အခန်း (၁၃၉) ကျိုးဇယ်ချင်း၏ အရှက်ရမှု၊ ချန်ဖျင်အန်း၏ ကြွားဝါရန် ကြိုးပမ်းမှု
မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ သီတင်းပတ်ကုန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
ဒီနေ့မှာ၊ ကျိုးမိသားစု ဗီလာ ကို တောက်ပစွာ အလှဆင်ထားပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ကျိုးသခင်ကြီးက သူ့ရဲ့ အသက် ၇၀ ပြည့် မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပနေပြီး၊ နိုင်ငံအနှံ့ ရောက်နေကြတဲ့ မိသားစုထဲက လူငယ်အဖွဲ့ဝင် အားလုံးနီးပါး သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ပြန်ရောက်နေကြလေသည်။
“အဘိုး အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရွှင်ပြီး အသက်ရှည်ပါစေ မြေးက ရွှေပန်းကန်လုံး တစ်လုံးမွေးနေ့ လက်ဆောင်ပေးပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ”
“အဘိုး ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာ အခါသမယမျိုး နှစ်တိုင်း ကြုံတွေ့ရပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
“…”
မွေးနေ့ ဧည့်ခံပွဲမှာ၊ တောက်ပတဲ့ အနီရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ကျိုးသခင်ကြီး က စားပွဲထိပ်မှာ ထိုင်နေပြီး၊ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်တာကြောင့် မျက်နှာက တောက်ပနေကာ၊ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုတွေကို ခံယူနေလေသည်။
ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း စင်မြင့်ပေါ် တက်လာတဲ့ပြီး သူမရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ဧည့်ခံပွဲ တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားစေလေသည်။
တခြားသူတွေ အားလုံးက ရွှေတွေ ငွေတွေလို မင်္ဂလာရှိတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဆောင်တဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပေးကြပေမယ့်၊ သူမက ဘာလို့ ငါ့ကို “ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စာအုပ်” ပေးရတာလဲ။
ဘယ်သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေတာလဲ။
ဒါက လူအိုကြီးမှာ ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့နေတယ်လို့ သက်သက်မဲ့ ပြောချင်တာလား။
“ကျိုးဇယ်ချင်း၊ နင် ဘာသဘောလဲ ဒီနေ့က အဘိုးရဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်လေ၊ နင် ဘယ်လို အမှိုက်မျိုး ပေးလိုက်တာလဲ”
“နင်က မိသားစု စီးပွားရေးကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း မရှိရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘယ်သူမှ နင့်ကို အတင်း မခိုင်းပါဘူး။ နင် တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ လုပ်ပြီး လစာနည်းနည်းလေးနဲ့ နေချင်ရင်တောင်၊ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးရဲ့ အသက် ၇၀ ပြည့် မွေးနေ့လို ပျော်ရွှင်စရာ အခါသမယမှာ၊ နင်ပေးတာက စာအုပ်တစ်အုပ်တဲ့လား။
“အဘိုးကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက် မဟုတ်ရင် ဒီကိစ္စက အလွယ်တကူ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“…”
ရွယ်တူတန်းတူတွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေ အားလုံး ထွက်လာကြပြီး ဝေဖန်မှုတွေ စတင် ပြုလုပ်ကြလေသည်။
သိသင့်တာက ဧည့်ခံပွဲမှာ တခြား ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ဆောင်တွေကို အိမ်ထဲ မဝင်ခင် ကတည်းက ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်လို့ ကျိုး မိသားစုက လူငယ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ ရောနှောမနေပေ။
ဧည့်သည်တွေ အများကြီးရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာ၊ လူတစ်စုက ကျိုးဇယ်ချင်း ကို စကားလုံး ကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ ဝေဖန်နေကြပြီး၊ သူမရဲ့ နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ စော်ကားချင်နေသလိုမျိုး အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးနေကြလေသည်။
သူတို့ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
ဒီရွယ်တူတွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေက သူမကို ဝေဖန်နေကြတာတင် မကဘဲ၊ ထိပ်ဆုံးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျိုးသခင်ကြီး တောင် မျက်နှာထား နည်းနည်း မကောင်း ဖြစ်နေလေသည်။
မနက်ခင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေတုန်း ဘေးနားက တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် တံတွေးထွေးလိုက်သလိုမျိုး၊ ရွံရှာစရာ ကောင်းနေလေသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့၊ အငြင်းပွားမှုရဲ့ ဗဟိုချက် ဖြစ်နေတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ကတော့၊ သံသယတွေနဲ့ စော်ကားမှုတွေ အားလုံးက သူမနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်သလို တည်ငြိမ်နေလေသည်။
“ကျိုးဇယ်ချင်း၊ နင် ဘာလို့ မတောင်းပန်သေးတာလဲ”
သူမရဲ့ ဦးလေးက စကားလုံးတွေနဲ့ ဖိအားပေးလိုက်လေသည်။
