အခန်း (၁၃၁) လင်းယိုချူ၏ အကျပ်အတည်း
တစ်ဖက်တွင်၊ ကိုင်ယွမ်ဟိုတယ်၌.....
ဧကရာဇ် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌၊ စားပွဲပေါ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟင်းပွဲများ အပြည့် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။
အရောင်ဖျော့ဖျော့ လက်တို ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျက်သရေရှိ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးက၊ မျက်နှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်လျက် တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“မစ္စ လင်း၊ ရှင် ကျွန်မကို နောက်နေတာလား ကျွန်မတို့ ၆ နာရီမှာတွေ့ကြဖို့ သဘောတူထားတယ်လေ၊ အခု ၃ မိနစ်တောင် ကျော်နေပြီ။ မိန်းကလေး လင်း က ဘယ်မှာလဲ ဘာလို့ လူအရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးတာလဲ”
ဒီလက်ထပ်ပွဲကို လင်း မိသားစုရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကနေတဆင့် စီစဉ်ခဲ့တာပင်။
တကယ်လို့သာ မိတ်ဆွေတွေ မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ ကျန်းကျစ်လင် အနေနဲ့ သူမရဲ့ သားကို လင်း မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူခဲ့မှာလဲ။
လင်း မိသားစုက ကြီးမားပြီး ချမ်းသာပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးကျတော့ သူတို့က ကုန်သည် မိသားစု သက်သက်ပင်။
သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကတော့ ထျန်ဟိုင်မြို့ တစ်ခုလုံးမှာ ထိပ်တန်း ၃ နေရာ ဝင်တဲ့ အာဏာနဲ့ ဩဇာအရှိန်အဝါ အစစ်အမှန်ကို ကိုင်စွဲထားသူလေ။
သူမရဲ့ သားက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နိုင်ငံခြား သွားရောက် ပညာသင်ကြားခဲ့ပြီး နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူး အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။
သူတို့ အသက် ၃၀ ရောက်တဲ့ အချိန်ကျရင် ဝန်ကြီးအဆင့် လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေလောက်ပြီ။
လင်း မိသားစု....
ဟီးဟီး၊ သူတို့က ထျန်ဟိုင်မြို့ မှာ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ တိုးချဲ့ချင်လို့၊ သူမတို့နဲ့ အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားနေကြတာ သူတို့ကို မျက်နှာသာ အများကြီး ပေးစရာ မလိုပါဘူး။
ရူရုန် ရဲ့ မျက်နှာထားကလည်း နည်းနည်း မကောင်းပေမယ့်၊ ဒီအချိန်မှာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူမသမီးရဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေလို့၊ သူမ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ရလေသည်။
“မစ္စကျန်း ရယ်၊ ရှင်လည်း သိသားနဲ့၊ မိန်းကလေးတွေက ဘလိုင်းဒိတ်တွေ ဆိုရင် နည်းနည်းတော့ ရှက်တတ်ကြတာ သဘာဝပဲလေ။ သူ အပေါ်ထပ်မှာ မိတ်ကပ်လိမ်းနေတုန်း ဖြစ်မှာပါ၊ မကြာခင် လာတော့မှာပါ၊ အခုချက်ချင်း ရောက်လာတော့မှာ”
ပြောရင်းနဲ့ သူမ စားပွဲအောက်ကနေ ဖုန်းကို အမြန် ထုတ်ပြီး လင်းယိုချူ ဆီ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ဆက်တိုက် ပို့လိုက်လေသည်။
စာတွေ အားလုံးက အာမေဋိတ် သင်္ကေတတွေချည်း ဖြစ်ပြီး၊ မြန်မြန် လာဖို့ တိုက်တွန်းနေလေသည်။
ကျန်းကျစ်လင် က စိတ်မပါသလို ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ၃ မိနစ် အချိန်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီအချိန်ထိ ရောက်မလာသေးရင်၊ ကျွန်မတို့ ပြန်တော့မယ်။”
သူမက သူမသားကို လိုက်ပို့တာကပဲ လင်း မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးပြုနေသလိုမျိုး၊ အထက်စီးဆန်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုမူနေလေသည်။
ရူရုန် တောင် ဒါကို မြင်တော့ နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်မိလေသည်။ ဒါ ဘယ်လို ပေါက်ကရတွေလဲ။
