အခန်း (၁၈၃) ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး ကျွန်တော့် ဆွဲဆောင်မှုက အရမ်း များလွန်းနေတာကိုး

ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါး မှိုအိမ်ကလေး မှာ ဧည့်သည် အဖြစ် ရောက်လာကြမယ် ဆိုတဲ့ သတင်းက အဓိက မီဒီယာ ပလက်ဖောင်းတွေ ပေါ်မှာ တောမီးလောင်သလို ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်း  ထဲ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

အွန်လိုင်း ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်က မူလ ၅၀၀၀၀ ကနေ ဆယ်ဆကျော် တိုးလာပြီး၊ ၅၅၀၀၀၀ နီးပါး ရောက်ရှိလာလေသည်။

အခုမှ မနက်ခင်း စောစောပဲ ရှိသေးတာ၊ သစ္စာရှိတဲ့ ကြည့်ရှုသူ အများစုက အလုပ်ခွင်မှာ ရှိနေကြတုန်းလေ။

တကယ်လို့ ကြည့်ရှုသူ အများဆုံး အချိန်သာ ဆိုရင်၊ တစ်သန်းကျော်ဖို့ ဆိုတာ ထမင်းစား ရေသောက်သလောက် လွယ်ကူမှာပါ။

“ကိစ္စတွေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။” 

အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ ကြီးကြီးမားမား ထားရှိထားတဲ့ ဒါရိုက်တာချန် ကင်မရာ နောက်ကွယ်မှာ တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ဆိုတာက သဘာဝအရ အန္တရာယ် များလေသည်။  မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ အချိန်မရွေး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်တယ်။

ဒီတစ်ခါ၊ ဧကရီ  ရောက်လာတာက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းမြောက်စရာ ဖြစ်ပြီး၊ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ဖြစ်စေသင့်ပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက တရုတ်ပြည်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဧကရီ မစ္စ ရှီယာ ရဲ့ ပထမဆုံး ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် ပွဲဦးထွက် လေ။

ဒါပေမဲ့ အခု၊ ချင်းလန် ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါး အသံတုပမှုက ကြည့်ရှုသူ အများကြီးကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီ။

အဲ့ဒါက ပရိသတ်ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်တာပါပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးကို မတွေ့ရရင်၊ သေချာပေါက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အကြီးအကျယ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ငါ သေချာပေါက် ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ခံရတော့မယ် ပြီးတော့ တော်တော် ဆိုးဆိုးရွားရွား ခံရမှာ။

ချင်းလန် ကို ရှီယာ က ထောက်ခံပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်လို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုထဲက ကြည့်ရှုသူတွေ ချင်းလန် ကို ဝေဖန်ကြရင်၊ မစ္စ ရှီယာ စိတ်ဆိုးသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်မိလေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု လုပ်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲတာပဲ။

သူ အစတုန်းက ချင်းလန် ရဲ့ အသံတုပခြင်း စွမ်းရည် ကို လက်မထောင်ပြီး ချီးကျူးခဲ့ပေမယ့်၊ အခုတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ လွမ်းဆွေးမှုတွေကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။

“ဆရာဟယ်  ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြီ”

တဲအိမ်လေး အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဖုန်ဖုန်  သီချင်းနတ်ဘုရားကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး အဝေးက တောက်ပတဲ့ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ စားဖိုမှူး ဟွမ် အပါအဝင် မှိုအိမ်ကလေး အဖွဲ့သား လေးယောက်စလုံး၊ တံခါးဝကို သွားပြီး စောင့်ဆိုင်းကြလေသည်။

ခွေးလေး က အမြီးနှံ့ပြီး လျှပ်စီးလက်သလို မြန်မြန် ပြေးသွားကာ၊ လျှာထုတ်ပြနေလေသည်။

တကိုယ်တည်း နေတတ်တဲ့ ရောင်စုံ မီးအိမ်လေး ကတော့ သူ့ရဲ့ ကဗျာဆန်ပြီး ဝေးလံတဲ့ နယ်မြေတွေမှာ လှည့်လည်သွားလာနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ မှိုအိမ်ကလေး အဖွဲ့ဝင် ငါးယောက်စလုံးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလေသည်။

“ဧကရီ ရှီယာ ဘုရားရေ ရှီယာ ရောက်လာပြီ”

ဖုန်ဖုန် အဲ့ဒီ ရင်းနှီးပြီး လှပတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့၊ သူ လုံးဝ မှင်သက်သွားပြီး၊ သူ စောင့်မျှော်နေတဲ့ သူ အကြောင်းတောင် မေ့သွားလေသည်။

ဧကရီ ရှီယာ 

တရုတ်ပြည်မှာ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ် တစ်ခုမှ မပါဝင်ဖူးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော စူပါစတား ရှီယာ၊ မှိုအိမ်ကလေး ကို အလည်လာတာပင်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ဆရာဟွမ်၊ ဆရာ ဟယ်၊ ဖုန်ဖုန်၊ ဇီဖုန်း”

ဒေါက်ဖိနပ် စီးထားတဲ့ ရှီယာ၊ နေရောင်အောက်မှာ ဖြူဝင်း တောက်ပနေတဲ့ ရှည်လျား လှပတဲ့ ခြေထောက် တစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ပန်းချီကား တစ်ချပ်ထဲက ထွက်လာသလို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းတဲ့ သူမရဲ့ အလှက၊ သူမ ပြုံးလိုက်တိုင်း၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တိုင်း အသက်ရှူ ရပ်မတတ် ဖြစ်စေလေသည်။

“ရှီယာ၊ မှိုအိမ်ကလေး ကို ကြိုဆိုပါတယ် မတွေ့ရတာ တော်တော် ကြာပြီနော်”

 ဆရာ ဟယ် သူမကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ 

“နောက်ထပ် ဧည့်သည် အနည်းငယ် လာဖို့ ရှိသေးတယ်။ ရှီယာ၊ သူတို့ မင်းနဲ့အတူ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှီယာ ကို သူ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားတာမို့လို့၊ တခြား သုံးယောက်လောက် သူ မအံ့ဩပါဘူး။

 အစားအစာ မှာဖို့ ဖုန်းခေါ်ခဲ့တဲ့ ကော်ဖူချန် ဘာလို့ အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ ဆိုတာကိုပဲ သူ သိချင်နေတာပင်။

ရှီယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်းလန် ရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်လိုက်လေသည်။

 “မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်မတို့နဲ့အတူ လာတာ ဂျူနီယာ မောင်လေး တစ်ယောက်တည်းပါ။ သူ့ကို မိတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။”

ချင်းလန် အပြုံးနဲ့ ရှေ့တိုးလာပြီး၊ ပေါ့ပါး ရွှင်လန်းတဲ့ အသံနဲ့ ဆရာ ဟယ် ကို ပြောလိုက်လေသည်။

 “မင်္ဂလာပါ ဆရာ ဟယ်၊ ကျွန်တော့်နာမည် ချင်းလန် ပါ၊ ကျွန်တော်က အစ်မ ရှီယာ ရဲ့ ဂျူနီယာ မောင်လေးပါ။”

ဆရာ ဟယ် ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံး ခဲသွားပြီး၊ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာ ခါးသက်သက် ဖြစ်သွားလေသည်။

 “မင်္ဂလာပါ ချင်းလန်၊ ကော်ဖူချန် က မှိုအိမ်ကလေး ကို တကယ် လာလည်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ။ တကယ်တော့ ခင်ဗျား ဖြစ်နေတာကိုး။ ကျွန်တော် ပြောရမယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အသံတုပမှုက တကယ် ကောင်းပါတယ်။ ကော်ဖူချန် နဲ့ စင်တူတူ တက်ဖူးတဲ့ ကျွန်တော်တောင်မှ ကွာခြားချက်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး။”

“မှိုအိမ်ကလေး ရဲ့ ဧည့်သည်တွေက အစားအစာ မှာတဲ့အခါ အရမ်း လျှို့ဝှက်တတ်ကြတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သိသွားမှာ ကြောက်လို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အလှည့်ကျတော့၊ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ခင်ဗျား သူတို့ကို လုံးဝ လှည့်စားနိုင်ခဲ့တယ် ခင်ဗျားရဲ့ ဟန်ဆောင်မှု က တကယ် အံ့ဩစရာပဲ”

စာသား တစ်လျှောက်လုံး၊ ဆရာ ဟယ် ရဲ့ စကားတွေ အားလုံးက ချင်းလန် ကို အပြစ်ကင်းစင်စေဖို့ ရည်ရွယ်လေသည်။

