အခန်း (၁၁၇) ကူကယ်ရာမဲ့နေသော
“အစ်ကို ချင်း”
“မြန်မြန်၊ မြန်မြန် လုပ်ပါ”
လင်းရှီးအာ စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
ချင်းလန် သူမ ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာ အတိအကျ သိလေသည်။
သူ သူမရဲ့ ပခုံးတွေကို နောက်ကနေ ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ အရှိန်မြှင့်တင်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်လေသည်။
တာယာတွေ မြေပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လင်းရှီးအာ ပြုတ်မကျသွားစေဖို့ ချင်းလန် သူမရဲ့ ပခုံးကို ဖိထားပေးလိုက်ရလေသည်။
စည်ကားနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို တွန်းတိုက်ပြီး ဖြတ်ကျော်သွားမှသာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မြင်တွေ့ရလိုက်လေသည်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင် အတွင်းရော အပြင်မှာပါ၊ တောင့်တင်းခိုင်မာတဲ့ လူမိုက် အများအပြားက ခေါက်စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်တွေကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ခွဲနေကြပြီး၊ အချိုရည် ရေခဲသေတ္တာကိုတောင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးနေကာ၊ ပါးစပ်ကလည်း ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြလေသည်။
“သေစမ်း ငါ့ညီလေးက ဒီဆိုင်က ခေါက်ဆွဲ စားပြီး ဝမ်းလျှောသွားတယ်ကွ။ မင်းတို့ ခွေးမသားတွေ၊ မင်းတို့ ဆိုင်တွေက သန့်ရှင်းမှု မရှိဘူး”
“မင်းတို့က ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ သတ္တိ ရှိသေးတယ်ပေါ့ ငါ့ဖင်ကို ဖွင့်လိုက်၊ အကုန် ရိုက်ခွဲပစ်”
ရိုက်ခွဲပစ်......
“သေစမ်း၊ နှလုံးသား မရှိတဲ့ ကုန်သည်ယုတ်တွေ”
“…”
လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဖခင်က လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး အသည်းအသန် တောင်းပန်နေလေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က တကယ် သန့်ရှင်းပါတယ်ဗျာ၊ နားလည်မှုလွဲတာ ဖြစ်မှာပါ၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ။”
“နားလည်မှုလွဲတာ ငါ့ဖင်ပဲ၊ ထွက်သွားစမ်း”
လူမိုက်က လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဖခင်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ဆက်လက် ဖျက်ဆီးနေလေသည်။
“မင်းတို့က လုံးဝ ယုတ်မာတဲ့ ကောင်တွေပဲ မင်းတို့ကို လုပ်ခိုင်းတဲ့ ခွေးကောင်က ဘယ်သူလဲ”
“ငါတို့ ခေါက်ဆွဲဆိုင် ဖွင့်လာတာ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီ၊ ဘယ်သူမှ စားပြီး ဝမ်းမလျှောဖူးဘူး၊ မင်းတို့ ခွေးမသားတွေရဲ့”
“နေကြဦး၊ ငါ အခုချက်ချင်း ရဲခေါ်လိုက်မယ်”
လင်းရှီးအာ ရဲ့ မိခင်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး၊ ရဲခေါ်ဖို့ ဖုန်းကို ကပျာကယာ ထုတ်လိုက်လေသည်။
လူမိုက်တစ်ယောက် ပြေးဝင်လာပြီး သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
လင်းရှီးအာ ရဲ့ မိခင် မျက်နှာပေါ် ကျရောက်ခါနီးမှာပဲ၊ ချင်းလန် ရှောင်တိမ်းပြီး လူမိုက်ကို ဘေးကနေ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာနဲ့ မြေကြီး မိတ်ဆက်သွားလေသည်။
“မစ္စတာ ချင်း၊ ရှင်... ရှင် ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ”
လင်းရှီးအာ ရဲ့ မိခင်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ ချင်းလန် ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူမစိတ်က ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ဆီမှာပဲ လုံးဝ ရောက်နေလေသည်။ အဲ့ဒါက သူမ မိသားစု အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ မှီခိုအားထားရာလေ။
ဘေးက ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို သူတို့ ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိပေ။
ဒီအချိန်ကျမှ သူတို့သမီးကို ချင်းလန် ပြန်ခေါ်လာတယ် ဆိုတာ တွေ့ရှိလိုက်ကြလေသည်။
“ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ မငိုပါနဲ့၊ ရဲခေါ်ဖို့လည်း မလောပါနဲ့။ သူတို့ကို ရိုက်ခွဲပါစေ။”
