အခန်း (၁၇၈) ကံတရား၏ အမျိုးသမီးများ ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်း

ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင် ခါးသက်သက် မျက်နှာထား ဖြစ်သွားလေသည်။

 “ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က အစပ်က တော်တော်လေး စပ်တယ်၊ အရသာက နည်းနည်း ပြင်းတယ်ဗျ...”

ချူကျူအာ တကယ်တော့ နည်းနည်း ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေပေမယ့်၊ သူမက နေရာတိုင်းမှာ အဖိနှိပ်ခံနေရတာကိုး၊ ဒါက သူမပုံစံ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဒါ့အပြင်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ဘက်က တဖက်ကနေ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလေ။ အစပ်နည်းနည်းလေးကြောင့် သူ ဘာလို့ နောက်ဆုတ်ရမှာလဲ။

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အဲ့ဒါ ချူကျူအာ ဟုတ်သေးရဲ့လား။

“ကျွန်မ ပြောတဲ့အတိုင်း ခေါက်ဆွဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ၊ ရှင် ဘာလို့ စကားအများကြီး ပြောနေတာလဲ” 

ချူကျူအာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တဲ့ လေသံနဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သက်ပြင်းချရင်း၊ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ငရုတ်သီးဆီတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အမဲသား ဆန်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲနဲ့ ပြန်ထွက်လာလေသည်။

ဂလု!

ချူကျူအာ အဲ့ဒါကို ခဏလေးပဲ ကြည့်လိုက်ပေမယ့်၊ သူမ နဖူးပေါ်ကနေ ချွေးစေးတွေ ကျလာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်တော့၊ သူမ ကျိုးဇယ်ချင်း နဲ့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားလေသည်။

သူမ မျက်နှာပေါ်က ဖျော့တော့တဲ့ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရတော့၊ ချူကျူအာ လှောင်ပြောင်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းငုံ့ကာ၊ ဆန်ခေါက်ဆွဲကို အလုတ်ကြီးကြီး စားလိုက်လေသည်။

…

ရှူး...

လူနာဆောင်ထဲ ပြန်ရောက်တော့၊ ချူကျူအာ အသက်လုရှူနေရပြီး၊ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် နီရဲနေကာ၊ ရေအေးကို အငမ်းမရ သောက်ပြီး လက်ဖဝါးနဲ့ ယပ်ခတ်နေရလေသည်။

ရင်ထဲမှာတော့၊ ငါ အရမ်း နောင်တရမိတယ်။ ဘယ်လောက် ဆိုးရွားတဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်လဲ

မနက်ဖြန်ကျရင် တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်ပြီး အဲ့ဒီဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခိုင်းမယ်။

ပူလိုက်တာ

အရမ်း စပ်တာပဲ

သူမ ပါးစပ်က စပ်လွန်းလို့ ထုံကျဉ်သွားပြီး၊ သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်တော့သလို ခံစားနေရလေသည်။

ဂလု!

နာကြည်းစိတ်နဲ့၊ သူမ ရေအေးတစ်ခွက် ငှဲ့သောက်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်လေသည်။

“ကျူအာ၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း ပြန်ရောက်ကတည်းက ရူးမတတ် ရေသောက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ချွေးတွေလည်း ထွက်နေတယ်။”

ချင်းလန် ဆေးရုံကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းရင်း၊ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

 ချူကျူအာ ပြန်ရောက်လာပြီးတော့ ဘာလို့ သူမမျက်နှာ တစ်ခုလုံး နီရဲနေတာလဲ။

သူတို့ တစ်ခုခု သွားစားကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မီတာ ၁၀၀၀၀ အပြေးပြိုင်ပွဲ သွားနွှဲကြတာလား။

ကျိုးဇယ်ချင်း တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မတို့ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ထမင်းစားကြတုန်းက၊ ကျွန်မက အစပ်နည်းနည်းပါတဲ့ ဆန်ခေါက်ဆွဲ မှာလိုက်တယ်၊ သူမက အစပ်အများကြီးပါတဲ့ ဟာကို မှာလိုက်တာ။”

“ဆိုင်ရှင်က အရသာ နည်းနည်း ပြင်းနိုင်တယ်လို့ ပြောပေမယ့်၊ သူမက ဇွတ်အတင်း မှာပြီး ကုန်အောင် စားလိုက်တာလေ။ ပြီးတော့ သူမ ပြန်ရောက်လာတော့ ဒီလို ဖြစ်နေတာပဲ။”