သူ့အသံက အေးစက်ပြီး အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဖေက သူ့ဘေးနားမှာ ရပ်နေပေမယ့်၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲပေ။
ကျိုးဇယ်ချင်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်း ရယ်ချင်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါ သူမရဲ့ အဖေတဲ့၊ အစွန်းရောက်အောင် သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်။
သူမအတွက် ကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ဝင်ပြောပေးဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ၊ အသံတစ်သံက တင်းမာမှုတွေကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။
“လူတိုင်း နားလည်မှုလွဲနေကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ဆရာမ ကျိုး က တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ တစ်ယောက်လေ၊ သူ့ရဲ့ ဗဟုသုတတွေက သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်။ သူ ဒါကို လက်ဆောင်ပေးတာက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု တွေကို ထင်ဟပ်နေတာပါ။”
“ဒီစာအုပ်ကို လျှော့မတွက်နဲ့။ ကျိုးသခင်ကြီး လို အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ တစ်ယောက် အတွက်၊ ဒါကို သေချာ ဖတ်ရှုခြင်းက စိတ်နေသဘောထားကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အပန်းဖြေစေရုံသာမက၊ ရောဂါတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်၊ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်စေတယ်၊ ပြီးတော့ မှတ်ဉာဏ်ကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်တယ်။”
ကံတရားသားတော် ချန်ဖျင်အန်း ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းကနေ လွတ်လွတ်ချင်း ဒီအရှက်ရစရာ မြင်ကွင်းမှာ ပေါ်လာလေသည်။
တတ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိပေ။ ချူ သားအဖက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ။ တစ်ယောက်က စီးပွားရေး ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ပိုင် မိသားစု ညီအစ်မတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဖြစ်သည်။
ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်တွေ ပို့ဆောင်မယ့် တာဝန်ကို သူ့ဆီ လွှဲထားခဲ့ကြတာလေ။
မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း အခက်အခဲတွေနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ။
ပြောရရင် ကျိုးဇယ်ချင်း က ရုပ်ရည်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်နေသဘောထားပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျိုး မိသားစု မွေးနေ့ပွဲ တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ထူးခြားပြောင်မြောက်နေသည်။
တကယ်လို့ သူ သူမကို ကပ်ဘေးတစ်ခုကနေ ကူညီပေးနိုင်ရင်၊ သူမရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို သေချာပေါက် ရရှိမှာ။
ချန်ဖျင်အန်း မွေးနေ့ ဧည့်ခံပွဲ အလယ်ကို လျှောက်သွားလိုက်တဲ့အခါ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အဒေါ်က ချက်ချင်းပဲ မာနကြီးစွာ မေးခွန်းထုတ်လာလေသည်။
“နင်က ဘယ်သူလဲ ဒါ ငါတို့ ကျိုး မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စ၊ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ နင် ဒီမှာ လာပြီး ပေါက်ကရတွေလျှောက်ပြောနေတယ်။ သာမန် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ အရာလို လာပြီး ချီးကျူးနေတာလား”
ချန်ဖျင်အန်း ပြုံးပြီး ကျိုးဇယ်ချင်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမယ့်၊ သူမရဲ့ ခံစားချက်မဲ့တဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့၊ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးကို မိတ်ဆက်လိုက်ရလေသည်။
“ကျွန်တော့်နာမည် ချန်ဖျင်အန်း ပါ၊ ကျွန်တော်က ချူ လုပ်ငန်းစုရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်ပြီး၊ ချူ မိသားစုရဲ့ သက်တော်စောင့်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။”
စကားတဝက်မှာ၊ အဒေါ် ကျိုး ရဲ့ နှလုံးခုန် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချူ လုပ်ငန်းစု ဆိုတာ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ ချူ လုပ်ငန်းစုက လူသာ ဆိုရင်၊ သူမ အနည်းငယ်တော့ လေးစားမှုပြသရမှာပင်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး ချန်ဖျင်အန်း က သက်တော်စောင့် တစ်ယောက်ပဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့၊ သူမရဲ့ အထင်သေးမှုတွေက သိသာထင်ရှားလာလေသည်။
“ဒါ နင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း”
“သက်တော်စောင့် တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ နင့်အတွက် ကျိုး မိသားစု ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါဖို့ ဘယ်တုန်းက နေရာရှိသွားတာလဲ”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ နင်က ဒီအရှက်မရှိတဲ့ ကောင်စုတ်လေးနဲ့ တွဲနေတာလား”
ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ မဲ့သွားလေသည်။
ဒီလူတန်းစား ခွဲခြားတတ်တဲ့ လူအုပ်စုက
အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ကြဘူး..
..
