အခန်း (၁၂၃) ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်လေးနဲ့
“ဒင်! သင်သည် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပါသည်။ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဗီလိန်အမှတ် +100,000 ရရှိသွားပါပြီ။ (သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေအနေကြောင့်၊ ဗီလိန်အမှတ်များကို ဆုလာဘ် အနေဖြင့် နှစ်ဆ တိုးမြှင့်ပေးထားပါသည်။)”
ချင်းလန် က သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ကို သူ့ဘက် မျက်နှာမူမိအောင် လှည့်လိုက်လေသည်။
ဒီအချိန်မှာ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံးက အရောင်ကင်းမဲ့နေကာ ရှေ့ကို တွေဝေငေးမော စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမရဲ့ စိတ်အစဉ်က လုံးဝဗလာ ဖြစ်နေပြီး အယ်လ်ဇိုင်းမား ရောဂါခံစားနေရသလို ဖြစ်နေလေသည်။
“ကုသမှု ဆိုတာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပထမ အဆင့် ကုသမှု ပြီးသွားရင်၊ ဒုတိယ အဆင့်က သဘာဝကျကျ စတင်မှာပဲ။ အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
ချင်းလန် က လူနာရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို လေသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်လေသည်။
သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ အချိန်အကြာကြီး တွေဝေငေးမောနေပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ သတိပြန်ဝင်လာလေသည်။
သူမ ချင်းလန် ကို စိုက်ကြည့်ပြီး၊ သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို... အရှင်လတ်လတ် သတ်ပစ်ချင်လိုက်တာ”
သူမ စကားတဝက်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်လေသည်။
“ကြည့်ရတာနောက်ထပ် ကုသမှု လိုဦးမယ့်ပုံပဲ”
လူနာရဲ့ ခုခံမှုကို မြင်လိုက်ရတော့၊ အတွင်းပိုင်းမှာ ရောဂါ အကြွင်းအကျန် ရှိနေသေးတာ ထင်ရှားပြီး၊ ဆေးပမာဏကို တိုးမြှင့်ဖို့ လိုအပ်နေပြီပဲ။
ချင်းလန် လက်တစ်ဖက်ကို သုံးပြီး သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ကို ချိတ် ပေါ်ကနေ အောက်ချပေးလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့ခါးအောက်ပိုင်းကို ပုတ်ကာ သတိပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ရောဂါပျောက်ကင်းဖို့က လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ငါတို့ အရမ်းအတင်းအကျပ် လုပ်လို့ မရဘူး။ မင်း မနက်ဖြန်ည အနားယူသင့်တယ်၊ ပြန်မလာနဲ့ဦး။”
သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ထွက်ခွာသွားပြီး၊ နံရံတလျှောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
မထွက်ခွာခင်၊ သူမမျက်လုံးတွေက ချင်းလန် သူ့ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ လက်ပေါ် ရောက်နေပြီး၊ သူမရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သိသာထင်ရှားမှု မရှိပေမယ့်၊ သူမ ချင်းလန် ကို အနိုင်ရလိုက်သလို ပုံပေါက်နေလေသည်။
ဒါက သူမ ချင်းလန် နဲ့ စတွေ့ကတည်းက ပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာ အသာစီး ရဖူးတဲ့ တစ်ကြိမ်တည်းသော အကြိမ် ဖြစ်လောက်မယ်။
…
နောက်တစ်နေ့၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို မျက်နှာသာ ပေးတဲ့ အနေနဲ့၊ ချင်းလန် ထျန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် ကို သွားရောက်ခဲ့လေသည်။
အချိန်ဇယား ပြဿနာတွေကြောင့် မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အတန်းမရှိပေမယ့်၊ ပိုင်ရှောင်ယွင် ဆီက ဖုန်းဆက်ခေါ်လို့ သူ အပြေးအလွှား သွားခဲ့လေသည်။
သူ အိမ်ထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့ လော်လီဖက်ရှင် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ပိုင်ရှောင်ယွင် က သူမရဲ့ ခြေတံရှည်တွေကို အဖြူရောင် ခြေအိတ်ရှည်စွပ်ထားလျက် ပြေးလာပြီး၊ ပျံလွှားငှက်လေး ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်သလို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။
သူမ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး၊ လွမ်းဆွတ်မှု အပြည့်နဲ့ သူမပါးပြင်ကို သူ့လည်ပင်းနဲ့ ပွတ်သပ်နေလေသည်။
“အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီး”
ပိုင်ရှောင်ယွင် နှုတ်ခမ်းစူပြီး ကလေးဆန်တဲ့ အသံနဲ့ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
သူမရဲ့ လွမ်းဆွတ်မှု အားလုံးကို ထုတ်ဖော် ပြောပြချင်ပေမယ့်၊ စကားလုံးတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ
“အစ်ကိုကြီး”
ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ ကျန်ရစ်တော့လေသည်
ကျန်တာတွေကတော့ လုံးဝပြောလို့ မထွက်တော့ပေ။
ချင်းလန် ကောင်မလေးရဲ့ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ မူလက ဘောလုံးနဲ့ လူကို ဝင်တိုက်မှု အတွက် အဝါကဒ် ပြမလို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားလိုက်တော့ ဘောလုံးနဲ့ဝင်တိုက်မိရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ ငါကခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု လုံလောက်ပါတယ်လေဟု စဥ်းစားလိုက်မိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ကျောင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ညီမလေးကို အနိုင်ကျင့်လို့လား ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး အဖေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စလား”
ချင်းလန် က ပိုင်ရှောင်ယွင် ကို အောက်ချပေးဖို့ ကြိုးစားရင်း သူ့လက် ချော်သွားကာ သူမရဲ့ တင်းရင်းနေတဲ့ ပေါင်တွေကို လေးငါးခြောက်ကြိမ်လောက် ဖိချလိုက်မိပြီး နည်းနည်း ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်ကို့လက် ချော်သွားလို့ပါ၊ ညီမလေး အသားအရေက အရမ်း ကောင်းလွန်းလို့လေ။”
“အင်း~”
ပိုင်ရှောင်ယွင် အမှားလုပ်မိလို့ ကျောင်းအုပ်ကြီး မိသွားတဲ့ ကျောင်းသားလေးလို ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ သူမရှေ့က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဖိနပ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
သူမက အသက်ငယ်ရွယ်ပေမယ့် ပိုင်ရှောင်ယွင် မှာ အလွန် မြင့်မားတဲ့ စိတ်ခံစားမှုဉာဏ်ရည် ရှိလေသည်။
ဥပမာ အခုလေးတင်၊ သူမစိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်က သူမ စကတ်ထဲ ချော်ဝင်သွားရတာလဲ။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောင်းမှာ ဘယ်သူမှ ညီမလေးကို အနိုင်မကျင့်ရဲပါဘူး။ ပြီးတော့ ဟိုလူဆိုးကြီးက အစ်မနဲ့ ညီမလေးကို လာမရှုပ်တော့ပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းကဆို အစ်မနဲ့ ညီမလေးကို သူနဲ့ ပြန်လာနေဖို့တောင် ခေါ်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးတို့ သဘောမတူခဲ့ဘူး”
“ဟွန်း!”
သူမရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ အဖေကို တွေးမိပြီး၊ ပိုင်ရှောင်ယွင် ဒေါသ ထွက်လာလေသည်။
ခေါ်ရင် လာ၊ မောင်းထုတ်ရင် သွားရအောင် သူတို့က ဘာမို့လို့လဲ။
သူမနဲ့ သူမအစ်မက ဘာတွေလဲ သူတို့က ခွေးပေါက်စလေး နှစ်ကောင်လား။
ငါ သူ့စကား နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး
သူမမှာ အစ်ကိုကြီး ရှိတယ် အဲ့ဒါ သူမအတွက် လုံလောက်ပြီ၊ အဖေ ဆိုတာ လုံးဝ မလိုဘူး။
ချင်းလန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပြုံးလိုက်လေသည်။ လူတွေက ဒီလိုပါပဲ၊ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ကိုယ့်သွေးသား ရင်သွေးတွေကို ပိုသံယောဇဉ် တွယ်လာလေလေပါပဲ။
အထူးသဖြင့် ပိုင်ရှောက်ချွမ် လိုခေါင်းမာတဲ့ လူကြီးတွေပေါ့။
သူ့မှာ မူလက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်အောင် တန်ဖိုးထားတဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ အခု သူ့သား မရှိတော့ဘူး၊ သူ့မြေးတွေကိုတောင်ဟို နှလုံးသား မရှိတဲ့ ကောင်စုတ် ပိုင်ရှောက်ယဲ့က ခေါ်သွားပြီလေ။
မှီခိုအားထားစရာ သားမရှိတော့တဲ့အခါ၊ သူက သဘာဝကျကျ သူ့သမီးတွေဘက် အာရုံစိုက်လာတာပေါ့။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ပိုင်ရူယွီက ဟင်းရည်တစ်ခွက် ကိုင်ပြီး ထွက်လာကာ၊ မျက်နှာပေါ်မှာ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။
“မစားရသေးဘူး မဟုတ်လား လာလေ အကုန် ပြင်ထားပြီးပြီ။”
သူမက ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်တဲ့အဖြူရောင် တီရှပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဒူးအထက် နှစ်လက်မလောက်ထိ တိုတဲ့ စကတ်တိုကိုဝတ်ဆင်ထားရာ၊ ဒါက ပိုင်ရူယူ ရဲ့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်စေလေသည်။
အထူးသဖြင့် အနက်ရောင်အသားကပ် ခြေအိတ်ရှည်စွပ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ ခြေတံရှည်တွေက သွယ်လျ၊ ဖြောင့်တန်းပြီး၊ ပုံကျကာ တင်းရင်းနေလေသည်။
ချင်းလန် သေချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ကစားချင်စိတ် ပါတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
ပိုင်ရှောင်ယွင် ဘာလို့ ဒီလောက် လှလှပပ ပြင်ဆင်ထားလဲ ဆိုတာ သူ နားလည်နိုင်သည်။ သူမက နည်းနည်း စွဲလမ်းနေတာကိုး။ သူလာမယ် ဆိုရင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် မပြင်ဆင်ဘဲ နေမလဲ။
ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရူယွီကရော...
ပိုင်ရူယူ ဒီနေ့ အလုပ်နားတယ်လေ၊ ဘာကိစ္စ အိမ်မှာ ဒီလောက် ကျက်သရေ ရှိပြီး ဈေးကြီးတဲ့ ပုံစံမျိုး ဝတ်ဆင်ထားရတာလဲ။
ဟင်းရည် ချက်ဖို့ မီးဖိုချောင် ဝင်တဲ့သူက ဒီလို ဝတ်ဆင်ထားတာ ဘယ်မှာ တွေ့ဖူးလို့လဲ။
မင်း ဘာမကောင်းကြံနေတာလဲ။
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် အစ်မနဲ့ ညီမလေးကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ကစားပေးမလား ညီမလေးတို့ နှစ်ရက် ပိတ်တယ်လေ”
ပိုင်ရှောင်ယွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချင်းလန် ရဲ့ လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားလိုက်လေသည်။ သူမအစ်မရဲ့ စူးစမ်းတဲ့ အကြည့်ကို မြင်ပေမယ့်၊ သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။
“ညီမလေးလည်း စာလုပ်ရတာ ကြိုက်ပေမဲ့ ကျောင်းက ခွင့်မပြုဘူးလေ။ အတန်းကြီးတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံး စာမေးပွဲ ရှိနေလို့၊ ညီမလေးတို့ စာသင်ခန်းတွေ အကုန်လုံး သူတို့ ယူထားကြတယ်။ လွန်လွန်းတယ် သူတို့က ညီမလေး စာလေ့လာဖို့ နေရာတောင် မပေးကြဘူး”
ချင်းလန်သဘောကျစွာ ပိုင်ရှောင်ယွင် ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ညီမလေးရဲ့ စာလေ့လာလိုစိတ်ကို အစ်ကိုကြီး မြင်ပါတယ်ကွာ။”
ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်လေးနဲ့၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို အပြုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ညီမလေး သင်ယူပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ အစ်ကိုကြီး ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးခဲ့ဘူး၊ တကယ် လေးစားစရာပဲ။