အခန်း (၁၀၆) ကျိုးဇယ်ချင်း ၏ အအေးမိရောဂါ ဖောက်လာခြင်း

လင်းရှီးအာ ၏ နေအိမ်တွင် ကျိုးဇယ်ချင်း သည် ချင်းလန် အတွက်ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးလေသည်။

သူမ ပြောသမျှ အရာအားလုံးက အမှန်တွေချည်းပင်။

သူမက ချင်းလန် ကို ခေါက်ဆွဲ ချက်ကျွေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာဆိုတော့ သေချာပေါက် လုပ်ကျွေးရမှာပေါ့။

စားသောက်ပြီးသွားကြပြီ ဆိုတော့ ဆေးကုသတာ စတင် လုပ်ဆောင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

ထို့နောက် လင်းရှီးအာ ကို တစ်ကိုယ်လုံး အပ်စိုက်ကုထုံး လုပ်ပေးပြီး နှိပ်နယ်ပေးဖို့ တစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

ပြီးတဲ့နောက် လင်းရှီးအာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေလေသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ပန်းပွင့်ရိုက် အင်္ကျီက သူမရဲ့ အသားအရေနဲ့ ကပ်နေပြီး ချောမွတ်နွေးထွေးနေကာ သူမရဲ့ လှပတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။

သူမ ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေရာမှ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“အစ်ကို ချင်း၊ အစ်ကိုက တကယ် အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ။ ဒီလောက် ထူတဲ့ အပ်ကြီးနဲ့ လူကို ထိုးစိုက်တာကို အစတုန်းက ကျွန်မ အရမ်း ကြောက်ခဲ့ပေမယ့်၊ အစ်ကို ပြောသလိုပဲ အစမှာ နည်းနည်း နာပြီး မသက်မသာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ နောက်ပိုင်းကျတော့ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရော။”

ဒါ့အပြင် ဒီကုသမှု နှစ်ကြိမ် ခံယူပြီးနောက် သူမ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းမလျှောက်နိုင်သေးပေမယ့် လင်းရှီးအာ သူမ ခြေထောက်တွေ ရှိနေတာကို ခံစားမိသလို ဖြစ်လာလေသည်။

 သူမ ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲညှစ်လိုက်တော့ နာကျင်မှုကိုတောင် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရတယ်။

သေချာတာပေါ့၊ ခုနက ချင်းလန် အပ်စိုက်ကုထုံး လုပ်ပေးတုန်းက သူမ ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှု အနည်းငယ်က အစစ်အမှန်ပါပဲ။

သူမ ခြေထောက်တွေမှာ ခံစားမှု တချို့ တကယ် ပြန်ရလာပြီ။

ချင်းလန် က အပ်စိုက်ကုထုံး မလုပ်ပေးဘဲ ဒီအတိုင်း နေရင်တောင် သူမ ခံစားမှု တချို့ ရနေလေပြီ။

ဒါက ဒုတိယ အကြိမ် ကုသမှုပဲ ရှိသေးတာနော်။

ဒီလိုသာ ရေရှည် ဆက်လုပ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်လာရင်၊ သူ တကယ် သာမန် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး လင်းရှီးအာက ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ဖို့ အိပ်မက် မက်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ထပ်ခါထပ်ခါ စိတ်ပျက်စရာတွေက သူမကို  မျှော်လင့်ချက်တွေ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီး၊ အဆုံးမဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာပင်။

ချင်းလန် ပေါ်လာတာက မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ လင်းရှီးအာက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲ နစ်မြုပ်နေချိန်မှာ တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည် တစ်ခု တံခါးကြားကနေ သူမမျက်နှာပေါ် ဖြာကျလာသလိုပါပဲ။

ဒါက သူမကို မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းစေခဲ့တာပင်။

“အစ်ကို ချင်း၊ အစ်ကို့ကို နှစ်ကြိမ်တောင် ဒုက္ခပေးမိပြီ၊ ကျွန်မ အိမ်ကို ကိုယ်တိုင် လာခဲ့ရတာ...”

