အခန်း (၁၀၇) ကျိုးဇယ်ချင်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အအေးဓာတ်ကို ဖိနှိပ်ခြင်း

“ဆရာမ ကျိုး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား” 

ချင်းလန် အမြန် လျှောက်လာပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လက်ကို ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းပြကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ရောဂါဟောင်းလေးပါ၊ နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ။”

ဒါက သူမ ငယ်ငယ်ကတည်းက ခံစားလာရတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ဘဲ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်တတ်လေသည်။

 ရောဂါထပြီ ဆိုတာနဲ့ ရေခဲဂူထဲ ကျသွားသလို ခံစားရတတ်သည်။

ထို့ပြင် အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ဒီပြဿနာက ပိုဆိုးလာပုံရပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်း နည်းလာလေသည်။

လင်းရှီးအာ လိုပဲ ကျိုးဇယ်ချင်း လည်း ဒီပြဿနာ အတွက် ဆေးရုံတွေ အများကြီး သွားပြခဲ့ဖူးပေမယ့်၊ ဘယ်သူမှ မကုသနိုင်ခဲ့ပေ။ ဆေးရုံက အဆင့်မြင့် စက်ကိရိယာတွေတောင် ဘာချို့ယွင်းချက်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ချင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲကာ၊ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း က ဘာမှ မသက်မသာ မဖြစ်ဘဲ သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ခွင့်ပေးလိုက်ရာ၊ ဒါက ချင်းလန် ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်လို ထင်ရစေလေသည်။

လင်းရှီးအာ ကကုတင်ပေါ်မှာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ထောက်ထားပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

 “အစ်ကို ချင်း၊ အစ်ကို့ ဆေးပညာ စွမ်းရည်က အရမ်း ကောင်းတာပဲ၊ ဆရာမ ကျိုး ကို ကုပေးနိုင်မလား”

“ဆရာမက ဒီရောဂါ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ၊ ပြီးတော့ ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရဘဲ ထထဖြစ်တတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ စကားပြောနေရင်းတောင် ရုတ်တရက် ရောဂါထလာပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကွေးကောက်သွားတတ်တယ်။ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။”

မူလက လင်းရှီးအာ က ချင်းလန် ကို ဆရာမ ကျိုး ကို ကုသပေးစေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက စကားပြောကြတုန်းက ဆရာမ ကျိုး က ထည့်မပြောခိုင်းခဲ့ဘူးလေ။

အခု ကျိုးဇယ်ချင်း က ချင်းလန် ရှေ့မှာ ရောဂါဖောက်လာပြီ ဆိုတော့၊ သူမ ဖုံးကွယ်ပေးထားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ပေ။

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းနေတဲ့ ချင်းလန် က ကြုတ်ထားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။ 

သူက ရောဂါအခြေအနေ ပြင်းထန်မှုကို တမင်တကာ လျှော့ချပြောလိုက်ပြီး ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ 

“ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဆရာမ ကျိုး ဒီကုတင်ပေါ် အရင် လှဲလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် အပ်စိုက်ကုထုံးနဲ့ အအေးဓာတ်ကို ထုတ်ပေးပါ့မယ်။”

ကျိုးဇယ်ချင်း အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သွားချင်း ရိုက်နေကာ၊ လင်းရှီးအာ ဘေးမှာ လိမ္မာစွာ ဝင်လှဲနေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

ချင်းလန် မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပပြီး ပညာတတ်ဆန်သူ တစ်ဦးနဲ့ ဆော့ကစားတတ်ပြီး တက်ကြွသူ တစ်ဦး ဖြစ်တဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း နဲ့ လင်းရှီးအာ တို့က ဘာအဆီးအတားမှ မရှိဘဲ သူ့ရှေ့မှာ လဲလျောင်းနေကာ သူမတို့​ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က သူ့ရှေ့မှာ ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က အရပ်အမောင်း ဆင်တူပြီး ပုံစံတူ လဲလျောင်းနေကြကာ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အသားအရေက အသက်အရွယ်ကြောင့် ဖြူဝင်းပြီး ချောမွတ်နေသေးပေမယ့်၊ သူမရဲ့ ကောက်ကြောင်းတွေက ပိုပြည့်ဖြိုးပြီး လင်းရှီးအာ ထက် ပိုပြီး မိန်းမဆန်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလေသည်။

သို့သော် လင်းရှီးအာ က ငယ်ရွယ်ပေမယ့် လိုအပ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ဘာမှ မလိုတော့ဘဲ ချင်းလန် နှိပ်နယ်ပေးတဲ့အခါ သူမ အသားအရေရဲ့ တင်းရင်းမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်လေသည်။

မက်မွန်သီး တစ်လုံးနဲ့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခူးထားတဲ့ ပန်းသီး  တစ်လုံးလိုပါပင်။

ပထမဆုံး ကြည့်လိုက်ရင် ပိုင်ရူယွီ နဲ့ ပိုင်ရှောက်ယွင် တို့ အတူတူ လဲလျောင်းနေတာထက် လုံးဝ မလျော့နည်းပေ။

ဟူး......