အမျိုးသားက အရာရှိ ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။
ဘာများ အဲ့လောက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လဲ။
အဲ့ဒီတုန်းက ငါက စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ကိုပဲ လက်ထပ်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ငါသာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ သူကို လက်ထပ်ခဲ့ရင်၊ ငါ့ရှေ့က ဒီလို ဆရာလုပ်ချင်တဲ့ မိန်းမကြီးထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေဦးမှာ။
၃ မိနစ်က လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။
ကျန်းကျစ်လင် မပျော်မရွှင်နဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လျက် ရူရုန် ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူမသားကို တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
“ဘာစောင့်နေတာလဲ လင်း မိသားစုက ကြီးကျယ်ပြီး အင်အားကြီးတယ်လေ၊ ငါတို့ ကျန်း မိသားစုကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာစောင့်စရာ ရှိသေးလို့လဲ မင်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တယ် ဆိုရင်တောင်၊ ဘယ်သူ့ကို ဆက်ဆံမလဲ ဆိုတာ ရွေးချယ်တတ်ရမယ်။”
ထိုင်နေတဲ့ အမျိုးသား နာမည်က ကျန်းအာဟယ် ဖြစ်ပြီး သူ့မိဘ နှစ်ပါးစလုံးက ကျန်း မျိုးရိုး ဖြစ်လို့၊ ဒီနာမည်ပေးထားတာပင်။
သူ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်လေသည်။
“အမေ ပြန်ချင်ရင် ပြန်လေ၊ ကျွန်တော် မပြန်ဘူး။ ကျွန်တော် ဒီကို လူတွေ့ဖို့ လာတာ၊ လူကိုတောင် မတွေ့ရသေးဘူးလေ”
ပြောရင်းနဲ့ သူ ရူရုန် ကို မေးလိုက်လေသည်။
“အန်တီ၊ ယိုချူ က အန်တီနဲ့ တော်တော် တူလား”
ရူရုန် ဝင်လာကတည်းက၊ ကျန်းအာဟယ် က အဓိက အချက်တွေကို သတိထားမိလိုက်သည် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ လုံးဝ ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကြီး။
သူမ အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ လုံးဝ အဲ့လို မထင်ရပေ။ ဒီလို ကျက်သရေရှိပြီး တင့်တယ်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်၊ အသက်ကြီးနေရင်တောင်၊ သူမနဲ့ တွဲသွားရတာ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းနေမှာ။
တကယ်လို့ ရူရုန် က သူမကိုယ်သူမ လင်းယိုချူ ရဲ့ အမေလို့ မိတ်မဆက်ခဲ့ရင်၊ တွေ့ဆုံမယ့်သူက ရူရုန် အစစ် ဖြစ်နေမလားလို့ သူ သံသယ ဝင်မိမှာ သေချာလေသည်။
အရမ်း လှတာပဲ......
တကယ်လို့ သူမသမီးက ရူရုန် ရဲ့ အလှအပ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် အမွေရထားရင်တောင်၊ ကျန်းအာဟယ် ဒီလက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူလိုက်မှာပင်။
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကလေးရယ် အန်တီက အိုနေပါပြီ၊ ယိုချူ နဲ့ ဘယ်ယှဉ်လို့ ရပါ့မလဲ”
ရူရုန် မြှောက်ပင့်ခံရလို့ ပျော်လွန်းအားကြီးပြီး တုန်ယင်နေလေသည်။ လင်းယိုချူ ထက် ဆိုဒ်တစ်ဆင့် ပိုကြီးတဲ့ ယုန်ရုပ်တောင် စတင် ခုန်ပေါက် လှုပ်ရှားလာလေသည်။
ဘယ်မိန်းမမှ ကိုယ့်အလှအပကို ချီးကျူးတာ မကြိုက်ဘဲ မနေပေ။ ရူရုန် လည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ သူမက ပိုတောင် ဆိုးပါသေးတယ်။
မဟုတ်ရင် သူတို့ အမေအရွယ် ရောက်နေတာတောင် ဒီလို နုပျိုတဲ့ ရုပ်ရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူမ မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ကျန်းကျစ်လင် ကို ပြောလိုက်လေသည်။
“မဒမ် ကျန်း၊ အဲ့လောက် အလောမကြီးပါနဲ့။ ကျွန်မ ထင်တာတော့ အာဟယ် က ကလေးကောင်းလေးပါ။ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ၊ သူ ယိုချူ ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား”
“ဟွန်း!”
ကျန်းကျစ်လင် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ မသက်မသာ ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ၊ ဘေးနားက သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး၊ ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ ကောင်လို့ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိလေသည်။
သူမသားက လင်းယိုချူ ကို အရမ်း ကြိုက်သွားမယ်လို့ သူမ ထင်လို့ မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့၊ ကြည့်ရတာ သူက ရူရုန် ဆိုတဲ့ မြေခွေးမ ကို မျက်စိကျနေသလို ဖြစ်နေလို့ပင်ဖြစ်သည်။
မလာခင်တုန်းက၊ သားဖြစ်သူ စိတ်ဝင်စားသွားမှာ စိုးလို့ လင်းယိုချူ ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို မပြဘဲ ထားခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ သေချာ စီစဉ်ခဲ့ပါစေ၊ ရူရုန် ဆိုတဲ့ မြေခွေးမကို လစ်လျူရှုမိခဲ့တာ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး။
သူမအမေရဲ့ အသွင်အပြင် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူမသားကို လုံးဝ ဖမ်းစားဖို့ လုံလောက်နေပြီလေ။
“မေမေ~”
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးပွင့်လာလေသည်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လင်းယိုချူ အပြင်ဘက်ကနေ ဝင်လာပြီး၊ သူမရဲ့ မျက်နှာထားက နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလေသည်။
“မေမေ”
လို့ ခေါ်ပြီးနောက်၊ သူမ ရူရုန် ဘေးနားမှာ အမြန် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလေသည်။
“နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ ကလေးမ နင် နောက်ကျနေတာတောင် တောင်းပန်စကား မပြောဘူးလား အနည်းဆုံးတော့ နှုတ်ဆက်သင့်တယ်လေ။ ဝင်လာတာနဲ့ ထိုင်ချလိုက်တာပဲ။ ဒါ ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ”
ကျန်းကျစ်လင် တင်းမာစွာ ဆူပူလိုက်လေသည်။
ရူရုန် လည်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားလေသည်။
အမေတစ်ယောက်က ကိုယ့်သမီးရဲ့ အကြံအစည်လေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ဘဲ နေမလဲ။
နင် နောက်ကျနေတဲ့အပြင်၊ ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားတွေ ဝတ်လာသေးတယ်။ နင်က ဘလိုင်းဒိတ် တွေ့ဖို့ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာ အိပ်ရာထခါစ လာတာလား။
သူမတမင်တကာ ပြဿနာ ရှာနေတာ သိသာတယ် မဟုတ်လား။
သူမ စိတ်တိုတိုနဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ပေါင်ကို ဆွဲဆိတ်လိုက်လေသည်။
ရှူး...
လင်းယိုချူ အသက်ရှူမှားသွားပြီး၊ သူမအမေကို နာကြည်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပေမယ့်၊ စိတ်ထဲမှာတော့ ဆုတောင်းနေမိလေသည်။
ချင်းလန် ကျေးဇူးပြုပြီး၊ ရှင် မြန်မြန် လာမှ ဖြစ်မယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ငါသွားပြီ။
ကြည့်ရတာ သူမမိသားစုက အတည်ကြီး လုပ်နေတာပဲ။ သူမ ထျန်ဟိုင်မြို့ အထိတောင် ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ။ သူမ ယန်ကျင်း ကို မပြန်သရွေ့၊ သူမမိသားစုက တွေ့ဆုံပွဲတွေ စီစဉ်ပေးလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ သူမမိသားစုက ထျန်ဟိုင်မြို့ အထိ လိုက်ပြီး တွေ့ဆုံပွဲ စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။
ထို့ပြင် သူမရဲ့ မိခင်အရင်း ကိုယ်တိုင် ယန်ကျင်း ကနေ တကူးတက လာပြီး ကြီးကြပ်နေတာလေ။
ဒါက သူမ တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်ချပေးခံရတော့မယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။
ဘုရားရေ.....
မဖြစ်ဘူး...
လင်းယိုချူ အထဲ ဝင်လိုက်တဲ့ တခဏချင်းမှာပဲ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ကျန်းအာဟယ် ကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။ သူက မျက်မှန် တပ်ထားပြီး၊ ဈေးပေါတဲ့ စက်ရုံထုတ် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူမ အမုန်းဆုံး အချက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိက အချက်က ကျန်းအာဟယ် က အရမ်း အဆီပြန်လွန်း နေတာပါပင်။
“ငါ နင့်ကို ပြောနေတာလေ၊ မကြားဘူးလား နင် ပြန်တောင် မဖြေဘူးလား”
ကျန်းကျစ်လင် လင်းယိုချူ ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ စိတ်တိုသွားလေသည်။
ရူရုန် လိုပါပဲ၊ ဒီသားအမိ နှစ်ယောက်စလုံးက မြေခွေးမတွေ ပဲ။
လင်းယိုချူ စကားမပြောနိုင်ခင်၊ ကျန်းအာဟယ် မပျော်မရွှင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
“အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စကားတွေ အများကြီး မပြောဘဲ နေလို့ မရဘူးလား ယိုချူ က အခုမှ ရောက်တာလေ၊ သူ့ကို ခဏလောက် အနားယူပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ”
ပြောရင်းနဲ့ သူ ကိုယ့်ဘာသာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး လင်းယိုချူ ရှိရာဘက်ကို လှည့်ပေးကာ၊ အရမ်း နွေးထွေးတယ်လို့ သူထင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြလိုက်လေသည်။
လင်းယိုချူ ဗိုက်ထဲမှာ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ နိုင်ငံတကာ ရေနံဈေးနှုန်းတွေ ကျဆင်းသွားပြီလို့ သူမ ဝေဝါးစွာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ရေနံမြေထဲက ရေနံတွေ လျှံကျနေပြီလေ။