အခန်း (၁၇၁) ရှီယာ ၏ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း

မြို့ထဲ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်၊ ချင်းလန် သည် ရှီယာနဲ့အတူ နှစ် ၂၀ သက်တမ်းရှိသော ကျောက်အိုးငါးဟင်း ဆိုင်တွင် သွားရောက် စားသောက်ကြလေသည်။

သူခိုးတွေလိုပင် သူတို့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေကြလေသည်။ ရှီယာ ရဲ့ အထောက်အထား ပေါ်သွားမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ခွဲမထိုင်ရဲဘဲ အတူတူ ထိုင်နေကြရလေသည်။

တစ်ယောက်ယောက် ဖြတ်သွားတိုင်း၊ ရှီယာ က ဦးထုပ်အနားသားကို ဆွဲချပြီး ချင်းလန် နဲ့ ပိုမို နီးကပ်စွာ တိုးကပ်သွားကာ၊ ခေါင်းကို သူ့ပခုံးဆီ အနည်းငယ် မှီထားလိုက်လေသည်။

သူတို့ပုံစံက အချစ်နယ်ကျွံနေတဲ့ စုံတွဲလေး တစ်တွဲ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသလိုပင်။

အဲ့ဒီမှာတင် ပြီးသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။

သောက်ပေါက်ကရပဲ။

ဧကရီ ရှီယာ ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက လုံးဝ ငြင်းလို့မရနိုင်ပေ။

နေ့လယ်စာ စားပြီးလို့ လမ်းပေါ် ထွက်လျှောက်တဲ့အခါ သူမ သေချာဖုံးအုပ်ထားရင်တောင်၊ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ပုံရိပ်က လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ပြီး၊ တချို့ အမာခံ ပရိသတ်တွေ ဆိုရင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ကြည့်ပြီး သံသယတောင် ဝင်လာကြလေသည်။ 

“ဘုရားရေ၊ အဲ့ဒါရှီယာ များလား”

“မင်း ဘာပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာလဲ ရှီယာ လို ကြယ်ပွင့်ကြီး တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ ထျန်ဟိုင် မြို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ သူမက ဂီတဖျော်ဖြေပွဲ လုပ်မယ်လို့ ကြေညာထားတာလည်း မရှိပါဘူး။”

“မင်း ရှီယာ ကို စွဲလမ်းလွန်းလို့ ရူးသွားပြီလား”

လမ်းမှာ၊ ကောလိပ်ကျောင်းသား တစ်စု ရပ်တန့်ပြီး ချင်းလန် ဘေးနား ယှဉ်လျှောက်နေတဲ့ ရှီယာ ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြလေသည်။

အမာခံ ပရိသတ် တစ်ယောက် ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့၊ သူ ပြန်ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရလေသည်။ ရှီယာ အလွန် နီးကပ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ သူမရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ မလျော့ကျသေးခင်မှာပဲ ကောလိပ်ကျောင်းသား ပရိသတ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တာကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

 “မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ ငါ မှတ်မိတယ် ရှီယာ အရင်က တစ်ခါ ခိုးရိုက်ခံရဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက သူမ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ ဦးထုပ်က ဒီဟာနဲ့ အတူတူပဲ”

“အရမ်း တူတာပဲ သေချာတယ် အဲ့ဒီ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ငါ့မိန်းမရှီယာ နဲ့အတူတူပဲ”

“တကယ်လား သာမန် မိန်းကလေး တစ်ယောက်က အပြင်ထွက်ရုံနဲ့ ဒီလို ဝတ်ပါ့မလား”

ငါတို့ သွားပြီ။

ရှီယာ လန့်သွားလေသည်။ ပရိသတ်တွေက သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ ဦးထုပ်ကအစ ပြဿနာ ရှာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။

ဘယ်အတင်းအဖျင်း မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ အဲ့ဒီ ဓာတ်ပုံ ပါလာလဲ ဆိုတာ သူမတောင် မသိပေ။ သူမကိုယ်တိုင် သတိမထားမိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။

မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ မိသွားရင် သေချာပေါက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒေသထွက် အစားအစာတွေ စားဖို့ အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရှီယာ ခြေလှမ်း မြန်လိုက်တော့မယ့် အချိန်မှာပဲ၊ ချင်းလန် သူမကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး၊ ပခုံးကို ဖက်ကာ၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လမ်းဘေးက ကောင်လေးတွေကို ခါးသီးတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

 “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့် ချစ်သူက သိပ်ပြီး ကြည့်မကောင်းလို့ပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ဘေးနား ရပ်နေရင် လူတွေ လက်ညှိုးထိုးပြီး တီးတိုးပြောကြမှာ ကြောက်လို့၊ တော်တော်လေး လုံခြုံအောင် ဖုံးအုပ်ထားတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လျှောက်မမှန်းကြပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီည အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူမ စိတ်ဆိုးနေဦးမယ်။”

“အာ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး”

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူမက အစ်ကို့ ချစ်သူမှန်း ကျွန်တော်တို့ မသိလို့ပါ”

“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို့ကောင်မလေးရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က တကယ် မိုက်တယ်ဗျာ၊ ထိပ်တန်းပဲ၊ အားကျစရာကြီး အိုး၊ လူမှားသွားတယ်၊ ဆောရီး၊ ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်။”

ကောင်လေးတွေ သိသိသာသာ နေရခက်သွားကြလေသည်။ သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြတဲ့ ရှီယာ က တကယ်တော့ တခြားကောင်လေး တစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်နေမှန်း သူတို့ နည်းနည်းလေးမှ မသိခဲ့ကြပေ။

အဲ့ဒါ သောက်ရမ်း လွန်လွန်းတယ်။

သူများ ချစ်သူ ကောင်လေး ရှေ့မှာ ဒီလို ပြောရတာ သူတို့လည်း သက်သောင့်သက်သာ မရှိကြတော့လို့၊ ရိုးရိုးသားသား တောင်းပန်ပြီးနောက် အမြန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ရှူး...

ကောင်လေးတွေ ထွက်သွားတာနဲ့၊ ချင်းလန် သူ့ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ညည်းညူလိုက်မိလေသည်။

“မောင်လေးက အစ်မကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ချစ်သူကောင်မလေးလို ဆက်ဆံတာကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ရုပ်ဆိုးတယ် ဟုတ်လား”

“အဲ့ဒီ စကားလုံးကို အစ်မနဲ့ ဘယ်လို ဆက်စပ်လိုက်တာလဲ ပြီးတော့ အစ်မက မောင်လေးနဲ့ မတန်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်လို့တောင် ပြောသေးတယ် ဂျူနီယာ မောင်လေး၊ မောင်လေးက ဒီလောက်ထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးတတ်မှန်း အစ်မ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး”

ရှီယာ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ၊ အပြည့်အစုံ ကာကွယ်ထားပေမယ့်၊ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်နေရပြီး၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုတဲ့ အကြည့်တွေ ပါဝင်နေလေသည်။

ချင်းလန် အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

 “နားလည်မှု လွဲတာပါ။အစ်မ အထောက်အထား ပေါ်သွားတော့မလို ဖြစ်နေလို့ အဲ့လို ပြောလိုက်တာပါ။ အခု လူတွေ ထွက်သွားပြီ ဆိုတော့၊ အစ်မ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မြင်ပြီ မဟုတ်လား။”

“အစ်မက ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ အခေါ်ခံရမယ့်အစား အဖမ်းခံလိုက်တာက ပိုကောင်းဦးမယ်”

ဘယ်မိန်းမက ကိုယ့်ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။

ရုပ်ရည်ကို အရင်းပြုပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေရတဲ့ ဖျော်ဖြေရေး လောကက ထိပ်တန်း ကြယ်ပွင့်၊ ဧကရီ အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဆိုရင် ပြောမနေနဲ့တော့။

ရှီယာ က ဘယ်သူ့ထက်မဆို သူမမျက်နှာကို ဂရုစိုက်လေသည်။ 

ချင်းလန် ရဲ့ အတွေးတွေကို သိနေပေမယ့်၊ သူ့ကို အပြစ်တင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေမယ့်၊ သူမ ဒီလောက် ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံမျိုး မနေချင်ပေ။

“ရုပ်ဆိုးတယ် ငါက ရုပ်ဆိုးလား ဒါဆို ငါ သွားသင့်ပြီလား”

မေးခွန်းသုံးခု ဆက်တိုက် မေးလိုက်ပြီး၊ ရှီယာ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ ချင်းလန် ဘာမှ မတုံ့ပြန်တာ မြင်တော့၊ သူမ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ရာ၊ ဒေါက်ဖိနပ်သံ တခွပ်ခွပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူတို့ကြားမှာ အကွာအဝေး တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထွက်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ၊ တစ်ခုခု မှားနေတာ ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်လေသည်။

သူမက စိတ်ကောက်ပြီး လုပ်နေတာမို့၊ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ခေါင်းငုံ့ထားဖို့ လုံးဝ မေ့သွားလေသည်။ သူမမှာ ထူးခြားထင်ရှားတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ မာနကြီးတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ကျက်သရေ ရှိတဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ရှိပြီးသားလေ။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြည့်တစ်ချက်နဲ့တင်၊ လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်လေသည်။

ရှီယာ ကမန်းကတန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ သူမကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လာနေကြတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို မရင်ဆိုင်ရဲ ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ၊ နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ၊ ဘာရှင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ သူမကို ဖက်လိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ သူတို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲ လျှောက်ပြီး ဒီပြဿနာ နေရာကနေ ပုံမှန် အတိုင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

