အခန်း (၁၇၆) ဒီဆေးရည်က သောက်လို့ရရဲ့လား
ကျိုးဇယ်ချင်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ ကုတင်ဘေးက ခုံအမြင့်လေးပေါ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုင်နေလေသည်။
သူမ ဒေါသထွက်ချင်တယ်၊ ပေါက်ကွဲချင်တယ်။
ချင်းလန် သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာက သူမကို အပြင်လူလို သဘောထားတဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုလို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပတ်တီးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ သနားစရာ ကောင်းတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတော့၊ သူမ နှလုံးသား တဝိုက်မှာ ရုတ်တရက် စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ပြန်သည်။
မပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ဒေါသတွေ အားလုံးက၊ သူမ လျှာဖျားဆီ ရောက်လာတဲ့အခါ၊ အဓိပ္ပာယ် တမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ညင်သာတဲ့ သတိပေးစကား တစ်ခွန်း ဖြစ်သွားလေသည်။
“နာနေတုန်းပဲလား”
ချင်းလန် ဂရုမစိုက်သလို ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“မနာတော့ပါဘူး၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကြည်းမှုတွေ
ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“ရှင် ဒီလောက်ထိ ဒဏ်ရာရထားတာတောင်၊ ကိစ္စသေးလေးလို့ ပြောနေတုန်းလား။ ဒါဆို ရှင့်ရင်ထဲမှာ ဘယ်အရာက ကိစ္စကြီးလဲ။”
ချင်းလန် ခါးသက်သက် မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ကိစ္စကြောင့် ခင်ဗျားကို ဆွဲထည့်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”
“ဒါ့အပြင်၊ ခင်ဗျားက နေ့တိုင်း အလုပ်တွေနဲ့ အရမ်း ရှုပ်နေတာ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ကိုယ်ပိုင် ဘဝကလည်း တော်တော် ရှုပ်ထွေးနေပြီလေ။ ကျွန်တော့်အတွက် ခင်ဗျားအချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးရတာ မတန်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ မသိမသာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ၊ ချင်းလန် သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။
“နားလည်မှု မလွဲပါနဲ့”
“ခင်ဗျားကို အကြောင်းမကြားတာက ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကိုယ့်လူလို သဘောမထားလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျား အချိန်တွေ ဖြုန်းတီးမိမှာ ကြောက်လို့ပါ။”
“အားလုံးက ခင်ဗျား အတွက်ပါပဲ”
“အလုပ်ကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မ အတန်းတွေကို အစားထိုး ဝင်ပေးမယ့်သူ ရှာလိုက်လို့ ရတာပဲ။ ကိစ္စတွေကို တာဝန်ယူပေးမယ့်သူ မရှိဘဲ ဖြစ်နေမယ်လို့ ရှင် ထင်နေလား”
ကျိုးဇယ်ချင်း မပျော်မရွှင် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး၊ သူမစိတ်ထဲမှာ သံသယ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
သူမ အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ။
အဲ့ဒါက ကိုယ် ဘယ်သူ့အပေါ် အချိန်ဖြုန်းနေလဲ ဆိုတာအပေါ် မူတည်တယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား။
“ရှင့် သက်တော်စောင့်က လူကောင်ကြီးကြီးနဲ့၊ ပြီးတော့ သူက ကိုယ့်အင်အားကိုယ် မသိဘူး။ တကယ်လို့ သူ ရှင့်ကို ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မိရင်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မမှာ လူတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ တချို့ ရှိပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ ဒီမှာ ယာယီ နေပြီး ရှင့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်။”
“အို... အဲ့ဒါ နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား”
ချင်းလန် နည်းနည်း ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားပေမယ့်၊ အပြင်ပန်းမှာတော့ တည်ငြိမ်စွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။
“ကျွင်းဇီ ကို ခင်ဗျား မယုံရင်တောင်၊ သူနာပြုကိုတော့ ယုံတယ် မဟုတ်လား”
ပုံမှန် ဆိုရင်၊ တကယ်လို့ ကျိုးဇယ်ချင်း က နေခဲ့မယ်လို့ အကြံပြုရင်၊ သူ ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခု
တစ်ခုခု မှားနေပြီ။
သူ စိတ်ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ချူကျူအာ မထွက်သွားခင်က သူမရဲ့ မာနကြီးတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင်၊ တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ထိပ်တိုက် တွေ့သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ သူ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲတော့ပေ။
တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကိုရော မြေကြီးကိုပါ မကြောက်တဲ့ နှင်းဆီ ခန်းမ ရဲ့ ခေါင်းဆောင်။
တစ်ယောက်က ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပတဲ့ ပါမောက္ခ၊ ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါး အင်အားစုကိုမှ လုံးဝ မကြောက်တဲ့ ပညာတတ် တစ်ယောက်။
အဲ့ဒါက... ကွက်တိ ဖြစ်နေတာလား။
ဒီနှစ်ယောက် ဖြစ်နေတာက တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတာလား။
“ကျွန်မ ရှိနေတာက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်အတွက် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတာလား”
ကျိုးဇယ်ချင်း စိန်ခေါ်လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေက ချင်းလန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
သာမန် မိန်းကလေး ငယ်လေးတွေနဲ့ မတူဘဲ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း မှာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝစည်းမျဉ်းတွေ ရှိပြီး၊ သူမ လေးနက်လာတဲ့အခါ၊ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရနိုင်ပေ။
ချင်းလန် ဘယ်လို ဖြေမလဲ ဆိုတာက ကျိုးဇယ်ချင်း ဘယ်လို ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်မလဲ ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးပါလိမ့်မယ်။
ငါဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်လေး ငြင်းလို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်ခံလိုက်လို့လည်းလုံးဝ မဖြစ်ဘူး။
သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ချင်းလန် ရဲ့ ပါးပြင်တွေ နည်းနည်း ရဲလာလေသည်။ ကျိုးဇယ်ချင်း တစ်ခုခု မှားနေတာ သတိထားမိပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင် နေမကောင်းဘူးလား။ ကျွန်မ ဆရာဝန် သွားခေါ်ပေးမယ်”
ချင်းလန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်နှာမှာ ခါးသီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“ကျွန်တော် နေမကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အိမ်သာ သွားချင်လို့ပါ။”
“ဇယ်ချင်း၊ သွားပြီး ကျွင်းဇီ ကို ခေါ်ပေးပါ။ ခင်ဗျား အတွက် အဆင်မပြေတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့ပါ။”
သီးသန့်ခန်းထဲက လေထု အေးခဲသွားလေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း ထပြီး လူနာဆောင် အပြင်ဘက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ထွက်သွားလေသည်။
သူမ နောက်က ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ချင်းလန် က ကြည့်နေပြီး၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လက်မထောင်ပြီး မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တော်တော် ပါးနပ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။
ငါ ငြင်းလို့ မရမှတော့၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ကိုယ့်ဘာသာ လက်လျော့သွားအောင် လွှတ်ထားလိုက်မယ်။
သူ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့၊ သူ့ရဲ့ အစားအသောက်နဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို ကိုယ့်ဘာသာ ဂရုစိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို၊ အိမ်သာ သွားတာကလည်း သူ့အတွက် သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်စေမှာ ဖြစ်လေသည်။
ဒါက လိမ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း နဲ့ သူက ကျားမ ကွဲပြားနေတာကိုး။
ကျိုးဇယ်ချင်း ကိုယ့်ဘာသာ လက်လျော့သွားလိမ့်မယ်လို့ ချင်းလန် ထင်နေတုန်းမှာပဲ၊ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားလေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း လူနာဆောင် အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားပေမယ့်၊ သူမ ကျွင်းဇီ ကို လှမ်းမခေါ်ခဲ့ပါဘူး။
အဲ့ဒီအစား၊ သူမ လူနာဆောင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ကုတင်ဘေးကို သွားကာ၊ ကုတင်အောက်ကနေအိုးတစ်လုံး ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
“ဘုရားရေ...”
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ချင်းလန် တောင် စိတ်ထဲကနေ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ငါးမိနစ် အကြာတွင်...
ပြန်ရောက်လာတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း က ဆေးကြောထားတဲ့အိုးကို ဆေးရုံကုတင်အောက် ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။
တချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူမက အိမ်သာထဲမှာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါ တစ်ထည်ကို ရေနွေးစိမ်လာပြီး၊ ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ကာ၊ ချင်းလန် ရဲ့ လက်တွေကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေလေသည်။
အပေါ်ယံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး လှပနေတဲ့ သူမမျက်နှာအောက်၊ သူမမျက်လုံး နက်နက်ထဲက ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တွေက ချင်းလန် ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေကနေ လွတ်ကင်းခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
လိုအပ်လို့လား။ ဒါ တကယ် လိုအပ်လို့လား။
ချင်းလန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်မိလေသည်။
တကယ်လို့ ခင်ဗျား နေရခက်နေမယ် ဆိုရင်၊ ဘာလို့ တခြားတစ်ယောက်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါတော့လား။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ကတိပေးတယ်၊ ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ဆေးရုံ လူနာဆောင်မှာ ကျွန်မ အဘွားကို ကျွန်မ ဒီလိုပဲ ပြုစုခဲ့ဖူးတယ်။”
ကျိုးဇယ်ချင်း သူမရဲ့ အတိတ်ကို တီးတိုး ရေရွတ်ရင်း၊ နွေးထွေးတဲ့ အရောင်အဆင်း တစ်ခု သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာလေသည်။
ချင်းလန် ရဲ့ လက်တွေကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ပေးပြီးနောက်၊ သူမ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ဘေးနားက စင်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“တကယ်တော့၊ တော်တော် တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက၊ ကျွန်မ အဘွား ဒီဆေးရုံမှာ တက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူမကို ပြုစုပေးနေတုန်း နေ့တိုင်း၊ ဆေးရုံ လာလိုက်ပြန်လိုက် လုပ်ရင်း အပြင်ဘက်က ဟိုသစ်ပင်ကြီးကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။”
“အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှု အနည်းငယ် လုပ်ပြီးတော့ ရှင်က ကျွန်မ အပေါ် အထူးတလည် နက်ရှိုင်းတဲ့ အထင်ကြီးမှု တစ်ခု ထားရစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်ရင်၊ ကျွန်မ တကယ် အလိမ်ခံလိုက်ရနိုင်တယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တာက၊ ဒါ ကံကြမ္မာ များလား”
ချင်းလန် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ကုက္ကိုပင်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဲ့ဒီ သစ်ပင်ရဲ့ အရိပ်အာဝါသက အခန်းရဲ့ နေရာတော်တော်များများကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ နေရောင်ခြည် အများစုကို ပိတ်ဆို့ထားတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
အဲ့ဒါကို ဆက်ထားတာက ပြဿနာ ရှာနေသလိုပဲ၊ ငါတို့ ဘာလို့ အဲ့ဒါကို ခုတ်မပစ်လိုက်ကြတာလဲ။
ချင်းလန် ဘာတွေ တွေးနေလဲ ဆိုတာ ကျိုးဇယ်ချင်း လုံးဝ မသိပေ။ သူမ ခံစားရတာက “ကံကြမ္မာ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အသင့်လျော်ဆုံး ဆိုတာပင်။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ၊ ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
“ကံကြမ္မာ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ခံစားချက်ဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက် သက်သက်ပဲ၊ အလေးအနက် ထားစရာ မလိုဘူးလို့ ကျွန်မ အရင်က ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။”
“ရှင့်ကို မတွေ့မချင်း၊ ကိစ္စတချို့ကို သာမန် အသိဉာဏ် နဲ့ ရှင်းပြလို့ မရနိုင်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘူး။”
“ကျွန်မ အခက်အခဲတွေ ကြုံရတိုင်း၊ ရှင်က အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ပေါ်လာတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ တကယ်လို့ ရှင်သာ မရှိရင်၊ ကျွန်မ အခုချိန်ဆို
ရေကန်ထဲမှာ ရေနစ်သေဆုံးနေတဲ့ အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ။”
ချင်းလန် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ၊ လူနာဆောင် အပြင်ဘက်ကနေ ခြေသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ချူကျူအာ ပန်းကန်လုံး တစ်လုံး ကိုင်ပြီး ဝင်လာလေသည်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ချင်းလန် ရဲ့ လက်တွေကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ လက်တွေဆီ ချက်ချင်း အကြည့် ရောက်သွားလေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ၊ အခန်းထဲမှာ လက်ချင်းချိတ်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ ချဉ်စုတ်စုတ် အနံ့ တွေ ပြည့်နှက်သွားသလိုပင်။ ချူကျူအာ သဝန်တိုစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင် ဒီရောက်တာ နာရီဝက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ လက်တွေတောင် ကိုင်ထားကြပြီပေါ့”
“ကျွန်မတို့က အချင်းချင်း တော်တော် ရင်းနှီးကြပါတယ်။”
ကျိုးဇယ်ချင်း မော့ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ကာ၊ ချင်းလန် ရဲ့ လက်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ လွှတ်ပေးမယ့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။
အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့ မျက်လုံးတွေ ဆုံသွားကြလေသည်။
တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာကနေ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း က ချင်းလန် ရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှု ပိုတင်းကျပ်လာပြီး၊ သူမအကြည့်က လေးနက်လာကာ၊ ရန်လိုမှုတောင် ပါဝင်လာလေသည်။
သူတို့ ဒုတိယအကြိမ် ဆုံတွေ့မှုမှာ၊ လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူတို့ မျက်လုံးတွေ ဆုံတဲ့ အလယ်မှတ်မှာ တိုက်မိကာ၊ ရှဲခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဒုန်း! ဒုန်း! ဒုန်း!
ချူကျူအာ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ၊ သူမရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်သံက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သူမ ခေါင်းကို မော့ထားပြီး၊ ဧကရီ တစ်ပါးလို၊ သူမရဲ့ အေးစက်ပြီး မာနကြီးတဲ့ အမူအရာကို တမင် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။
သူမ ဆေးရုံကုတင်ရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို လျှောက်သွားပြီး၊ ထိုင်ချကာ၊ အနီရင့်ရောင် မြေအိုး ပန်းကန်လုံး ကို ချင်းလန် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းနား တေ့ပေးလိုက်ပြီး၊ ပြုံးယောင်သမ်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“အားလန် ဆေးသောက်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။”
ချင်းလန် နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်ပြီး၊ ချူကျူအာ နဲ့ မြေအိုး ပန်းကန်လုံး ကြား အကြည့် ပြောင်းလိုက်ကာ၊ မသိစိတ်ကနေ တံတွေး မျိုချလိုက်မိလေသည်။
ချူကျူအာ သင့်တော်လား မသင့်တော်လား ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။
အဓိက မေးခွန်းက ဒီဟာက သောက်လို့ရရဲ့လား။