အခန်း (၁၄၈) အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဆိုတာ ဒီလိုလား

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်စာ စားချိန်.......

ကျန်းနန် အမှတ် ၁ ဗီလာ ရပ်ကွက်ရှိ မူယွီယန် ရဲ့ နေအိမ်တွင် နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေလေသည်။

လင်းယိုချူ က ဘယ်ဘက်လက်မှာ ဖရဲစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ ညာဘက်လက်မှာ ရီမု ကို ကိုင်ထားလေသည်။ အဖြူရောင် ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သူမရဲ့ ခြေတံရှည် နှစ်ဖက်ကို ကော်ဖီစားပွဲပေါ် တင်ထားပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ သူမရဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေကို ကွေးဆန့်ကာ အသားအရေကို တင်းရင်းစေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖြေလျော့နေလေသည်။

တီဗီ လိုင်းတွေကို ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း၊ နေကြာစေ့ ခွာစားနေရင်းနဲ့၊ သူမ ဆိုဖာပေါ် ခေါင်းငုံ့ပြီး မှီချလိုက်ကာ၊ ထမင်းစားခန်း ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ 

“ယွီယန်၊ ငါ နင့်ကို ပြောသားပဲ၊ ဟိုတယ်မှာ စားပွဲဝိုင်း တစ်လုံးလောက်ပဲ မှာလိုက်ပါလို့၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခခံ ချက်ပြုတ်နေရတာလဲ”

မူယွီယန် က ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို စားပွဲပေါ် တစ်ပွဲပြီး တစ်ပွဲ လာချပေးနေရင်း၊ ဖရဲစေ့ စားနေတဲ့ လင်းယိုချူ ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 “နင် မစားချင်ရင် မစားနဲ့။ အလကား လာစားတဲ့ သူက နင်လေ၊ ငါ နင့်ကို ဖိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။”

နောက်ဆုံးတော့ သူမ ချင်းလန် နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း နေဖို့ အားလပ်ချိန်လေး ရပြီလို့ ထင်နေတာ၊ သူမ မတော်တဆ နှုတ်လွန်ပြီး လင်းယိုချူ ဆိုတဲ့ မလိုလားအပ်တဲ့ ကြားလူကြီးကို ဆွဲဆောင်မိသွားတာပဲ။

ငါ တော်တော် စိတ်ညစ်တာပဲ.....

လင်းယိုချူ မပျော်မရွှင် နှုတ်ခမ်းစူပြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

 “ယွီယန်၊ နင် ပြောတာ မမှန်ဘူးနော်။ နင် ငါ့ကို မဖိတ်ဘူး ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ”

“ငါတို့ ဆက်ဆံရေးနဲ့က ဖိတ်စာတောင် လိုလို့လား ဒါ့အပြင်၊ ချင်းလန် က ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာ၊ သူ့ကျေးဇူးကို ငါ မှတ်ထားတုန်းပဲ။ ငါက နင့်အတွက် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ။”

သူမက မူလက မူယွီယန် ကို ချင်းလန် ကို ကိုင်ယွမ် ဟိုတယ်မှာ ဖိတ်ကျွေးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။

 အဲ့ဒီနေရာက သူမရဲ့ ပိုင်နက်လေ၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက အဲ့ဒီမှာ အခန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

သူမသတိမထားမိခင်မှာပဲ ချင်းလန် ကို သီးသန့်ခန်း တစ်ခုထဲ ဆွဲခေါ်သွားလို့ ရတယ်လေ။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာကတော့ အရေးမကြီးပေ။

အရေးကြီးတာက မူယွီယန် အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်နေပါစေ၊ သူမ ကြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အခု သူတို့က မူယွီယန် ရဲ့ နေအိမ်ကို ရောက်နေကြပြီ ဆိုတော့၊ လင်းယိုချူ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

“အို၊ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေကြတာလား”

ချင်းလန် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာတာနဲ့၊ သူတို့ကို နောက်ပြောင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စတင် စနောက်လိုက်လေသည်။

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ မူယွီယန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာလေသည်။

 သူမ မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ သူကို မြင်လိုက်ရတော့၊ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ချိုမြိန်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သူမ စဉ်းစားဉာဏ်ရှိစွာ ရှေ့တိုးသွားပြီး ချင်းလန် ရဲ့ နည်းနည်း တွန့်ကြေနေတဲ့ ကော်လာကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးကာ၊ ခြေဖျားထောက်ပြီး သူ့ပါးပြင်ကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်လေသည်။

