အခန်း (၁၄၉) လှည့်စားရေး ဆရာမကြီး လင်းယိုချူ တရားဝင် လှုပ်ရှားပြီ
မူယွီယန် က ချင်းလန် ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ သို့သော် သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူမ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
တချို့ကိစ္စတွေက သူမ ချင်းလန် နဲ့ ငြင်းခုံချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ မသိစိတ်ကနေ တုံ့ပြန်မိတာပင်။
ထို့ပြင်၊ သူမရဲ့ လက်ရှိ အနေအထားကို ရဖို့ မနည်း ကြိုးစားခဲ့ရတာလေ။
ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ အတင်းအကျပ် ဝင်သိမ်းပိုက်ခဲ့ရတာ ဆိုတော့၊ သူတကယ်တမ်း ယုံကြည်မှု မရှိသေးပေ။
လင်းယိုချူ ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး၊ မူယွီယန် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါနဲ့ အပေါ်ထပ် လိုက်ခဲ့၊ နင့်ကို ပြောစရာ ရှိတယ်”
တကယ်လို့ သူမ ချင်းလန် ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ယုံကြည်မှု မရှိရင်တောင်၊ လင်းယိုချူ ကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘဲ နေမလဲ။
“လာပါပြီ”
လင်းယိုချူ ယောဂဖျာကို လိပ်လိုက်ပြီး၊ ခါးကြား ထိုးကာ၊ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခါးလေးကို ယိမ်းနွဲ့ရင်း အပေါ်ထပ် တက်လာခဲ့လေသည်။
သူလုံးဝ မကြောက်ပေ။ တကယ်တော့ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်တောင် ပြင်းပြနေလေသည်။
ဘုန်း......
တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး
မူယွီယန် ကုတင်အစွန်းမှာ ထိုင်ပြီး၊ လက်ပိုက်လျက် လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေလေသည်။
အခန်းတွင်း အပူချိန်က ရုတ်တရက် ဒီဂရီ အနည်းငယ်လောက် ကျဆင်းသွားသလိုပင်။
သူမ လင်းယိုချူ ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး တင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ပြောစမ်း၊ ဘယ်အဆင့်ထိရောက်နေပြီလဲ ငါ ချင်းလန် ကို တားဆီးဖို့ စွမ်းအား မရှိပေမယ့်၊ နင်ကတော့ မပတ်သက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
“ငါတို့ အတူရှိလာခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီလေ၊ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့တဲ့အခါတိုင်း နေရခက်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး”
လင်းယိုချူ ယောဂဖျာကို ဘေးလွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ခေါင်းငုံ့ကာ၊ အမှားလုပ်မိထားတဲ့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်လို အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“တကယ်တော့၊ နင်ထင်သလောက် မလွန်ကဲပါဘူး ယွီယန် ရယ်။ နင်တို့ ဆက်ဆံရေးလောက်ပါပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
အင်း အတူတူလောက် ဖြစ်သင့်တယ်။
ချင်းလန် က မူယွီယန် နဲ့ လုပ်ခဲ့သမျှ ကိစ္စတွေကို သူမနဲ့လည်း လုပ်ခဲ့တာပဲ။ သူမ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ အကြောင်းကိုတော့၊ မူယွီယန် ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မလား သူမ မသိဘူး။
မူယွီယန် ရဲ့ မျက်ခွံတွေ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ ဒေါသတွေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“အဲ့ဒီ အဆင့်ထိ ရောက်သွားပြီပေါ့”
“ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ”
“နင်နဲ့ ချင်းလန် ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ”
“လင်းယိုချူ၊ ငါ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”
“ငါ နင့်ကို အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်ထားတာ၊ နင်က ငါ့ကို ဖောက်ပြန်တယ်ပေါ့”
လင်းယိုချူ ခါးသီးစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
“ချင်းလန် ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ လာတုန်းက၊ ငါလည်း တကယ် မလိုချင်ပါဘူး။ အားလုံး ငါ့အမေ အပြစ်ပါ။”
“သူမ ဝင်ပါပြီး ချင်းလန် ကို ဆေးခတ်လိုက်တာလေ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါသာ အခန်းထဲ မဝင်ခဲ့ရင်၊ နင် အခု ချင်းလန် ကိုတွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
မူယွီယန် သူမကို မဆူပူနိုင်ခင်၊ လင်းယိုချူ အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး၊ သူမဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်ကာ၊ ပခုံးကို ဖက်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောလိုက်လေသည်။
“ယွီယန်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ငါလည်း မလိုချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာပြီးပြီ ဆိုတော့၊ ငါတို့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဒါ့အပြင်၊ ငါ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး။ တကယ်လို့ နင်သာ မရှိရင်၊ ငါက ကောက်ကျစ်တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်လို နေ့ဘက်မှာ နင်နဲ့ ရယ်မော နောက်ပြောင်နေပြီး၊ ညဘက်ကျရင် ချင်းလန် နဲ့ အတူနေမှာပေါ့။”
“နင် အခုထိ အမှောင်ထဲမှာ ထားခံရပြီး ဘာမှ မသိဘဲ နေနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
မူယွီယန် ရဲ့ ဒေါသတွေ မြင့်တက်လာပြီး၊ သူမပခုံးပေါ်က လင်းယိုချူ ရဲ့ လက်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။ သူမ တကယ်ပဲ ရှေ့တိုးသွားပြီး လင်းယိုချူ ကို ကုတင်ပေါ် ဖိချကာ ရိုက်နှက်ပစ်ချင်ပေမယ့်၊ လင်းယိုချူ ပြောတာတွေက အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသလို ခံစားရလို့ နည်းနည်း ရယ်ချင်သလို ဖြစ်သွားလေသည်။
လင်းယိုချူ တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရတဲ့ လက်ကို ပြန်ဆွဲယူပြီး၊ ကုတင်အစွန်းမှာ ကပ်ထိုင်ကာ၊ ခြေထောက်တွေကို ဒန်းစီးသလို လွှဲယမ်းရင်း၊ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“ချင်းလန် က ဘယ်လို မိသားစုက လာတာလဲ သူ ဘယ်လို စရိုက်မျိုး ရှိလဲ နင် မသိဘူးလား”
“အနာဂတ်ကို ဖယ်ထားလိုက်ဦး၊ အခုလက်ရှိ အချိန်မှာပဲ၊ သူ့ဘေးနားမှာ မိန်းကလေး ဆိုလို့ နင်တစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။”
“ဒါမှမဟုတ် အခုက စပြီး၊ သူက နင့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်တော့မယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား။”
“နင် ကိုင်တွယ်နိုင်လို့လား။”
“နင်ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား။”
မူယွီယန် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးလေးနဲ့လား
သူတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိကြမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။
သေချာတာပေါ့၊ သူမက အချက်အလက်တွေကို ပြောပြနေတာပါ၊ သူမ တစ်ယောက်တည်း မကိုင်တွယ်နိုင်မှာ ကြောက်လို့တော့ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး၊ မူယွီယန် ကို တမင်တကာ ဆွဲထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ငါ့မှာ အဲ့လို ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပါဘူး။
မူယွီယန် ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အကူအညီမဲ့မှု ခံစားချက်တွေ ပြည့်တက်လာလေသည်။
စကားလုံးတွေက ကြမ်းတမ်းပေမယ့်၊ သဘောတရားက မှန်ကန်နေလေသည်။
လင်းယိုချူ ပြောတာ အကြောင်းပြချက် မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူမ တကယ်ပဲ သူ့ကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်ရင်၊ အခုချိန်လောက်ဆို ချင်းလန် နဲ့ လမ်းခွဲပြီးလောက်ပြီ။
ဒါပေမဲ့၊ သူမရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာက သူမရဲ့ ခံစစ်စည်းကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး သူမကို အလွန် နေရခက်စေခဲ့တာ အမှန်ပင်။
“ယွီယန်၊ ငါ ယုတ်မာချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင် အခုချိန်မှာ နေရခက်နေတုန်းပဲ၊ ဒါ ငါ့အပြစ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို နင် မြင်လာပါလိမ့်မယ်။”
လင်းယိုချူ လေးလေးနက်နက် ဖျောင်းဖျလိုက်လေသည်။
“အခုလောလောဆယ်၊ ချင်းလန် က အိမ်ကနေ ရက်အနည်းငယ်ခြား တစ်ခါလောက်ပဲ ထွက်လာတာ ဆိုတော့၊ နင်တို့ တွေ့ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊ နင်တို့ ဒီလို မကြာခဏ တွေ့ဆုံမှုကို ထိန်းထားနိုင်ပါ့မလား”
“အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။”
“ငါ သိသလောက်၊ ချင်းလန် ဘေးနားမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ ရှိနေပြီးသား၊ နင် တစ်ယောက်တည်း သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး”
“ဟို ပိုင် ညီအစ်မတွေလေ ငါ ပါတီပွဲ တစ်ခုမှာ သူတို့နဲ့ မတော်တဆ ဆုံဖူးတာ ကံကောင်းလို့၊ ဘုရားရေ တကယ်လို့ ငါသာ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဆိုရင်၊ သူတို့ ဗိုက်ပေါ်မှာပဲ အသေခံလိုက်ချင်တယ်”
မူယွီယန် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ပိုင် ညီအစ်မတွေ အကြောင်း လင်းယိုချူ ကို ပြောပြခဲ့တာ သူမပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခု အဲ့ဒါက သူမရဲ့ ဆင်ခြေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
သူမ စကားမပြောဘဲ လင်းယိုချူ ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူမ ဆိုလိုရင်းက ရှင်းပါတယ် လင်းယိုချူ ကို ဆင်ခြေတွေ ဆက်ပေးစေချင်တာပါ။
လင်းယိုချူ စကားကို ကွေ့ဝိုက်မနေတော့ပေ။ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူမ ဆက်လက် လှည့်စားလိုက်လေသည်။
“ပိုင်ရူယွီ ရဲ့ အထောက်အထားက နင်နဲ့ ထပ်တူကျနေပြီးသား၊ ပိုင်ရှောင်ယွင် ပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် ပြောမနေနဲ့တော့။”
“ညီအစ်မတွေ ပေါင်းစည်းလိုက်ရင်၊ သူတို့ရဲ့ အင်အားက သံမဏိကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်တယ်၊ နင့်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လောက် လွယ်ကူလိုက်မလဲ”
“တကယ်လို့ နင် သူမကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင်၊ နင့်မှာ ငါ့ကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး၊ နင့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းလေ”
ပြောရင်းနဲ့၊ သူမ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကျောကို မတ်လိုက်ပြီး၊ မူယွီယန် မြင်သာအောင် သူမရဲ့ ရှိရင်းစွဲ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြသလိုက်လေသည်။
ဘီလီယံနဲ့ချီ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ သဘောတူညီမှုတွေ ဆွေးနွေးတဲ့အခါ၊ ကိုယ့်ဖဲကို အရင် ဖွင့်ပြရတယ်လေ။ မဟုတ်ရင် တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတယ် ဆိုတာ ယုံကြည်မှာ မဟုတ်ဘူး။
မူယွီယန် လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။
“ငါ ဝန်ခံပါတယ်၊ နင် ပြောတာ တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်၊ ငါတောင် နည်းနည်း ယိမ်းယိုင်သွားသလိုပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုင်ရူယွီ ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရင်တောင်၊ နင်က ပိုင်ရှောင်ယွင် ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါ့မလား”
“မမေ့နဲ့နော်၊ နင်က ရုပ်ရည် နုပျိုပြီး ကလေးမလေး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ နင်က ငါ့ထက် လအနည်းငယ် ကြီးတယ်လေ!
နင်က လော်လီ အတုပဲ၊ ပိုင်ရှောင်ယွင် လောက် ဘယ်ကောင်းမလဲ”
လင်းယိုချူ မပျော်မရွှင် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်လေသည်။
“အတု ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ နင် နောက်နေတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ် နင် ပြောသလိုပဲ၊ ပိုင်ရှောင်ယွင် က ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး မကျော်လွှားနိုင်တဲ့ တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖြစ်နေတာ အမှန်ပါပဲ။”
“သူမရဲ့ အသက်အရွယ်ရော၊ သူမရဲ့ လိုက်ဖက်မညီတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရောပေါ့”
“ဒါပေမဲ့... ငါက အနိုင်ရဖို့ လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ် ငါ သူမကို လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားနိုင်တယ်”
လင်းယိုချူ စကားတဝက်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ ဆက်ပြောမယ့် အရာအတွက် တမင်တကာ မျှော်လင့်ချက်တွေ မြင့်တက်လာအောင် လုပ်လိုက်လေသည်။
သူမ မူယွီယန် ကို ပရောပရည်လုပ်တဲ့ ပုံစံ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ စနောက်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“ပိုင်ရှောင်ယွင် က ငါ့ထက် ငယ်ပေမယ့်၊ ငါက သူမထက် အများကြီး ပိုပြီး ရမ္မက်ကြီးတယ်လေ”