အခန်း (၁၅၄) ချူကျူအာ ဒီတစ်ခါ ငါ့ပါးငါ ပြန်ရိုက်မိပြီ
ဟွမ်ချန် ၏ မျက်လုံးများက ချင်းလန် ၏ မျက်နှာကို စကင်န်ဖတ်သလို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့မျက်နှာထားတွင် လွမ်းဆွတ်မှု သုံးပုံ၊ သက်ပြင်းချမှု သုံးပုံနှင့် လှောင်ပြောင်မှု လေးပုံ ရောနှောနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
သခင်လေး ချင်း တစ်ယောက် ကောင်းတာတွေ တွေးနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိသာနေသည်။
သူ့ကို မြှောက်ပင့်ဖို့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။
“သခင်လေး ချင်း၊ ချူ လုပ်ငန်းစုရဲ့ အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေနဲ့ မူဝါဒတွေက ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို လိုအပ်နေပါသေးတယ်။ အခုက စပြီး၊ ခင်ဗျားက ချူ လုပ်ငန်းစု ဘုတ်အဖွဲ့ရဲ့ အမှုဆောင် အရာရှိချုပ် ဖြစ်လာပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီ နာမည် ပြောင်းသင့်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်ပါသလား”
ယုတ္တိဗေဒ အရ ပြောရရင်၊ ချူ လုပ်ငန်းစုက နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ဂုဏ်သတင်း ကောင်းမွန်လေသည်။ မူလနာမည် အောက်မှာတင် အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေသင့်လေသည်။
ဒါပေမဲ့ အသစ် ခန့်အပ်လိုက်တဲ့ ဘုတ်အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက ချင်းလန် လေ....
တကယ်လို့ နာမည် ပြောင်းလိုက်ရင်၊ သာမန် ပြည်သူတွေ ကြားမှာ ကျော်ကြားမှု တချို့ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေမယ့်၊ ချမ်းသာသူတွေ ကြားမှာ၊ အထူးသဖြင့် စီးပွားရေး မိတ်ဖက်တွေနဲ့ တန်းတူ အဆင့်အတန်း ထဲမှာ ရှိတဲ့သူတွေ ကြားမှာတော့၊ သူတို့ သေချာပေါက် စုပြုံ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။
ချင်းလန် နဲ့ သိကျွမ်းခွင့် ရဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့တင်၊ အခွင့်အရေးသမား တချို့က ချူ လုပ်ငန်းစုနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွား တချို့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြလိမ့်ပေမည်။
ချင်းလန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဖျော့တော့တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“ချူ လုပ်ငန်းစုက မစ္စတာ ချူ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပါ။ ဒါက ဘဝတစ်ဝက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။ ကျွန်တော်က ရှယ်ယာရှင် အသစ် တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ အနာဂတ်မှာ၊ ကိစ္စတချို့အတွက် ကျွန်တော် မစ္စတာ ချူ ရဲ့ အကူအညီကို အားကိုးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။”
“ဥပမာ အဖွဲ့ကြီး လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေထဲမှာ ကျွန်တော် ဝင်ပါဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ မစ္စတာ ချူ အနေနဲ့၊ အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင် တစ်ယောက် အနေနဲ့၊ ဒီစိန်ခေါ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ဖို့ အဖွဲ့ကြီးကို ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား”
ချူထျန်ဖုန်း ကို ထောက်ခံပေးတာလား။
မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး......
