အခန်း (၁၇၃) ပုံမှန်ဆို ရဲရင့်ပြတ်သားတဲ့ ချူကျူအာတောင် မျက်ရည်ဝဲခဲ့ရသည်

အချိန်ဘယ်လောက် ကုန်ဆုံးသွားမှန်း သူ မသိပေမယ့်၊ သူ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါ၊ ချင်းလန်  သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသလို နှလုံးသားထဲထိ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သတိရလာတာနဲ့ သူ ပထမဆုံး လုပ်မိတဲ့ အလုပ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ စနစ် ကို ကျိန်ဆဲလိုက်တာပင်။

သောက်သုံးမကျတဲ့ စနစ်။

“ကောင်းကင်နဂါးကိုးဆင့်ပြောင်းလဲခြင်း  နည်းစနစ်” ဆိုတာ ဘာသောက်ပေါက်ကရကြီးလဲ။

ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းများလွန်းလို့၊ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ဖွဲ့စည်းပုံ ၃၈၅ ကတောင် ခံနိုင်ရည် မရှိဘဲ၊ စနစ်က အမှတ် ၅၀၀၀၀ အကုန်အကျခံပြီး ပြုပြင်ပေးခဲ့ရတယ်။

မင်းက ဒီလို ကစားတာလား။

“ကောင်းကင်နဂါးကိုးဆင့်ပြောင်းလဲခြင်း  နည်းစနစ် ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ငါ့ကို ဘာလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောပြခဲ့တာလဲ။တကယ်လို့ ဒါသာ ကိုးဆင့်မြောက် ပြောင်းလဲခြင်း ဆိုရင်၊ လူတွေကို ချက်ချင်း သေစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ပြာတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး”

 ချင်းလန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

စနစ်ရဲ့ စက်ရုပ်အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 “ဒင်! အိမ်ရှင် မမေးခဲ့တဲ့ အတွက်ကြောင့်နဲ့၊ ဒီနည်းစနစ်က ရွေးချယ်ခံ ဆီကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ အရေးပါသော ဆုလာဘ် ဖြစ်ပြီး စနစ်ကနေ ရတာမဟုတ်တဲ့ အတွက်ကြောင့်၊ ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ဖော်ပြောလို့ မရပါဘူး။”

“ကောင်းကင်နဂါးကိုးဆင့်ပြောင်းလဲခြင်း  နည်းစနစ်” ရဲ့ ကိုးဆင့်မြောက် အဆင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အိမ်ရှင်ရဲ့ မေးခွန်းအတွက်၊ တတိယ အဆင့်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် အိမ်ရှင်ရဲ့ လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအရ၊ ၎င်းကို အသုံးပြုခြင်းသည် သေချာပေါက်နီးပါး သေဆုံးစေပါလိမ့်မည်။

ဒီအဖြေကို ကြားလိုက်ရတော့ ချင်းလန် တောင် မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သောက်ကျိုးနည်း

“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေနဲ့ ဆိုရင်၊ တကယ်လို့ ငါ ဒုတိယ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို သုံးမယ်ဆိုရင် ရလဒ်က ဘယ်လို ဖြစ်မလဲ။ အဲ့ဒါက ပြုပြင်မှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို အတင်းအကျပ် ဖြစ်စေမလား”

“ဒင်! သွေးနဲ့ ချီ စီးဆင်းမှု နှုန်းနဲ့ ကြွက်သားနဲ့ အရိုး သိပ်သည်းဆတိုးလာမှု အပေါ် အခြေခံပြီး၊ အိမ်ရှင်ရဲ့ လက်ရှိဖွဲ့စည်းပုံ နဲ့ ကောင်းကင်နဂါးကိုးဆင့်ပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ် ရဲ့ ဒုတိယ အဆင့်ကို လုပ်ဆောင်ခြင်းက အတင်းအကျပ် ပြုပြင်မှုကို ဖြစ်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်။အိမ်ရှင်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ၊ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေနိုင်မယ့် ပေါက်ကွဲအား ကလည်း အလိုက်သင့် တိုးလာပါလိမ့်မယ်။”

သဘောပေါက်ပြီ

တနည်းအားဖြင့် ပြောရရင်၊ လက်တွေ့မှာ ဗိုင်းရပ်စ် လို ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်းကင်နဂါးကိုးဆင့်ပြောင်းလဲခြင်း  နည်းစနစ် က ထုတ်လွှတ်နိုင်မယ့် စွမ်းအားက အသုံးပြုသူရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ အလိုက်သင့် တိုးလာမှာ ဖြစ်လေသည်။

ဟူး... 

လေပုပ်တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ စနစ်ကို ကျိန်ဆဲလိုက်မိလေသည်။

“ချင်းလန်၊ ရှင် သတိရလာပြီလား”

ဇိမ်ခံ သီးသန့် လူနာဆောင် အပြင်ဘက်မှာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ချူကျူအာ စကားပြောလို့ ပြီးသွားလေသည်။ 

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ချင်းလန် ကုတင်ပေါ်မှာ မျက်လုံးပွင့်လျက် လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

 အံ့ဩမှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တွေ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ သူမ အမြန် ပြေးလာခဲ့လေသည်။

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်...”

ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ဘတ်က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။ 

သူ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ကြောင်း အာမခံလိုက်လေသည်။ သူ တကယ်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရထားတာပင်။

ငါ့အရိုးတွေ ပြုတ်ထွက်တော့မလို ခံစားနေရပြီး၊ ငါ့အရေပြားက စူးရှတဲ့ အပ်တွေနဲ့ အဆက်မပြတ် အထိုးခံနေရသလို နာကျင်နေတယ်။

“စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့ ဆရာဝန်က ပြောတယ် ရှင်က ဒဏ်ရာရထားတာ၊ ရှင် ဘယ်လို ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျ မျိုးမှ မရှိသင့်ဘူးတဲ့။”

ချူကျူအာ ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝန်လေးမှု အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချင်းလန် မေးစေ့ ပင့်ပြတာ မြင်တော့၊ သူမ နားလည်သွားပြီး ခေါင်းအုံး အများအပြား ယူလာကာ၊ ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာ ထပ်လိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် ကို ဂရုတစိုက် ထူပေးလိုက်လေသည်။

“မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ မေ့လဲသွားပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ” 

ချင်းလန် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရပြီး မေးလိုက်လေသည်။

သတိလစ်မသွားခင်တုန်းက၊ သူ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာက မြေလမ်းပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေခဲ့တာလေ။

 သူ ပြန်နိုးလာတော့၊ သူ မြင်ရတာက အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်နဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အရောင်အဆင်း ရှိတဲ့ အပြင်အဆင်တွေပါပဲ။ သူ ထူးခြားပြီး ဇိမ်ခံတဲ့ ဆေးရုံအခန်း တစ်ခုထဲ ရောက်နေတာ။

“ရှင့် သက်တော်စောင့်ကို မေးရလိမ့်မယ်။ ဖုန်းဝင်လာတာနဲ့ ကျွန်မ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ၊ ရှင်က သွေးတွေ ပေကျံနေပြီး သတိလစ်နေပြီ။”

ချူကျူအာ ရဲ့ စကားတွေထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ပါဝင်နေပြီး၊ သူမ သူ့ကို အပြစ်တင်ချင်နေသလိုပင်။

 သို့သော်၊ ပတ်တီးတွေ၊ ပိတ်စတွေနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်လိုက်ရတော့၊ သူမ ပိုပိုပြီး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာပြီး၊ ရင်ထဲ လေးလံလာကာ၊ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာလေသည်။ သူမ သူ့ကို အပြစ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရလေသည်။

“ကျွန်မ သွားပြီး သူ့ကို ခေါ်လိုက်မယ်။ သူ ဒီရက်ပိုင်း ရှင့်ဘေးနားမှာပဲ နေနေတာ၊ အခု အပြင်က ကုတင်ပေါ်မှာ နားနေတယ်။”

ချူကျူအာ ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် သူမကို ဒီလို အားနည်းတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မမြင်စေချင်ပေ။ သူမ ထပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်ခွာသွားကာ၊ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာမှာ၊ ကျွင်းဇီ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ ဖရိုဖရဲ ပုံစံနဲ့ ဝင်လာလေသည်။ တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ လူကောင်ကြီးက ကုတင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး၊ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

 “သခင်လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ သခင်လေး သတိရလာပြီ ကျွန်တော် သေမတတ် ကြောက်နေခဲ့တာ”

“ဘာလို့ ဒီလောက် ရေးကြီးခွင်ကျယ် လုပ်နေတာလဲ ငါ မသေဘူး မဟုတ်လား မတော်တဆမှု သေးသေးလေး တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရုံပါ။ ငါ မင်းကို မေးစရာ ရှိတယ်”