 “ညစာ မကျက်သေးဘူး၊ ဧည့်ခန်းထဲမှာ တီဗီ ခဏလောက် သွားကြည့်နေပါလား”

“ပင်ပန်းခံနေရပြီ။”

 ချင်းလန် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မူယွီယန် ရဲ့ ခေါင်းကို ထိလိုက်လေသည်။

မုရန် နိုင်ငံတကာ ရဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပတဲ့ အမှုဆောင် အရာရှိချုပ် မလေး အဲ့ဒီ နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ မျက်နှာ ရဲသွားလေသည်။ သူမရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ရှေ့မှာ မျက်နှာမပျက်ချင်တာကြောင့်၊ သူမ တိုးတိုးလေး

 “အင်း” 

လို့ ဖြေပြီး မီးဖိုချောင် ဘက်ကို လှည့်ကာ သူမအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ဖို့ ထွက်သွားလေသည်။

ချင်းလန် မူယွီယန် ရဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ ကျောပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ 

သူ မထိုင်ရသေးခင်မှာပဲ၊ လင်းယိုချူ က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်က သူမခြေထောက်တွေကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး၊ သူ့ကို ရီမု တစ်ခု ကမ်းပေးကာ ညည်းညူလိုက်လေသည်။

 “တီဗီမှာ ကြည့်ကောင်းတာ ဘာမှ မလာဘူး။ ရှင်ဘာသာ ခဏလောက် ကြည့်နေလိုက်။ ကျွန်မ အစာမစားခင် ယောဂ သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။”

ပြောပြီးတာနဲ့၊ သူမ ချင်းလန် ကို ဆက်ပြီး ဂရုစိုက်ချင်ပုံ မရတော့ဘဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

ချင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ အဲ့ဒီညတုန်းက၊ အစပိုင်းမှာ လင်းယိုချူ နည်းနည်း ငြင်းဆန်ခဲ့တာကလွဲရင်၊ နောက်ပိုင်းကျတော့ သူမ သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး လွှတ်တောင် မပေးခဲ့တာလေ။

ဘာလို့ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိသေးတာကို စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။

နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြီး၊ ချင်းလန် စိတ်မပါတပါနဲ့ တီဗီ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်လေသည်။ 

ခဏအကြာမှာတော့၊ သူ့ဘေးနားမှာ ပုံမှန် မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ယောဂဖျာ တစ်ချပ် ယူလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အသားကပ်နေတဲ့ ယောဂဝတ်စုံ လဲထားတဲ့ လင်းယိုချူ က သူမရဲ့ ခြေလက်တွေကို လှုပ်ရှားကစားနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရုတ်တရက်၊ သူမ ပေါင်ကားလိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ ကောင်းမွန်ပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့ အရွတ်တွေကို အပြည့်အဝ ပြသလိုက်လေသည်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် နိမ့်ဆင်းသွားတာနဲ့ အမျှ သူမ ရင်ဘတ်က ယုန်ငယ်နှစ်ကောင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေသည်။

 ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ အကုန် မဟုတ်သေးပေ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ရှေ့ကို ကိုင်းကျလာပြီး၊ ပေါင်ကားထားတာကို ပြန်မရုပ်သိမ်းဘဲ ထားလိုက်လေသည်။ ဒီလိုနဲ့ သူမ ပေါင်ကားထားတဲ့ အနေအထား အတိုင်း၊ ချင်းလန် ရှေ့မှာ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဘယ်လို ပြောရမလဲ။

ချင်းလန် ကုလားအုတ် တစ်ကောင်က သူ့မျက်နှာကို ခွာနဲ့ ကန်နေတာ မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး၊ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ တစ်ချက်ပဲ ကြည့်လိုက်လေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ၊ အရွတ်တွေ လျော့သွားတဲ့ လင်းယိုချူ က ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ကန့်သတ်မထားတော့ပေ။ သူမ ခြေတစ်ဖက်တည်းနဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ကျန်ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲကိုင်ကာ၊ နောက်ကျောဘက်ကနေ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ် ဆွဲတင်လိုက်လေသည်။

 တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခါးအထိ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းနောက်ဘက် အထိ ရောက်လာလေသည်။

ချင်းလန် ကို ကျောပေးလျက်၊ သူမ ပေါင်ကားနေသလိုမျိုး လုပ်ပြနေပြီး၊ မြေကြီးကနေ ကိုးဆယ်ဒီဂရီ နာရီလက်တံ ပြောင်းပြန် လှည့်လိုက်ရာ၊ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကောက်ကြောင်းတွေက ဒီအချိန်မှာ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာလေသည်။

