အခန်း (၁၇၉) ခင်ဗျားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက...

မကြာမီမှာပင်၊ သီးသန့် ဆေးရုံ၏ အကြီးတန်း သမားတော်ကြီး သည် ချင်းလန် ၏ အခြေအနေကို တာဝန်ယူရသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့နှင့် အတူ ရောက်ရှိလာလေသည်။

အမြန် စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ သူ ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကုတင်ရဲ့ ထောက်တိုင်တွေကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး၊ ရွေ့လျားကုတင်ကို ဆွဲကာ၊ အရေးပေါ် ကုသဆောင် ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။

ဆယ်မိနစ်

မိနစ် နှစ်ဆယ်

မိနစ် သုံးဆယ် အကြာတွင်...

ခွဲစိတ်ခန်း ထဲက အနီရောင် မီးမှိန်သွားပြီး၊ တံခါးပွင့်လာကာ၊ အကြီးတန်း သမားတော်ကြီး ထွက်လာလေသည်။

 သူ နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ နှာခေါင်းစည်း ကို ချွတ်ကာ၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။ 

“မစ္စ ချူ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ လူနာက အခုမှ သတိရလာတာ၊ အရမ်း အားနည်းနေတုန်းပဲလို့။ သူက လေဒဏ် နေဒဏ်တောင် ခံနိုင်ရည် မရှိသေးတာ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ”

ခုနကတင်၊ ခုနလေးတင်....

“တကယ်လို့ မိနစ် အနည်းငယ်လောက်သာ နောက်ကျသွားရင်၊ အသက်ရှူကျပ်ပြီးနောက် လူနာက အချိန်ကြာမြင့်စွာ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်မှု ခံစားရလိမ့်မယ်။”

“တကယ်လို့ အသက်ရှင်ရင်တောင်၊ သူက ဦးနှောက်သေဆုံးသွားတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျား နားလည်လား”

ဒီသီးသန့် ဆေးရုံက နဂါးနက်အသင်း နဲ့ ဆက်နွယ်နေတာ မှန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့၊ ဆရာဝန် အားလုံးက ဒီဆေးရုံရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မသိကြပေ။ စီမံခန့်ခွဲမှု အဖွဲ့ထဲက အနည်းငယ်လောက်ပဲ အတိအကျ သိကြတာပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နဂါးနက် အသင်း က ပြည်သူလူထုကြားမှာ နာမည် သိပ်မကောင်းလှဘူးလေ။

အကြီးတန်း သမားတော်ကြီးက ဘာမှ မသိဘဲ အမှောင်ချခံထားရတဲ့ သူမျိုးပင်။ သူက လူနာရဲ့ အခြေအနေကိုပဲ စိုးရိမ်နေပြီး၊ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ချူကျူအာ ကစကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကို အထုပ်အပိုး ပြင်ခိုင်းပြီး အိမ်ပြန်လွှတ်နိုင်တဲ့ နဂါးနက် အသင်း ရဲ့ သခင်မလေး ဖြစ်တယ် ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ မရည်ရွယ်ပါဘူး။” 

ချူကျူအာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ နောက်ဆုတ်သွားကာ ဖြူဖွေးတဲ့ ကြွေပြားနံရံကို မှီလိုက်လေသည်။

 သူမမျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြန်လည် ဝဲတက်လာလေသည်။

အသက်ရှူကျပ်ခြင်း

ဦးနှောက် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်ခြင်း 

တကယ်လို့ မိနစ် အနည်းငယ်လောက်သာ နောက်ကျသွားရင်၊ ကယ်တင်လို့ ရခဲ့ရင်တောင်၊ သူ ဦးနှောက်သေဆုံးသွားတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့။

အကြီးတန်း သမားတော်ကြီးရဲ့ စကားတွေက သူမကို နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သလို ခံစားရပြီး၊ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က အရောင်တွေက အဖြူဖျော့ဖျော့ ကနေ အမည်းရောင် ရင့်ရင့် အဖြစ် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေလေသည်။

သူ စကားပြောပြီးသွားတဲ့အခါ၊ ချူကျူအာ သူမကိုယ်သူမ အမှောင်ထုထဲမှာ ရောက်ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူမမျက်နှာ ရှေ့က သူမလက်ကိုတောင် မမြင်ရတော့ပေ။

“ပြီးတော့ ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျားကော ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

 လူနာက မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရောက်ရောက်ချင်း ငြင်းခုံနေကြတယ်ပေါ့”

“တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ လူနာကို ပြန်မကောင်းစေချင်ရင်၊ ဆက်ပြီး ငြင်းခုံနေကြ ပြီးတော့ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံကို လာအပြစ်မတင်နဲ့”

အကြီးတန်း သမားတော်ကြီးက ကျိုးဇယ်ချင်း ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

ဒီလို မိသားစုဝင်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်လဲ ဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

လူနာက ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေတာတောင်၊ လူနာဆောင်ထဲမှာ ငြင်းခုံဖို့ စိတ်ကူး ရှိနေကြသေးတယ်။

 လူနာက အသက်ရှူရတာ အရမ်း နာကျင်နေတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်ပြီး သူ့ကို ခဏလောက် အနားယူစေချင်တာလား။

ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အကြီးတန်း သမားတော်ကြီးရဲ့ ဆူပူမှုကို တိတ်တဆိတ် သည်းခံနေလေသည်။ သူမရင်ထဲမှာ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမက ချူကျူအာ ထက် ပိုတည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျ မသွားပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား၊ သူမ တိုးညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်လေသည်။ 

“ချင်းလန် အခု ဘယ်လိုနေလဲ။ ဒီကိစ္စကြောင့် သူ ရေရှည် ခံစားရမယ့် အကျိုးဆက်တွေ ရှိမလား”

သေချာ ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း စကားပြောနေတုန်း သူမလက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ လက်ဆစ်တွေ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ရမှာပင်။

ထို့ပြင်၊ သူမ လက်မောင်းတွေ တုန်ယင်နေပြီး၊ ပခုံးတွေ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကာ၊ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသလိုပါပဲ။

အကြီးတန်း သမားတော်ကြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ 

“သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို အကြံဉာဏ် တစ်ခု ပေးပါရစေ  တကယ်လို့ နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်၊ ခင်ဗျားတို့ တခြားတစ်ယောက်ကို ရှာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

ပြောပြီးတာနဲ့၊ သူ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် စကားပြောတာကို မစောင့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချူကျူအာ အဖြူရောင် ကြွေပြားနံရံကို မှီထားရာကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျသွားပြီး၊ နောက်ဆုံး ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖရိုဖရဲ ပုံစံနဲ့ ပြိုလဲကျသွားလေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်က ခုံတန်းရှည်ကို မှီကာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေလေသည်။

 ဒါပေမဲ့ သူမ ဖိနှိပ်ထားဖို့ ကြိုးစားလေလေ၊ သူမခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး သိသာထင်ရှားစွာ တုန်ယင်လာလေလေ ဖြစ်နေသည်။

ထိန်းချုပ်လို့ မရသလိုပါပဲ အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဟော်မုန်းတွေ ဟန်ချက်ညီမှု ပျက်သွားသလိုပင်။

…

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ နာရီအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

ဆေးရုံကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေတဲ့ ချင်းလန် ဖြည်းညှင်းစွာ သတိရလာလေသည်။

“ချင်းလန်”

ချူကျူအာ နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြပြီး၊ ရှေ့ကို ကိုင်းကာ ချင်းလန် ရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အဲ့ဒီ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေ... သူမ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ငိုခဲ့လဲ မသိဘူး။

“ရေဆာလား ရေ သောက်မလား ကျွန်မ သွားယူပေးမယ်” 

ကျိုးဇယ်ချင်း ချင်းလန် ရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လှည့်ထွက်သွားကာ ရေနွေး ဖြည့်ထားတဲ့ ခွက်တစ်ခွက် ယူလာလေသည်။

ချူကျူအာ ကနောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာပြီး၊ ဆန်ပြုတ် ပါတဲ့ မြေအိုး ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ၊ သူမ မူလ နေရာမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။ 

သူမ တိုးတိုးညှင်းညှင်းနဲ့ စာနာနားလည်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

 “ဗိုက်ဆာလား နာရီအတော်ကြာနေပြီလေ။”

လဲလျောင်းနေတဲ့ ချင်းလန် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

“ရှင် အရင် သွားလိုက်ပါ၊ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ တစ်ခုခု စားတာက အရေးကြီးတယ်။” 

ကျိုးဇယ်ချင်း သူမ ကမ်းပေးထားတဲ့ ခွက်ကို အမြန် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ချူကျူအာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ 

“ရေနွေး နည်းနည်း အရင် သောက်လိုက်ပါ။ ဆရာဝန်က ပြောတယ် အစာအိမ် သန့်ရှင်းသွားအောင် ရေများများ သောက်ပါတဲ့။”

သူတို့ မသိလိုက်ဘဲနဲ့၊ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

နာရီအနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ၊ သူတို့ အားလုံး အချင်းချင်း စာနာနားလည်တတ်လာကြပြီလား။

တကယ်လို့ စိတ်ခံစားမှု ဉာဏ်ရည် နိမ့်တဲ့သူ တစ်ယောက်သာ ဒီမှာ ရှိနေရင်၊ သူတို့ ပါးစပ် နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေကြလောက်ပြီ။

သို့သော်၊ မြင့်မားတဲ့ စိတ်ခံစားမှု ဉာဏ်ရည် ရှိတဲ့ ချင်းလန် ကတော့၊ အနာဂတ် ပြဿနာတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ အတွက် ပျော်ရွှင်တဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ပါဘူး။

သူ့မျက်နှာ ပိုပိုပြီး အေးစက်လာလေသည်။

 အခက်အခဲ ကြီးစွာနဲ့၊ သူ ခေါင်းကို ကျိုးဇယ်ချင်း ဘက် လှည့်လိုက်ပြီး၊ တင်းမာအေးစက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ခင်ဗျား ထွက်သွားတော့မယ် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ။ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေသေးတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ရူးအောင် လုပ်ချင်နေတာလား။”

“ကျွန်မ...”

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေး သေလူလို ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့်၊ ပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။

 သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ ရေခွက်ကို ကောင်တာပေါ် တင်ကာ၊ တံခါးဆီ လျှောက်သွားရင်း၊ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း ပြန်လှည့်ကြည့်နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း လူနာဆောင်ထဲက ထွက်ခွာခါနီးမှာပဲ၊ နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားလေသည်။

တီ! တီ! တီ!

နှလုံးခုန်စက်က အချက်ပေးသံ ထပ်မံ မြည်လာပြီး၊ အနီရောင် သတိပေး မီးလုံးတွေက ထူးခြားတဲ့ စည်းချက် နဲ့ လင်းလက်လာလေသည်။

 ချူကျူအာ ထိတ်လန့်နေပုံ ရလေသည်။

 “ချင်းလန်၊ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့ တည်ငြိမ်အောင် နေ၊ တည်ငြိမ်အောင် နေ ဆရာဝန်က ပြောတယ် ရှင် လုံးဝ စိတ်မလှုပ်ရှားရဘူးတဲ့...”

ချင်းလန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ တိတ်တဆိတ်

 “အသက်ရှူ နည်းစနစ်” ကို လည်ပတ်နေကာ၊ သူ့ရဲ့ တက်ခြင်း  က ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး၊ မြစ်ထဲမှာ လျှပ်စစ်ရှော့ တိုက်ခံရတဲ့ ငါးဝကြီး တစ်ကောင်လို၊ မျက်လုံးတွေတောင် ပြူးလန်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေသည်။

ဒီအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတော့၊ လူနာဆောင် တံခါးဝ ရောက်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း၊ ဆက်ပြီး ထွက်မသွားရဲတော့ဘဲ၊ မီးကို တိုးတဲ့ ပိုးဖလံလေးလို ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ကုတင်ဘေး ရောက်တာနဲ့၊ စက်ပေါ်က အချက်ပေးသံ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး၊ စက္ကန့်ဝက် အတွင်းမှာပဲ စည်းချက်ကျတဲ့ အချက်ပေးသံ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဟူး... 

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသေးတဲ့ ချင်းလန်က ကျိုးဇယ်ချင်း ရှိရာ ဘက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“သွားလေ၊ ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ ခုနက သွားချင်နေတယ် မဟုတ်လား”

“တကယ်လို့ ခင်ဗျား သွားမယ် ဆိုရင်၊ အခု သွားလိုက်တော့။ တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို ထားသွားရုံနဲ့၊ သူတို့ မရှိရင် မနေနိုင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့”

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ မျက်နှာမှာ ခါးသီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ချင်းလန် ရဲ့ စကားတွေထဲက ဒေါသကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မကြားဘဲ နေမှာလဲ။

သူမ ပြန်မငြင်းဘဲ၊ ဆေးရုံကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ့လက်ကို ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ကျွန်မ မသွားဘူး၊ မသွားဘူး ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ပဲ မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ ကျွန်မ အရှက်မရှိဘဲ ဆက်နေမှာ၊ လုံးဝ မသွားဘူး။”

“ဟွန်း!” 

ချင်းလန် နှာခေါင်းထဲကနေ လေပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းလွှဲလိုက်ကာ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့ ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။