 ချင်းလန် ရဲ့ စိတ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ကျွင်းဇီ ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ချူကျူအာ ရဲ့ မျက်လုံးနီနီနဲ့ အားနည်းနေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး၊ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော်၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ကြားကပဲ၊ ကိစ္စတွေကို အရင် ရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်လေသည်။

“ငါ မင်းကို ဘာမှ မမေးခင် သွားပြီး မျက်နှာသစ်၊ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ဦး။” 

ချင်းလန် အပြင်ဘက်ကို မေးစေ့နဲ့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

ကျွင်းဇီ သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ မျက်နှာကို အားပါပါ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

 “ကိစ္စမရှိပါဘူး သခင်လေး။ ကျွန်တော့်ကို ပြောလို့ ရပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သခင်လေးကို စောင့်ရှောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မစ္စချူ က ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ သခင်လေး ဘေးနား ရှိနေပေးခဲ့တာပါ။”

“ကောင်းပြီ ငါ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ”

“ရှီယာ အခု ဘယ်မှာလဲ

ပြီးတော့ ဘာလို့ ချူကျူအာ က ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ တခြားသူတွေကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား”

ဒီကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရမချင်း၊ သူ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရင်တောင် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ကျွင်းဇီ လေးလေးနက်နက် ဖြေလိုက်လေသည်။

 “သခင်လေးဆီက ဖုန်းရပြီးနောက် ကျွန်တော် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ၊ သခင်လေးက သတိလစ်နေပြီ၊ မစ္စ ရှီယာ နဲ့ ဆရာအိုကျီ ရဲ့ အလောင်းတွေပဲ ရှိတော့တယ်။”

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက၊ ကျွန်တော် လူတစ်ယောက် လွှတ်ပြီး မစ္စ ရှီယာ ကို ခေါ်ထုတ်သွားခိုင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဆရာအို ကျီ ရဲ့ အလောင်းကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။

ကျွန်တော် တွေးမိတာက၊ သခင်လေးရဲ့ အထောက်အထားအရ၊ တကယ်လို့ သာမန် ဆေးရုံတစ်ခုမှာ သွားပြရင်၊ လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းမှု အားနည်းပြီး ပြဿနာ ဖြစ်လွယ်လိမ့်မယ်လို့လေ။

 ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မစ္စချူ ကို ကိုယ်တိုင် ဆက်သွယ်ပြီး သခင်လေးကို ဒီ နဂါးနက် အသင်းရဲ့ သီးသန့် ဆေးရုံမှာ တက်ဖို့ စီစဉ်လိုက်တာပါ။

တခြားသူတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့၊ ဒီကာလအတွင်း သူတို့ ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ကြတယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပို့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သခင်လေး အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေတယ် ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်။

“ကဲ၊ သခင်လေးက သတိလစ်နေတာလေ။ တကယ်လို့ သူတို့ အားလုံး စုံသွားကြရင်၊ ဟိုလေ၊ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းရည် မရှိဘူးဗျ။”

သူတို့ စကားပြောနေရင်း၊ ကျွင်းဇီ ရဲ့ မျက်နှာထား နေရခက်လာလေသည်။

“ပြီးတော့ သခင်လေး ခန်း ကိစ္စ၊ မစ္စ ချူ က အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်း စုံစမ်းသိရှိသွားပြီး၊ အဲ့ဒီကောင့်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပြီးပြီ။ သူက ထျန်ဟိုင် မြို့က သူဌေးသစ် တစ်ယောက်၊ ကျောက်မီးသွေး မိုင်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်၊ ရမ္မက်ကြီးပြီး လူရာမဝင်တဲ့ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။”

ဒီရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းတဲ့ ရှင်းပြချက် ပြီးနောက်၊ ချင်းလန် သူ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။

ပြောရမယ် ဆိုရင်၊ ကျွင်းဇီ တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။

ဝှက်ထားတဲ့ ဗုံးတွေ အားလုံးကို ကြိုတင် ဖြုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။

“ဒါပါပဲ၊” ကျွင်းဇီ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

 “ဒါ အကုန်ပဲလား”

ကျွင်းဇီ နေရခက်စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်လေသည်။

 “တကယ်တော့၊ ဟိုလေ၊ ကျွန်တော်တို့ တခြားသူတွေ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားပေမယ့်၊ မစ္စ ချူ ကတော့၊ သခင်လေးရဲ့ အပြင်က လှုပ်ရှားမှု တချို့ကို သိနေလောက်ပြီ ထင်တယ်...”