အခန်း (၁၁၅) ရွေးချယ်ခံ အချုပ်ထဲ ရောက်သွားပြီ
“နာမည်”
သီးသန့် ရုံးခန်းထဲမှာ၊ ချန်ဇီချီ က ချန်ဖျင်အန်း ကို တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ အမူအရာက နောက်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းမင်ချန် ကိုတောင် လန့်သွားပြီး မတ်မတ် ထိုင်လိုက်မိစေသည်။
ချန်ဖျင်အန်း ဂရုမစိုက်သလို ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် တွေ့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား ခင်ဗျား ငါ့ကို ဒီလောက် မြန်မြန် မေ့သွားပြီလား”
သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်က ချန်ဇီချီ ကို ရဲရဲတင်းတင်း အကဲခတ်လိုက်လေသည်။
ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် အဖမ်းခံရတုန်းက ဒီရဲမေကို သူ သတိထားမိခဲ့လေသည်။ သူမက လှပရုံသာမက အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း ရှိတယ်လေ။
ချူမုန်ယောင် နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင်၊ သူမက ဘာမှ မလျော့နည်းပေ။
ထပ်တွေ့တဲ့အခါ သူတို့က တွေ့ဆုံဖို့ ရေစက်ပါလာတာပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တွေးမိပြီး၊ သူ မပိုးပန်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ရွေးချယ်ခံ”
ဆိုတာက ကံတရား ကြီးမားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရုံပင်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စရိုက်က သာမန် ယောကျ်ားတွေထက် အလှပဂေးတွေကို ပိုမက်မောတတ်ကြလေသည်။
အထူးသဖြင့် ချန်ဖျင်အန်း က မူရင်း ဝတ္ထုထဲမှာ ဒီလို ပိုဖြစ်လေသည်။
ချန်ဇီချီ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။
“ရှင် ကိုယ့်အပြုအမူ ကိုယ်ဆင်ခြင်ရင် ကောင်းမယ်”
သူမ မပျော်တော့ပေ လုံးဝ မပျော်ပေ။
ချင်းလန် အနိုင်ကျင့်တာ ခံရတာ လုံလောက်နေပြီ၊ အခု ဒီလို တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်ကတောင် သူမကို အလေးမထားတာက တော်တော် မာနကြီးလွန်းရာ ရောက်နေပြီ။
“အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီ လူမိုက်တွေ အားလုံး ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရသွားပြီး ဆေးရုံ ပို့လိုက်ရပြီ။ တချို့ဆို အရိုးတွေတောင် ကျိုးကုန်ပြီ။ ဒီအတွက် ရှင်ပြစ်ဒဏ်ခံရလိမ့်မယ်”
သူတို့ကို ဒီမှာ အနည်းဆုံး တစ်ညလောက် ထိန်းသိမ်းထားရမယ်။
ဒေါသထွက်နေတဲ့ ချန်ဇီချီ က မှတ်တမ်းတင်တဲ့ ဘုတ်ပြား ကို စားပွဲပေါ် ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။
ချန်ဖျင်အန်း က ဂရုမစိုက်သလို မှတ်တမ်းတင်တဲ့ ဘုတ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးက သူမရဲ့ ပြည့်ဖြိုးတဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ထိဖို့ ကြိုးစားနေပုံ ရလေသည်။
“ထိုင်စမ်း”
ကျယ်လောင်တဲ့ ရိုက်သံနဲ့အတူ၊ ချန်ဇီချီ က ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ဒီတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလေးက သူမကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။
ဒါ့အပြင် သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက အလွန် ကျွမ်းကျင်နေလေသည်။
သူမသတိထားမိ လိုက်လို့သာ မဟုတ်ရင် ဒီကောင် အောင်မြင်သွားလောက်ပြီ။
“အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်မလား”
ချန်ဖျင်အန်း ပြုံးလိုက်ရာ၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကောက်ကျစ်တဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာလေသည်။
“ခင်ဗျားက ငါ ဒီနေ့ နေခဲ့ရမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အဲ့လို မထင်ဘူး။”
“တကယ်လို့ ငါ အချုပ်ခံရရင်၊ ခင်ဗျား ငါ့ကို ကြိုက်သလို နှိပ်စက်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ လွတ်သွားရင်၊ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုကို ခင်ဗျား သဘောတူပေးဖို့ပဲ လိုတယ်။”
ရိုးနေကျ လှည့်ကွက်တွေပဲ။
သူက ဒါကို ချန်ဇီချီ နဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး အဖြစ် အသုံးချချင်ရုံ သက်သက်ပင်။