ချင်းလန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်လေသည်။

သူ ငွေအပ်တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ဖြည်းညှင်းစွာထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

သူ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အဖြူရောင် တီရှပ် ချွတ်ခိုင်းလိုက်လို့ ရပေသည်။  ဘာမှ မလုပ်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကောင်း ကြည့်ခွင့် ရမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဒီအကြံကို ပယ်ဖျက်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ကျန်သေးတယ်လေ။ 

သူ အခု ဖြောင့်မတ်ပြီး လျစ်လျူရှုနိုင်လေလေ ချန်ဖျင်အန်း နဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ ချန်ဖျင်အန်း ရဲ့ တာဝန်မဲ့မှုနဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စရိုက်ကို ပိုပေါ်လွင်စေမှာ ဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်ခံကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့နဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ သတိထားမှုကို အောင်မြင်စွာ ဖယ်ရှားပြီး သူမရဲ့ နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟလာစေဖို့၊ သူ အခွင့်ကောင်းယူချင်တဲ့ စိတ်ကူးကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားရပေမည်။

ဆယ်မိနစ်....

မိနစ် နှစ်ဆယ်...

မိနစ် သုံးဆယ်....

…

တစ်နာရီခွဲ ကြာပြီးနောက်.....

ချင်းလန် ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ချွေးသီးလေးတွေ ထွက်နေပြီး မျက်နှာက နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေလေသည်။

ဒါက လုံးဝ ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပေ။

ကျိုးဇယ်ချင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အအေးဓာတ် ကို ဖိနှိပ်ဖို့ တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှု တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ရတာပင်။

ကျိုးဇယ်ချင်း က ရောဂါ တစ်ခုခု ခံစားနေရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက အအေးဓာတ် လွန်ကဲနေတာနဲ့ သက်ဆိုင်နေလေသည်။

မူရင်း ဝတ္ထုထဲမှာရွေးချယ်ခံ ချန်ဖျင်အန်း တောင်မှ အစောပိုင်း အဆင့်မှာ ဒီပြင်းထန်တဲ့ အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ်သာ သက်သာစေနိုင်ခဲ့လေသည်။

 အလယ်အလတ် အဆင့်မှာတောင် သူက ယာယီ ဖိနှိပ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် မကုသနိုင်ခဲ့ပေ။

 ကျိုးဇယ်ချင်း ကိုယ်တိုင်က လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် မကုသစေချင်တာလို့လည်း ပြောလို့ ရသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ ဆေးပညာ စွမ်းရည်က လက်ရှိမှာ ချန်ဖျင်အန်း ထက် သာလွန်နေပြီး၊ အအေးဓာတ် ပေါက်ကွဲထွက်တာကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လေသည်။

ဖြူဖျော့ပြီး ချွေးတွေ ရွှဲနေတဲ့ ချင်းလန် နဲ့ ယှဉ်ရင်၊ ကျိုးဇယ်ချင်း ကတော့ အိပ်ငိုက်လုနီးပါး လဲလျောင်းနေလေသည်။

အရင်တုန်းက ရောဂါထတိုင်း သူမ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေတတ်ပြီး၊ ပြင်းထန်တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ မူးမေ့လဲသွားတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် အားနှစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေသလို ခံစားရပြီး၊ တစ်ခုက အေးစက်နေကာ နောက်တစ်ခုက နွေးထွေးနေလေသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ နွေးထွေးမှုက လွှမ်းမိုးသွားပြီး၊ သူမကို မတူညီတဲ့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုနဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ပေးစွမ်းလေသည်။ သူမ မသိစိတ်က မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းသွားပြီး မတော်တဆ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

“ဆရာမ ကျိုး၊ ဆရာမ... သက်သာရဲ့လား”

လင်းရှီးအာ က ဘေးကနေ ကြည့်နေခဲ့ကာ ကျိုးဇယ်ချင်း မျက်နှာပေါ်က နာကျင်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ အမူအရာနဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ တွေ့တော့၊ သူမ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကျိုးဇယ်ချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာပြီး ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

 သူမ လင်းရှီးအာ ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

 “ရှီးအာ၊ ငါတို့ လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြတာပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ချင်းလန် ကို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်သွားပြီ၊ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲ တကယ် မသိတော့ဘူး”

လင်းရှီးအာ နဲ့ ဆရာမ ကျိုး တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကြွေး တင်နေမှန်း သူမ ရင်ထဲမှာ သိနေလေသည်။

အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူ ချင်းလန် ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ချင်းလန် ကုတင်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး အပြုံးတစ်ခု အတင်း လုပ်ယူလိုက်လေသည်။ 

“ဆရာမ ကျိုး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ဆရာမနဲ့ ရှီးအာ ရဲ့ ရောဂါတွေကို ကုသပေးရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။”

“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် ဘယ်ရောဂါမှ ပျောက်ကင်းအောင် မကုသပေးရသေးဘူး မဟုတ်လား ယာယီ သက်သာအောင် လုပ်ပေးပြီး ပြန်လည် ထူထောင်ရေး မလုပ်ခင် အပ်စိုက်ကုထုံးနဲ့ နှိပ်နယ်ပေးရုံ သက်သက်ပါ။”

ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အအေးဓာတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ချင်းလန် ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ သူမ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါ ရှာချင်ပေမယ့်၊ ဒါက သူမအိမ် မဟုတ်သလို သူမ ရင်းနှီးတဲ့ နေရာလည်း မဟုတ်ပေ။ 

ဒါကြောင့် သူမ လက်မြှောက်ပြီး အင်္ကျီလက်စနဲ့ ချင်းလန် နဖူးပေါ်က ချွေးသီးလေးတွေကို သုတ်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

“ရှင် တော်တော် ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခုနက ရှင် အပ်စိုက်ပေးတာ အရမ်း ကောင်းလို့ပါ။”

ကျိုးဇယ်ချင်း က အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ရှင့် ခံစားချက်ကိုတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ရှင် တော်တော် ပင်ပန်းနေမှာပဲ။”

“မပင်ပန်းပါဘူး၊ ဆရာမ ကျိုး အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ။” 

ချင်းလန် က ပင်ပန်းနေပေမယ့် အတင်း ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်လောက် ပုပြီး သူ့အနားကပ်ရပ်နေတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို မျက်လုံးထောင့်ကနေ ခိုးကြည့်လိုက်လေသည်။

ကောင်းပြီ ကာကွယ်မှုတွေက အရမ်း ကောင်းတယ်၊ ကြယ်သီးတွေ အားလုံး အပေါ်ထိ တပ်ထားတယ်!

ငါ ဘာမှ မမြင်လိုက်ရဘူး။

ကျိုးဇယ်ချင်း ကိုယ်ပေါ်က ပျံ့လွင့်လာတဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့လေး တစ်ခုသာ နှာခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ချင်းလန်က ထိုရနံ့ကို ရှုရှိုက်လိုက်တော့ လန်းဆန်းသွားလေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း က အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းပြီး ချင်းလန် ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု အသေးစားလေး တချို့ကို မြင်လိုက်ရပေမယ့်၊ ဘာမှ ရွံရှာစိတ် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ချင်းလန် က သာမန် ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်ပဲလို့ တွေးလိုက်မိလေသည်။

သူမ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ အရင်က အပ်စိုက်ကုထုံး လုပ်ဖူးတယ် တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်အိုကြီးတွေက အပ်စိုက်ရ လွယ်ကူအောင် အဝတ်အစား လျှော့ဝတ်ဖို့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အေးအေးဆေးဆေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိမယ့် အဝတ်အစား ဝတ်ဖို့ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ ရှီးအာ ရော ကျွန်မရောကို ဒီကိစ္စကို ထည့်မပြောဘူးနော်”

ချင်းလန် ပြုံးပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်လေသည်။

 “တချို့ တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်အိုကြီးတွေက ကျွမ်းကျင်မှု မပြည့်ဝတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တကယ်တော့ သူတို့က အဝတ်အစားတွေ ဖုံးနေရင် သွေးကြောအာရုံကြော နေရာတွေကို တိတိကျကျ မရှာဖွေနိုင်ကြဘူး။”

“ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ဆရာ ပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ တိုင်းရင်းဆေး လောကမှာ ကင်ဆာ အကျိတ်လို လူဆိုးတွေ ရှိနေသေးတယ်တဲ့”

“အဲ့ဒီ့ကောင်တွေက စွမ်းရည်တချို့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့ စရိုက်က အလွန် ဆိုးရွားပြီး ရောဂါကုသပေးမယ် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ တခြားသူတွေကို မကြာခဏ အခွင့်ကောင်းယူတတ်ကြတယ်။”

“တချို့က ခင်ဗျားမှာ အအေးဓာတ် လွန်ကဲတဲ့ ယင် ခန္ဓာကိုယ် ရှိတယ်၊ ဆေးဝါးနဲ့ ကုသလို့ မရနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ စစ်မှန်တဲ့ ယန် ခန္ဓာကိုယ် ရှိတယ်။ တကယ်လို့ နှစ်ခု ပေါင်းစပ်နိုင်ရင် ခင်ဗျား ရောဂါ ပျောက်ကင်းနိုင်တယ် လို့တောင် ပြောတတ်ကြသေးတယ်တဲ့”