လင်းရှီးအာ သူမ ခြေထောက်တွေ ပြန်ကောင်းလာဖို့ အသည်းအသန် လိုလားမိလေသည်။

ဒါပေမယ့် သူက ချင်းလန် ရဲ့ အခက်အခဲကိုလည်း နားလည်သည်။ သူမက ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြဿနာ ရှိနေပြီး၊ သူမမိဘတွေက သူမကို ကျောင်းပို့ဖို့တောင် အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ၊ ကုသဖို့ ပြန်ခေါ်လာဖို့ ဆိုတာ ဝေးရော။ 

တစ်ခါ နှစ်ခါ ဆိုရင် ကိစ္စမရှိပေမယ့်၊ မကြာခဏ ဖြစ်လာရင် သူတို့ မိသားစု ခေါက်ဆွဲဆိုင်ကိုတောင် ဂရုစိုက်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။

သူမအတွက်နဲ့ လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။

ပြီးတော့ ဆေးကုသစရိတ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ အခုထိ ချင်းလန် က ဒါကို ထည့်မပြောသေးဘူး။

လင်းရှီးအာ ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စိတ်က အစစ်အမှန် ဖြစ်သလို၊ သူမရဲ့ အားနာစိတ်ကလည်း ငြင်းမရနိုင်ပေ။

ချင်းလန် ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းရှီးအာ ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

 “ညီမလေးက ကိုယ့်ကို အစ်ကို ချင်း လို့တောင် ခေါ်နေမှတော့၊ ညီမလေးကူညီပေးတာ ဘာများအားနာစရာ ရှိလို့လဲ မနက်ဖြန် ကိုယ် ထပ်လာခဲ့မယ်။”

“ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်ပြီလေ...”

လင်းရှီးအာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားလေသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကုန်သွားပြီ၊ မနက်ဖြန် သူမ ကျောင်းသွားရတော့မယ်။

ကျိုးဇယ်ချင်း က အဖြူရောင် တီရှပ်၊ ဒူးဖုံးတဲ့ အနက်ရောင်စကတ် နဲ့ အနက်ရောင်ဒေါက်ဖိနပ် အမြင့်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။

သူမ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

 “ရှီးအာ၊ နင့်အတွက် သတင်းကောင်း တစ်ခု ရှိတယ်။”

“ဘာသတင်းကောင်းလဲ”

 လင်းရှီးအာ စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း က သူမကို ရင်တမမ ဖြစ်အောင် မလုပ်တော့ဘဲ၊ ချင်းလန် ကို အပြုံးနုနုနဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

 “ကျွန်မ အရင်က ဒါကို မစဉ်းစားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကမှ နင့် အတန်းပိုင် ဆရာမဆီကနေ ကျောင်းပြောင်းလာတဲ့ ကျောင်းသား ရှိမရှိ စာရင်း တောင်းကြည့်လိုက်တာ။”

“မမျှော်လင့်ဘဲ နင့်အတန်းထဲကို ကျောင်းပြောင်းလာတဲ့ ကျောင်းသား နှစ်ယောက် တကယ် ရောက်လာတယ်၊ အဲ့ဒီအထဲက တစ်ယောက်က ချင်းလန် ဖြစ်နေတယ်။”

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ”

ချင်းလန် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ဒါက ကျွင်းဇီ ကို အဆက်အသွယ်တွေ သုံးပြီး သူ့ကို တခြား အတန်း ပြောင်းပေးဖို့ တမင်တကာ စီစဉ်ခိုင်းထားတာ ထင်ရှားနေပေမယ့်၊ ဒီအချိန်မှာတော့ ငါးဖမ်းဂိမ်းမှာ ငါးမန်းဖြူကြီး မိသွားတဲ့ အသံမျိုးနဲ့ အံ့ဩသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရလေသည်။

 “နောက်နေတာလား ဒါ... ဒါ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား”

ကျိုးဇယ်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ 

“ကျွန်မမှာ ရှင့်ကို လိမ်စရာ အကြောင်း ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မက ရှင့်ကို ကျွန်မ သင်တဲ့ အတန်းထဲ တမင်တကာ ပြောင်းလိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”

“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် လုံးဝ အဲ့လို မဆိုလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် ခံစားရတာက...” 

ချင်းလန် က လင်းရှီးအာ ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်လေသည်။ 

“ဒါသာ အမှန် ဆိုရင်၊ ရှီးအာ နဲ့ ကျွန်တော်က ရေစက် အရမ်း ပါလွန်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ ဒါဆို သူ့ကို အပ်စိုက်ကုထုံး လုပ်ပေးဖို့နဲ့ နှိပ်နယ်ပေးဖို့ ပိုလွယ်ကူသွားတာပေါ့။”

လင်းရှီးအာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး နည်းနည်း ရှက်သွားကာ ပြန်မဖြေရဲတော့ပေ။

အစ်ကို ချင်း ရဲ့ အပြုံးက မှော်ဆန်တယ်လို့ သူမ အမြဲ ခံစားရသည်။ မြင်ရလေလေ သူ့အပြုံးက သူမ စိတ်ထဲ စွဲထင်ကျန်ရစ်ပြီး အမြဲ သတိရနေမိလေသည်။

