အခန်း (၁၄၂) ကျိုးဇယ်ချင်း၏ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ခြင်း
“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေက အဖြေကို အတင်းတောင်းဆိုနေပြီး၊ ပထမ တစ်ပိုင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ၊ သူ့ဘဝ မည်းမှောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဒါပေမဲ့
“ဒါပေမဲ့”
ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်လာတာနဲ့၊ အရာအားလုံး ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားလေသည်။
မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်။
ချန်ဖျင်အန်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“ကျင့်ကြံခြင်းကို နားမလည်တဲ့ သူတွေ အတွက်၊ ဒီ ဆန်းကြယ်သော ယင် ခန္ဓာကိုယ် က အဆိပ်တစ်ခုလိုပဲ။ သူတို့က အသက် ၃၀ ထက် ကျော်ပြီး သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆေးဝါးတွေက ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိပါစေ၊ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“သန့်စင်သော ယန် ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ကသာ ဆန်းကြယ်သော ယင် ခန္ဓာကိုယ် နဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းနိုင်ပြီး၊ အအေးမိရောဂါ တိုက်ခိုက်မှု လက္ခဏာတွေကို သက်သာစေနိုင်မှာ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က သန့်စင်သော ယန် ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတယ်။”
အခန်းတွင်း လေထုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားလေသည်။
သို့သော် ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အားလုံး ချန်ဖျင်အန်း က ကျိုးသခင်ကြီး ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးတာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရလို့ပင်။
ချင်းလန် ဒီမှာ မရှိတာပဲ ဆိုးတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ သေချာပေါက် ချန်ဖျင်အန်း ကို လက်မထောင်ပြီး ချီးကျူးလိုက်မှာ။
ဝိုး မိုက်လိုက်တာ.....
ကံတရားရဲ့ သားတော်ဆီက မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ၊ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ စကားတွေတောင် ကံတရားရဲ့ သားတော် ပါးစပ်က ထွက်လာရင် ကွဲပြားသွားပြီး၊ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တဲ့ အကြောက်တရား ကင်းမဲ့တဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု စိတ်ဓာတ်ကို ပြသနေသလို ဖြစ်သွားတာပဲ။
ယဉ်ကျေးမှု မရှိ၊ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့စိတ် မရှိတဲ့ ချင်းလန် နဲ့ မတူဘူးလေ။ ချင်းလန် ဆိုရင် အများဆုံး ပြောမှာက
“မင်း အသက် ၃၀ ထိ နေချင်ရင်၊ ငါ့ကို ပျော်ပါးခွင့် ပေးရမယ်”
တခါကစားလို့ မလုံလောက်ရင် နောက်ထပ် အကြိမ်ကြိမ် ကစားမယ်......
ချန်ဖျင်အန်း ဆက်မပြောခင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။
“ပါမောက္ခ ကျိုး ရဲ့ အတွင်းပိုင်း အအေးဓာတ် က သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတယ်။မကြာသေးခင်ကမှ အအေးဓာတ်လက္ခဏာတွေကို ခံစားခဲ့ရပုံရတယ်။”
“ဒါက အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ရှောင်လွှဲမရတဲ့ အဆင့်တစ်ခုပဲ။ နောက်ပိုင်းကျရင် အအေးဓာတ် ဝင်ရောက်မှုက ပိုပိုပြီး မကြာခဏ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အအေးဓာတ် လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရေခဲရုပ်တု အဖြစ် အေးခဲသွားလိမ့်မယ်။”
“မဖြစ်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး ဇယ်ချင်း က ငယ်ပါသေးတယ်၊ သူ့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိသေးတယ်၊ သူ ခံစားခွင့်တောင် မရသေးဘူးလေ။နတ်သမားတော်လေး၊ ခင်ဗျား ဇယ်ချင်း ရဲ့ ရောဂါကို သေချာပေါက် ကုသပေးရမယ်”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေ ထိတ်လန့်တကြား တောင်းပန်လိုက်လေသည်။
ကျိုးသခင်ကြီး လည်း လျှောက်လာပြီး၊ ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်ကာ၊ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။
“နတ်သမားတော်လေး၊ မင်း ခုနက ပြောတယ်နော် မင်းက ချူထျန်ဖုန်း ရဲ့ သက်တော်စောင့်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆရာဝန်ပါလို့။ ငါတို့ ကျိုး မိသားစုကရော မင်းကို ငှားရမ်းလို့ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ချူထျန်ဖုန်း ပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ဈေးနှုန်း ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ ငါတို့ ကျိုး မိသားစုက အဲ့ဒီ ပမာဏရဲ့ ဆယ်ဆ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။”