သူမ တခြား ခြေထောက် တစ်ဖက်ကိုတောင် ခေါင်းပေါ် တင်ဖို့ ကြိုးစားနေပြီး၊ သူမရဲ့ အရွတ်တွေကို ဆွဲဆန့်ဖို့ တတ်နိုင်သမျှ အားကုန်သုံးပြီး ရှေ့ကို ဖိချနေလေသည်။

သူမကို သိတဲ့ သူတွေကတော့ သူမ အရွတ် လျော့အောင် လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ကြမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မသိတဲ့ သူတွေကတော့ သူမ ချင်းလန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရမှာ စိုးလို့ လုပ်ပြနေတယ်လို့ ထင်ကြမှာ သေချာလေသည်။

ချင်းလန် ဒါကို မြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ တံတွေး မမျိုချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

နားလည်ပြီ။

နောက်ဆုံးတော့ သူ နားလည်သွားပြီ။

ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ သူ့ရှေ့မှာ ပရောပရည် လုပ်နေတာလား သူမမှာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူ ယုံမှာလဲ။

အဓိက အချက်က၊ မူယွီယန် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ ဒီမြေခွေးမလေးက ဘယ်က သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ။

လင်းယိုချူ မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ် ဆိုတာ သူသိပေမဲ့ ဒီမြေခွေးမလေး ဒီလောက် ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

ဟင်းတစ်ပွဲ ချက်ပြီးလို့ မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတဲ့ မူယွီယန် ဧည့်ခန်းထဲက မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့၊ ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တဲ့ လေသံနဲ့ ညည်းညူဖို့ အမြန် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။ 

“ယိုချူ၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”

လင်းယိုချူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မူယွီယန် ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမ အပြစ်ကင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

 “အစာမစားခင် ခန္ဓာကိုယ် လျော့သွားအောင် ယောဂ လုပ်နေတာလေ၊ ဒါမှ တော်ကြာကျရင် အစားများများ စားလို့ရမှာ။”

“နင်......”

မူယွီယန် တွန့်ဆုတ်နေပြီး၊ သူမ သူငယ်ချင်းရဲ့ ပေါက်ကရ စကားတွေကို မယုံကြည်ပေ။ ဘာမှ ဆက်မပြောချင်တော့ဘဲ၊ သူမ ချင်းလန် ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူက မျက်နှာထား မပျက်ဘဲ တီဗီ ကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

 သူမ တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

 “ထမင်းစားခန်း ဘက်သွားပြီး ခဏလောက် ထိုင်နေကြမလား ဟင်းပွဲတချို့ ရပြီလေ။ သွားပြီး မြည်းကြည့်ပါလား”

ချင်းလန် ခေါင်းတောင် မလှည့်ဘဲ၊ လေးလေးနက်နက် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

 “တော်ကြာကျမှ အတူတူ စားကြတာပေါ့။ ကိုယ် တီဗီ နည်းနည်း ကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ တော်တော် ကြည့်ကောင်းနေလို့။”

မူယွီယန် တီဗီမှာ လာနေတဲ့ နေ့လယ်ခင်း သတင်း အစီအစဉ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားလေသည်။

 “တီဗီက ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ယောဂက ပိုစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လား”

ချင်းလန် လှည့်လာပြီး၊ မျက်နှာထား တင်းမာစွာနဲ့ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။

 “ယွီယန်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို ပြောနိုင်ရတာလဲ”

“ဒါ သတင်း ကြေညာချက် တစ်ခုခု မဟုတ်ဘူးလား ကိုယ် အိမ်မပြန်ရတာ တော်တော် ကြာနေပြီလေ ဖြစ်နိုင်တာက မကြာခင် ကိုယ့်အဖေပေါ်လာတာ တွေ့ရမှာ”

တကယ်ပင်....

မူယွီယန် ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သူက ဒီလို လူစားမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ချင်းလန် ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့မိဘူး။

အချိန်တွေ ဒီလောက် ကုန်ဆုံးသွားပြီ၊ မူယွီယန် ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဟို ချင်းလန် အဟောင်းထားခဲ့တဲ့ အထင်အမြင်တွေက မပျောက်ပျက်သေးဘူးလား။

တကယ်လို့ သူသာ အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုထိန်းချုပ်ဖို့ မလိုအပ်ရင်၊ သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မူယွီယန် နဲ့ အကြီးအကျယ် ငြင်းခုံလိုက်မိမှာ

သူ့နာမည်ကို ရှင်းလင်းဖို့လေ။