အခန်း (၁၇၅) အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ဆုံတွေ့ခြင်း
“ငါ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင်နဲ့ ငြင်းခုံမနေတော့ဘူး။ ငါ နင်နဲ့ နှင်းဆီခန်းမ အကြောင်း ပြောချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရလို့။”
ချူကျူအာ ရဲ့ စိတ်တွေ မြန်ဆန်သွားပြီး၊ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို သတိရသွားလေသည်။
သူမ လေးနက်သွားပေမယ့်၊ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ချင်းလန် ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး မရှိရမှာလဲ ငါ မင်းကို အရင်က အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”
“နင်က အဲ့လို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့ နင် ငါ့ဆီ လာတိုင်း ဘာကိစ္စနဲ့ လာလဲ ဆိုတာ နင် မသိဘူးလား လေးနက်တဲ့ ကိစ္စတွေ ပြောဖို့ နင် ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက အချိန်ပေးဖူးလို့လဲ”
ချူကျူအာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ငါ စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူး၊ ဖြတ်မပြောဘဲ နေပေးလို့ ရမလား။ နှင်းဆီ ခန်းမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ ငါ အဲ့တာကို တိုးချဲ့ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုကြီးထွားလာအောင် လုပ်ဖို့ ဆိုရင် အဖွဲ့ဝင်သစ်တွေ စုဆောင်းရမယ်။”
ချင်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“အဲ့ဒါ မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် ကိစ္စပဲ။ ငါတို့က နှင်းဆီ ခန်းမ ကို နဂါးနက်အသင်း ထက် သာလွန်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားရမယ်၊ ပိုကြီးမားပြီး ပိုသန်မာလာအောင် လုပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ဂုဏ်ကျက်သရေ အသစ်တွေ ဖန်တီးရမယ်”
“နဂါးနက် အသင်း နေရာမှာ အစားထိုးလိုက်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။”
သူတို့ နှစ်ဖွဲ့စလုံးက လူမိုက်အဖွဲ့တွေပဲလေ၊ ရိုင်းစိုင်းပြီး တက်တူးတွေ ထိုးထားတဲ့ လူကောင်ကြီး တစ်စုနဲ့၊ ဟော့ဖြစ်တဲ့ စကတ်တိုတိုလေးတွေ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေး တစ်စု။ ဘယ်အဖွဲ့ကို ရွေးချယ်သင့်သလဲ။ အဲ့ဒါ မေးခွန်းထုတ်စရာတောင် မလိုဘူး မဟုတ်လား။
တကယ်လို့ နှင်းဆီ ခန်းမ သာ ပိုကြီးထွားပြီး ပိုသန်မာလာရင်၊ သူတို့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခု ဆင်နွှဲတိုင်း၊ သာမန် လူအုပ်စုလောက်ပဲ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
အဲ့ဒီအစား၊ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး၊ အရည်အချင်း ရှိကာ၊ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပညာတတ် အုပ်စု တစ်စုက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းပြီး၊ သူတို့ရဲ့ ဝေဖန်မှုတွေ၊ အပြစ်တင်မှုတွေ ပြုလုပ်ကြလိမ့်မယ်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ဟို ခြေကန်ချက်ကသာ ငါ့ကို ထိသွားရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ။
ဒီလိုမျိုး ဖက်ပြီး သတ်တာမျိုး ဆိုရင်ငါ ကျေနပ်ပြီ။
ငါ့ကို ဒီအတိုင်း လည်ပင်းညှစ်သတ်လိုက်ပါတော့။
အဲ့ဒီ မြင်ကွင်းကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေပြီ။
“ငါ အဖွဲ့ဝင်သစ်တွေ စုဆောင်းနေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတဲ့သူနဲ့ ဆိုးတဲ့သူ ရောနှောမနေအောင် လိုအပ်ချက်တွေကို အရမ်း တင်းကျပ်ထားခဲ့တယ်။ ဥပမာ အဖွဲ့ဝင် အားလုံး မိန်းကလေး ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က အနည်းဆုံး နှင်းဆီ ခန်းမ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိရမယ်။”
“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ငါ တွေ့ခဲ့တာက မိန်းကလေး အများစုက၊ မြေအောက်လောက ထဲက သူတွေတောင်မှ တော်တော်လေး အားနည်းကြတယ်၊ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ရဲ့ အင်အား ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိကြဘူး။”
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ချူကျူအာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါ လိုအပ်ချက်တွေကို နည်းနည်း လျှော့ချပေးသင့်လား ယောကျ်ားတွေကိုပါ ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား”
နှင်းဆီ ခန်းမ စတင် တည်ထောင်တုန်းက၊ ချူကျူအာ က စိတ်ဓာတ် အရမ်း ပြင်းထန်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ဆိုလိုတာက သူမ ယုံကြည်ခဲ့တာက မိန်းမတွေက ယောကျ်ားတွေထက် မညံ့ဘူး ဆိုတာပါပဲ၊ ဒါကြောင့် အခု လက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ မိန်းကလေးတွေချည်း ပြည့်နှက်နေတာ ဖြစ်လေသည်။
အခု သူမ အရွယ်ရောက်လာပြီ ဆိုတော့ သူမရဲ့ စံချိန်စံညွှန်းတွေကို စတင် လျှော့ချလာခဲ့လေပြီ။
ချင်းလန် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“အဲ့ဒါ မဖြစ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ လုံးဝ လက်ခံလို့ မရဘူး။
ငါခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ လိုအပ်ချက်တွေက တင်းကျပ်ရမယ်၊ လုံးဝ တင်းကျပ်ရမယ်”
