အခန်း (၁၅၆) ကိုယ် ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ချင်တယ်
“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ် ဗီလိန်အမှတ် +1000 ရရှိသွားပါပြီ!”
ရုံးခန်းထဲတွင်၊ ချင်းလန်က ဆိုဖာပေါ် ထိုင်နေပြီး၊ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်ထားလေသည်။
သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ ဆေးလိပ်ငွေ့ ကွင်းလေးတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ တော်တော်လေး ကျေနပ်အားရနေပုံ ရလေသည်။
“မင်း ကျန်းမာရေးက အရမ်း ညံ့လွန်းတယ်။”
ချင်းလန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ သူ့ဘေးနားက ချူကျူအာ ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ၊ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးလုံး တစ်လုံး ထုတ်ပြီး အနားရောက်လာတဲ့ ချူကျူအာ ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
ချူကျူအာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နာကျင်မှု သုံးပုံ၊ ချိုမြိန်မှု သုံးပုံ၊ ရှက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှု လေးပုံ ရောပြွမ်းနေလေသည်။
သူမ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“ဒါ ဘာလဲ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ပြီးမှ၊ သကြားလုံး တစ်လုံး ပေးပြီး ချော့မလို့လား ရှင်က ကျွန်မကို ကလေးမလေးလို့ ထင်နေတာလား”
ချင်းလန် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ဒါ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးလုံး လေ၊ အလွန် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆေးဝါး တစ်မျိုးပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ရုံတင် မကဘူး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးပြီး အသားအရေကို ပိုဖြူဝင်း ချောမွတ်စေတယ်။”
သူမ လက်ထဲက ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးလုံး ကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပေမယ့်၊ ဖျော့တော့တဲ့ ရနံ့ကလွဲရင် ဘာထူးခြားမှုမှ မတွေ့ရပေ။
ချူကျူအာ က ချင်းလန် ဆေးအတု ထုတ်လုပ်မယ်လို့ မထင်ပေမဲ့ သူမ ရှက်ရွံ့မှုနဲ့ ဒေါသထွက်မှုတွေကို ခံစားနေရတုန်းပါပဲ။
ဒီကောင်လေး စိတ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးတတ်တဲ့ စိတ်ကလေး နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား။
ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ လူမျိုး ရှိသေးလို့လား။
ချူကျူအာ သံသယ တချို့ ဝင်လာလေသည်။ ဒီကောင်လေးက ပြဿနာတွေကို စဉ်းစားတဲ့အခါ ဘာကို အခြေခံပြီး စဉ်းစားတာလဲ။
ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးလုံး ကို လက်ထဲ ကိုင်ထားရင်း၊ ချူကျူအာ ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် နဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခု ထားကာ၊ လှောင်ပြောင် ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင့်ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က နောက်ဆုံး စာကြောင်း ဖြစ်မှာလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်။ ရှင်က ကျွန်မ အသားအရေ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ထင်လို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ တိုးတက်လာအောင်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲက သိမ်းပိုက်လိုစိတ်ကို ပိုပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်အောင် ဒီဆေးလုံးကို သီးသန့် ဝယ်လာတာ မဟုတ်လား”
သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်လေး ဖွင့်ချခံလိုက်ရတော့၊ ချင်းလန် က မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ၊ လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံနဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“တကယ်လို့ မင်း အဲ့လို ထင်ရင်လည်း၊ ကိုယ် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။”
“ချူ လုပ်ငန်းစု က ချူထျန်ဖုန်းက ဒီဆေးလုံး တစ်လုံးလောက် ရဖို့ ကိုယ့်ကို တောင်းဆိုချင်နေတာ။ သူ့သမီး ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်နေတာကိုတောင် ကြည့်နေခဲ့ပေမယ့်၊ ကိုယ် မပေးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအလှည့် ရောက်တော့၊ ကိုယ်က နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်လို့ အထင်ခံရတယ်ပေါ့”
“ဟား၊ ဟို ချောမောလှပတဲ့ ကျောင်းမယ်လေး ချူမုန်ယောင် ကတော့၊ ကိုယ့်မှာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိစေချင်လွန်းလို့ ဘယ်လောက်တောင် တောင့်တနေမလဲ မသိဘူး”
လူယုတ်မာ ဆိုရင်လည်း ဆိုပါစေတော့။
ဒါပေမဲ့ တခါတလေ၊ အထူးသဖြင့် တိကျတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ၊ စကားတချို့ကို ပြောကို ပြောရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဟာသ လုပ်တာကို အတည်ယူသွားလိမ့်မယ်။
ပြောင်းပြန် အနေနဲ့၊ တကယ်လို့ အချက်အလက် တချို့ကို ထောက်ပြလိုက်ရင်....
လူယုတ်မာ တစ်ယောက်တောင်မှ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက် အဖြစ် ရှုမြင်ခံရနိုင်တယ်။
ချူမုန်ယောင် ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်က အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးလိုက်တာပါပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အလှပဂေးတွေ ဖြစ်ကြပေမယ့်၊ ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်တွေက အချင်းချင်း တွန်းကန်ပြီး ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ဓာတ်ပြုမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတာကိုး။
ဒီနှိုင်းယှဉ်မှုက သူ့စိတ်ထဲမှာ ချူမုန်ယောင် နဲ့ ယှဉ်ရင် ချူကျူအာ ရဲ့ အဆင့်အတန်း ဘယ်လောက် ကွာခြားလဲ ဆိုတာကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။
ဒါက ချူကျူအာ ကို တိုက်ရိုက် သတင်းစကား ပါးလိုက်တာပင်။
“ကြည့်စမ်း၊ ငါ မင်းကို ဆေးလုံး ပေးတာတောင် မင်း မပျော်ဘူး။ မင်း မလိုချင်ရင်၊ ငါ ချူမုန်ယောင် ကို ပေးလိုက်မယ်”
“ဟွန့် အနည်းဆုံးတော့ ရှင့်မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား တချို့ ရှိသေးတာပဲ၊ ဒါကြောင့် လက်ခံလိုက်မယ်”
ချူကျူအာ တိုးတိုးလေး နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေပေမယ့်၊ ထုတ်မပြချင်ပေ။
သူမ ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး၊ ခဏလောက် အရသာခံကာ၊ မျိုချလိုက်လေသည်။
သူမ တော်တော်လေး ဝေးဝေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချင်းလန် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးဝေးမှာ သွားထိုင်နေတာလဲ”
စိတ်ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်နိမ့်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ ပြောလေ့ရှိတာက
“မင်းပဲ သောက်ရမ်း ဝေးဝေးမှာ တမင် သွားထိုင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ဉာဏ်ရည် အလွန်မြင့်မားတဲ့ ချင်းလန် က ဆေးလိပ်တိုကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချပြီး ခြေထောက်နဲ့ နင်းချေလိုက်ကာ၊ ချူကျူအာ နဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခုမှာ ရွှေ့ထိုင်လိုက်လေသည်။
“မင်းပဲ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ပြောတယ် မဟုတ်လား၊ ဆေးလိပ်နံ့ မုန်းတယ်ဆို၊ ဒါကြောင့် ကိုယ် မင်းနဲ့ ဝေးဝေး နေပေးတာလေ မဟုတ်ရင်၊ မင်း ကိုယ့်ကို မုန်းသွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”
ချူကျူအာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချင်းလန် ရဲ့ ခြေထောက်ပေါ် တင်လိုက်လေသည်။
ပြောသာ ပြောရတာ၊ သူမက ချင်းလန် ရောက်လာတာကို တိတ်တဆိတ် အလွန် ဝမ်းသာနေတာပင် ဒီအကြောင်းကို မရေမတွက်နိုင်အောင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ။
သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေထဲမှာ ဟို ရှုပ်ပွနေတဲ့ ကိစ္စတွေ မပါဝင်ပေမယ့်ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ချင်းလန် ရောက်လာတိုင်း၊ ဒီကိစ္စတွေက အမြဲတမ်းလိုလို နှုတ်ပိတ် သဘောတူညီချက်ဖြစ်နေကျပဲလေ။
သူမ ဒါကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေမယ့်၊ သူမ သိပ်ပြီး ကန့်ကွက်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ချင်းလန် က သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အရေးအပါဆုံး နေရာကို ယူထားပြီးမှတော့၊ သူမကို ဘယ်သူက အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ။
သူမက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ချင်းလန် ရဲ့ ဖမ်းစားခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံထားရပြီ။
ချင်းလန် နားလည်လိုက်ပြီး၊ သူ့လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ကာ၊ သူမလက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