မိန်းမတွေက ဘယ်တော့မှ အရှုံးပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိကြပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် ကျိုးဇယ်ချင်း နဲ့ ချူကျူအာ က ချင်းလန် ရှေ့မှာ လုပ်နေကြတာလေ။

ဒီအချိန်မှာ၊ ဟို မုန်းစရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်က သူ့ရင်ထဲမှာ ဖောင်းပွလာခဲ့လေသည်။

ချူကျူအာ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စိန်ခေါ်သလို နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ 

“ငါ အရင်က အစပ် မကြောက်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ချင်းလန် ကို ပြုစုရင်း ညဉ့်နက်တဲ့အထိ နေခဲ့ရလို့၊ ငါ့ကျန်းမာရေး အခြေအနေ နည်းနည်း ကျဆင်းသွားလို့ ဖြစ်မယ်။”

ဟုတ်တယ်၊ သူမ အစပ်ကြောင့် ပူလောင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူမ ရှုံးသွားတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး!

ကျိုးဇယ်ချင်း က ဒီနေ့မှ ရောက်လာတာ။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်၊ သူမက ချင်းလန် ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ပြုစုခဲ့တာလေ။ သူမမှာ ထူးခြားတဲ့ အားသာချက် ရှိနေပြီး အဲ့ဒါကို တမင် ကြွားဝါပြလိုက်တာပါ။

ရန်စလိုက်တာ

ဗြောင်ကျကျ ရန်စလိုက်တာ

ဒါက ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ကြွားဝါလိုက်တာ သေချာလေသည်။

 ကြည့်စမ်း၊ ဒီရက်ပိုင်း နေ့ရောညပါ ချင်းလန် ကို ငါပဲ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ပြုစုနေခဲ့တာ။ရှင်ကော ရှင်ကတော့ အဲ့ဒီ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျိုးဇယ်ချင်း စိတ်မဆိုးပေ။ သူမ ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ 

“တကယ်လား။ ဒါဆို ကျွန်မ မစ္စ ချူ ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချင်းလန် ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။ ရှင် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေဘဲ သူ့ကို ဒီမှာ ပြုစုပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ကျွန်မ ရှင့်ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ကောင်းပြီလေ။

စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့၊ သူမ ပြန်ချေပလိုက်တယ်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း က သူမကိုယ်သူမ မိသားစုဝင်လို သဘောထားပြီး၊ ချူကျူအာ ကိုကျတော့ ကူညီပေးနေတဲ့ သဘောကောင်းသူ တစ်ယောက်လို သဘောထားလိုက်တာ။

နောက်ဆုံးတော့၊ သူတို့ အားလုံးက အပြင်လူတွေပါပဲ။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်...” 

ချင်းလန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး၊ စကားရပ်လိုက်လေသည်။

ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး သူ လေးစားမှုတွေ မြင့်တက်လာလေသည်။

နားလည်မှု လွဲနေပြီ။

ချူကျူအာ တကယ် နားလည်မှု လွဲနေပြီ။

သူမက ကျိုးဇယ်ချင်း ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူမရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြိုင်ဘက် အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာ။

ဒါပေမဲ့ တကယ့် အခြေအနေက ဘာလဲ။

သူနဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ကြားမှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပါဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား။

ဒါက နဂါးနက်အသင်းက ချူကျူအာ ရဲ့ နားလည်မှု စွမ်းရည်လား။

လွန်လွန်းတယ်။

ကျိုးဇယ်ချင်း နဲ့ ပတ်သက်လို့တော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး

ကျိုးဇယ်ချင်း က လှပပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတဲ့ ပါမောက္ခ၊ အမူအရာနဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု အပြည့်ရှိသူလေ။ သူမက ပုံမှန်ဆို အရမ်း နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်တာ။ သူမ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ သူမ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲ။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြပြီး၊ ဘယ်သူမှ အလျှော့ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ပုံမှန်ဆို၊ ချင်းလန် ဒါကို မြင်ရင် အရမ်း ပျော်နေမိမှာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက မမ်မီရုပ် လို ဖြစ်နေပြီး၊ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။

မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့ ဒီအခြေအနေကို ဆက်ဖြစ်ခွင့် ပေးလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ရဲ့ ရန်လိုတဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ရတာ၊ ယမ်းမှုန့်တွေ စုပုံနေသလိုပါပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ စုပုံမှု ပမာဏက များလာပြီး၊ မီးစာ တစ်ခု ရှို့လိုက်တာနဲ့၊ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အကျိုးဆက်တွေနဲ့ အတူ အဆုံးမဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

