အခန်း (၁၅၁) အပေါ်ယံ ညီအစ်မ သံယောဇဉ်
“လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး”
ချင်းလန်က ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ သတိပေးလိုက်ရုံ သက်သက်ပင်။
“ဒီ ရှီယာ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက သင့်တော်ရဲ့လား သူ ဘာပြဿနာမှ မရှာဘူး ဆိုတာ သေချာရဲ့လား”
မူယွီယန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
“အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ရှီယာ အကြောင်း စုံစမ်းပြီးပါပြီ။ သူက ဩဇာကြီးတဲ့ မိသားစုက မဟုတ်ပေမယ့်၊ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဩဇာရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူပါ။ သူ အဲ့ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ပြောရင်းနှင့်ပင်၊ သူမ ဖုန်းထဲတွင် ပေါ်နေသော ကိုယ်ရေးအချက်အလက် စာမျက်နှာကို ချင်းလန် ရှေ့ ချပေးလိုက်လေသည်။
ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကျက်သရေရှိကာ၊ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုက သခင်မလေး တစ်ယောက်လိုပင်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်၊ ချင်းလန် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။
ထူးဆန်းတယ်....
ဒီအမျိုးသမီးက တကယ်ပဲ ဒီလောက် လှပနေတာလား။ သူက မူယွီယန် ထက် ဘယ်နည်းနဲ့မှ မနိမ့်ကျတဲ့အပြင် သူမမှာ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု တစ်ခုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။
အရေးကြီးဆုံးက၊ သူမ၏ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းမှာ ဖော်ပြထားသည်က သူမ တစ်ခါမှ အနမ်းခန်း မရိုက်ကူးခဲ့ဖူးဘူးတဲ့။
ဒါ ရူးသွပ်စရာပင်...
ဖျော်ဖြေရေး လောကထဲမှာ၊ ဘယ်လိုလုပ် အနမ်းခန်း မရိုက်ဘဲ နေလို့ ရမှာလဲ။
ဒီလို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ဇာတ်အိမ်တည်ဆောက်ပုံမျိုး၊ ကျင်းတူးပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖို့တတ်တဲ့ စာရေးဆရာ တစ်ယောက်ကလွဲရင် ဘယ်သူ စဉ်းစားမိမှာလဲ။
ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး ကံကောင်းခြင်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပင်။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ။
ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကြောင်းထဲမှာ ကံကြမ္မာရဲ့ အမျိုးသမီး ရှီယာ ဆိုတာ မပါဘူးလေ။
ဖြစ်နိုင်တာက၊ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ လိုမျိုး၊ သူမက နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းကြောင်း တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေတာများလား။
ချင်းလန် နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ ပထမဆုံး ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာတုန်းက၊ ဒီကမ္ဘာကြီးက ကွဲပြားခြားနားနေတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။
ဥပမာ ဖျော်ဖြေရေး လောကထဲက ဂန္ထဝင် သီချင်းတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဝတ္ထုတွေ အားလုံးက ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။
အကုန်လုံး မကိုက်ညီတာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် အရည်အသွေးမြင့် လက်ရာ အများစုက မပေါ်ထွက်လာတာပင်။
သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့နောက်ခံနဲ့ အဆင့်အတန်း အရ၊ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဇာတ်ညွှန်းရေးတာ၊ သီချင်းဆိုတာ၊ ဝတ္ထုရေးတာတွေ ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်မှာလဲ။
အဲ့ဒါက ခြင်တစ်ကောင် သတ်ဖို့ စိန်ပြောင်း သုံးတာနဲ့ မတူနေဘူးလား။
ပျင်းရိပြီး ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိတဲ့ လူတွေပဲ အဲ့ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်ကြမှာ။
ဒါပေမဲ့ အခု၊ ရှီယာ စောစောစီးစီး ပေါ်လာတာနဲ့၊ သူ မူမမှန်တာ တစ်ခုခုကို ဝေဝါးစွာ အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။
အမျိုးသမီး နာမည်ကျော်တွေတောင် ပေါ်လာပြီ ဆိုတော့၊ ဇာတ်လမ်းက ဒီကနေ ဘယ်လို ဆက်သွားမလဲ။
သောက်ကျိုးနည်း၊ ရှီယာ မပေါ်လာခင်တုန်းက၊ သူ ဖျော်ဖြေရေး လောကကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခဲ့သလို၊ ဒုတိယအကြိမ်တောင် ပြန်လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ ရှီယာ ရဲ့ စကားတွေက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်၊ ဟို စာရေးဆရာက ရေပန်းစားမှုကို အခွင့်ကောင်းယူတဲ့ နေရာမှာ ဆရာကြီးပင်။
အလွန်ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး၊ မြို့ပြထဲက စစ်သား ဘုရင်၊ ဖျော်ဖြေရေး လောကနဲ့ ပတ်သက်နေတာ၊ ညီအစ်မ ခုနစ်ဖော်နဲ့ လှပတဲ့ ဆရာမ ကိုးယောက်...
ဒီလို ဝတ္ထုမျိုးတွေမှာ၊ ဘယ်စာရေးဆရာက အမျိုးသမီး နာမည်ကျော်တွေရဲ့ အောင်မြင်မှုကို မှီခိုဖို့ မကြိုးစားဘဲ နေမှာလဲ။
တကယ်လို့ သူ ဘာအစီအစဉ်မှ မဆွဲထားရင် ကိစ္စမရှိပေမယ့်၊ တကယ်လို့ သူ ဆွဲထားရင်၊ ဒါက ခွဲထွက်လမ်းကြောင်းတွေ အများကြီး ဖွင့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ။
တကယ် မက်လောက်စရာပင်။
ရှူး...
ချင်းလန် ဒါကို တွေးမိလိုက်တော့ ကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ ပြီးတော့ သူ ထမင်းစားပွဲကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ သုံးလေးချက်လောက် မြန်မြန် ခေါက်လိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒီမော်ဒယ်က မကောင်းလို့လား”
မူယွီယန် နည်းနည်း နားမလည် ဖြစ်နေလေသည်။ ချင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာ မြင်လိုက်ရတော့၊ သူမ သံသယ ဝင်မိပေမယ့်၊ တချိန်တည်းမှာပဲ ရှီယာ ကို သူမရဲ့ ကုန်အမှတ်တံဆိပ် သံတမန် အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ ပိုပြီး ပြတ်သားသွားလေသည်။
တခြား အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ ချင်းလန် က ရှီယာ ရဲ့ ပြုစားတာ မခံရစေဖို့ သေချာအောင်လို့ပင်။
“ကျွန်မ ထင်တာတော့ ရှီယာ က တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ သူက လှပပြီး ကြင်နာတတ်တယ်။ ကုန်အမှတ်တံဆိပ် သံတမန် တစ်ယောက် အနေနဲ့၊ သူက အလွန် တာဝန်ယူစိတ် ရှိတယ်။ သူ ပွဲဦးထွက်ကတည်းက၊ သူ ထောက်ခံပေးခဲ့တဲ့ ထုတ်ကုန် အရေအတွက်က အရည်အချင်း တူညီတဲ့ တခြား နာမည်ကြီးတွေထက် အဆင့်ပေါင်းများစွာ လျော့နည်းတယ်။”
“သူမက ပိုက်ဆံရဖို့ သက်သက် ကြိုးစားတာ မဟုတ်ဘူး။ တခါတလေ သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲမှာ ကုန်ပစ္စည်း ကြော်ငြာတွေကို ထည့်သွင်းပေးတတ်သေးတယ်။”
“သူမနဲ့ပဲ ရှေ့ဆက်ကြရင် ကောင်းမလား အဓိက အချက်က ကုမ္ပဏီထဲမှာ ကျွန်မတို့ ဆက်သွယ်လို့ရတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေတာလေ”
အင်း.....
သူတို့ စကားပြောနေရင်း၊ မူယွီယန် က ရှီယာ အပေါ် သူမရဲ့ အထင်အမြင် ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အကြောင်းရင်းက သူမ၏ စရိုက်ကို အထင်ကြီးလို့ ဖြစ်ပြီး၊ ချင်းလန် သူမကို မြင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလို့တော့ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
“မင်းပဲ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ မူရန် နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီ က မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလေ၊ ကိစ္စတိုင်း ကိုယ့်ကို တိုင်ပင်စရာ မလိုပါဘူး။”
ချင်းလန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
မူယွီယန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ချင်းလန် ရဲ့ လည်ပင်းကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ကာ၊ သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး ချစ်စဖွယ် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူကောင်လေးကို ကူညီပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ ရှီယာ က လူကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ သူက ကြော်ငြာလက်ခံတာ ရှားပါးတော့၊ ကျွန်မ ရအောင် ယူနိုင်မလား မသေချာဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ၊ ရှင် လုပ်နိုင်မလားလို့
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တချို့လူတွေက ယုံကြည်နေကြတယ်လေ၊ မိန်းကလေးတိုင်းက နောက်ကျရင် ရှင့်ရဲ့ ပြုစားတာ ခံရလိမ့်မယ်လို့”
ဟုတ်လား...
အဲ့ဒီလို ပြောတဲ့သူ တကယ် ရှိလို့လား.....