မင်း နောက်နေတာလား။
တကယ်လို့ ယောကျ်ား တစ်ယောက်သာ နှင်းဆီ ခန်းမ ထဲ ဝင်လာရင်၊ အဲ့ဒီ အဖွဲ့အစည်းက တည်ရှိနေဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိဦးမှာလား။
ယောကျ်ားတွေနဲ့ မိန်းမတွေ ရောနှောသွားရင်၊ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် တိုင်းတာတဲ့ ယူနစ် တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ နှင်းဆီ ခန်းမ ရဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်တောင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားလောက်တယ်။
“မင်း သူမရဲ့ အင်အားအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”
ချင်းလန် လက်လှမ်းပြီး ချူကျူအာ ရဲ့ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးချင်ပေမယ့်၊ လက်မြှောက်လိုက်တာနဲ့ သူ့ပါးစပ်က နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်သွားလေသည်။
“မလှုပ်နဲ့”
ချူကျူအာ ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်လိုက်လေသည်။
ချင်းလန် ခါးသက်သက် ဖြစ်သွားလေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ဒီပုံစံနဲ့ မနေတတ်သေးလို့ပါ၊ ငါ နည်းနည်း လေးနက်နေမိတယ်။”
“ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင်၊ ဒီအတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ပါနဲ့။ အဲ့ဒါက မင်း မျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာ ဖြစ်နေသရွေ့၊ အခက်အခဲတွေ အတားအဆီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ ငါ မင်းကို တစ်ခုချင်းစီ ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်။ နောက်ဆုံးတော့၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျူအာ ပဲလေ။”
သူ့ရဲ့ ခါးသက်သက် အပြုံးက ပိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး၊ ပတ်တီးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားကာ နှလုံးခုန်နှုန်း တိုင်းတာစက် နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိရိယာတွေ တပ်ဆင်ထားတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။
“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့၊ ဒီစကားတွေ ပြောတာ ငါ နည်းနည်း ဘဝင်မြင့်ရာ မကျဘူးလား”
ချူကျူအာ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့်၊ ပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။
သူမ ထူးထူးခြားခြား ညင်သာစွာနဲ့ သူမခေါင်းကို ကုတင်ပေါ် ဖိကပ်လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ချင်းလန် ရဲ့ လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။
ပြီးတော့၊ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဇနီးသည် တစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာမျိုးနဲ့၊ သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်လေသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ နင်က အမြဲတမ်း အရာအားလုံးကို စွမ်းဆောင်နိုင်သူပါပဲ။ နင် အဲ့လို ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ ငါ တကယ်ပဲ အရမ်း ပျော်ရွှင်ပြီး အရမ်း ကျေနပ်ပါတယ်။”
“ဒါ့အပြင်၊ နင့်ဒဏ်ရာတွေက အန္တရာယ် မရှိတော့ပါဘူး၊ နင် မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။”
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားထပ်မပြောကြတော့ဘဲ၊ နှုတ်မဖွင့်ဘဲ နားလည်မှု သာ ကျန်ရစ်လေသည်။
ချူကျူအာ ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ ချင်းလန် သူမခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေတာကို ခံယူနေလေသည်။
သူမ ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်လို သက်သောင့်သက်သာ ညည်းညူသံလေး ပြုလုပ်လေသည်။
ဒီငြိမ်းချမ်းတဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာ အချိန်ဘယ်လောက် ကုန်ဆုံးသွားပြီလဲ မသိပေ။လူနာဆောင် တံခါးဝကို ရောက်ခါနီးမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“မင်္ဂလာပါ သူနာပြုဆရာမ။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ချောချောနဲ့ အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ အပြုံးပိုင်ရှင် လူငယ်လေး တစ်ယောက်ကို တွေ့မိလား။ စကားမစပ်၊ သူ့နာမည်က ချင်းလန် ပါ၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်း ဖြူဖျော့နေပုံရတယ်။”
“ချင်းလန် အကြောင်းတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်း ဖြူဖျော့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်။ သူက ရှေ့နားက ဒုတိယမြောက် အဆင့်မြင့် လူနာဆောင် မှာ ရှိတယ်။”
“ကျေးဇူးပါ”
စကားပြောသံ ဆုံးသွားပြီး မကြာမီမှာပင်၊ ဒေါက်ဖိနပ်သံ တခွပ်ခွပ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကျက်သရေ ရှိတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု လူနာဆောင် အပြင်ဘက်မှာ ပေါ်လာလေသည်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ရောက်လာတဲ့သူက စိုးရိမ်နေပုံ ရရုံတင် မကဘူး၊ ချင်းလန် လည်း လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံ ရလေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း.....
သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ။
ချင်းလန် တောင်မှ ကျိုးဇယ်ချင်း ရောက်လာတာ မြင်တော့ စိတ်ထဲကနေ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဘုရားရေ......
လှိုင်းတစ်ခု ငြိမ်သက်သွားကာစ ရှိသေးတယ်၊ နောက်ထပ် လှိုင်းတစ်ခု ထလာပြန်ပြီလား။
အာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။
သူ့လက်ထဲကနေ လျှောထွက်သွားပြီး အခု ကုတင်စွန်းမှာ မတ်မတ် ထိုင်နေတဲ့ ချူကျူအာ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချင်းလန် အခြေအနေတွေ အရမ်း လေးနက်သွားပြီ ဆိုတာ သိလိုက်လေသည်။
“ငါ အရင် ထွက်သွားလိုက်မယ်၊ နင်တို့နှစ်ယောက် စကားဆက်ပြောကြပါ...”
ချူကျူအာ အတင်းကာရော ပြုံးပြပြီး တောင့်တောင့်ကြီး ပြောလိုက်ကာ၊ ထပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။
လူနာဆောင် ဝင်ပေါက်မှာ ကျိုးဇယ်ချင်း ဘေးက ဖြတ်သွားတဲ့အခါ၊ သူမ အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ မထီမဲ့မြင် ပြုသလိုမျိုး ဘေးတိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ၊ ခေါင်းလှည့်ပြီး၊ ရင်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကော့လျက် သူမဘေးကနေ ပွတ်တိုက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။
“ဇယ်ချင်း၊ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေတာ မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ။ ကျွင်းဇီ ပြောလိုက်တာလား။ အဲ့ဒီကောင်၊ ဒီလို ကိစ္စတွေနဲ့ တခြားသူတွေကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့လို့ ကိုယ် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောထားရဲ့သားနဲ့၊ သူက ကိစ္စတွေကို ရှုပ်အောင် လုပ်နေတုန်းပဲ”
ချူကျူအာ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ချင်းလန် ဦးဆောင်ပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်ကာ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
သူ့နေရာကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထုတ်မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျိုးဇယ်ချင်း ရောက်လာတာက အခြေအနေကို ကြိုတင် သိရှိထားလို့ပင်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးက ကျွင်းဇီ ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပဲ။
ဒီကိစ္စကို ငြိမ်းသတ်ဖို့ အတွက်၊ သူ ဓားစာခံ တစ်ယောက် ရှာဖို့ လိုအပ်လေသည်။
တခြားဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး၊ ကျွင်းဇီ ကိုပဲ ရွေးလိုက်ကြစို့။
အပြစ်လွှဲချဖို့ အတွက်၊ သူတို့ ပထမဆုံး ကျွင်းဇီ ကို သေချာ ပစ်တင်ဝေဖန်လိုက်ကြလေသည်။
သူ လုံလောက်အောင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်နေသရွေ့၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက သူ့ဟာနဲ့ ယှဉ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလိုကိစ္စမှာ ကျွင်းဇီ ကိုဆွဲသုံးတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် မဟုတ်ပေ။
“အ-ချိုး!”
လူနာဆောင် အပြင်ဘက်မှာ၊
အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသေးတဲ့ ကျွင်းဇီ သမ်းဝေလိုက်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ၊ တစ်ဖက်သို့ လှိမ့်လိုက်ပြီး၊ နောက်ထပ် နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ၊ အမျိုးသမီး သတင်းကြေညာသူ တစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့ခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေလေသည်။
လူနာဆောင် အတွင်းမှာ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ဒါက တခြားဘယ်သူနဲ့မှ မဆိုင်ပါဘူး ရှင်ပဲ နေရာကို ဖော်ပြနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ပို့လိုက်တာလေ။”
သူမ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ကုက္ကိုပင်ကြီး တစ်ပင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။
“အဲ့ဒီ သစ်ပင်က အရမ်း ထင်ရှားတယ်။ ကျွန်မ ဖြတ်သွားတိုင်း အဲ့ဒါကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ရှင် ပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို အခြေခံပြီး၊ ဘယ်ဆေးရုံလဲ ဆိုတာတင် မကဘူး၊ ဘယ်အထပ်မှာ ရှိလဲ ဆိုတာပါ ကျွန်မ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်။”
“တကယ်လား။ အဲ့ဒါ အံ့ဩစရာပဲ။ ဇယ်ချင်း က စာပေမှာ ထူးချွန်ရုံတင် မကဘူး၊ ဂျီသြမေတြီ မှာလည်း ဒီလောက် နှံ့စပ်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့မိဘူး”
ချင်းလန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ မီးစာ မီးရှို့ခံလိုက်ရတဲ့ ရှဲရှဲမြည်သံကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်လေသည်။