“ကျူအာ၊ မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်ပါဦး၊ အစပ်ကြောင့် မင်းမျက်နှာ တစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီ။ အပူသက်သာအောင် အချိုရည် သွားဝယ်လိုက်ပါဦး၊”

 ချင်းလန် နှစ်သိမ့်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ့အစီအစဉ်က စိတ်ဆတ်တဲ့ ချူကျူအာ ကို အရင် ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ရှင်းပြပြီး ညှိနှိုင်းလို့ ရမရ ကြည့်ဖို့ပင်။

အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ပိုပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်လို့ ရလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ စကားဆုံးတာနဲ့၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ 

“မစ္စ ချူ၊ ရှင် ပြောပုံအရ ဆိုရင်၊ ရှင့်ကျန်းမာရေး အခြေအနေ တော်တော် ကျဆင်းနေပုံရတယ်။ ရှင် အပြင်ထွက်ပြီး အစပ် အရင် သွားဖြေလိုက်သင့်တယ်။”

“ပြီးတော့... ကျွန်မ ထင်တာတော့ ရှင် ချင်းလန် ကို ပြုစုဖို့ ဒုက္ခခံစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။”

“ရှင့် ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။ ဒီည အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ပါ၊ အိပ်ရေးဝဝ အိပ်လိုက်ပါ။ ကျန်တာ အားလုံး ကျွန်မကို လွှဲထားလိုက်။”

“ရှင် ဘာဆိုလိုတာလဲ ရှင် ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ချင်နေတာလား”

 ချူကျူအာ အသက်ရှူ မှားသွားပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ၊ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်လေသည်။ သူမ ရင်ထဲမှာ ဒေါသမီးတွေ တောက်လောင်နေလေသည်။

သူမ အစပ်ကြောင့် ဦးရေပြား ထုံကျဉ်သလို ခံစားနေရတာ၊ အခု ကျိုးဇယ်ချင်း က ဒီလို မောင်းထုတ်နေတော့၊ သူမ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

 “ရှင် ကျွန်မကို ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်မ ထွက်သွားရမယ်လို့ ထင်နေရအောင် ရှင် ဘယ်က သတ္တိတွေ ရနေတာလဲ ဘာလို့ ရှင်က ထွက်သွားမယ့်သူ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ”

“ရှင် မလာခင်က၊ ကျွန်မ ချင်းလန် ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ရောက်လာကတည်းက၊ ပြဿနာတွေ အကုန် ဖြစ်လာတာ။ ကျွန်မ ထင်တာတော့ ထွက်သွားသင့်တဲ့သူက ရှင် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”

ရှင် နောက်နေတာလား

ဒီ ကျိုးဇယ်ချင်း က ချူကျူအာ ကို အရမ်း လျှော့တွက်လွန်းနေပုံရတယ်။

ချင်းလန် သူမကို အလိုလိုက်ထားလို့၊ ချင်းလန် သတိရလာတာနဲ့ သူမကို လာဖို့ အကြောင်းကြားခဲ့လို့ ဆိုပြီး။

ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မှု စတင်တာက လွန်လွန်းမနေဘူးလား။

ချူကျူအာ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရဖူးတာ ဘယ်တုန်းက ရှိလို့လဲ။

ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ 

“ရှင့် ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ကျဆင်းနေတယ်လို့ ရှင် ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ၊ ဆိုလိုတာက ရှင် နေမကောင်းဘူးပေါ့။ ဒီမှာ ဆက်နေရင်၊ ရှင်ရော ချင်းလန် ရော ကောင်းကောင်း အနားယူရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ညှိနှိုင်းမှု တစ်ခု ရွေးချယ်လိုက်ရုံပါပဲ။”

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း က သူမနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ချူကျူအာ ကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းစွာ နေရခက်နေလေသည်။

သူမ တတ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ချူကျူအာ သူမကို စကားပြောနေပေမယ့်၊ ရံဖန်ရံခါ ချင်းလန် ကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်တတ်ပြီး၊ သူမ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝတဲ့ အကြည့်တွေ ရှိနေလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကြားမှာ ပြောမပြနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပါပဲ။

ဒါက သူမကို အလွန်အမင်း နေရခက်စေတယ်၊ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု သူမဆီကနေ အခိုးခံလိုက်ရသလိုပင်။

တကယ်လို့ သူမသာ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေရင် အဲ့ဒီ စကားတွေ ပြောထွက်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ချူကျူအာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ နေမကောင်းတာ၊ မကောင်းတာက ရှင့်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ကျွန်မ ချင်းလန် ကို ပြုစုရတာ ပျော်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ဒီဆေးရုံက ကျွန်မ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်တာ။ ရှင်က အပြင်လူ ဖြစ်ပြီးတော့၊ ပိုင်ရှင် ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို မောင်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့ ဘယ်သူက ရှင့်ကို အဲ့ဒီ သတ္တိတွေ ပေးလိုက်တာလဲ”

ကျိုးဇယ်ချင်း ပြန်ချေပလိုက်လေသည်။

 “ဒါဆို ရှင်က ချမ်းသာတဲ့ သခင်မလေးပေါ့ ဒါဆိုရင်၊ ချင်းလန် ကို ပြုစုဖို့ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်မ ရှင့်ကို ပိုလို့တောင် မအပ်နှံနိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် ဂရုစိုက်နိုင်ချင်မှ စိုက်နိုင်မှာ”

“ငါ…”

 ချူကျူအာ အပြစ်ရှိစိတ် တစ်ချက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်၊ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အထိုးခံလိုက်ရပြီ။

ချူကျူအာ က ဘယ်တုန်းက လူတစ်ယောက်ကို ပြုစုဖူးလို့လဲ။

သူမကို ဓားနဲ့ ထိုးခိုင်းလို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက သုံးစက္ကန့် အတွင်း အရေးပါတဲ့ ထိုးနှက်ချက် ပေးနိုင်ပြီး ဆယ့်ရှစ်ချက် ထိုးနိုင်တယ်။

သူမက လူတွေကို ပြုစုနိုင်လား အဲ့ဒါက သေချာပေါက် အားနည်းချက် တစ်ခုပါပဲ။

ဒီကာလအတွင်း၊ သူမ ချင်းလန် ကို ပြုစုခဲ့တယ်၊ သူမ တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တယ်။ အချိန်အများစုမှာ၊ သူနာပြုတွေနဲ့ ဟူဇီ က ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ သူမ ထွက်မသွားခဲ့ပေမယ့်၊ အများအားဖြင့် ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တာပင်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရရင်တောင်၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အရှုံးပေးလို့ မရပါဘူး။

သူမ ချက်ချင်း ယုံကြည်မှု အသစ်တွေနဲ့ လှည့်လိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ၊ အေးစက်စွာ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

 “ချင်းလန်၊ ရှင် ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါ၊ ကျွန်မ ထွက်သွားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမလား”

ချင်းလန် အတွက် ဘယ်သူက ပိုအရေးပါလဲ ဆိုတာ သူမ သိချင်နေပြီ။

ကျိုးဇယ်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်လေသည်။ 

“မစ္စ ချူ၊ ရှင် ဘာဆိုလိုတာလဲ။ ရှင် အနားယူချိန် မလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောတုန်းက ကျွန်မ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တာ၊ ရှင်က အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး ချင်းလန် အပေါ်တောင် အပြစ်ပုံချနေတယ်။ သူ့ကျန်းမာရေး ကောင်းနေပြီး ရှင့်ပြဿနာတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေလား”

“ကျွန်မက ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ အခု အပြုအမူက တခြားသူတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိမရှိ ဆိုတာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိစေတယ်။”

“ကျွန်မက ဘယ်လို အခက်တွေ့နေလို့လဲ တကယ်လို့ ရှင်သာ ကျွန်မကို မောင်းမထုတ်ရင်၊ ကျွန်မ ဒီမေးခွန်းတွေ မေးနေပါ့မလား” 

ချူကျူအာ ချင်းလန် ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဘက် လှည့်လိုက်လေသည်။ 

“ဒီနေ့ ရှင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု လုပ်ရမယ်။ ကျွန်မတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ နေလို့ ရမယ်။”

“ကျွန်မ နေပြီး ရှင့်ကို ပြုစုတာ လိုချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမ နေတာ လိုချင်လား”

တည်ငြိမ်တဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း တောင်မှ အခု ဒေါသထွက်နေပြီ၊ သူမ ဒေါသတွေ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာလေသည်။

သူမလည်း ချင်းလန် ဆီ အကြည့် ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းညိတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