“မင်း ပြောသလိုပဲ၊ ဇယ်ချင်း ရဲ့ အခြေအနေက မတည်ငြိမ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါက သူ့အဘိုး အနေနဲ့ တစ်ခဏလေးတောင် စိတ်မအေးရဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ ဇယ်ချင်း အတူတူ နေလိုက်ကြပါလား ဒါဆို တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်တောင်၊ မင်း သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာပေါ့။”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ် အဖေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ဒါက ဇယ်ချင်း ကို အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ရုံတင် မကဘူး၊ နတ်သမားတော်လေးရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကိုလည်း ဇယ်ချင်း က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာပါ။ ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်လိုက်သလိုပဲ”
ချန်ဖျင်အန်း တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“အင်း... မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပါမောက္ခ ကျိုး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နောက်ထပ် အအေးဓာတ် ပြန်ကန်ထွက်မှုကို အကြိမ်ကြိမ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
ခေတ္တ စကားပြောပြီးနောက်၊ သူတို့ သုံးယောက်က ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပုံ ရလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း က ဒီအတင်းအကျပ် ပေးအပ်လာတဲ့ စေတနာကောင်းတွေကို လက်ခံဖို့ တကယ် ဆန္ဒရှိရဲ့လား။
ချန်ဖျင်အန်း က သူမရဲ့ ဖခင်အရင်းနဲ့ အဘိုးတို့နဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေတာကို ကြည့်ရင်း၊ ကျိုးဇယ်ချင်း အလွန်အမင်း ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
လောကကြီးမှာ ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ လူမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။
သူက ချင်းလန် ပြောသလို တကယ်ပဲ အလိမ်အညာ လား။
တကယ်လို့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် သူမရဲ့ အအေးရောဂါ ထလာတုန်းက ချင်းလန် ရဲ့ ဂရုမစိုက်သလို ဟန့်တားမှုသာ မရှိခဲ့ရင်၊ သူမ တကယ်ပဲ ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ ပေါက်ကရ စကားတွေကို ယုံမိသွားနိုင်တယ်။
သာမန်အချိန်တွေမှာ တခြားသူတွေကို အခွင့်ကောင်း ယူတတ်ပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ လေးနက်တတ်တဲ့ ချင်းလန် နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်၊ အပြင်ပန်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသလို နေပေမယ့် အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ညစ်ပတ်ပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ ချန်ဖျင်အန်း က အဆတစ်ထောင်၊ တစ်သောင်း ပိုပြီး ယုတ်မာကောက်ကျစ်တယ်။
ကျိုးသခင်ကြီး ငြင်းခုံဖို့ နေရာမပေးဘဲ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။
“တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ဇီကျင်း အမှတ် ၁ ဗီလာ ရပ်ကွက်က ထျန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် နဲ့ နီးတယ်။ နတ်သမားတော်လေး၊ မင်းနဲ့ ဇယ်ချင်း အဲ့ဒီမှာ နေလိုက်ကြ။ မင်းတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ အတွက် အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။”
ချန်ဖျင်အန်း တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားပြီး နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့်၊ အဲ့ဒီ အချိန်မှာပဲ ကျိုးဇယ်ချင်း အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင်တို့ အတူနေချင်ရင်၊ ရှင်တို့ဘာသာ သူနဲ့ သွားနေလိုက် ကျွန်မ ရှင်တို့ရဲ့ အမိန့်တွေကို ဘာမှ နားထောင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“နင် ဘယ်လိုလုပ် ရဲတာလဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ ဖခင် မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားလေသည်။
“ကျိုး မိသားစုက နင့်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တယ်၊ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒီအသက်အရွယ် ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ နင်က ကျေးဇူးကြွေး ရှိတယ်လို့ မခံစားရတဲ့အပြင်၊ သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်ကိုပါ ဖီဆန်ရဲသေးတယ်ပေါ့”
ကျိုးဇယ်ချင်း ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မအမေက ကျွန်မကို အသက်ပေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ။ ရှင်တို့ ကျိုး မိသားစုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ကျွန်မအမေ သေဆုံးပြီးတော့ သူ့ကုမ္ပဏီနဲ့ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးကို ရှင်တို့ ကျိုး မိသားစုက ဝါးမျိုလိုက်ကြတာလေ။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ဘာကျေးဇူးကြွေး ပေးဆပ်ရဦးမှာလဲ။”
“တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခု ပေးဆပ်ဖို့ လိုအပ်တယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါ ရှင်တို့ ကျိုး မိသားစုက ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်ကို ပေးဆပ်ရမှာ။”
အခုဟန်ဆောင်မှု လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်လို့၊ ကျိုးဇယ်ချင်း အနေနဲ့ ကျိုး မိသားစုနဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ပေ။