သူ့ရဲ့ စွမ်းရည် ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ကို သိတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သူ့ရှေ့မှာ ဒီလောက် မာနကြီးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျိုးဇယ်ချင်း သာ မရှိရင်၊ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနေမှာလဲ။
ချန်ဖျင်အန်း စကားပြောတော့မယ့် ဆဲဆဲမှာ၊ ကျိုးဇယ်ချင်း က ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီကိစ္စက ရှင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ ဝင်မပါပါနဲ့။”
ချန်ဖျင်အန်း စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးတာ ဆိုတာ သူမ သိပေမဲ့ သူမ သူ့ကို ဒီပြဿနာထဲ ဆွဲမထည့်ချင်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ စာအုပ် ပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ချန်ဖျင်အန်း ပြောသလို မဟုတ်ပါဘူး။
“ကျိုးဇယ်ချင်း နင် ရူးသွားပြီလား မိသားစုက စီစဉ်ပေးတဲ့ နာမည်ကြီးတွေ၊ လူကြီးလူကောင်းတွေကိုကျ တွေ့ဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး၊ ဘာအဆင့်အတန်းမှ မရှိတဲ့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ ကောင်နဲ့ကျမှ မရေရာတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတယ်ပေါ့။ နင်က သဘာဝအတိုင်း အရှက်မရှိတဲ့သူလား”
“နင့်လို လူမျိုး ကျိုး မိသားစုထဲမှာ ရှိနေတာက ကျိုး မိသားစု အတွက် ကြီးမားတဲ့ အရှက်ရစရာပဲ”
“အဘိုးက ဘာလို့ နင့်ကို အခုထိ ကျိုး မိသားစုထဲက မောင်းမထုတ်ဘဲ သည်းခံထားလဲ ငါ တကယ် နားမလည်တော့ဘူး အရမ်း ရှက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ!”
“…”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ ဒုတိယ ဦးလေး၊ ဒုတိယ အဒေါ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ အစ်ကို၊ အစ်မ၊ ဝမ်းကွဲတွေ အားလုံးက သူမ နှာခေါင်းကို ဝိုင်းပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ၊ ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး စော်ကားနေကြလေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း အကူအညီမဲ့ပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ တံခါးဝက ဧည့်ကြိုက လက်ထဲက လိပ်စာကဒ် ကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်လိုက်လေသည်။
“မဟာချင်းရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ငန်းစု ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ချင်းလန်...” မစ္စတာ ချင်း ရောက်ရှိလာပါပြီ။
မျက်လုံးအားလုံး တစ်နေရာတည်းကို စုပြုံရောက်ရှိသွားလေသည်။
စမတ်ကျတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ချင်းလန် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူ့ခြေလှမ်းတိုင်းက လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားပေါ် နင်းလျှောက်လာသလိုပါပဲ။
“ချင်းလန်၊ သူက မဟာချင်း အင်ပါယာရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ချင်းလန် လား အဲ့ဒါက ယန်ကျင်းက ချင်း မိသားစုရဲ့ မြေးအကြီးဆုံး ပိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီလို့ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား သူကိုယ်တိုင် လာတာများလား”
“ရှူး၊ ပေါက်ကရတွေ မပြောနဲ့။ ဆွေးနွေးလို့ မရတဲ့ နောက်ခံတချို့ ရှိတယ်။ လူတွေ ငါတို့အကြောင်း အတင်းပြောအောင် မလုပ်နဲ့!”
“နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ ဘာလို့ သခင်လေး ချင်း ကိုယ်တိုင် လာရတာလဲ ကျိုး မိသားစုက ထျန်ဟိုင်မြို့ မှာ ဩဇာရှိတယ် ဆိုပေမယ့်၊ သခင်လေး ချင်း နဲ့ ယှဉ်ရင် ဆင်ရှေ့က ပုရွက်ဆိတ်လိုပါပဲ။ ဟန်ပြ သက်သက် ဆိုရင်တောင်၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင် လာစရာ မလိုပါဘူး”
“ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီ၊ သေချာပေါက် တစ်ခုခု မှားနေပြီ”
လူတိုင်းရဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ၊ ချင်းလန် ခြေလှမ်းမှန်မှန်နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ဘေးနားကို လျှောက်သွားပြီး၊ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိသလိုမျိုး၊ သူမပခုံးကို ဖက်လိုက်လေသည်။
သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာတွေ ဒေါသထွက်နေတုန်း ဖြစ်တဲ့ ဆွေမျိုးအုပ်စုကို ပြုံးပြီး ကြည့်ကာ၊ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။
“ခုနက၊ တံခါးဝမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့် ဇယ်ချင်း ကို အရှက်မရှိဘူးလို့ ဆဲနေတာ ကြားလိုက်သလိုပဲ ဘယ်သူလဲ အခု ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောပြပါလား”