အခန်း (၁၆၈) ကံတရား၏ အမျိုးသမီး ရှီယာ

မူယွီယန် နဲ့ သဘောတူညီချက်ကို အပြီးသတ်ပြီးနောက်၊ ချင်းလန် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက်၊ ထွက်ပေါ်လာစ နေရောင်ခြည်ရှေ့တွင် လက်ချောင်းများ ဖြန့်ထားသော သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“မင်း နေရောင်ခြည်ကို ကြိုက်တုန်းပဲလား”

သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ၏ အသံသည် အလွန် တိုးညှင်းလေသည်။ 

“ကျွန်မက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်မ တစ်နေ့ကုန် မှောင်မိုက်တဲ့ ထောင့်တွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရတာကို ကြိုက်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။”

“တခါတလေ၊ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ လမ်းလျှောက်ရတာ၊ ကျွန်မက သက်ရှိထင်ရှား အသက်ရှူနေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်လို့ ခံစားရစေတယ်၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း စက်ရုပ် တစ်ခု သက်သက် မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့။”

အင်း!

ယဉ်ကျေးမှု ရှိတဲ့သူတွေက သိမ်မွေ့ပြီး၊ စာပေဆန်ဆန်၊ နက်နဲစွာ ပြောဆိုတတ်ကြလေသည်။

ချင်းလန် ရှင်းပြရခက်သော ခံစားချက် တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လက်လှမ်းကာ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး၊ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

 “အရမ်းကြီး မတွေးပါနဲ့။”

သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမ တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာလို့ ချင်းလန် က မနေ့ညကနဲ့ ဒီမနက်မှာ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်လို ပြုမူနေရတာလဲ။

ချင်းလန် ခဏလောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ 

“အခုကစပြီး၊ အဲ့ဒီ ပုန်းအောင်းနေရတဲ့ နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ။ မင်း နေရောင်ခြည်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်၊ အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်”

“တကယ်လို့ နေရောင်ခြည် မရောက်နိုင်တဲ့ နေရာတွေ ရှိရင်တောင်၊ ကိုယ် ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား”

“အင်း”

သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ မသိစိတ်ကနေ ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ပိုမို တိုးဝင်လိုက်မိလေသည်။

သူမ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားတာ မှန်ပေမယ့်၊ တစ်ခုခု လွဲနေသလိုတော့ ခံစားနေရဆဲပင်။

ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်နာရီ နီးပါးလောက် အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ နောက်ဆုံးတော့ ထလိုက်ပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျွင်းဇီ သည် ချင်းလန် ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူ့မျက်နှာထား တင်းမာနေလေသည်

 “သခင်လေး၊ ကြည့်ရတာ အဖိုးကြီးကျီ က တစ်ခုခု မှားနေတာကို တွေ့သွားပြီး ထျန်ဟိုင် မြို့ကို ရောက်လာပြီ ထင်တယ်”

ဆရာကျီ သူ့ရဲ့ တာအို ဘွဲ့နာမည်က ထျန်ကျီဇီ ဖြစ်ပြီး၊ မူရင်း ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အနာဂတ်ကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ပြီး ကံဆိုးခြင်းကို ကံကောင်းခြင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သူလို့ ဖော်ပြထားလေသည်။

ကျွင်းဇီ က လူတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တုန်းက၊ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရင် သူတို့ ပေါ်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့၊ ဒရုန်းလို နည်းပညာမြင့် ပစ္စည်းတွေကို သုံးခဲ့ရပြီး အားလုံးက ဒီလူအိုကြီး ပြဿနာ မရှာနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ပင်။

ထျန်ကျီဇီ ထျန်ဟိုင် မြို့ကို ရောက်လာတာ သိလိုက်ရတော့၊ ချင်းလန် အံ့ဩခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

 ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့၊ သူ ခံစားရတာက ဘုရားပေးတဲ့ ဉာဏ်ပညာ ရှိတယ် ဆိုတဲ့ ထျန်ကျီဇီ က ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ပင်။

သူက လူတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လွှတ်ထားခဲ့တာ၊ ထျန်ကျီဇီ က ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလို့ ချန်ဖျင်အန်း ကို သတိပေးလိုက်ရင် သူ့အစီအစဉ်တွေ ပျက်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့လေ။

ဒါပေမဲ့ အခု ချန်ဖျင်အန်း က လူမည်းတွေရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု အပြည့်အစုံနဲ့ ခေါင်းတလား သယ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီးပြီ၊ ထျန်ကျီဇီ က အခုမှ တစ်ခုခု မှားနေတာ သတိထားမိပြီး ထျန်ဟိုင် မြို့ကို ပြေးလာတာတဲ့။ အဲ့ဒါ နည်းနည်း နောက်ကျလွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။

အခုချိန်ဆို၊ အလောင်းဖျက်ဆေးမှုန့်ရဲ့ အနံ့တောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပြီ။

ကျွင်းဇီ စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

 “သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ယန်ကျင်း ကို

ပြန်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား ဒီဆရာအိုကျီ က လွယ်လွယ်နဲ့ ကစားလို့ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။  အိုဟွမ် နဲ့ သူ့လူတွေကလည်း ကျွမ်းကျင်ကြပေမယ့်၊ သူတို့က အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ အကြိမ်ကြိမ် တွေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ အခု လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိတဲ့ လူအင်အားနဲ့ ဆိုရင်၊ ဆရာအို ကျီ ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်”

“ယန်ကျင်း ကို ပြန်တာက အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ။ တကယ်လို့ ဟိုလူအိုကြီး ကျီ မှာ ထူးကဲတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိရင်တောင်၊ သူ ယန်ကျင်း မှာ ဘာပြဿနာမှ ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဒီတစ်ခါ၊ ကျွင်းဇီ ရယ်မော နောက်ပြောင်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ အဲ့ဒီအစား ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကို ခံစားနေရလေသည်။

သူ သေမှာ ကြောက်လို့ မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ သူ သေသွားရင်တောင်၊ သခင်လေးကို မကာကွယ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်လို့ပင်ဖြစ်လေသည်။

တကယ်လို့ ကျွန်တော် သေသွားရင်တောင်၊ ဒီလို ရလဒ်မျိုးနဲ့ ဆိုရင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သခင်လေးက သူ့ကို မိသားစုလို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး၊ သက်တော်စောင့် အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးက သခင်လေး သူ့ကို ဘယ်လောက် ဂရုစိုက်ပြီး တန်ဖိုးထားလဲ ဆိုတာ မြင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွင်းဇီ က ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။

ပညာရှိ တစ်ယောက်က သူ့ကို နားလည်ပေးတဲ့သူ အတွက် အသက်ပေးရဲတယ်လေ။

ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က ထိုက်တန်တဲ့ သေဆုံးခြင်းမျိုးနဲ့ သေသင့်တယ်။

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ သူက လူအိုကြီး တစ်ယောက်ပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ရေးကြီးခွင်ကျယ် လုပ်နေတာလဲ”

 ချင်းလန် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

သူ့ခန့်မှန်းချက် အရ၊ အကြီးအကဲ ကျီ ရဲ့ အင်အားက 

ခွန်အား ၂၀၀ ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ၊ ချန်ဖျင်အန်း ထက် အများကြီး ပိုသန်မာပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ၃၈၅ အမှတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး အားနည်းနေလေသည်။

ထို့အပြင်၊ အကြီးအကဲကျီ က သူ့ရဲ့ဝှက်ဖဲ ဖြစ်တဲ့ နည်းစနစ် အကြောင်း မသိပေ။ အဲ့ဒီ အားကောင်းတဲ့ လက်နက်ကိုသာ ထုတ်သုံးလိုက်ရင် ခွန်အားက ၁၃၀၀ နီးပါး အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်လေသည်။

ခြောက်ဆကျော် ကွာခြားနေတာလေ၊ အဲ့ဒါ ကလေးတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်နေသလို မဖြစ်သွားဘူးလား။

တကယ်လို့ မင်း အလျှော့ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရင်တောင်၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိုက်တန်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ လုပ်သင့်တယ်။

ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဆရာအိုကျီ ကို လွတ်ထားပြီး ထျန်ဟိုင် မြို့မှာ ပြဿနာ ရှာခွင့် ပေးနိုင်မှာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထျန်ဟိုင် မြို့က အခြေခံအားဖြင့် သူ့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေး အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်နေပြီလေ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် လူအိုကြီး တစ်ယောက်ကို သောင်းကျန်းခွင့် ပေးနိုင်မှာလဲ။

“ထျန်ကျီဇီ ဆီကို လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်ဖို့ အိုဟွမ် ကို ပြောလိုက်” 

လို့ ချင်းလန် စနစ်တကျ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ကျွင်းဇီ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ 

“ဒီလို လုပ်တာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို သေချာပေါက် ပေါ်သွားစေလိမ့်မယ်”

ချင်းလန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ 

“အဲ့ဒါက ငါ လိုချင်တာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အနစ်နာခံတဲ့ အဲ့ဒီ ညီအစ်ကို ကို ဆေးကုသစရိတ် ပိုပေးလိုက်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ငါ့အထောက်အထားကို ထျန်ကျီဇီ ဆီ ဖွင့်ပြောခိုင်းလိုက်။ သူ့ကို ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ ယင်ကောင်လို ထျန်ဟိုင် မြို့မှာ လျှောက်သွားခွင့် မပေးနဲ့။ သူ ငါ့ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် လာသင့်တယ်။”

“ဒါက...” 

ကျွင်းဇီ နေရခက်နေပုံ ရလေသည်။

သူ့ရာထူးက သူ့ကို ပြောနေတာက သခင်လေးရဲ့ အမိန့်ကို မနာခံလို့ မရဘူးတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားက သတိပေးနေတာက သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးတဲ့။

ခဏတာ၊ ကျွန်တော် အကျပ်ရိုက်သွားပြီး ဘယ်က စရမလဲ မသိတော့ပေ။

ချင်းလန် ခါးသက်သက် အပြုံးနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ ကျွင်းဇီ ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ 

“ငါ အရင်ကနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားနေတာ မင်း သတိမထားမိဘူးလား”

“တကယ်ပဲ ကွာခြားချက် ရှိပါတယ်။”

 ကျွင်းဇီ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ချင်းလန် အကြီးအကျယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။ သူက တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လူယုံပါပဲ။

ကိစ္စတချို့က မပြောဘဲ ထားတာ အကောင်းဆုံးပင်။ အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွင်းဇီ သူ့သဘောကို နားလည်ပါလိမ့်မယ်။

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် သူ ရဲ့ဖန် ကို သတ်တုန်းက၊ သူ ပြသခဲ့တဲ့ လှုပ်ရှားမှုက သူ့ရဲ့ အင်အားကို သက်သေပြခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ချင်းလန် ချီးကျူးစကား မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ၊ ကျွင်းဇီ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

 “သခင်လေး... ဘေးက ကြည့်တဲ့သူတွေက အရာရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရတတ်တယ်။ သခင်လေးကတခြားသူတွေကို အရမ်း မနစ်မွန်းဖို့ အမြဲ သတိပေးတတ်တယ်လေ။”

“ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ကိုယ်တိုင်လည်း ပိုပြီး ထိန်းချုပ်ဖို့ သင်ယူဖို့ လိုတယ်၊ သခင်လေးရဲ့ မျက်နှာ အသားအရေက... အရမ်း ဖြူဖျော့လွန်းနေတယ်။”

ချင်းလန် ၏ မျက်နှာ ကြွက်သားများ တွန့်သွားလေသည်။ 

“ငါ ပြောတဲ့ အတိုင်းလုပ်၊ ကျန်တာ ငါတာဝန်ယူမယ်”

“ပြီးတော့၊ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို ဘာပြဿနာမှ မပေးနဲ့။”

ကျွင်းဇီ က

 “အို” 

ဟု တစ်ချက် ပြောပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထွက်ခွာသွားရာ၊ ချင်းလန် သူ့နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး မုန်းတီးစွာ အံကြိတ်လိုက်မိလေသည်။

သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေတယ်တဲ့။

သူက အလှအပမှာ နစ်မွန်းရတာ ကြိုက်တယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ ဗီလိန် အမှတ်တွေသာ မရှိရင်၊ သူ ဒီလောက်ထိ ကြိုးစားပါ့မလား။

မနေ့ညက ကိစ္စကိုပဲ ကြည့်၊ သူ အရမ်း ကြိုးစားခဲ့ရတယ်၊ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ဖြုန်းတီးခဲ့ရတယ် ဗီလိန် အမှတ် ၅၀၀၀ ရဖို့လေ။ အဲ့ဒါ ဆုလာဘ် မဟုတ်ဘူးလား။

တန်ပါတယ်။

ထပ်ကြိုးစားရင် နောက်ထပ် အမှတ် ထောင်ဂဏန်းလောက်တောင် ပိုရနိုင်သေးတယ်။

နေ့လယ်လောက်မှာ၊ ကျွင်းဇီသည် ချင်းလန် နဲ့အတူ လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ၊ ထို့နောက် ပြန်လှည့်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကြိုတင် စီစဉ်ထားသော နံပါတ်ပြား တစ်ခုကို လက်ထဲ ကိုင်ထားရင်း၊ ချင်းလန် ထွက်ပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ၊ အမြင့်သို့ မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင်၊ မျက်နှာဖုံး၊ နေကာမျက်မှန် နှင့် ဘေ့စ်ဘော ဦးထုပ်တို့ဖြင့် လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီး တစ်ဦး သူ့ထံ လျှောက်လာပြီး၊ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိသလို ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”

ခေါင်းမလှည့်ဘဲ၊ သူ ကားပါကင် ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလေသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေသောကားပေါ် တက်ပြီးနောက်၊ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်နှာ ဖုံးကွယ်ထားသော ပစ္စည်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ၊ တရုတ်ပြည်မှ မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသားများ၏ အိပ်မက်ထဲအထိ ခြောက်လှန့်နေသော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ မစ္စတာ ချင်းလန်၊ ကျွန်မက ရှီယာ ပါ။ ရှင် ကျွန်မကို မှတ်မိမယ် မထင်ဘူးနော်”

သူမသည် ကျက်သရေ ရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ၊ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလေသည်၊ ဖျော်ဖြေရေး လောက၏ ဧကရီ တစ်ပါး၏ အမူအရာကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

ဖျော်ဖြေရေး လောကတွင် အထိုက်တန်ဆုံး အမျိုးသမီး ခေါင်းဆောင်များထဲက တစ်ဦးပင်။

သူမ ဒီအဆင့်အတန်းနဲ့ ထိုက်တန်လေသည်။