ဒီလို လူမျိုးကို ဘာများ လွမ်းဆွတ်စရာ ရှိလို့လဲ။
ဖခင်အရင်းက ကိုယ့်သမီးကို အပေးအယူ ပစ္စည်း အဖြစ် သုံးရဲတဲ့အထိ တိရစ္ဆာန် ဆန်နေပြီး၊ ကိုယ့်ချွေးမ အရင်းကိုတောင် လွတ်ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။
ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ မိသားစုထဲမှာ သူမအတွက် နေစရာ နေရာ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ။
ပြတ်တောက်သွားပြီ ဆိုရင်၊ ပြတ်တောက်သွားတာပဲ
သူမ မုန်းတာ တစ်ခုတည်း ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက သေသင့်တဲ့ သူတချို့ ဒီနေ့ မသေသွားတာပဲ။
ချန်ဖျင်အန်း နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။
ငါက တကယ့် အရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရပြီး၊ ကိစ္စ အတော်များများမှာ အမှောင်ထဲ ထားခဲ့ခံရသလို ခံစားနေရတယ်။
သူက ကျိုးသခင်ကြီး ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီး၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အအေးရောဂါကို ကုသပေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ယုတ္တိဗေဒ အရ ဆိုရင်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း က ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။
ဘာလို့ အခု ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှု ရှိနေရတာလဲ
ထို့အပြင် သူမ သူ့ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက လူတိုင်းအပေါ် ထားရှိတဲ့ နွေးထွေးဖော်ရွေတဲ့ အပြုံး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဖုံးကွယ်မထားတဲ့ ရွံရှာမှုတွေ ဖြစ်နေလေသည်။
သူ့ခေါင်းတွေ မူးဝေနေပြီး၊ တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးနေသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“အစောင့်တွေ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ခေါ်သွားကြ တကယ့် အရှက်ရစရာပဲ”
ကျိုးသခင်ကြီး ရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။ ဒီနေ့က သူ့ဘဝမှာ အရှက်ရဆုံးနေ့လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း ရူးသွပ်သွားပြီး မပြောသင့်တာတွေ ပြောထွက်လာမှာကို တားဆီးဖို့၊ အတင်းအကျပ် လုပ်ရတော့မည်။
ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့၊ သက်တော်စောင့် အများအပြား ရှေ့တိုးလာပြီး ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ဖမ်းချုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးပေါက်ဝမှာ၊ ကျိုး မိသားစုဝင် အများအပြားကို ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ အရပ်ဝတ် ရဲအရာရှိတွေ ပြန်ရောက်လာပြီး ချန်ဖျင်အန်း ဆီ လျှောက်လာကာ၊ ငွေရောင်လက်ထိပ်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“မစ္စတာ ချန်၊ ခင်ဗျား ဆေးကုသခွင့် လိုင်စင်ကို ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ အချက်ကိုသက်သေ တစ်ယောက်က ဖွင့်ချလိုက်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”
“ငါလိုး...”
ချန်ဖျင်အန်း တောင် ဒီအခြေအနေမှာ မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။
သူ အပြင်ရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်လေ၊ အခု ပြန်ဝင်ရတော့မလား။
အဓိက အချက်က၊ ကျိုး မိသားစုကလူ တွေကို ဖမ်းတုန်းက ဘာလို့ ဒီကိစ္စ မပြောခဲ့ကြတာလဲ ဘာလို့ ဒီအရပ်ဝတ် ရဲတွေက ဒီအချိန်ကျမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာကြတာလဲ သူတို့ ကစားနေကြတာလား။
သူ့ကို ကျိုးသခင်ကြီး ကို အရင် ကယ်ခိုင်းပြီးမှ၊ စွဲချက်တွေ သက်သေပြနိုင်ပြီးမှ သူ့ကို ဖမ်းတာလား။
အဖွဲ့ကို တာဝန်ယူထားတဲ့ လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးက ချန်ဖျင်အန်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။ သူ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ပြုံးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။
“တကယ်လို့ ပါမောက္ခ ကျိုး ထွက်သွားချင်ရင်၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူး ဘေးနားမှာ ရပ်လိုက်လေသည်။
ကျိုးသခင်ကြီး ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားလေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ အရမ်း လွန်လွန်းမနေဘူးလား ဥပဒေ ချိုးဖောက်တဲ့ သူတွေကို ဖမ်းခေါ်သွားတာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ အခု ခင်ဗျားတို့က ကျိုး မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေမှာပါ ဝင်စွက်ဖက်နေကြတာလား”
လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျားကို သတိထားဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တယ်။ တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ မသိစေချင်ရင်၊ အစကတည်းက မလုပ်နဲ့ပေါ့”
“ပါမောက္ခ ကျိုး မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့် ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား သူ့ကို တရားမဝင် ထိန်းသိမ်းချင်ရင်၊ စမ်းကြည့်လို့ ရတယ် ...”