ချင်းလန် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒါ သူမ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားလား။ အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်မှာ၊ သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်တော့ပေ။
သူ ခိုးနားထောင်ခဲ့တာ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ သူ ရေချိုးခန်း သွားရင်း လမ်းကြုံ ဖြတ်သွားမိပြီးတော့ သူ့နားတွေက နည်းနည်း စူးရှနေလို့ ကြားလိုက်ရတာပင်။
“ဒီနေ့ နေ့လယ် ကုမ္ပဏီ သွားဦးမလို့လား”
ချင်းလန် က မူယွီယန် ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။
မူယွီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်လေသည်။
“ဒီနေ့ နေ့လယ် ကျွန်မ ကိစ္စရှိတယ် ဆိုတာ ရှင် ဘယ်လို သိလဲ”
“လွယ်ပါတယ်”
ချင်းလန် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
ဒါက မေးဖို့ လိုသေးလို့လား။
ရိုးရှင်းတဲ့ တွက်ချက်မှု တစ်ခုနဲ့၊ မူယွီယန်ကို သူသိနိုင်တယ်လေ။
ချင်းလန် အတွက်တော့၊ ဒါက သိပ်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပင်။
မူယွီယန် ရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေက သူ့လက်ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ။
သူ စိုးရိမ်နေတာက၊ တကယ်လို့ သူသာ နေ့လယ်ပိုင်း ဆက်နေရင်၊ လင်းယိုချူ က ဦးဆောင်ပြီး လှုပ်ရှားသွားမှာ စိုးလို့ပင်။
“ကိုယ် သတိပေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ ဒီနေ့ ဟင်းပွဲက အရသာ ရှိပေမယ့်၊ ငရုတ်သီး နည်းနည်း များသွားတယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင် နည်းနည်း လျှော့ထည့်ပေးပါ၊ ခေါင်းကိုက်လို့ပါ။”
ချင်းလန် ဂရုတစိုက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
မူယွီယန် လိမ္မာစွာနဲ့ ချိုသာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး၊ ချင်းလန် ရဲ့ ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်လေသည်။
“ရှင် အရင်စားနှင့်၊ ကျွန်မ တော်ကြာ ကုမ္ပဏီမှာ လိုအပ်မယ့် ပစ္စည်းတစ်ခု သွားယူလိုက်ဦးမယ်။”
ပြောပြီးတာနဲ့၊ သူမ ချင်းလန် ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားလေသည်။
ခဏအကြာမှာ.......
မူယွီယန် အောက်ထပ် ဆင်းလာပြီး၊ မတ်မတ် ထိုင်နေတဲ့ လင်းယိုချူ ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
“နင် တစ်ခုခု မှားစားမိလို့လား ဒီလောက် ကြာတာတောင် မထသေးဘူးလား”
လင်းယိုချူ ခေါင်းငုံ့ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ငါ ဒီရက်ပိုင်း နေလို့ သိပ်မကောင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နေသားကျနေပါပြီ။ အရမ်းကြီး အလေးအနက် မထားပါနဲ့။”
မူယွီယန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
“မြန်မြန် တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး။”
“ငါ့ကို အသက်ရှူခွင့် ပေးပါဦး၊ နည်းနည်းလောက် အနားယူပါရစေ။”
လင်းယိုချူ အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
မူယွီယန် သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး လင်းယိုချူ ရဲ့ မျက်နှာကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။
အဲ့ဒီ အကြည့်က ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်လိုပင်။
အဲ့ဒီ မြေခွေးမလေး၊ သူမ ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ပြောနိုင်တယ်။
သူမ မရှိတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ချင်းလန် နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း နေချင်လို့ မဟုတ်လား။
ကောင်းလိုက်တာ.....
ချင်းလန် ကို ဒီနေ့ ဖိတ်လိုက်တာ သူလေ။ သူမက ကျန်းမာရေး အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတာ၊ ဒီတော့ လင်းယိုချူ ကို အခွင့်အရေး ဘယ်လိုလုပ် ပေးနိုင်မှာလဲ။
ဒါ့အပြင်၊ သူမရင်ထဲက ဒေါသတွေက လုံးဝ မပြေပျောက်သေးပေ။
ဒီမြေခွေးမလေးကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။
လင်းယိုချူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးတာကို မခံနိုင်တော့လို့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်လေသည်။
“တစ်ခုခု စားလိုက်ကြစို့၊ ပြီးရင် အတူတူ သွားလို့ ရတာပေါ့။”
မူယွီယန် ရဲ့ လေသံက အနည်းငယ် အေးစက်သွားလေသည်။
လင်းယိုချူ စကားထစ်အအဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါတို့ အတူတူ သွားလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ငါ တကယ် မစားနိုင်တော့ဘူး။”