နားလည်မှု ရှိတဲ့ မစ္စတာ ဟယ် က ချင်းလန် ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါး အသံတုပမှုက တော်တော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားစေခဲ့တယ် ဆိုတာ သိနေလေသည်။  တကယ်လို့ နောက်ပိုင်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက် မရှိရင်၊ သူ သေချာပေါက် ဝေဖန်ခံရမှာပါ။

 ဒါကြောင့် အစားအစာ မှာတဲ့အခါ ကိုယ့်အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ် ဆိုတဲ့ ဂိမ်းစည်းမျဉ်း အပေါ် အပြစ်ပုံချဖို့ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေတာဖြစ်လေသည်။

ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ၊ ရှီယာ ပေါ်လာတာနဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

“ဘုရားရေ၊ ရှီယာ ငါ့မိန်းမ၊ သူမ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်မှာ ပါလာပြီ”

“လှလိုက်တာ ရှီယာ က အရမ်း လှတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် သူမ ခြေထောက်တွေ... ညီအစ်ကိုတို့၊ အလုပ်စကြစို့။”

“ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း၊ ငါ့မိန်းမကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ပြောနေတဲ့ကောင် ငါ မင်းကို သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

ရှီယာ ရဲ့ လူကြိုက်များမှုက တရုတ်ပြည်မှာ လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်းပင်။ သူမ ပေါ်လာတာနဲ့၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်း တစ်ခုလုံးရဲ့ အွန်လိုင်း ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက် တစ်သန်း အထိ တက်သွားပြီး၊ ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့၊ ဒါက အနာဂတ် ပြဿနာတွေ အတွက် မျိုးစေ့ချလိုက်သလိုလည်း ဖြစ်သွားစေလေသည်။

 ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပိုများတဲ့ လူတွေက ချင်းလန် ကို စတင် ဝေဖန်လာကြလို့ပင်။

“သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီသွားဖြဲနေတဲ့ကောင်က ဘယ်သူလဲ။ သူက ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးကိုတောင် တုပရဲတယ်။ သူက လူတွေကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါက ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ ရှာတွေ့ထားတဲ့ လှည့်ကွက် တစ်မျိုးလား”

“ချင်းလန် ဘာလို့ ငါတို့ ဒီလူကို ရှာမတွေ့ရတာလဲ”

“အပေါ်ထပ်က လူမှာ ဦးနှောက်ကော ရှိရဲ့လား သာမန် လူတစ်ယောက် အကြောင်း တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်ရင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေမှာပေါ့”

“ဘယ်လောက်တောင် ကျေးဇူးကန်းလိုက်သလဲ။ သူ ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိဘူးလား။ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးကို တုပရဲတယ်ပေါ့။သူက ပြဿနာ ရှာနေတာလား”

“ညီအစ်ကိုတို့၊ သွားကြစို့။ သင်တုန်းဓား ပို့ပေးတဲ့ကောင် ဘယ်မှာလဲ။ လိပ်စာ ပို့ပေး၊ ငါလည်း တစ်ဘူး လိုချင်တယ်၊ ဒီကောင့်ရဲ့ အသံအိုးကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြစို့”

တချို့က ဝေဖန်ကြပေမယ့်၊ တချို့က ချင်းလန် ကို ကာကွယ်ပေးကြလေသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ချင်းလန် ကို အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ။အစားအစာ မှာတဲ့အခါ ကိုယ့်အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားရမယ်လို့ ဆရာ ဟယ် ရှင်းပြခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ချင်းလန် က စည်းမျဉ်းထဲက ဟာကွက် ကို ပါးပါးနပ်နပ် အသုံးချလိုက်ပြီး ဂိမ်းတစ်ခုလုံးကို ပိုစိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။”

“ဒါပေါ့ တကယ်လို့ မင်းတို့ မတုပနိုင်ရင်၊ တခြားသူတွေကို မနာလို မဖြစ်ကြနဲ့။ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့က ပေးထားတဲ့ ဧည့်သည်စာရင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုရင် လေးပါးထဲက ဘယ်သူမှ မပါဘူး။ လျှို့ဝှက် ဧည့်သည် တစ်ယောက်ပဲ ပါတာ၊ အခု အဲ့ဒါ မစ္စ ရှီယာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးပြီ။ မင်းတို့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားတွေ၊ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုအော့နှလုံးနာစရာ ကောင်းတယ်။ မင်းတို့က ချင်းလန် မစ္စ ရှီယာ ရဲ့ ဂျူနီယာ မောင်လေး ဖြစ်နေလို့ မနာလို ဖြစ်ပြီး၊ ဒီမှာ လာပြီး ချဉ်စုတ်စုတ် လုပ်နေကြတာ။”

“ငါ ဒီမျက်နှာလေးကို ချစ်မိသွားပြီ။ ငါ နောက်ထပ် သုံးလနေရင် မွေးတော့မှာ၊ ပြီးတော့ ဒုတိယ ကလေး အတွက် စီစဉ်နေပြီ။ ပျိုမေတို့ရေ၊ ချင်းလန် ကို ချထားလိုက်ပြီး ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေ ဦးစားပေး ရမယ်လေ”

ချင်းလန် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုထဲမှာ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ အွန်လိုင်း ငြင်းခုံမှုတွေကို သတိမထားမိပါဘူး။

သူ ဆရာဟွမ်  နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တဲ့အခါ၊ သူ လီမင်း ရဲ့ အသံကို သုံးလိုက်လေသည်။  သူ ဖုန်ဖုန် နဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ၊ “သီချင်းနတ်ဘုရား” ရဲ့ အသံကို သုံးလိုက်ပြီးတော့ သူ ဇီဖုန်း နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တဲ့အခါ၊ အန်ဒီ လော ရဲ့ အသံကို သုံးလိုက်လေသည်။

ဆရာဟွမ် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး အလေးအနက် မထားပေ။ ဖျော်ဖြေရေး လောကမှာ အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူတွေ အရမ်း များတယ်လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

တကယ်လို့ ထူးခြားတဲ့ အချက်တွေ အကြောင်း ပြောရမယ် ဆိုရင်၊ ချင်းလန် ရဲ့ အသံတုပနိုင်စွမ်းက ထူးချွန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်လောက် မကောင်းပါဘူး။

သူတောင် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်၊ သူ့ရုပ်ရည် အကောင်းဆုံး အချိန်ကို ပြန်သွားရင်တောင်၊ ချင်းလန် ရဲ့ ထက်မြက်မှုကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ် လို့လေ။

ဇီဖုန်း သူမရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ဖျော့တော့တဲ့ ရှက်သွေးရောင်လေး ပေါ်လာလေသည်။

သူမ ချင်းလန် ရဲ့ မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ဖို့ နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေပြီး၊ တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရလေသည်။ သူမ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး၊ သူမ စိတ်တွေ နည်းနည်း ဝေဝါးနေကာ၊ သူမမျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခု ပေနေမလားလို့ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

ဖုန်ဖုန် ဘေးနားမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။

 “ညီမလေး၊ အစ်ကို အရမ်း ဝမ်းနည်းတာပဲ။ တကယ်တော့ သီချင်းနတ်ဘုရားက အစ်ကို့နာမည်ကို မသိဘူးတဲ့။”

ဇီဖုန်း စကားမပြောပေမယ့်၊ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ သူမ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ကစားကာ သူမ ဖိနပ်တွေကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဖုန်ဖုန် ကိုင်းလိုက်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်ကာ၊ ရုတ်တရက် အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။ 

“ညီမလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မျက်နှာက အရမ်း နီနေတယ်၊ ဖျားနေတာလား”

ဆရာ ဟယ် စိုးရိမ်သွားလေသည်။ 

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီမနက်တင် သူမ လုံးဝ ကျန်းမာနေတာပါ”

စားဖိုမှူး ဟွမ် 

“တကယ်လို့ နေမကောင်းရင်၊ သွားပြီး

 အနားယူလိုက်လေ။”

ဇီဖုန်း ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ ပန်းရောင်သမ်းနေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို လက်နဲ့ အုပ်ကာ၊ သူမရဲ့ ဆံပင်တိုလေးတွေကို မတင်လိုက်ပြီး နူးညံ့တဲ့ နားရွက်လေးတွေကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။ သူမ စကားထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“မဟုတ်ပါဘူး၊ သမီး နေကောင်းပါတယ်”