အခန်း (၁၂၄) ချုမုန်ယောင် ရောက်လာပြီ
“သူ့ကို ဒီအတိုင်းသာ ဆက်အလိုလိုက်ထား။ ကြာလာရင် သူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
ပိုင်ရူယွီ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ ခံစားချက် အစစ်အမှန်ကို သူမကိုယ်တိုင် မသေချာတော့ပေ။ သူမညီမလေး ဒီလောက် ပျော်ရွှင်နေတာ မြင်ရင် သူမ ဝမ်းသာသင့်တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဓိက အချက်က ချင်းလန် ရဲ့ သူမအပေါ် ဆက်ဆံပုံနဲ့ သူမညီမအပေါ် ဆက်ဆံပုံက လုံးဝ ကွဲပြားနေတာပင်။
သူက ညီမလေးကို အမြဲ အလိုလိုက်ထားတတ်ပြီး၊ အဲ့ဒါက သူမကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေလေသည်။
ချင်းလန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ သူမနောက်ကနေ မီးဖိုချောင်ထဲ လိုက်ဝင်ကာ ဟင်းပွဲတွေ ကူညီ ပြင်ဆင်ပေးရင်း၊ သူမနားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း မနာလို ဖြစ်နေတာလား”
“ရှင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ ကျွန်မက ဘာကိစ္စ ရှင့်ကို မနာလို ဖြစ်ရမှာလဲ”
ပိုင်ရူယွီ သူမရဲ့ အကြံအစည်လေး ပေါ်သွားတာကြောင့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ ဝန်ခံဖို့ လုံးဝ မလိုလားတဲ့ ပုံစံ ပြလိုက်လေသည်။
သူမ မီးဖိုချောင် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမညီမ ဝင်မလာတာ သေချာမှ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ယွင်ယွင် ကို ဘာမှ မလုပ်ရဘူးနော်။ ကျွန်မတို့ ကတိပေးထားပြီးသား။”
ချင်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် စပ်စုချင်စိတ် ပေါ်လာလေသည်။
“တကယ်လို့ ယွင်ယွင် က မဆင်မခြင် တစ်ခုခု လုပ်လာရင်ကော”
“အာ၊ ဒါက...”
ပိုင်ရူယွီ မူလက ချင်းလန် ကို ဆူပူချင်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူမညီမရဲ့ စွဲလမ်းနေတဲ့ အပြုအမူတွေကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်မိလေသည်။ အထူးသဖြင့် ချင်းလန် ကို တွေ့တဲ့အခါ၊ သူမက အရမ်း ချစ်စရာကောင်းပြီး ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ပုံစံလေးလေ။
ရုတ်တရက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ သူမ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို ရှင် ငြင်းလိုက်ရမှာပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ဒီအချိန်ကာလ အတွင်းမှာ မလုပ်ရဘူး။”
သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ဘာလုပ်ရမှန်း မသေချာသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူမညီမလေးက နည်းနည်း စိတ်ကူးယဉ်တတ်ပေမယ့် သူမက ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ခေါင်းမာလေသည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ရင်၊ ဘယ်သူမှ ပြောင်းလဲလို့ မရပေ။ သူမအစ်မတောင် မရဘူး။
တကယ်လို့ သူမကို ဇွတ်အတင်း လုပ်မယ် ဆိုရင် သူမနဲ့ သူမအစ်မ ကြားမှာတောင် စိတ်ဝမ်းကွဲစရာတွေ ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။
သူမ စဉ်းစားနေရင်း၊ သူမရဲ့ နာကြည်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ချင်းလန် ဆီ လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။
ငါ အရမ်း ဒေါသထွက်တာပဲ၊ အကုန်လုံး ဒီကောင့်ကြောင့်။
ငါတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် အတိတ်ဘဝတုန်းက ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့ မကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြလို့၊ အခု ဒီကောင် ချင်းလန် ရဲ့ ဒုက္ခပေးတာ ခံနေရတာလဲ ငါ တကယ် နားမလည်တော့ဘူး။
“ငါ ဘာလို့ ယွင်ယွင် ကို အလိုလိုက်လဲ မင်း သိလား”
ချင်းလန် က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရာရာကို ရှုမြင်ပုံချင်း မတူကြလို့လေ။”
“ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ပိုင်ရူယွီ လုံးဝ နားမလည် ဖြစ်သွားလေသည်။
ချင်းလန် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါ သမီးလိုချင်တယ်။”
ပိုင်ရူယွီ ရဲ့ ပါးပြင်တွေ ချက်ချင်း နီရဲသွားလေသည်။
ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။
ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီအကြောင်း ပြောရတာလဲ။
ဖြစ်နိုင်တာက ငါ အချိန်အကြာကြီး တားဆေးသောက်နေတာ သူတို့ သိသွားလို့လား။
တစ်ခုခု မှားနေပြီ။
သူမ ဆေးသောက်နေခဲ့ရင်တောင်၊ ချင်းလန် ရဲ့ စရိုက်အရ၊ သူ ဒီလို မေးခွန်းထုတ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ရဲ့ မိသားစု နောက်ခံအရ၊ တကယ်လို့ သူ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ အပြင်မှာ သမီးတစ်ယောက် ရခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါက သူ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ သူ့မိသားစုကို ကြေညာလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ဖြစ်နိုင်တာက ချင်းလန် က သူမကို သူ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသားလား။
ပိုင်ရူယွီ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေပြီး၊ အတွေးတွေ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူမ မျက်နှာရဲရဲနဲ့ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ ကလေးယူဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ တကယ်လို့ ရှင်... တကယ်လို့ ရှင် သမီးလိုချင်တယ် ဆိုရင်၊ ဒါဆို... ဒါဆို နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မ ဆေးမသောက်တော့ဘူး။”
ချင်းလန် ဘာမှ မပြောဘဲ၊ ပိုင်ရူယွီ နဲ့အတူ ဟင်းပွဲတွေ သယ်ဆောင်လာပြီး၊ ပိုင်ရှောင်ယွင် ဘေးနား ဝင်ထိုင်ကာ၊ အလားတူ မေးခွန်းကိုပဲ မေးလိုက်လေသည်။
“ယွင်ယွင်၊ အစ်ကိုကြီး သမီးလိုချင်တယ်။”
ပိုင်ရှောင်ယွင် ရဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေထဲမှာ အရိပ်အယောင် တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး၊ သူမ ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ၊ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံလေးနဲ့ ထပ်ခါထပ်ခါ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“ဒယ်ဒီ ဒယ်ဒီ...”
ချင်းလန် က ပိုင်ရှောင်ယွင် ရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း၊ ပိုင်ရူယွီ ရှိရာဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။
ဒါက ဘာပြောနေသလဲ ဆိုတော့ “တွေ့လား၊ ဒါက ကွာခြားချက်ပဲ။”
“အရှက်မရှိဘူး”
ပိုင်ရူယွီ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ညည်းညူလိုက်လေသည်။
ချင်းလန် ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘယ်လို ကောက်ကျစ်တဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေလဲ ငါ တကယ် မသိတော့ဘူး၊ သူက အမြဲတမ်း ထူးဆန်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ထုတ်နိုင်လွန်းတယ်။
ငါ သူ့ကို “အဖေ” လို့ ခေါ်ရမှာလား။
ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ဒါ့အပြင် သူမညီမရဲ့ အပြုအမူက သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေလေသည်။ ကြည့်ရတာ ချင်းလန် နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် သူမမှာ စည်းဘောင်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ပုံပဲ။
ချင်းလန် က ကောင်းကင်နဲ့ လူသားတွေ ဒေါသထွက်စေမယ့် ကိစ္စ တစ်ခုခု လုပ်မိမှာကို သူမ မစိုးရိမ်တော့ပါဘူး။
သူမ စိုးရိမ်တာက သူမညီမလေးကိုပါ၊ သူမ ချင်းလန် ကိုများ ဝါးစားပစ်မလားလို့ တွေးမိလို့ပင်။
ဘုရားရေ......
သူမညီမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို သတိထားမိလိုက်တဲ့အခါ ဒီအတွေးက ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလာလေသည်။
သူမ သူမညီမ အရွယ်တုန်းက၊ အလွန်အမင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချတဲ့စိတ်ကြောင့် မသိစိတ်ကနေ ခါးကို ကုန်းထားလေ့ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အရွယ်တူ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်၊ သူတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်က နို့စားနွားမကြီးတွေနဲ့ တူနေတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ သူမညီမလေးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချတဲ့ စိတ် လုံးဝ မပြတဲ့အပြင် ယုန်လေးတွေကို သုံးပြီး လူတွေကိုဝင်တိုက်ဖို့ အမြဲ ကြိုးစားနေတာ။
တကယ်လို့သာ ဒါ ဘောလုံးကွင်းထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့ရင်၊ သူ အနီကဒ်နဲ့ အထုတ်ခံရတာ ကြာလှပြီ။
“ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ယွင်ယွင်၊ လျှောက်လုပ်မနေနဲ့တော့၊ ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်ပြန်ထိုင်”
ပိုင်ရူယွီ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
ပိုင်ရှောင်ယွင် မလိုလားစွာနဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ နှုတ်ခမ်းစူကာ လုံးဝ မကျေနပ်တဲ့ ပုံစံ ပြနေလေသည်။
စားပွဲအပြည့် ဟင်းပွဲတွေ ချပြီးခါစမှာပဲ၊ အမျိုးသား တစ်ဦးနဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။
အမျိုးသားက တီဗီ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေထဲက တရားမျှတတဲ့ ဇာတ်ကောင်လို လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာမျိုး ရှိလေသည်။
သူက အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားကာ၊ အသက်ကြီးလာပေမယ့် စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့ ပုံစံ လုံးဝ မရှိပေ။
အဲ့ဒီ့အစား သူက လောကဓံ အနိမ့်အမြင့်တွေနဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိခဲ့တဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေကာ သူ့မျက်နှာ အရောင်က နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေလေသည်။
“ဦးလေးချူ ဘာကိစ္စ ရှိလို့ပါလဲ”
အသစ် ရောက်လာတဲ့ သူကို မြင်လိုက်ရတော့၊ ပိုင်ရူယွီ အံ့ဩစွာ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။
ရောက်လာတဲ့ သူက ချူ လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ချူထျန်ဖုန်း မှတပါး တခြားသူ မဟုတ်ပေ။
သူ့ဘေးနားမှာတော့ သူ့ရဲ့ သမီးအရင်း ချူမုန်ယောင် ပါလာလေသည်။
“ယောင်ယောင် နင်လည်း အတူတူပဲ၊ ဒီလောက် အဝေးကြီး လာတာတောင် ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ”
ပိုင်ရူယွီ က ချူမုန်ယောင် ကို ကြည့်ပြီး ခါးသက်သက် အပြုံးနဲ့ ညည်းညူလိုက်လေသည်။
ပိုင် မိသားစုနဲ့ ချူ မိသားစု နှစ်ခုစလုံးက ထျန်ဟိုင်မြို့ ရဲ့ ထင်ရှားတဲ့ မိသားစုကြီးတွေ ဖြစ်ကြပြီး၊ စီးပွားရေး အရရော၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အရပါ မကြာခဏ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု ရှိကြလေသည်။
သူတို့ အဆက်အသွယ် မပြတ် ရှိနေကြတာ ပုံမှန်ပါပင်။
ချူထျန်ဖုန်း တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး စနောက်လိုက်လေသည်။
“တူမလေး၊ ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူ နှစ်စုံလောက် ပိုထည့်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူးနော်”
ပိုင်ရူယွီ အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ဦးလေးတို့ အတွက် ကျွန်မ အခုချက်ချင်း သွားယူပေးပါ့မယ်။”
ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြေးဝင်သွားလေသည်။
ပိုင်ရှောင်ယွင် က ဦးလေး ချူ ကို လိမ္မာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ချူမုန်ယောင် ရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ချင်းလန် ရှေ့ ခေါ်သွားကာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။
“မမ ယောင်ယောင်၊ ဒါ အစ်ကို ချင်းလန် ပါ။ သူက အရမ်း တော်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းက ညီမလေးကို လူဆိုးတွေ လက်ထဲကနေ ကယ်ခဲ့တာ သူပဲ။”
ချူမုန်ယောင် ချင်းလန် ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီး၊ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ လက်ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်္ဂလာပါ ချင်းလန်၊ ကျွန်မ နာမည် ချူမုန်ယောင် ပါ။ ကျွန်မတို့ ဒီမနက် တွေ့ခဲ့ကြပေမယ့်၊ အခု တရားဝင် မိတ်ဆက်ကြတာပေါ့။”
ချင်းလန် ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ လေးစားမှု ပြသတဲ့ အနေနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“ချူမုန်ယောင် ဆိုတာ ကျောင်းအလှလေး လေ၊ ထျန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် မှာ သူ့ကို မသိတဲ့သူ ဘယ်ရှိမလဲ”
“အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးက အပြင်လူတွေ လျှောက်ရွေးထားတာပါ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကိုအဲ့လို ခေါ်နေတာ ရပ်လိုက်ပါ၊ နာမည်ပဲ ခေါ်ပါ။”
ချူမုန်ယောင် က ချင်းလန် ကို မှတ်မိလေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ တစ်မနက်လုံး စာသင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာကိုး။ သူတို့ စကားမပြောခဲ့ကြပေမယ့်၊ ချင်းလန် အတန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက သူမ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါက ကြိုက်တာ မကြိုက်တာနဲ့ မဆိုင်ပေ ကျောင်းပြောင်း ကျောင်းသားသစ် တစ်ယောက် အပေါ် ရိုးရှင်းတဲ့ စပ်စုချင်စိတ် သက်သက်ပါပင်။
ချင်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့်၊ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယ ဝင်လာလေသည်။
ချူမုန်ယောင်၊ မုန်ယောင်၊ ယောင်ယောင်......