ရုတ်တရက်၊ ညီမငယ်လေး သူမခြေထောက်အောက်မှာ တစ်ခုခု လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားတာ ခံစားလိုက်ရကာလန့်ဖျပ်သွားပြီး၊ သူမ တကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး၊ သူမရှေ့က စပါးခင်းထဲသို့ ခေါင်းစိုက် ကျသွားတော့မလို ဖြစ်သွားလေသည်။

ငါ သွားပြီ

ငါတော့ အရှက်ကွဲတော့မှာပဲ

ညီမငယ်လေး ရှက်ရွံ့စွာ သူမပါးပြင်တွေကို အုပ်လိုက်မိပေမယ့်၊ ခဏကြာတော့၊ ပြိုလဲမယ့် အရှိန် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ 

သန်မာတဲ့ လက်မောင်း နှစ်ဖက်က သူမခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး မုန်လာဥ နုတ်သလို နှုန်းမြေထဲကနေ ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

လေထဲမှာ၊ ဇီဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမထက် ခေါင်းတစ်လုံးလောက် ပိုမြင့်တဲ့ ချင်းလန် ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

 သူမရဲ့ မိန်းကလေး အမြင်အရ၊ ချင်းလန် ရဲ့ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်တွေက သေသပ်စွာ ထုဆစ်ထားသလို ဖြစ်ပြီး၊ သူ့အရေပြား လက်မတိုင်းက ဖျော့တော့တဲ့ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသလိုပါပဲ။

 သူက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မရှိသင့်လောက်အောင် ချောမောလွန်းနေလေသည်။

သူမရဲ့ ပါးပြင်တွေက မျက်စိရှေ့မှာတင် လျင်မြန်စွာ နီရဲလာလေသည်။ အနီရောင်က သူမ ပါးပြင်ကနေ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နားရွက်ဖျားလေးတွေဆီ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ အဲ့ဒီကနေ ဖြူဝင်းတဲ့ လည်ပင်းတလျှောက် ဆင်းသွားကာ၊ ရှက်သွေးရောင် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ဇီဖုန်း သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေ ရပ်တန့်သွားတော့မလို ခံစားရပြီး၊ သူမ အသက်ရှူသံတွေ မြန်ဆန်လာကာ၊ ခေါင်းမူးသွားလေသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ အောက်က ချင်းလန် ကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ဒီလို တွေဝေမိန်းမောနေတဲ့ အခြေအနေမှာ၊ ချင်းလန် သူမခါးကို ကိုင်ပြီး တခြား နေရာတစ်ခုမှာ ချပေးလိုက်လေသည်။

“ဟိုဘက်မှာ ရေနည်းနည်း နက်ပုံရတယ်။ ဇီဖုန်း၊ ဒီဘက်ကို သွား၊ ဒီမှာ ရေတိမ်တယ်။ ကိုယ့်ဘေးနားမှာပဲ နေ၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ကိုယ် ဂရုစိုက်ပေးလို့ ရတာပေါ့။” 

ချင်းလန် သူ့နောက်က ပိုက်ကွန်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ယူပြီး ဇီဖုန်း ကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူမခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဇီဖုန်း လုံးဝ စိတ်နဲ့ကိုယ် မကပ်တော့ဘဲ၊ ခေါင်းမူးပြီး မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်နေလေသည်။ ချင်းလန် မှိုအိမ်ကလေး ထဲ ဝင်လာကတည်းက သူမ ဒီလို ဖြစ်နေခဲ့တာ၊ အခုဆို ပိုဆိုးသွားပြီ။

သို့သော်၊ ချင်းလန် ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်တဲ့ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက်၊ သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာလေသည်။

သူမ ပါးပြင်ပေါ်က ရှက်သွေးရောင်က ပိုရင့်လာပြီး၊ သူမ နည်းနည်း ပူလာသလို ခံစားရလေသည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သဘောတူတဲ့ အနေနဲ့ တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်လေသည်။

 “ချင်းလန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

အမျိုးသား တစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က မြင့်ပြီး တစ်ယောက်က ပုကာ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြလေသည်။ သူတို့ရဲ့ လူငယ် အင်အားက အချစ်ရဲ့ ချိုမြိန်အီဆိမ့်တဲ့ ရနံ့ နဲ့ ရောယှက်နေသလိုပါပဲ။

ဆရာ ဟယ် က ဖုန်ဖုန် နဲ့ အဝေးမှာ ရပ်နေရင်း ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ထပ်မံ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။ 

“ငါ့ညီမလေး အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ။”

ရှီယာ စပါးခင်း ဘေးနားမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူမလက်တွေနဲ့ သူမရဲ့ ဖောင်းနေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို ထောက်ထားလေသည်။

သူမ ခြေထောက်ကို ရိုက်လိုက်ရာ၊ ခြေထောက်က အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေသည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် ဒေါသထွက်နေပြီး၊ သူမခြေထောက်ကို အာမခံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီက စပ်စုတဲ့ လူတွေကို အပြစ်တင်နေမိလေသည်။

အခုတော့၊ သူမ ရေထဲတောင် ဆင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ချင်းလန် နဲ့ ဇီဖုန်း တို့ အချစ်ရဲ့ ချိုမြိန်အီဆိမ့်တဲ့ ရနံ့တွေ ဖန်တီးနေကြတာကို သူမ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထိုင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပေါ်မှာတော့၊ ယောကျ်ားလေးတွေ အားလုံးက ချစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ရှက်ရွံ့တဲ့ အမူအရာကို မနာလို ဖြစ်နေကြလေသည်။

“ငါ့ညီမလေးကို လွှတ်လိုက်၊ ငါ့ကို လာကိုင်တွယ်စမ်း”

“သူမက ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်”

“ရပ် ရပ်လိုက်တော့ ဒါ ‘လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ဘဝ’ အစီအစဉ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ လူနေမှုဘဝပုံစံ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်  ဒိတ်လုပ်တဲ့ အစီအစဉ် မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ရေ၊ ဒါကို အခုချက်ချင်း ရပ်တန့်ပေးပါ ကျွန်တော် ဒီအချစ်ရဲ့ ချိုမြိန်အီဆိမ့်တဲ့ ရနံ့တွေကြောင့် မွန်းကြပ်သေဆုံးတော့မယ်။”

ချင်းလန် ကို စွဲလမ်းနေတဲ့ အမျိုးသမီး ပရိသတ်တွေလည်း ရှိပြီး၊ သူတို့ အားလုံးက ယုံနိုင်စရာ မရှိအောင် မနာလို ဖြစ်နေကြလေသည်။

“ဇီဖုန်း! ကတိပေးပါ၊ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ၊ ဒုတိယ အကြိမ် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့။ ငါ့ယောကျ်ားက ငါ့ကိုပဲ ချစ်တာ။”

“ငါလည်း ငါ့ယောကျ်ားရဲ့ အနမ်းခံချင်တယ်၊ ဖက်ထားတာ ခံချင်တယ်၊ ပွေ့ချီတာ ခံချင်တယ်။”

“အပေါ်ထပ်က လူရေ၊ အိပ်မက် မမက်ပါနဲ့၊ အဲ့ဒါ ငါ့ယောကျ်ား၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ကလေးတောင် သုံးနှစ် ရှိနေပြီ။”