“ဘုရားရေ မင်း ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ ငါ ထင်တာက ဧကရီ ရှီယာ မှတ်လို့ တကယ်တော့ သူမမှာ ချစ်သူ ရှိနေတာပဲ”

“မင်း ဘာလို့ အဲ့လို ပြောတာလဲ ငါ ထင်တာတော့ ရှီယာ နဲ့ တူတယ်၊ ဟိုကောင်လေးက ဟန်ဆောင်နေတာများလား”

“အိပ်မက် မက်နေလိုက် ဧကရီမှာ ကောလာဟလ ထွက်တဲ့ ချစ်သူ ရှိတယ်လို့ မင်း ဘယ်တုန်းက ကြားဖူးလဲ ငါ၊ ပေါင်ရှီယာ က ဟို တောက်ပြောင်တဲ့ ကောင်မတွေ ထဲက တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ သူမက အာရုံစိုက်ခံရဖို့ ဒီလို ဆန်းပြားတဲ့ အရာတွေကို အားမကိုးဘူး။”

“ဟိုကောင့်ကို ကြည့်လိုက်၊ သူ့လက်တွေက သူမ ခါးကို ဖက်ထားသလိုလိုနဲ့၊ တကယ်တမ်းကျတော့ တင်ပါးပေါ် ရောက်နေတာ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါ ရှီယာ သာ ဆိုရင်၊ ငါ လက်ပြန်ထောက်ပြီး ဝမ်းသွားပြမယ် “

လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်က လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အမှန်ပဲလို့ အတည်ပြုလိုက်လေသည် လက်က တမင်သက်သက် လုပ်နေသလိုပဲ၊ ထိတောင် ထိနေသေးတယ်။

“ဝါး သူတို့က အရမ်း တူတာပဲ”

“သူတို့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တွေလည်း တူတယ်”

“မီးပိတ်လိုက်ရင်၊ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား စူပါစတား ချစ်သူ ရထားသလိုပဲ၊ အဲ့ဒါ အရမ်း အားကျစရာ မကောင်းလွန်းဘူးလား”

လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အားကျတဲ့ လေပြေလေညှင်းတွေ ကြားမှာ၊ ရှီယာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးရာသို့ ရောက်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာဆီ တမင် လျှောက်သွားကြပြီး၊ ခြောက်သွေ့ လူပြတ်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာ ရောက်မှသာ ရှီယာ က ချင်းလန် ရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမ အံကြိတ်ပြီး နွဲ့ဆိုးဆိုး အသံနဲ့ ဆူပူလိုက်လေသည်။ 

“မောင်လေး တမင် လုပ်တာ မဟုတ်လား ဖက်ထားရုံနဲ့ မလုံလောက်လို့၊ ထိပါ ထိလိုက်သေးတယ်ပေါ့”

ဒီအချိန်မှာ၊ ရှီယာ ချစ်စရာ ကောင်းအောင် နေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ၊ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ချင်းလန် က ရည်ရွယ်ချက် ကောင်းခဲ့ရင်တောင်၊ ဒီအကန့်အသတ်က ရှီယာ ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားပြီလေ။

ဒါက သူ့အပေါ် ထားတဲ့ သူမရဲ့ နှစ်သက်မှုကို အများကြီး လျော့ကျသွားစေလေသည်။

တကယ်လို့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက် တစ်ခု မရရင်၊ ဒါက သူတို့နှစ်ယောက် ကြားမှာ ဖြေရှင်းမရနိုင်တဲ့ အဖုအထစ် တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။

တောက်!

အစီအစဉ်တွေက အပြောင်းအလဲတွေကို မမီနိုင်ဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ လူတွေက လိုအပ်တဲ့ အကူအညီ ပေးဖို့ ရောက်လာတတ်ကြတာလဲ။

နောက်ဆုံး မိနစ်မှာ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး၊ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရဖို့ တမင် ဖိတ်ခေါ်နေသလိုမျိုး၊ ချင်းလန် သည် ချဉ်းကပ်လာနေသော ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် လူအိုကြီးကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ 

သူ ရှီယာ ကို ရှင်းပြဖို့ မကြိုးစားဘဲ၊ သူ့မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး၊ စကားလုံးတွေကို မရေမရာ ဖြစ်စေမယ့် ဘက်ကို တမင် လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်လေသည်။

“ငါ လုပ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မင်းကို ပြဿနာ ပေးနေတာ ငါပဲ။ ဒီအမျိုးသမီးက မင်းနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး။ သူမကို လွှတ်ပေးပြီး ဝင်မပါဘဲ နေပေးလို့ ရမလား”

“ခင်ဗျားက ဆရာတစ်ဆူပါ၊ ကျွန်တော်တောင် ခင်ဗျားကို နိုင်ချင်မှ နိုင်မှာ။ ခင်ဗျားလို သန်မာတဲ့ သူက အားနည်းတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အဆင့်ထိ နိမ့်ချပြီး ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး မလား”