ချင်းလန် က ဒီအသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ပျင်းလွန်းနေရုံပင်။ ဇာတ်လမ်းကို သိထားတဲ့ သူက၊ ချူ လုပ်ငန်းစု အပေါ် ချူထျန်ဖုန်း ရဲ့ သံယောဇဉ် ဘယ်လောက် နက်ရှိုင်းလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိလေသည်။
ကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တာက ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်ပေ။
ချူထျန်ဖုန်း ကို အလကား ကူညီခိုင်းရတာ ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အမြတ်အစွန်း ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ချူထျန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ သူ့ရင်ထဲမှာ ခါးသီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ဒါက အရင် ဘုတ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ရရှိတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးလား။
သူ့ရာထူးက အဓိပ္ပာယ်မဲ့ သွားရုံတင် မကဘူး၊ အသစ် ခန့်အပ်ခံရတဲ့ ချင်းလန် အတွက် အဖွဲ့အတွင်းက အခက်အခဲတွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးဖို့ ကူညီရဦးမယ်တဲ့။
ဒါ ရိုးသားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာပဲ။
တကယ်လို့ ငါမကူညီရင်၊ ချင်းလန် က ကုမ္ပဏီမှာ လူသစ် ဖြစ်နေပြီး အဖွဲ့ရဲ့ အတွင်းရေး ကိစ္စတွေနဲ့ ရင်းနှီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ၊ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အမှားတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ တကယ်လို့ ကွင်းဆက် တုံ့ပြန်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရင်၊ ကုမ္ပဏီကို ပြန်လည် မဆယ်တင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေထိ ရောက်သွားစေလိမ့်မယ်။
အဲ့ဒါက သူ မြင်ချင်တဲ့ ရလဒ် မဟုတ်ပေ။
“သခင်လေး ချင်း ပြောတဲ့ အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့။”
ချူထျန်ဖုန်း ရဲ့ မျက်နှာမှာ ခါးသီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“တကယ်လို့ တခြား ကိစ္စ မရှိတော့ရင်၊ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး။”
ပြောပြီးတာနဲ့ ရှုံးနိမ့်သူ ချူထျန်ဖုန်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး အစည်းအဝေး ခန်းမထဲက ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူ နေခဲ့မလား၊ ထွက်သွားမလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
စီးပွားရေး လောကမှာ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆက်ဆံမှု ဆိုတာ အမြဲတမ်း တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အရာပါပဲ။ စီးပွားရေးသမားတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ၊ သူတို့ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေတာက အမြတ်အစွန်းပဲလေ။
မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ နာရီဝက် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။
မြှောက်ပင့်စကားတွေက၊ ခဏခဏ ကြားရဖန် များလာတော့၊ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ဖြစ်လာတော့သည်။
ချင်းလန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး အစည်းအဝေး ခန်းမထဲက ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။
အောက်ထပ်မှာ ကားစောင့်နေတုန်း၊ သူ ကျွင်းဇီ ကို မတွေ့ရဘဲ၊ ချူမုန်ယောင် ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ချူမုန်ယောင် ပြေးလာရလို့ အသက်ရှူ နည်းနည်း မြန်နေပြီး၊ ပါးပြင်တွေ ရဲနေလေသည်။ သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ရင်ဘတ်ရှေ့မှာ တင်ပြီး၊ သူမရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရေကို ဖုံးကွယ်ထားကာ၊ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။
“သခင်လေး ချင်း ကုမ္ပဏီနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သခင်လေးကို ပြောပြချင်တာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ။”
“ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့၊ နောက်တစ်ခါကျမှ ပြောကြတာပေါ့။”
“တကယ်လို့ မင်း တကယ် မစောင့်နိုင်ရင်၊ ဒီည ကိုယ့်အိမ်ကို လာခဲ့လို့ ရတယ်၊ ပြီးရင် ကိုယ်တို့ သေချာ နက်နက်နဲနဲ ဆွေးနွေးလို့ ရတာပေါ့။”
ချင်းလန် သူ့ဖုန်းနံပါတ် ချန်ထားပေးခဲ့ပြီး သူ့အိမ်လိပ်စာကို ချူမုန်ယောင် ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ပေးလိုက်ကာ၊ သူမကို ချူ လုပ်ငန်းစု ဂိတ်ပေါက်ရှေ့မှာ ထားရစ်ခဲ့လေသည်။
…
ဘုရင်မ ဘား တတိယထပ်ရှိ ရုံးခန်းထဲတွင်.....
ချူကျူအာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး၊ စားပွဲပေါ် မှောက်လျက်၊ လက်ထဲမှာ နှင်းဆီပန်း တစ်ပွင့် ကိုင်ထားကာ၊ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ခြွေချရင်း၊ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေလေသည်။
“သူ လာမယ်။”
“သူ လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“…”
နောက်ဆုံး နှင်းဆီ ပန်းပွင့်ဖတ်ကို ခြွေချလိုက်ပြီးနောက်၊ ချူကျူအာ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပေါ်လွင်နေလေသည်။
“သူ လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဒီနောက်ဆုံး နှင်းဆီ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးက ယမ်းမှုန့် တစ်ခုလိုမျိုး၊ ချူကျူအာ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒီအချိန်အထိ စုဆောင်းလာခဲ့တဲ့ ယမ်းမှုန့် တန်ပေါင်းများစွာကို မီးရှို့လိုက်သလိုပင်။
နစ်နာသလို ခံစားရတယ်၊ ဝမ်းနည်းတယ်၊ ကြေကွဲရတယ်။
ခံစားချက် မျိုးစုံက ချူကျူအာ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပွက်ပွက်ဆူပြီး အချဉ်ပေါက်နေလေသည်။
သူလာမှာ မဟုတ်ဘူး....
သူသေချာပေါက် လာမှာ မဟုတ်ဘူး....