ကျေနပ်သွားပြီး၊ ချူကျူအာ မာနကြီးစွာ နှာမှုတ်ချင်ပေမယ့်၊ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်၊ ချင်းလန် သူမကို လာမတွေ့တာ ကြာလို့ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကြည်းမှုတွေက ဒီနွေးထွေးပြီး ချိုမြိန်တဲ့ အခိုက်အတန့် ပြီးနောက် သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဆင်းနေတဲ့ ချိုမြိန်နွေးထွေးတဲ့ ရေစီးကြောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
နှာမှုတ်သံက နှာခေါင်းပေါက်ဝ ရောက်တော့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ ညည်းသံ အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
“ပြောစမ်း၊ ရှင် ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ”
ချူကျူအာ မေးစေ့ ပင့်ပြီး ချင်းလန် ကို မေးလိုက်လေသည်။
“ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ တကယ်လို့ အကြောင်းကိစ္စ မရှိရင်၊ ရှင် ဘာလို့ အကြောင်းမဲ့ လာရှာမှာလဲ”
ချူကျူအာ က စိတ်ထဲမှာ အချစ်နဲ့ ရိုမန်တစ် ဆန်တာတွေပဲ ပြည့်နေတဲ့ ကလေးမလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။
ချင်းလန် သူမဆီ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိကို ရှိရမယ်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးခွန်းထုတ်တာက ကူညီချင်စိတ် ရှိတယ် ဆိုတာကိုလည်း ပြသရာ ရောက်လေသည်။
ချင်းလန် က ချူကျူအာ ရဲ့ လက်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ချူကျူအာ ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။
“ကိုယ် မင်းကို လွမ်းလို့ပါ။ မဟုတ်ရင်၊ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေ အတွက် ကိုယ် ဘာလို့ မင်းအကူအညီ လိုအပ်မှာလဲ”
“မင်းရဲ့ ဘားမှာ အဲ့ဒီလို ဝန်ဆောင်မှု ပေးတဲ့ ကောင်မလေးတွေ ရှိလား”
ချူကျူအာ ခေါင်းစောင်းပြီး နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဘယ်ဟာလဲ”
ဖြောင်း........
ချင်းလန် ဘာမှ မပြောဘဲ၊ သူ့ပေါင်ကို လက်နဲ့ ပုတ်ပြလိုက်လေသည်။
စကားလုံး မလိုဘဲ အရာအားလုံး နားလည်သွားလေသည်။
ချူကျူအာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာ အေးစက်သွားလေသည်။
“ရှင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ ငါတို့ အခုလေးတင် ပြီးသွားတာလေ၊ အခု ရှင်က ဒီမသင့်လျော်တဲ့ ကိစ္စတွေကို တွေးနေပြီလား အဲ့ဒီလို အမျိုးသမီးတွေက ညစ်ပတ်တယ် ဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား ရှင် အဲ့ဒီ ရောဂါမျိုး ကူးမှာ မကြောက်ဘူးလား”
ချင်းလန် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“ကိုယ် ခံစားရတာက ဒီကိစ္စတွေက ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ အမြဲ ရှိနေသလိုပဲ။ ကိုယ် ကိုယ့်အမြင်အာရုံကို ကျယ်ပြန့်အောင် လုပ်ချင်တယ် ဒါမှကိုယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အနာဂတ်မှာ မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်မိအောင်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ပိုသတိထားမိအောင်လို့ပါ။”
နေက အနောက်ဘက်က ထွက်နေတာလား။
ချူကျူအာ နားမလည်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ တိုးတိုးလေး ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။
“အင်း၊ တကယ်တော့၊ ကျွန်မဘားက တကယ်ပဲ တရားဝင် ဘားပါ၊ ဒါပေမဲ့ အထဲက တရားဝင် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာတော့ မသိဘူး။”
“တကယ်လို့ ရှင် အမြင်အာရုံ ကျယ်ပြန့်ချင်ရင် တစ်ခုနှစ်ခုလောက် ထောက်ခံပေးလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်နဲ့နော်၊ သူတို့က အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နိုင်တယ်”
ပြောရင်းနဲ့၊ ချူကျူအာ နည်းနည်း ရှက်ရွံ့နေပုံရပြီး၊ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေကို ပြန်ဆွဲယူကာ၊ ရုံးခန်းထဲက ရေချိုးခန်းဆီ လျှောက်သွားဖို့ နေရခက်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။
“ရှင် ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး။ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးလုံး အာနိသင် ပြနေပြီ။”