တကယ်လို့ ချင်းလန် ကိစ္စသာ မရှိခဲ့ရင်၊ ချန်ဇီချီ ဒေါသကြောင့် သဘောတူလိုက်မိမှာ ဖြစ်လေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ အရှုံးတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရပြီး ချင်းလန် ရဲ့ လှည့်စားခြင်း ခံခဲ့ရဖူးလို့၊ သူမ သတိထားလိုက်မိလေသည်။
“ရှင့်အဆင့်အတန်းကို သတိရပါ၊ ရှင်က သံသယ တရားခံ တစ်ယောက်ပဲ”
“လောင်းဖို့ ကြောက်သွားပြီလား”
ချန်ဖျင်အန်း က အရာအားလုံး သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေသလို တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရုံးခန်းတံခါး ပွင့်သွားလေသည်။
ရဲစခန်းဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးရောက်လာပြီး မျက်နှာ မည်းမှောင်နေကာ သူက ပြောလိုက်လေသည်။
“ချန်ဇီချီ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ဘာလို့ လူတွေကို ဥပဒေမဲ့ ဖမ်းဆီးနေတာလဲ”
ချန်ဇီချီ က စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးကိုတောင် မကြောက်ပေ။ သူမ ချက်ချင်း အာခံပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ဥပဒေမဲ့ ဖမ်းဆီးနေလို့လဲ ဒီလူက လူ ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်လောက်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့တယ်လို့ တိုင်ကြားစာ ရောက်လာတာကို ကျွန်မက မျက်ကွယ်ပြုထားရမှာလား”
ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး မျက်နှာထား တင်းမာသွားလေသည်။
“ချူ လုပ်ငန်းစု ဥက္ကဋ္ဌ ချူ က အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်ပြီး အသေးစိတ် ပြောပြတယ်။ မစ္စတာ ချန်ဖျင်အန်း က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရုံ သက်သက်ပဲ တမင်တကာ ထိခိုက်စေမှု မမြောက်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဥက္ကဋ္ဌ ချူ က ဆေးကုသစရိတ်တွေ ပေးဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်တဲ့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။”
လွှတ်ပေးရမယ်...
သူတို့ကို ထပ်ပြီး လွှတ်ပေးရတော့မှာလား။
ချန်ဇီချီ က လုံးဝ သက်တောင့်သက်သာ ပုံစံပေါက်နေတဲ့ ချန်ဖျင်အန်း ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး အရင်က ကြုံဖူးသလို သူမ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူမ ချင်းလန် ကို မနိုင်ခဲ့တာက သက်သေအထောက်အထား မရှိလို့လေ။
ဒါပေမဲ့ အခု ချန်ဖျင်အန်း လူတွေကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ကြောင်း သက်သေ ခိုင်လုံနေပါလျက်နဲ့၊ သူမ သူ့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလား။
ချန်ဇီချီ ဒေါသပေါက်ကွဲခါနီးမှာပဲ၊ ထွက်ဆိုချက် ပေးဖို့ ဒုတိယမြောက် ရောက်နေတဲ့ ကျန်းမင်ချန် က နောက်တန်းမှာ ထိုင်ပြီး အကာအရံကို မှီကာ၊ ဖုန်းထုတ်ပြီး မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် ရေးလိုက်လေသည်။
“ဘုရားရေ၊ သခင်လေး ချင်း၊ ဒီ ချန်ဖျင်အန်း က အရမ်း စွမ်းတာပဲ သူ့နောက်မှာ ချူ လုပ်ငန်းစုရဲ့ CEO တောင် ရှိနေတယ်။ သူ လူကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပေမယ့် ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ”
မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့ပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်စာ ရောက်လာလေသည်။
စာလုံး နှစ်လုံးတည်းပင်
“စောင့်နေ”
ကျန်းမင်ချန် ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်လေသည်။ သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချန်ဖျင်အန်း က ချန်ဇီချီ ကို ကစားချင်စိတ် ပါတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်စဖွယ် ပြောလိုက်လေသည်။
“ကြည့်ရတာ ခင်ဗျား လောင်းကြေး ရှုံးသွားပုံရတယ်။”
ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ရှေ့မှာတောင် သူက ဂရုမစိုက်သလို ပြုမူနေလေသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရဲစခန်း မရောက်ခင်ကတည်းက သူ ဥက္ကဋ္ဌ ချူ ကို ဖုန်းဆက်ပြီးသားလေ။ ဥက္ကဋ္ဌ ချူ ရဲ့ အာဏာနဲ့ ဆိုရင်၊ သူ့ကို ဒီကနေ လွတ်အောင် လုပ်ပေးဖို့က လွယ်ကူပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခုပါ။