 “မစ္စ ချူ က အဲ့လို ပြောမှတော့၊ ပါဝင်ပတ်သက်သူ ဖြစ်တဲ့ ရှင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လိုက်ပါ။”

“တကယ်လို့ ကျွန်မ နေတာက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မယ်လို့ ရှင် ခံစားရရင်၊ ရှင် နေစရာ မလိုပါဘူး။ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်၊ ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါ့မယ်။”

ယမ်းမှုန့်တွေ အရမ်း များလွန်းလို့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေရင်တောင်၊ ပြင်းထန်တဲ့ ယမ်းငွေ့နံ့ကို ရနေသလိုပင်။

တကယ်လို့ ဂရုတစိုက် မကိုင်တွယ်ရင်၊ မီးလောင်ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပြီး၊ တွက်ချက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။

လူနာဆောင်ထဲက လေထု တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဆုံသွားကြပြီး၊ မီးပွားတွေ လွင့်စင်လာကာ၊ ပြီးတော့ တပြိုင်နက်တည်း အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး၊ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကြလေသည်။

ဘယ်သူမှ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်သလို၊ ဘယ်သူမှလည်း အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ သူတို့ အားလုံး ချင်းလန် ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ့ဆီ မီးစာ ပစ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

ချင်းလန် ဒါကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြန်မြန် ပေါက်ကွဲလာလိမ့်မယ်လို့ သူ တကယ် မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ၊ ဘယ်ဘက်ကိုမဆို ကာကွယ်ပေးလိုက်တာက မျက်နှာလိုက်ရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါက ဟန်ချက်ညီမှု  ကို အက်ကွဲစေပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ ပြိုလဲသွားကာ ချိန်ခွင်လျှာ တစ်ဖက် စောင်းသွားစေလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီလို အကျိုးဆက်မျိုးက သူ မြင်ချင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျန်းမာရေး အခြေအနေနဲ့၊ သူ အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း မရှိပါဘူး။

သူရုတ်တရက်၊ ဉာဏ်ပွင့်သွားလေသည်။

အသက်ရှူ နည်းစနစ် ....

ဘုရားရေ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒါကို မေ့နေရတာလဲ။

ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ “လိပ်အသက်ရှူ နည်းစနစ်” က အသက်ရှူနှုန်း ညှိဖို့နဲ့ သေချင်ယောင်ဆောင်ဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းစနစ် ဖြစ်ပြီး၊ စနစ် က အဆင့်မြှင့်ပေးလိုက်တဲ့ “အသက်ရှူ နည်းစနစ်” က ပိုတောင် ကောင်းလေသည်။

ဒီအခြေအနေမှာ၊ ဘာပဲ ပြောပြော မိုင်းနင်းမိသလို ဖြစ်မှာပဲ။ ပေါက်ကွဲခံရမယ့်အစား၊ ဘာလို့ လောင်းကြေး မထပ်လိုက်တာလဲ။

လောင်းကြေး ထပ်လိုက်ရင်၊ မင်းရဲ့ စက်ဘီးက မော်တော်ဆိုင်ကယ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

လုပ်လိုက်ရုံပဲ....

ချင်းလန် ရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး၊ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ပုံမှန် မဟုတ်လောက်အောင် လေးနက်သွားလေသည်။

သူ ချူကျူအာ နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပြီး၊ ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

 “မင်းတို့နှစ်ယောက်က လူနာဆောင်က အရမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေကြတာလဲ”

အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်...

ပြောပြီးတာနဲ့၊ သူ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။

ချူကျူအာ နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း စိုးရိမ်သွားပြီး တပြိုင်နက်တည်း ရှေ့တိုးလာကြပေမယ့်၊ ချင်းလန် ချက်ချင်း သူတို့ကို အော်ငေါက်လိုက်လေသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ငြင်းဆန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

 “ထပ်မတိုးလာနဲ့”

ငါ့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး၊ ငါ လုံးဝ အဆင်ပြေတယ်။

ချူကျူအာ နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း တစ်ခုခု မှားလုပ်မိသလိုမျိုး ကြောင်အအ ဖြစ်သွားပြီး၊ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ဒါကို မြင်တော့၊ ချင်းလန် ရဲ့ မျက်နှာ ပိုပိုပြီး မဲမှောင်လာလေသည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ကာ၊ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး၊ သူ့အသံက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာကာ၊ နောက်ဆုံးမှာ ဟိန်းဟောက်သံ ဖြစ်သွားလေသည်။

 “ဆက်ငြင်းကြလေ သတ္တိရှိရင် ဆက်ငြင်းကြ”

“ငါ ဒဏ်ရာရထားလို့ မင်းတို့ မရှိရင် မနေနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေကြတယ်၊ ဟုတ်လား ဘယ်သူမှ မရှိရင်တောင်၊ ငါ ချင်းလန် က သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး တက်ကြွနေနိုင်သေးတယ်”

“ထွက်သွား!”