သူမ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားသလို ကျိုးဇယ်ချင်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း က စိတ်ကောက်နေပုံရပြီး တမင်တကာ နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။ 

“ရှင်တို့နှစ်ယောက် ကျောင်းမှာ အတူနေဖို့ အချိန်နဲ့ နေရာ ရမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား”

ဒါပေမဲ့ သူမ စကားတွေက တည်ငြိမ်ပြီး၊ သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးနုနုလေး ရှိနေလေသည်။

 “ကျွန်မရဲ့ ဝန်ထမ်း အိပ်ဆောင်ကို ရှင်တို့နှစ်ယောက် အတွက် ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ ရှင်တို့ အနည်းဆုံးတော့ နည်းနည်းလောက် ထည့်စဉ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်လား”

“ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်၊ ဆရာမ ကျိုး နောက်ပိုင်း ဆရာမ အကူအညီတွေ အများကြီး လိုပါလိမ့်မယ်။”

 ချင်းလန် က တပည့်တစ်ယောက် ဆရာကို ဂါရဝပြုသလို ကျိုးဇယ်ချင်း ကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဇယ်ချင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ 

“ဒါမှပေါ့။”

လင်းရှီးအာ ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းရင်း ဘယ်ဘက်က ကျိုးဇယ်ချင်း နဲ့ ညာဘက်က ချင်းလန် ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ ဆရာမ ကျိုး အကြောင်း ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်။ သူက သာမန် မိတ်ဆွေတွေလောက်နဲ့ဆို အပေါ်ယံ စကားလောက်ပဲ ပြောကြတာ။ အာဏာရှိတဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေနဲ့ ဆက်ဆံရင်တောင် သူမက သူတို့ကို သိပ်ဂရုမစိုက်တတ်ဘူး။

သူမကို လိုက်ပိုးပန်းတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိတာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ သူမက အမြဲတမ်း မာနကြီးပြီး အေးစက်တဲ့ သူတစ်ယောက်လေ။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ချင်းလန် ရှေ့မှာကျတော့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်လို ပြုမူနေရတာလဲ။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ငါ မသိတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား။

သူမ မသိစိတ်ကနေ ဗြုန်းခနဲ မေးလိုက်မိလေသည်။

 “ဆရာမ ကျိုး၊ အစ်ကို ချင်း၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် တွဲနေကြတာလား”

ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ လန့်သွားလေသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

သူမ ဘာလို့ အဲ့ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တာလဲ။

ဒါက သူမ စဉ်းစားနေတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။ စဉ်းစားဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ဘဲ ပါးစပ်ကနေ အလိုလို ထွက်သွားတာ။

“ကောင်မလေး၊ နင် လျှောက်တွေးနေပြန်ပြီ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ချစ်သူ ရသွားရင် တခြားတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ပြောပြရမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား နင့်ဆရာမက ကတိမတည်တဲ့သူလို့ နင် ထင်နေတာလား”

ကျိုးဇယ်ချင်း ရယ်မောပြီး ဆူပူလိုက်ကာ၊ ရှေ့တိုးလာပြီး လင်းရှီးအာ ရဲ့ နဖူးကို လက်ညှိုးနဲ့ နှစ်ချက်လောက် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ၊ သူမ မျက်မှောင် ရုတ်တရက် ကြုတ်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်တဲ့ အအေးဓာတ် တစ်ခုက နှလုံးသားကနေ တကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ဖိလိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ ယုန်နှစ်ကောင်ကြောင့် လက်ကို အပေါ်ဘက် ရွှေ့လိုက်ရပြီး နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။

“ဆရာမ ကျိုး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ အဲ့ဒီ ရောဂါ ပြန်ထလာတာလား” 

လင်းရှီးအာ ထိတ်လန့်တကြား အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး ပျာယာခတ်သွားလေသည်။

ချင်းလန် ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး ကျိုးဇယ်ချင်း ရဲ့ အအေးမိ ရောဂါပြန်ဖောက်လာပြီ ဆိုတာ စိတ်ထဲကနေ သိလိုက်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ 

“တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ နတ်သမားတော်”

 ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ၊ မင်းမှာ ရောဂါ တစ်ခုခု မရှိရင်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ လူကြီးတွေမှာ ရောဂါ တစ်ခုခု မရှိရင်၊ မင်းက ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးလေ။

“နတ်သမားတော်” 

ဇာတ်လမ်းပုံစံပေါ့ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး မဖျားဘူး သူ့မိသားစုဝင်တွေလည်း မဖျားဘူး ဆိုရင် ရွေးချယ်ခံ က ဘယ်လိုလုပ် စွမ်းရည်ပြခွင့် ရမှာလဲ။