ချင်းလန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး လင်းရှီးအာ ရဲ့ မိဘတွေကို သူ့ဘေးနား ခေါ်လိုက်လေသည်။
ဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ လူမိုက်တွေက မူလက သူတို့ကြံရာပါ အတွက် လက်စားချေဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့်၊ ချင်းလန် ကို မြင်လိုက်ရတော့ နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။
သူတို့ နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေမိလေသည်။
ချင်းလန် က တိုက်ခိုက်ရေးသမား ပုံစံ မပေါက်ပေမယ့်၊ သူ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ အရှိန်အဝါက သူက သာမန် မိသားစုက မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ရှင်းနေပြီး၊ သူတို့ အလုပ်အကျွေး ပြုနေတဲ့ သခင်လေး ဟွမ် ထက်တောင် ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာကြည့်နေတာလဲ ရိုက်ခွဲလေ၊ ဆက်ရိုက်ခွဲလိုက်။”
ချင်းလန် က လူမိုက်တွေ ဘက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
လင်းရှီးအာ ရဲ့ မိဘတွေ ပျာယာခတ်သွားကြလေသည်။
“မစ္စတာ ချင်း၊ ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို ရိုက်ခွဲခွင့် ပေးလိုက်တာလဲ ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အတွက် ဒီခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို မှီခိုနေရတာလေ”
လင်း မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့ အထဲ မပါပေမယ့်၊ ဆင်းရဲတယ်လို့လည်း ပြောလို့ မရပါဘူး။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကုသမှုခံယူဖို့ ဆေးရုံ မကြာခဏ သွားရတာကြောင့်၊ မိသားစုက ဒီကုန်ကျစရိတ်တွေ တတ်နိုင်တာ ဒီခေါက်ဆွဲဆိုင်ကြောင့်ပါပင်။
အခု ခေါက်ဆွဲဆိုင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့၊ မိသားစု စားဝတ်နေရေး ဒုက္ခရောက်တော့ပေမည်။
ချင်းလန် ပြုံးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူတို့ မှားနေတာပဲ။ ပျက်စီးသွားတာတွေ အတွက် သူတို့ လျော်ပေးရမှာပဲလေ။ သူတို့နဲ့ ဘာလို့ စကားများနေမှာလဲ”
“ဒါ့အပြင် သူတို့က ဘာမှမဟုတ်တဲ့ကောင်တွေပါ၊ တကယ့် ပြဿနာကောင်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။”
ပြောရင်းနဲ့ ချင်းလန် က လင်းရှီးအာ ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။
လင်းရှီးအာ အဲ့ဒီဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားလေသည်။
“ဟွမ်ဝမ်ဘင် ဘယ်လိုလုပ် သူ ဖြစ်နေရတာလဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ တိုက်ခန်းမှာ ကြားခဲ့ရတဲ့ သတင်းတွေကို ပြန်သတိရလိုက်တော့၊ အရာအားလုံးကို ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်တဲ့ ကြိုးတစ်ချောင်းလိုပင်။
ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရပြီး၊ လူမိုက်အနည်းငယ် ကျိန်ဆဲရင်း ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
သူတို့ တော်တော်လေး ကျေနပ်နေကြလေသည်။ ရိုက်ခွဲနေတုန်း တဝက်လောက်မှာ ရဲရောက်လာမယ်လို့ သူတို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်၊ အကုန် ရိုက်ခွဲပြီးတဲ့ အထိ သူတို့ လွတ်လပ်နေသေးတာ တွေ့ရတော့ အံ့ဩသွားကြလေသည်။
ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မစ်ရှင် တစ်ခု ပြီးမြောက်သွားပြီလို့ သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။ အများဆုံး အဖမ်းခံရပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အချုပ်ကျမယ်၊ ပြီးရင် ဆုငွေ အများကြီး ရပြီး စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် နေနိုင်ကြတော့ပေမည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားရင်း၊ ဟန်ဆောင်တာတွေ ရပ်လိုက်ပြီး ပခုံးဖက်ကာ ရယ်မောသွားကြလေသည်။
သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေတာက ရဲတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ဆိုတာ သူတို့ နည်းနည်းလေးမှ မသိလိုက်ကြပေ။
“ငါ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေး...”