“မင်းတို့ ဘယ်သူမှ နေစရာ မလိုဘူး။ ဒီကနေ ထွက်သွားကြ”

ဟိန်းဟောက်သံက လူနာဆောင်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ဘတ်က ပိုပိုပြီး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာပြီး၊ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့ကာ နီရဲလာလေသည်။

ချူကျူအာ ရှေ့တိုးပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်ပေမယ့်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အတွက်၊ သူမ ခေါင်းမာစွာ မလှုပ်ရှားဘဲ နေလိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း လည်း အတူတူ ခံစားရလေသည်။ ချင်းလန် ရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့၊ သူမ နည်းနည်း နောင်တရမိလေသည်။ သို့သော်၊ ချူကျူအာ ရဲ့ ထပ်ခါတလဲလဲ ရန်စမှုတွေက သူမကို ဒီအခြေအနေကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့ တွန်းအားပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

တကယ်လို့ ငါတို့ ထွက်ပြေးလိုက်ရင်၊ အဲ့ဒါက ချူကျူအာ ရှေ့မှာ အရှုံးပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

“ရှင် ကျွန်မကို ထွက်သွားစေချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်လို့ ရှင် ထင်မှတော့၊ ကျွန်မ ထွက်သွားပေးမယ်။ ချင်းလန်၊ ရှင် နောင်တမရစေနဲ့” 

ချူကျူအာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး၊ လက်သီးဆုပ်ကာ၊ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းကျဲကျဲ လျှောက်ထွက်သွားလေသည်။

တချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူမ ကျိုးဇယ်ချင်း ရှိရာ ဘက်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း မထီမဲ့မြင် ပြုမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေပြီး၊ ဘယ်သူမှ အရှုံးပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် လူနာဆောင် တံခါးဝကို ရောက်ခါနီးမှာပဲ၊ မတော်တဆမှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

တီ တီ~ တီ တီ~

လူနာဆောင်ထဲက နှလုံးခုန်စက် က အချက်ပေးသံတွေ စတင် မြည်လာပြီး၊ အခန်းတစ်ခန်းလုံး အရေးပေါ် သတိပေးသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ချင်းလန် တက်လာတာမြင်တော့၊ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ကြောက်လန့်ပြီး မှင်သက်သွားကြလေသည်။

“ဆရာဝန်၊ ဆရာဝန် ဘယ်မှာလဲ”

“ဒါရိုက်တာကျန်း ကို မြန်မြန် သွားရှာပြီး ချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်။ ချင်းလန် ဒုက္ခရောက်နေပြီ။ သွားပြီး ဒါရိုက်တာ ကျန်း ကို ခေါ်လိုက်”

လူနာဆောင် တံခါးဝမှာ၊ ချူကျူအာ နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာ သူနာပြုတွေကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

အပြင်ဘက်က ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတော့၊ ချင်းလန် သူ့ရဲ့ အသက်ရှူ နည်းစနစ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ လုပ်ဆောင်မှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်။

တီ တီ! တီ တီ! တီ တီ~

နှလုံးခုန်စက် ပေါ်က အချက်ပေးသံက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အရေးတကြီး ဖြစ်လာပြီး ဘုရင်မဘား မှာ ဖွင့်တဲ့ ဒီဂျေ သံစဉ်လို ဒုန်းဒုန်း ဒိုင်းဒိုင်း မြည်လာလေသည်။

ပိုပို မြန်လာပြီး၊ ပိုပို ကျယ်လာလေသည်။

နောက်ဆုံးတော့၊ ချင်းလန် ဆီက လေပိတ်ပြီး ရှူရှိုက်လိုက်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ လူနာဆောင်ထဲက ဆူညံသံတွေ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

တက်တာ ရပ်သွားပြီး နှလုံးခုန်စက်စက် ပေါ်မှာ မျဉ်းဖြောင့်တွေ နဲ့ ရှည်လျားတဲ့ တီ.....ဆိုတဲ့ အသံသာ ကျန်ရစ်လေသည်။