ရက်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီ၊ သူ သူမကို တစ်ခါလေးတောင် မဆက်သွယ်ခဲ့ဘူး။ တခါတလေ သူမ မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ရင်တောင်၊ သူ ပြန်ဖြေဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတတ်လေသည်။
ချူကျူအာ ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးရှတဲ့ နာကျင်မှု တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ စားပွဲပေါ် မှောက်ချလိုက်ပြီး၊ စိတ်ဆင်းရဲမှုကြောင့် သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာလေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ညတောင် မရောက်သေးဘူး၊ မင်း အိပ်နေပြီလား”
ရင်းနှီးတဲ့ အသံတစ်သံ သူမနားဘေးမှာ ပေါ်လာပြီး၊ ချူကျူအာ အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ နွေးထွေးပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အပြုံးနဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အခုလေးတင် ပေါ်လာစ ပြုနေတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု အတွေးကို အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်လေသည်။
ချူကျူအာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာထား အေးစက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင် ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ နေ့လယ်ခင်းကြီးမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ လုပ်စရာ မရှိဘူးလား”
မေးခွန်းတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး၊ ချင်းလန် လက်လှမ်းကာ သူမရဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“မင်း မျက်လုံးတွေ နီနေတယ်။ ဘယ်သူ မင်းကို အနိုင်ကျင့်လိုက်တာလဲ”
ချိုမြိန်တဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ချူကျူအာ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပြည့်တက်လာလေသည်။ ဒီကောင်လေးမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား တချို့ ရှိသေးပြီး၊ သူမကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲ ဆိုတာ သိသေးတယ်လို့ တွေးလိုက်မိသည်။
သို့သော်၊ ဒီရက်ပိုင်း သူ့ရဲ့ ပျက်ကွက်မှုတွေကို ဒီစကားနှစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ခွင့်လွှတ်လို့ မရဘူး။
သူမ မျက်နှာက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ ထျန်ဟိုင် မြို့မှာ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမှာလဲ”
“အဲ့ဒါ မှန်တယ်။”
ချင်းလန် သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ မင်း မျက်လုံးတွေ ဒီလောက် နီနေရတာလဲ ဖြစ်နိုင်တာက... မင်း ကိုယ့်ကို လွမ်းနေလို့များလား”
သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြားအာရုံနဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်စိအမြင်အာရုံကြောင့်၊ ချူကျူအာ ရုံးခန်းထဲ မဝင်ခင် နောက်ဆုံး ရေရွတ်လိုက်တဲ့ စကားကို သူ ကြားလိုက်ရသလို၊ စားပွဲပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ နှင်းဆီ ပန်းပွင့်ဖတ်တွေကိုလည်း မြင်လိုက်ရလေသည်။
တကယ်လို့ သူသာ ဒီလှည့်ကွက်လေးကိုတောင် မခန့်မှန်းနိုင်ရင်၊ ပဲပြားတုံးနဲ့ ခေါင်းဆောင်ပြီး သေလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
“အရူးတစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်ပါ”
ချူကျူအာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ မျက်လုံး လှန်ကြည့်ကာ၊ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ်မှာ သွားထိုင်လိုက်လေသည်။
အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ လှပတဲ့ ခြေတံတွေကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသလိုလို အာဏာရှင်ဆန်သလိုလို ပုံစံနဲ့ ချိတ်ထိုင်လိုက်လေသည်။
ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ ကျောက်စိမ်းရောင် ခြေထောက်တစ်ဖက်ပေါ်မှာ၊ တောက်ပြောင်တဲ့ သားရေ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်က အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။
သူမ လက်ပိုက်လိုက်ပြီး၊ မာနကြီးစွာ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ကာ၊ သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လှောင်ပြောင်မှုတွေ ပါဝင်နေလေသည်။
“သခင်လေး ချင်း၊ နောက်ကျရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်း အရေးပါလှပြီလို့ မထင်ပါနဲ့။ ဖြစ်နိုင်တာက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ကျွန်မ မိဘတွေကို ရှင်နဲ့ ပေးတွေ့ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကြောင့်၊ ရှင် နားလည်မှု လွဲနေတာ ဖြစ်မယ်။”
“ဒီမှာ တစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြဖို့ လိုတယ် ဘလိုင်းဒိတ် ကို မုန်းလွန်းလို့ ရှင့်ကို အခွင့်ကောင်းယူ အသုံးချခဲ့တာ သက်သက်ပဲ။”
“ဒါ့အပြင်၊ ရှင်က ကျွန်မကို အဲ့ဒီလို အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးမလေးမျိုးလို့ ထင်နေတာလား”
ရယ်စရာပဲ....
“ကျွန်မ ချူကျူအာ က အမြဲတမ်း ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကြည့်ပြီး ပြုမူခဲ့တာ၊ ဘယ်တုန်းကများ တခြားသူအတွက် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ဖူးလို့လဲ”
စကားသံ မဆုံးခင်မှာပဲ၊ နှင်းဆီ ခန်းမဆောင် ရဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အသံ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“သခင်မလေး၊ အိမ်ပြန်ပြီး ဟင်းချက်နည်း သင်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပါပြီ”