အခန်း (၁၆၁) မင်း ရူးနေတာလား

အရက်သမားက ချင်းလန် ကို ရိုက်ခဲ့တာလား။

ဟင့်အင်း.....

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တာက ချင်းလန် အရမ်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိစ္စပင်။

အနီးအနားမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ မရှိသလို၊ ဒီကောင်ကလည်း လုံးဝ မူးနေတာလေ။ သူက ခုနလေးတင် ချန်ဖျင်အန်း ကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ဆိုတော့၊ သူ ဘယ်သူ့ကို ရိုက်ရမလဲ ဆိုတာတောင် သေချာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။

တချိန်တည်းမှာပဲ၊ အရက်သမားရဲ့ ကြံရာပါက လမ်းဘေးက ကုက္ကိုပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ဖက်ပြီး သေးပေါက်တော့မယ့် အခြေအနေ ဖြစ်နေလေသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေ အရ၊ ချင်းလန် ဘာပြောပြော အတည် ဖြစ်သွားမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေ ဖြစ်ပြီးနောက်၊ အကြောင်းကြားချက် အရ အရက်သမားရဲ့ မိသားစု ရောက်လာကြလေသည်။ 

အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိရပြီးနောက်၊ သူတို့က ချင်းလန် ကို အပြစ်မတင်တဲ့အပြင်၊ ငွေညှစ်ခံရမှာ ကြောက်လို့ယွမ်ငွေ ၁၀၀ တန်တစ်ထပ်ကိုတောင် သူ့အိတ်ကပ်ထဲ တိတ်တဆိတ် ထိုးထည့်ပေးလိုက်ကြသေးလေသည်။

ဒါက ဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ လူအိုကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

သူတို့က ဥပဒေပြင်ပက လူတွေ ဖြစ်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ။

သူ့စကားတွေက အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေမယ့်၊ သေချာ စိစစ်ကြည့်လိုက်တော့၊ ကံဆိုးသွားတဲ့သူက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခင်ပွန်း ဖြစ်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ။

“အဘိုး၊ အဘိုးက တကယ် လူကောင်းပါပဲ။ ကံကောင်းလို့ အဘိုး အချိန်မီ တားလိုက်တာ။ မဟုတ်ရင်၊ ဒီကောင်က ဒီလောက် မူးနေတာနဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်၊ ကျွန်မတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်မှာ။”

“ကောင်းလိုက်တာ တကယ် ကောင်းလိုက်တာ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး”

“…”

အရက်သမား မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ကြားမှာ၊ ချင်းလန် က ချန်ဖျင်အန်း ဆီ လျှောက်သွားပြီး၊ မျက်ခုံးပင့်ပြကာ၊ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက အနီရောင် ငွေစက္ကူအထပ်ကို လှုပ်ပြပြီး၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။

 “ဟေ့ကောင်လေး၊ ဒီကနေ သင်ယူထား တွေ့လား ငွေရှင်းဖို့ ဒီမှာ ရပြီ”

“ငါ... သောက်ကျိုးနည်း...”

ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ပြင်းထန်စွာ တွန့်သွားလေသည်။ ဒါက ဆရာနဲ့ တပည့်ကြားက ကွာခြားချက်လား။

သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားခဲ့ရင် သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုဘဲ ရဲစခန်း ပို့ခံရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူအိုကြီးကျတော့၊ သူ လွတ်မြောက်သွားရုံတင် မကဘူး၊ နစ်နာသူရဲ့ မိသားစုက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ရဲတွေရှေ့မှာတောင် ပိုက်ဆံ ခိုးပေးသွားကြသေးတယ်။

ဒါ... ဒါ သောက်ရမ်း လွန်လွန်းတယ်။

ပိုရင့်တဲ့ဂျင်းက ပိုစပ်တယ် ဆိုတာ ဒါပဲ။

ငါ အထင်လွဲခဲ့တာပဲ။

ချန်ဖျင်အန်း က သူ့ဆရာ့ရဲ့ စွမ်းရည် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် သင်ယူပြီးပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ သူက အခြေခံလောက်ပဲ တတ်သေးတာပါလား။

ဒီလူအိုကြီးရဲ့ နက်နဲတဲ့ ဉာဏ်ပညာတွေက ဘယ်မှာလဲ။

ချင်းလန် နောက်က လိုက်ရင်း၊ သူတို့နှစ်ယောက် ဘုရင်မ ဘားထဲ ဝင်သွားကြလေသည်။

ထျန်ကျီဇီ အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ချင်းလန် သည် သဘာဝကျကျ အေးစက်ပြီး ခပ်တန်းတန်း နေ၍ မရတော့ဘဲ၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံတဲ့ လေထုထဲမှာ အမြန်ပဲ ရောနှောသွားလေသည်။

သူက ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး အများအပြားနဲ့ လက်ချင်းချိတ်ထားပြီး၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောဆိုနေလေသည်။

ရှောင်လွှဲလို့ မရပေ ဆံပင်ဖြူနဲ့ လူအိုကြီး တစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာကိုး။ 

စိတ်လှုပ်ရှားမှု ရှာဖွေနေတဲ့ မြို့ပြ အမျိုးသမီးတွေ အတွက်၊ သူက ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ဆန်းသစ်နေပြီး၊ မြို့ပြ အမျိုးသမီး ပိုများများက ချင်းလန် ကို ဝိုင်းရံလာကြလေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့၊ ချန်ဖျင်အန်း ကတော့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်ဆန် ကြည့်နေပြီး၊ မျက်နှာ အသားအရေက တော်တော်လေး ဆိုးရွားနေလေသည်။

အခု သူ ထိန်းသိမ်းရေး စခန်းကနေ လွတ်မြောက်လာပြီ ဆိုတော့၊ သူ မကြာခင် အဖမ်းခံရနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်၊ သူက တရားခံပြေး ဖြစ်သွားပြီး ထျန်ဟိုင် မြို့မှာ ရပ်တည်စရာ နေရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထျန်ဟိုင် မြို့ကနေ ထွက်သွားရမှာက တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ပင်။ သူ့မှာ စွမ်းရည်တွေ အများကြီး ရှိတာကြောင့် သူ ဘယ်နေရာမှာမဆို ကြီးပွားတိုးတက်နိုင်လေသည်။

ချူမုန်ယောင် အတွက်တော့ နှမြောစရာပဲ သူတို့ နောက်ထပ် ပြန်ဆုံတွေ့ခွင့် ရတော့မယ် မထင်ဘူး။

ပြီးတော့ ချင်းလန် လည်းပဲ

ဒီကောင့်ကို တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားလေသည်။

ဒီကောင်က အစပိုင်း ကိုင်ယွမ်ဟိုတယ် ကတည်းက၊ နောက်ပိုင်း ကျိုး မိသားစု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ အထိ အလှည့်တိုင်းမှာ သူ့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့တာ။

ငါ့ရဲ့ မတော်တဆမှု နှစ်ခုစလုံးက ဒီကောင်နဲ့ ခွဲခြားမရအောင် ဆက်စပ်နေတယ်။ တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ မကြာသေးခင်က ကံဆိုးမှုတွေက သူနဲ့ မဆိုင်ပါဘူးလို့ ပြောရင်၊ ငါ့ကို ရိုက်သတ်ရင်တောင် ငါ ဘယ်တော့မှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီကောင် ရှိနေတာ သေချာတယ်။

တကယ်လို့ သူ ထျန်ဟိုင် မြို့ကနေ ထွက်ခွာရမယ် ဆိုရင်တောင်၊ ချင်းလန် ကို ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘဝမျိုးနဲ့ ဆက်လက် ရှင်သန်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။

မထွက်ခွာခင်၊ ငါဒီကောင့်ကို သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးခဲ့ရမယ်၊ ချန်ဖျင်အန်း ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိတဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ချင်းလန် သိသွားအောင် လုပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို လူ့ဘောင်လောကရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေ့ အခြေအနေတွေကို တွေ့ကြုံခံစားစေရမယ်။

ထိပ်တန်း သူဌေးသား

ကြီးမားတဲ့ အာဏာနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နောက်ခံ ရှိတယ် ဟုတ်လား။

ချူမုန်ယောင် ဆီက ချန်ဖျင်အန်း သိခဲ့ရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ကြောက်စရာ မလိုပေ။ ချင်းလန် မှာ အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံ ရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သူကိုယ်တိုင်က အားနည်းတဲ့ သူ မဟုတ်ဘူးလား။

အရင်တုန်းက၊ သူ ထျန်ဟိုင် မြို့မှာ သံသယ တချို့ ရှိနေလို့ ချင်းလန် ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ မလိုလားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ ဆိုတော့၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် ချင်းလန် ကို လွတ်ပေးနိုင်မှာလဲ။

သူက ချမ်းသာတဲ့ ကလေး မဟုတ်ဘူးလား။

သူ့ဘေးနားမှာ အလှပဂေးတွေ ဝိုင်းရံမနေဘူးလား။

ဟီးဟီး၊ တကယ်လို့ သူ နည်းလမ်းတချို့ သုံးပြီး သူ့ကိုတသက်လုံး လိင်မဆက်ဆံနိုင်အောင် လုပ်လိုက်ရင် ချင်းလန် ဘယ်လို ထိုးနှက်မှုနဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမျိုး ခံစားရမလဲ ငါ သိချင်သားပဲ။

အဲ့ဒါနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး

သူက ချင်းလန် ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး အရှက်ခွဲမှုမျိုး ပေးချင်ရုံတင် မကဘူး၊ ချင်းလန် အနာကျင်ဆုံး၊ အဝမ်းနည်းဆုံးနဲ့ အကူအညီမဲ့ဆုံး ဖြစ်နေချိန်မှာ သေစေနိုင်တဲ့ ထိုးနှက်ချက် တစ်ခု ပေးပြီး၊ သူ့ကို ထာဝရ အမှောင်ထုထဲ တွန်းချလိုက်ချင်သေးတယ်။

ချန်ဖျင်အန်း နဲ့ လာရှုပ်တာ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလဲ ဆိုတာ သူ့ကို သိစေရမယ်။

“ဟေ့ကောင်လေး၊ မင်း သုံးစားမရဘူးပဲ! ဒီလောက် ကြာနေပြီ၊ မင်း ကောင်မလေး တစ်ယောက်တောင် မရှာနိုင်သေးဘူး။ မင်း ငါ့ကို အရှက်ခွဲနေတာပဲ”

ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ မှုန်ကုပ်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့၊ ချင်းလန် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့တိုးသွားပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ မြို့ပြ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ဖက်ကာ၊ လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်လေသည်။

ချန်ဖျင်အန်း မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 “ဆရာအိုကြီး၊ ခင်ဗျားက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီ၊ ခင်ဗျား လိုက်မီနိုင်ပါ့မလား ခင်ဗျား ဒီမှာ တအီအီ လုပ်နေရုံပဲ ရှိမှာ။ တော်ကြာကျရင် ခံနိုင်ရည် မရှိဘဲ ဖြစ်မသွားအောင် သတိထားဦး”

“ဟီးဟီး...” 

ချင်းလန် ရမ္မက်ဆန်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“သွားကြစို့၊ မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ အာပေါက်တယ်၊ ငါ့ပါးစပ် ခြောက်လာရင် တော်ကြာ ကိစ္စတွေ လုပ်ရတာ ပိုခက်နေလိမ့်မယ်”

လှပတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး၊ ပရောပရည်လုပ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ယိမ်းနွဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ရှင်က တော်တော် ဆိုးတာပဲ၊ ကျွန်မက ဆယ့်ရှစ်နှစ်ထက် အများကြီး ကြီးတယ်နော်။”

ချင်းလန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

 “ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ၊ မင်းက အမြဲတမ်း ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ”

ဒါက သရုပ်ဆောင်နေတာပင်။

သဘာဝကျပြီး လက်တွေ့ဆန်ဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် ချန်ဖျင်အန်း သံသယ ဝင်သွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။

ဒါ့အပြင်၊ ဒါက စကားပြောနေရုံပဲ တကယ် လက်တွေ့ လုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ချန်ဖျင်အန်း ကို လှည့်စားဖို့ မလိုရင်၊ ချင်းလန်က ဒီအမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဒီလောက် နီးကပ်စွာ နေဖို့ နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်သလို၊ တခြား အမျိုးသမီးတွေကို ချဉ်းကပ်ဖို့ ထျန်ကျီဇီ ရဲ့ လူသားအရေခွံ မျက်နှာဖုံးကို သုံးမှာ ပိုလို့တောင် မဟုတ်ပါဘူး။

ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ချန်ဖျင်အန်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှု တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

 သူ စိုးရိမ်မိတာက ထျန်ဟိုင် မြို့ကနေ ထွက်ခွာပြီးရင်၊ အနာဂတ် ကာလ တစ်ခုအထိ သူနဲ့ ချူမုန်ယောင် ကြား ဘာမှ ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိတော့မှာကိုပင်။

ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းစွာ နေရမည်လော။

ဟို လူအိုကြီးတောင် ဘယ်လောက် ပျော်ပါးနေလဲ ဆိုတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။

သူ တောင်အောက် ဆင်းလာပြီး မကြာခင် ဒီပြဿနာတွေ အားလုံး ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့အတွေးအခေါ်တွေ ရှေးဆန်လွန်းလို့များလား ဆိုပြီး သူ အလေးအနက် သံသယ ဝင်လာလေသည်။

 တကယ်လို့ သူသာ ဟိုလူအိုကြီးလို မဆင်မခြင် နေထိုင်ခဲ့ရင်၊ သူ အခုချိန်ထိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘဝမျိုးနဲ့ နေထိုင်နေရနိုင်သေးတယ်။

“ဟေ့ အစ်ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှင် ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသလိုပဲ။ အဲ့ဒါက ကျွန်မကိုပါ နေရခက်စေတယ်။”

ရုတ်တရက်၊ ဖော်လွန်းတဲ့  အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တင်ပါး လှုပ်ရမ်းပြီး ချန်ဖျင်အန်း ဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ၊ သူ့ရဲ့ တင်းမာမှုတွေကို လျှော့ချပေးဖို့ တွန့်ချိုးနေတဲ့ သူ့မျက်ခုံးတွေကို လက်နဲ့ သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

 “ဒါမှပေါ့၊ အများကြီး ပိုကြည့်ကောင်းသွားပြီ။”

“မင်း ဘယ်သူလဲ” 

ချန်ဖျင်အန်း ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်လေသည်။

ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးက လက်လှမ်းပြီး သူ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ ဘယ်သူလဲ မမေးပါနဲ့၊ အဲ့ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အားလုံး အပန်းဖြေဖို့ ထွက်လာကြတာလေ။ ကျွန်မလည်း ဒီလို နေရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးတာပါ။”

“လာပါ၊ သီးသန့်ခန်း တစ်ခု ပြောင်းပြီး သေချာ စကားပြောကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား” 

ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးက ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ ခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖက်လိုက်လေသည်။