အခန်း (၁၄၁) ဆန်းကြယ်သော ယင် ခန္ဓာကိုယ်

ကျိုး မိသားစု ဗီလာခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလေသည်။

ကျိုးသခင်ကြီး ရဲ့ လဲကျမှုက ခန်းမထဲ ကျန်ရှိနေတဲ့ ကျိုး မိသားစုဝင် အားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေလေသည်။

ကြောင်အပြီး ရပ်နေတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း တောင်မှ ဒီရုတ်တရက် ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် မှင်သက်နေပုံရသည်။

ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ၊ ကျိုးသခင်ကြီး က သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီလေ။

ချန်ဖျင်အန်းရှေ့တိုးလာပြီး၊ မျက်နှာထား အေးစက်ကာ လေသံ အလွန် တင်းမာစွာဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

 “ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေကြတာလဲ လူနာက လေကောင်းလေသန့် ရဖို့ လိုတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဝိုင်းအုံနေတော့၊ သူ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို သတ်ချင်နေကြတာလား”

ဒီဟိန်းဟောက်သံက စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ ကျိုး မိသားစုဝင်တွေကို လန့်ဖျပ်သွားစေပြီး၊ သူတို့ အမြန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ချန်ဖျင်အန်း ရှေ့တိုးပြီး ထိုင်ချလိုက်ကာ၊ ကျိုးသခင်ကြီး ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ 

သူ့မျက်ခုံးတွေက တခါတရံ ကြုတ်သွားလိုက်၊ တခါတရံ ပြေလျော့သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူ ငွေရောင် အပ်ဗူးထဲကနေ ငွေရောင် အပ်တွေကို ထုတ်ယူပြီး ကျိုးသခင်ကြီး ရဲ့ နဖူးနဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် ကျွမ်းကျင်စွာ စိုက်လိုက်လေသည်။

ငွေရောင် အပ်တွေကို ဆက်လက် လှည့်ပတ်နေစဉ်မှာပဲ၊ ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ချွေးစက်တွေ စိပ်လာပြီး၊ မျက်နှာ အရောင်က အနည်းငယ် ဖြူဖျော့လာလေသည်။

ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ ကျိုး မိသားစုဝင်တွေက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုလာကြလေသည်။

“ကျိုးသခင်ကြီး က ခုနက ဒီကောင်လေးကို သမားတော်လို့ ခေါ်လိုက်တာလား”

“သူ့မှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည် တချို့ ရှိပုံရတယ်။ ငွေရောင် အပ်စိုက် ကုထုံးကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီ ကြာတတ်တာ၊ ဒီကောင်လေးက အသက် ဘယ်လောက် ရှိဦးမှာမို့လို့လဲ သူအမေဝ​မ်းထဲကနေ အပ်စိုက်ပညာ သင်လာတာလား”

“ရှူး... ကြည့်စမ်း၊ ကျိုးသခင်ကြီး တုံ့ပြန်နေပြီ သူ သတိရလာပြီ သခင်ကြီး သတိရလာပြီ”

တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်တာ ကြောင့် လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျိုးသခင်ကြီး ဆီ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ပါးစပ်ထောင့်မှာ သွေးစအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ကျိုးသခင်ကြီး က မေ့မြောနေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ သတိပြန်ရလာလေသည်။ သူ လက်လှမ်းပြီး ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ လေးစားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

 “နတ်သမားတော် တကယ့် နတ်သမားတော်ပဲ တကယ်လို့ မင်းသာ ဝင်မပါရင်၊ ဒီနေ့ ငါ့အသက် ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ”

ဘယ်လိုလုပ် မလေးစားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တောင်၊ ကျိုးသခင်ကြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားတုန်းပင်။ သူ့မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရောဂါ ရှိပေမယ့်၊ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးအန်ပြီး မေ့လဲသွားရတဲ့ အထိ ဖြစ်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပင်။

ကံကောင်းစွာနဲ့၊ ချန်ဖျင်အန်း ဒီနေ့ ရှိနေခဲ့လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ကျိုး မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေ အုပ်စုလိုက် ဖမ်းဆီးခံရတာတင် မကဘူး၊ တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်တဲ့ သူပါ အသက်ဆုံးရှုံးရတော့မှာ။

အဲ့ဒီကနေ စပြီး၊ ကျိုး မိသားစု က ကျဆုံးဖို့ ကံပါလာတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

“ဒါ ကိစ္စသေးလေးပါ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။” 

ချန်ဖျင်အန်း ပြုံးပြီး စဉ်းစားဉာဏ်ရှိစွာ အကြံပေးလိုက်လေသည်။

 “ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က မသင့်လျော်တာ လုပ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်းမာရေးက ဒီလို အခြေအနေကို ခံနိုင်ရည် ရှိလောက်အောင် မကောင်းမွန်သေးဘူး။ တကယ်လို့ သတိမထားရင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာပြီး ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”

“ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရှိနေလို့သာ အခြေအနေ သက်သာသွားတာ၊ မဟုတ်ရင် လူနာတင်ယာဉ် ခေါ်ရင်တောင်၊ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။”

“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”

 ကျိုးသခင်ကြီး က ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ လက်ကို လေးလေးနက်နက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြစဉ်မှာ၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုနဲ့ နာကြည်းမှု ခံစားချက်တွေက ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပြည့်တက်လာလေသည်။

သူ အသက်ရှင်နေတာလား။

သူ ပြန်ရှင်လာပြန်ပြီလား။

ဘာလို့လဲ။

ချန်ဖျင်အန်း က ဘာလို့ သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးရတာလဲ။

သူ့ကို ဒီအတိုင်း သေခွင့်ပေးလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား ဒီလောက်ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့လူအိုကြီး သူသေသွားရင် အားလုံး ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အရင်က တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ စိတ်အခြေအနေက ဒီအချိန်မှာ လုံးဝ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

ချင်းလန် က သူမကို မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သလို၊ သူမရဲ့ လက်စားချေမှု ပြည့်စုံသွားတဲ့ လှပတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်ခွင့်ပေးခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အပြည့်အဝ အသားမကျခင်မှာပဲ၊ ချန်ဖျင်အန်း ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီး၊ အဲ့ဒီ အလှတရားတွေ အားလုံးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ရိုက်ချိုးလိုက်လေသည်။

ရုတ်တရက်၊ ရိုးသားပြီး ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့ပုံရတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ရှေ့တိုးလာပြီး၊ ချန်ဖျင်အန်း ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

“နတ်သမားတော်လေး၊ ခင်ဗျား ဇယ်ချင်း ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုရော ကူညီကြည့်ပေးလို့ ရမလား”

“ဒီကလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်ခု ရှိတယ်။ တခါတရံ သူက တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သလို ခံစားရပြီး၊ ရောဂါထတဲ့ အခါတွေဆိုရင် အရမ်း အေးခဲလွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် မပြုစုနိုင်တော့ဘူး။”

“အို ပါမောက္ခ ကျိုး မှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါ ရှိတာလား”

 ချန်ဖျင်အန်း တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားပေမယ့်၊ အပြင်ပန်းမှာတော့ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ နားမလည်ဟန်ဆောင်နေလိုက်လေသည်။

ကျိုးသခင်ကြီး က ကျိုးဇယ်ချင်း ရှိရာဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထူးဆန်းနက်ရှိုင်းတဲ့ အကြည့်တစ်ခု သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။ 

“နတ်သမားတော်လေး၊ ဇယ်ချင်း မှာ တကယ်ပဲ ဒီရောဂါ ရှိပါတယ်။ မင်း သူ့ကို ရောဂါရှာဖွေပြီး ကုသပေးလို့ ရမလား”

ချန်ဖျင်အန်း တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ကျွန်တော်က မူလက ပါမောက္ခ ကျိုး ရဲ့ ကျောင်းသားတွေထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။ တကယ်လို့ ပါမောက္ခ ကျိုး က ကျိုး မိသားစုနဲ့ မပတ်သက်ရင်တောင်၊ သူ့မှာရောဂါ ရှိတယ်လို့ သိရပြီးမှတော့ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး။”

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

 “အဲ့ဒါ ကောင်းတာပေါ့ ကျေးဇူးပြုပြီး နတ်သမားတော်လေး၊ ကြည့်ပေးပါဦး”

ချန်ဖျင်အန်း စင်မြင့်ပေါ်က ဆင်းပြီး စားပွဲနားမှာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ဆီ လျှောက်သွားလိုက်ကာ ပြုံးပြီး မေးလိုက်လေသည်။ 

“ဆရာမ ကျိုး၊ ကျွန်တော် ဆရာမရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းကြည့်လို့ ရမလား”

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ မျက်နှာထား အေးစက်နေလေသည်။ သူမ ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ လူအုပ်ထဲက လျစ်လျူရှုထားတဲ့ ပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မသက်မသာ ဖြစ်မှုတွေ ပြသနေလေသည်။

 သူမ ခေါင်းခါပြီး ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ် အကြောင်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကုသပေးနိုင်တဲ့ သူတွေ ရှိပြီးသားပါ။ ဒေါက်တာ ချန် အနေနဲ့ ဒုက္ခခံပြီး ကူညီစရာ မလိုပါဘူး။”

ချန်ဖျင်အန်း စကားမပြောနိုင်ခင်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေ ချက်ချင်း ဆူပူလိုက်လေသည်။

 “ဇယ်ချင်း အရမ်း မလွန်နဲ့ လူတိုင်း ဒေါက်တာ ချန် ရဲ့ စွမ်းရည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ပြီးပြီပဲ။ သူက နင့်ကို ကုသပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာတင် ကြီးမားတဲ့ ကောင်းချီး ဖြစ်နေပြီ။ နင် ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်ရဲတာလဲ”

ကျိုးဇယ်ချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကို အော်ဟစ်နေတဲ့ သူမအဖေကို ခါးသက်သက် မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒါက တင်းကြပ်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံပါ၊ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း အပ်တွေနဲ့ ထိုးဆွခံရသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဒါ သူမရဲ့ ဖခင်အရင်း ဟုတ်ရဲ့လား။

သူ့မိသားစုရဲ့ ဆူပူမှုကို တုံ့ပြန်ဖို့ စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟရဲတဲ့ ယောကျ်ား၊ သူ့ဖခင်ဆီက အရှက်ခွဲမှုတွေကို မခံနိုင်လို့ သူ့မိန်းမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေသွားတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့တဲ့ ယောကျ်ား၊ ပြင်ပလူတွေ ရှေ့မှာတော့ သိမ်မွေ့ပြီး နာခံတတ်ပေမယ့်၊ ကိုယ့်သမီးအရင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တွေ ပေးတတ်တဲ့ ယောကျ်ား။

အို.....

ကျိုးဇယ်ချင်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

သူမဖခင်ရဲ့ သူရဲဘောကြောင်မှုကို လှောင်ပြောင်တာ မဟုတ်ပဲ သူမကိုယ်သူမ လှောင်ပြောင်လိုက်တာပင်။

သူမ ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ။

သူမအမေကို သေတဲ့အထိ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့ လူအိုကြီးကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူမအဖေ မတ်တပ်ရပ် အရေးယူပေးဖို့ သူမ တောင့်တခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမအဖေက မိုးဒဏ်လေဒဏ် ကာကွယ်ပေးမယ့် ဒိုင်းကာ ဖြစ်လာဖို့ တောင့်တခဲ့တာလား။

လက်တွေ့ဘဝက သူမမျက်နှာကို ပဲ့တင်ထပ်သွားအောင် ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြီလေ။

သူမ မတုံးပါဘူး၊ သူမအဖေလည်း မတုံးပါဘူး။

တကယ်ပဲ သူမရဲ့ ဆေးကုသမှု အတွက် သက်သက်လား ဖြစ်နိုင်တာက မဟုတ်ပါဘူး။

 ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူအချစ်ဆုံး ဆွေမျိုးရင်းချာ အုပ်စုလိုက်ကြီး ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး၊ သူ့သားတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တာကို သူမြင်လိုက်လို့ပင်။

ဒါကြောင့် သူ လူအိုကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ထွင်းဖောက်မြင်ပြီး၊ သူမကို ချန်ဖျင်အန်း နဲ့ တွဲပေးချင်နေတာ မဟုတ်လား။

တစ်ခုက သူတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေး အတွက် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုက မိသားစု အတွင်း သူတို့ရဲ့ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ ဩဇာအာဏာ ရရှိဖို့ အတွက်လေ။

သူတို့ အားလုံးမှာ တူညီတဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိလေသည်။ 

သူမကို ချန်ဖျင်အန်း ဆီ တွန်းပို့ဖို့။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

 ဒါက သူမရဲ့ နောက်ဆုံး အညံ့ခံမှု ဖြစ်ပြီး၊ သူမဖခင်အရင်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံတဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ဖျင်အန်း လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ဆန့်ထုတ်ပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်လိုက်လေသည်။ သူ စစ်ဆေးနေရင်း၊ သူ့မျက်ခုံးတွေ ပိုပြီး ကြုတ်သွားလေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။ 

 “ပျောက်အောင် ကုလို့ ရမလား”

တကယ်လို့ မကုနိုင်ရင်၊ လူအိုကြီးရဲ့ အသက်ကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သမားတော် ချန်ဖျင်အန်း နဲ့ နီးစပ်ဖို့၊ ပြီးတော့ နေရာရဖို့ သူ့သမီးကို သူ ဘယ်လို အားကိုးရတော့မလဲ။

ချန်ဖျင်အန်း သူ့သမီးအပေါ် ခံစားချက် ရှိနေတယ် ဆိုတာ အရူးတောင် မြင်နိုင်တယ်လေ။

ချန်ဖျင်အန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

 “ပါမောက္ခ ကျိုး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရောဂါ ခံစားနေရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆန်းကြယ်သော ယင် ခန္ဓာကိုယ် လို့ ခေါ်တဲ့ ဇီဝကမ္မဗေဒ တစ်မျိုး ဖြစ်နေတာ။ ယင် စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတိုင်း၊ သူက အေးစက်တဲ့ စွမ်းအင် ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရတယ်။ ယုတ္တိဗေဒ အရ ပြောရရင်၊ ဆေးပညာနဲ့ ကုသလို့ မရနိုင်ပါဘူး။”

ဒါပေမဲ့...