လင်းရှီးအာ ရဲ့ မိခင်က နစ်နာမှုတွေ ခံစားရပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်လေသည်။
လင်းထျန်လင်း က ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလေသည်။ သူ တားချင်ပေမယ့် တဖက်မှာ လူတွေ အရမ်း များလွန်းပြီး၊ အရိုက်ခံရရင် ပိုပြီး စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလာမှာပဲ ရှိပေမည်။
ပွဲကြည့်ဖို့ စုဝေးရောက်ရှိနေတဲ့ လူအုပ်ကြီး လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲသွားကြလေသည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းကနေ ဟွမ်ဝမ်ဘင် လမ်းလျှောက်လာလေသည်။ ဒီဇိုင်နာ အမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာလည်း တံဆိပ် ရိုက်နှိပ်ထားလေသည်။
သူက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေတဲ့ လင်းရှီးအာ ကို မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်လေသည်။
“ရှီးအာ၊ နင့်အိမ် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ခေါက်ဆွဲဆိုင်တောင် ရိုက်ဖျက်ခံလိုက်ရတယ်ပေါ့”
လင်းရှီးအာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ရင်း၊ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
“နင် လူခေါ်ပြီး လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်လား ဟွမ်ဝမ်ဘင်၊ နင် ဒီလို လူစားမျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ဟွမ်ဝမ်ဘင် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ရှီးအာ၊ နင် အဲ့ဒီလို ပေါက်ကရတွေ ပြောလို့ မရဘူးလေ။ ငါက လူခေါ်ပြီး လုပ်ခိုင်းတယ်လို့ နင် ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်မှာလဲ”
ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ။
သူ မအပါဘူး၊ ဘာကိစ္စ လိုလိုလားလား ဝန်ခံရမှာလဲ။
လူတိုင်း အမှန်တရားကို သိနေရင်တောင်၊ ဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူမိုက်တွေက သူ့ကို ဖော်ကောင် မလုပ်သရွေ့၊ ဘယ်သူက သက်သေ ရှာနိုင်မှာလဲ။
“ရှီးအာ၊ နင့်မိသားစု အခြေအနေ သိပ်မကောင်းတာ ငါ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ခေါက်ဆွဲဆိုင် မရှိဘဲ နင်တို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကြမလဲ ငါ့ကို နင့်ကို စောင့်ရှောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါလား”
လင်းရှီးအာ သွားကြိတ်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“နင် အိပ်မက် မက်နေလိုက် မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ သဘောမတူဘူး”
“ဘယ်သူပဲ ငါတို့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးပါစေ၊ ငါတို့ ရဲတိုင်ပြီး လျော်ကြေး ပေးခိုင်းမယ်။ ငါတို့ နောက်တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်လို့ ရသေးတယ်”
ဟွမ်ဝမ်ဘင် လက်ခုပ်တီးပြီး လျှာသပ်လိုက်လေသည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား နင့်မှာ ကျောရိုးရှိသားပဲ”
“ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ အဲ့ဒီကောင်တွေ အားလုံးက လူမွဲတွေ ဖြစ်နေရင်ကော ရဲက သူတို့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ အမိန့်ချရင်တောင်၊ သူတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ မရှိရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ သူတို့ ကျောက်ကပ် တစ်လုံး ထုတ်ရောင်းလို့ ရမှာမလို့လား။”
ဟီးဟီး......
ဟွမ်ဝမ်ဘင် ပြုံးလိုက်လေသည်။
သူ ဒီနည်းလမ်း သုံးတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။ သူ အကြွေးတင်တဲ့သူတွေကို အသုတ်လိုက်၊ အသုတ်လိုက် လဲလှယ်ပြီးပြီ၊ အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်တယ်လေ။
သူမလို ကောင်မလေး တစ်ယောက်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။
သူ သူမကို နှစ်ကြိမ်တောင် လိုက်ပိုးပန်းခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါတောင် သဘောမတူသေးဘူး။ ဒါက သူ့ကို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးလာအောင် ဖိအားပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဟွမ်ဝမ်ဘင် ရဲ့ အကြည့်က လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ ခြေထောက် နှစ်ဖက်ပေါ် ရဲရဲတင်းတင်း ကျရောက်သွားလေသည်။ ခြေထောက် နှစ်ဖက်စလုံး မသန်စွမ်းတဲ့ သူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက် လှပတဲ့ ခြေထောက်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ ဆိုတာ သူ တကယ် သိချင်နေမိလေသည်။
ဒါကို ငါ သေချာ လေ့လာရမယ်။
“နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အရှက်မဲ့ရတာလဲ”
လင်းရှီးအာ ခဏလောက် ကြောင်အသွားလေသည်။
သူမမိဘတွေတောင် ဒီအလှည့်အပြောင်းကြောင့် အံ့ဩသွားကြလေသည်။
လူမွဲတစ်ယောက်က သူတို့ဆိုင်ကို ရိုက်ခွဲသွားရင်၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လျော်ကြေး တောင်းနိုင်မှာလဲ။
အဲ့ဒီ လူမွဲတွေကို ဖမ်းပြီး ၁၀ နှစ်၊ ၈ နှစ်လောက် ထောင်ချလိုက်ရင်တောင်၊ ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။
သူမတို့ မိသားစု အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အတွက် မှီခိုနေရတဲ့ ခေါက်ဆွဲဆိုင်က ပျက်စီးသွားပြီလေ။
ဒါ့အပြင် ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေက အများကြီး၊ သူတို့ကို တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထောင်ချနိုင်ပါ့မလား။
သူတို့ရှေ့မှာ ပြုံးနေတဲ့ ဟွမ်ဝမ်ဘင် ကို ကြည့်ပြီး၊ လင်း မိသားစုဝင် သုံးဦး ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး၊ ဒီလောက် ကောက်ကျစ်တာ
“ဘာလို့လဲ......”
ရုတ်တရက် ချင်းလန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ အိမ်ကနေ ကန်ထုတ်ခံရတော့မယ့် လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်ကို ကြည့်သလို နောင်တရတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဟွမ်ဝမ်ဘင် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ကလေးမိုက်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဆိုးသွမ်းရတာလဲ မင်းအဖေသာ ဒီကိစ္စ သိသွားရင်၊ မင်း အရေခွံကို ဆွဲခွာပစ်လိမ့်မယ်”