ဒါ့အပြင် သူ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။
အခု ငါသူ့ကို လွှတ်ပေးရတော့မှာလား။
ထပ်ပြီး မဖမ်းနိုင်ဘူးလား။
ချင်းလန် အကြောင်း ပြန်စဉ်းစားမိပြီး၊ အထူးသဖြင့် ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ ဂရုမစိုက်တဲ့၊ တာဝန်မဲ့တဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ သူမ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ဒေါသထွက်လာလေသည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ရုံးခန်း အပြင်ဘက်မှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာပြီး၊ အရပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ရုံးခန်းထဲ ဝင်လာလေသည်။
“ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေကြတာလဲ မင်းတို့ စခန်းခွဲက အမှုတွေကို ပုံမှန် ဒီလို ကိုင်တွယ်တာလား”
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြီးမားတဲ့ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။
ခေါင်းမာတဲ့ ချန်ဇီချီ က ကယ်တင်ရှင် တစ်ယောက် တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။
ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး တော်တော်လေး ကြောက်လန့်သွားလေသည်။ ထျန်ဟိုင်မြို့ မြို့ပြ အထွေထွေ ဦးစီးဌာနရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး က ဒီအချိန်ကြီး လျှို့ဝှက် စစ်ဆေးရေး လာလုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။
ဒါက နှစ်အနည်းငယ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ကိစ္စလေ။
သတင်းအစအနတောင် မကြားမိခဲ့ဘူး။
“ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန့်... တကယ်တော့ မစ္စတာ ချန် က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရုံပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ လုပ်တာ နည်းနည်း လွဲသွားတာ...”
ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကြောက်ရွံ့စွာ တုန်ယင်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်း လုပ်ရမှာပဲ။ ရက်အနည်းငယ် ချုပ်ထားသင့်တဲ့သူကို ရက်အနည်းငယ် ချုပ်ထားရမယ်၊ လျော်ကြေး ပေးသင့်တဲ့သူကို လျော်ကြေး ပေးခိုင်းရမယ်”
ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ချန်ဇီချီ ကို လက်မထောင်ပြဖို့ မမေ့ခဲ့ပေ။
“မိန်းကလေး၊ မင်း လုပ်တာ ကောင်းတယ်။ မင်းက ရာထူးနေရာ ယူပြီး တစ်နေ့လုံး ကြောက်ရွံ့နေမယ့်အစား၊ မျှတပြီး အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ကင်းရှင်းတယ်။”
ပြောပြီးနောက် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူတို့ အလျင်အမြန် လာခဲ့ကြသလို၊ အလျင်အမြန်ပဲ ပြန်ထွက်သွားကြလေသည်။
ချန်ဖျင်အန်း နည်းနည်း ရယ်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
လျှို့ဝှက် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း.....
အရပ်ဝတ် စစ်ဆေးခြင်း.....
သေစမ်း၊ သူ ဒီအဝေးကြီး ရောက်လာတာ ငါ့တစ်ယောက်တည်း အတွက်လား။
ဘယ်ကောင်က နောက်ကွယ်ကနေ ဒီလို လှည့်ကွက် သုံးလိုက်တာလဲ။
အဲ့ဒီကောင် လီမင်ဟွေး ဖြစ်မလား။
ချန်ဖျင်အန်း ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်အခြေအနေ လုံးဝ မကောင်းတော့ပေ။
နောက်တန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းမင်ချန် က သူ့ဖုန်းကို ထပ်ထုတ်ပြီး မက်ဆေ့ခ်ျ တစ်စောင် အမြန် ရိုက်လိုက်လေသည်။
“သခင်လေး ချင်း၊ အဲ့ဒီကောင် ချန်ဖျင်အန်း တော်တော် ကံဆိုးတာပဲ”
“ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ကတိပေးပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အထက်က အရပ်ဝတ် အရာရှိတွေ စစ်ဆေးရေး ဝင်လာလို့၊ အချုပ်ခံရတာ တစ်ညတည်း ကနေ ရက်အနည်းငယ် ဖြစ်သွားပြီ။”
…
တခြား တစ်ဖက်မှာ၊ ထျန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် က ဆရာ၊ ဆရာမ အိမ်ရာတွင်....
“ရှူး......”
မွေ့ရာပေါ် လဲလျောင်းနေတဲ့ လင်းရှီးအာ သူမရဲ့ ခါးအောက်ကို လက်တစ်ဖက် ရောက်လာတာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူမ အသက်ရှူမှားသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“အစ်ကို ချင်း၊ အစ်ကို့လက် နေရာမှားနေပြီ...”