အခန်း (၁၀၅) ချန်ဇီချီ ကြောင်အသွားခြင်း
ခြေထောက် ရေခြောက်အောင် သုတ်ပေးပြီးနောက် ချန်ဇီချီ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဘေးဖယ်လိုက်လေသည်။
သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလေသည်။
“ရှင် ကျေနပ်ပြီလား သတင်းအချက်အလက် ပြောပြလို့ ရပြီလား”
ချင်းလန် ဆိုဖာပေါ် လဲလျောင်းနေရာမှ ခြေဆေးဇလုံဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
ချန်ဇီချီ ခြေဆေးရေကို ယူသွားပြီး သူ့ခြေဖမိုးကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးမှ ချင်းလန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားစပြောလေသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က၊ မင်း အဒေါ်နဲ့အတူ နေခဲ့တဲ့ ကျေးလက်ဒေသမှာ ဆင်းရဲတဲ့ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီရွာမှာ ရေတွင်းတောင် မရှိဘူး။ မင်းအဒေါ် မိသားစု မတော်တဆမှု ဖြစ်ပြီးနောက်၊ စေတနာရှင် တစ်ယောက်က ရေတွင်း အများအပြား လှူဒါန်းခဲ့ပေမယ့်၊ အခုတော့ အဲ့ဒီ ရေတွင်းတွေက စွန့်ပစ်ခံထားရပြီ။”
မင်း ရှာနေတဲ့ အလောင်းက အဲ့ဒီ ရေတွင်းတွေထဲက တစ်တွင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရှိတယ်။
ချန်ဇီချီ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဘာလို့ အဲ့ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ”
ချင်းလန် ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။
“ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ”
ချန်ဇီချီ ရဲ့ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် ချင်းလန် အပေါ်ထပ် တက်သွားကာ၊ ချန်ဇီချီ ရှေ့မှာတင် အပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲခံထားရတဲ့ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ကို အောက်ချပေးလိုက်လေသည်။
သူ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
“ဒီနားတဝိုက် လာမရှုပ်ကြနဲ့တော့။ ငါ မင်းတို့နဲ့ ကစားနေဖို့ အဲ့ဒီလောက် အချိန်မရှိဘူး”
ညီအစ်မ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သလို ချန်ဇီချီ လည်း အလားတူပင် ဒါပေမဲ့ သူမ မသိစိတ်က တံတွေး မျိုချလိုက်မိပြီး အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူတို့ ဒီလောက် အဝေးကြီး ရောက်လာခဲ့ပေမယ့်၊ ဒီနတ်ဆိုးကြီးကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်တဲ့အပြင် သူ့ခြေထောက် ဆေးပေးပြီး သေချာ ပြုစုပေးခဲ့ရတယ်။ တကယ် သနားစရာ အခြေအနေပဲ။
ဗီလာ ဝင်ပေါက်မှာ သွေးနီရောင် မန်ဒါလာ က ချန်ဇီချီ ကို ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အစားထိုး အနေနဲ့ အရိပ်မည်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ညအမှောင်ထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ချန်ဇီချီ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ကားပေါ် တက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းထွက်သွားလေသည်။
ချင်းလန် လဲလျောင်းပြီး အကြောဆန့်ကာ အိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ “ဒင်-ဒေါင်” ဆိုတဲ့ အသံ ကြားလိုက်ရလေသည်။ ဖုန်းကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးဇယ်ချင်း ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ ဖြစ်နေလေသည်။
“ချင်းလန်၊ မနက်ဖြန် ရှီးအာ ကို ထပ်ပြီး နှိပ်နယ်ပေးဖို့ အားမလားဟင် ရှီးအာ နဲ့ သူ့အမေဆီမှာ ရှင့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ လိပ်စာ မရှိဘူး။ တစ်ရက်လောက် ရှင့်ဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့၊ နောက်ပိုင်း ရှင့်ကို ဆက်သွယ်လို့ မရတော့မှာ သူတို့ စိုးရိမ်နေကြတယ်။”
ချင်းလန် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ပြီး
“ဒါက...”
“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် သွားခဲ့တဲ့ အစားအသောက်တန်းက ပထမဆုံးအကြိမ် သွားဖူးတာမို့ လမ်းမသိဘူး၊ ပြီးတော့...”
ကျိုးဇယ်ချင်းက
“ကျွန်မ တည်နေရာ ပို့ပေးမယ်လေ။”
“ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ မနက်ဖြန် ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ”
“တကယ်လို့ ရှင် မအားရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ကူညီပေးခဲ့လို့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ”
“ရှီးအာ က ကလေးကောင်းလေးပါ၊ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေက သူမရင်ထဲက ဆူးတစ်ချောင်းလို ဖြစ်နေတယ်။ ရှင် သူမကို ကုပေးနိုင်မယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့တာ။ မနေ့ညက ကျွန်မနဲ့ စကားပြောတုန်းက ရှီးအာ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်း ရှင့်ဆီက သတင်းမကြားရတော့ သူ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြန်တယ်။”
ကျိုးဇယ်ချင်း က မူရင်း ဝတ္ထုထဲမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ ခဏတာ သိကျွမ်းခဲ့ချိန်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သေချာပေါက် စကားများတဲ့သူ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ လင်းရှီးအာ အတွက်နဲ့ သူမ စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ပြီး ချင်းလန် ကိုလမ်းတဝက်မှာ လက်မလျှော့စေချင်တာ ထင်ရှားနေလေသည်။
ဒါက တောင်းဆိုမှု တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းနေပြီး တော်တော်လေး ရိုးသားမှု ရှိလေသည်။
ချင်းလန် တကယ်တမ်း သိပ်အလုပ်မရှုပ်ပေ။
ကျိုးဇယ်ချင်း က မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ဆန္ဒတွေကို ထုတ်ဖော်လာအောင်၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုလာအောင် သူ့ကိုယ်သူ အလုပ်ရှုပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး တမင်တကာ ပြောလိုက်တာပင်။
ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားတာ မြင်တော့ ချင်းလန် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
“ဆရာမ ကျိုး ဒီလို ပြောမှတော့ ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်တော့ပါဘူး။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကို ချိန်ညှိပြီး ထပ်သွားပါ့မယ်။ အစပိုင်းမှာ နေ့တိုင်း အပ်စိုက်ကုထုံး လုပ်တာက ပြန်ကောင်းလာဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများစေတယ်လေ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျိုးဇယ်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“မနက်ဖြန် ကျွန်မ ရှင့်ကို ခေါက်ဆွဲ ဝယ်ကျွေးမယ်နော်”