အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်းရှိ ဝိုင်းဝန်းသော သစ်သားစားပွဲတစ်ခုကို ဝန်းရံလျက် လူလေးဦး ထိုင်နေကြသည်။
ရှောင်ချီရှို့ ၏ ဓားဖျားမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားလျက် ရှိသည်။ ရှောင်ချီရှို့သည် ဓားရိုးကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း အကြီးအကဲစန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်
“ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ရွှီရှောင်ရှို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံတော့မှာလား”
“ဟုတ်တယ်လေ”
အကြီးအကဲစန်းက ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကံကြမ္မာက ဤသို့ ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။ သူ ‘ငရဲလောက မီးတောက်စေ့’ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝါးမြိုပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကတည်းက ဒါက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ခင်ဗျားလည်း သိခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
အကြီးအကဲစန်း ပြောနေသည်မှာ ‘မိုးသက်မုန်တိုင်း ပြိုင်ပွဲ’ ၏ ပဏာမအဆင့်တုန်းက ရွှီရှောင်ရှို့သည် စိန်ခေါ်ကွင်းထဲသို့ ဇွတ်တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ရန် ရှောင်ချီရှို့ထံ အသည်းအသန် တောင်းပန်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်ချီရှို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထိုလူငယ်လေးသည် ‘ မွေးရာပါအဆင့် ဓားဆန္ဒ’ ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့စဉ်တုန်းက၊ သူ့အနေဖြင့်လည်း ရွှီရှောင်ရှို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ထိုလူငယ်၏ ထူးဆန်းဆန်းပြားလှသော အပြုအမူများနှင့် လူကို ဒေါသထွက်စေမည့် စကားပြောပုံများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည့်အခါ…
ရွှီရှောင်ရှို့သည် ကျန်ရှိသော လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအတွက် တကယ့်ကို ကပ်ဘေးတစ်ခုနှင့် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အပြည့်ရှိသည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပြီး ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်မျိုးကို မစွန့်စားနိုင်ခဲ့ချေ။
သို့သော် အကြီးအကဲစန်းက ထိုလူငယ်လေးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့မိချေ!
“ရွှီရှောင်ရှို့က...” သူသည် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ သင့်တော်မည့် စကားလုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ရင်း
“...တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ စရိုက်ရှိတဲ့ကောင်ပဲ။”
“ခင်ဗျား စိုးရိမ်နေတာလား”
အကြီးအကဲစန်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော အိုးကြီးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည့်အခါ သူ့နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။
“ထူးခြားတဲ့ စရိုက်ရှိတာ ကောင်းပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတော့ သူ ဘာပြဿနာမှ ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“သူက ပြဿနာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ချောင်ချန်ကျီ က ဝုန်းခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ချီရှို့၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ရင်း
“မပြောင်းလဲခင် အချိန်မီ လှုပ်ရှားပါလို့ ငါ ခင်ဗျားကို ပြောခဲ့သားပဲ မဟုတ်လား။ ကြည့်စမ်း... တစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားထက် အရင် လက်ဦးသွားပြီ!”
ရှောင်ချီရှို့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်
“ငါ့မှာ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ ငါ့မှာ ‘ဆုချန်ချန်’ နဲ့တင် လက်မလည်အောင် ဖြစ်နေပြီ”
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ရွှီရှောင်ရှို့က ဆိုးလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားက ဘာလို့ သူ့ကို သဘောမကျရတာလဲ”
ချောင်ချန်ကျီသည် ထိုလူငယ်လေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူသိထားသမျှကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပြေးမြင်လာသော အမှတ်တရများမှာ ‘ငန်းအိုင်’ အနားတွင် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဓားသိုင်းကျင့်နေတတ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် သုံးနှစ်တုန်းက၊ သူ ဟင်းချက်ရန်အတွက် ငန်းအိုင်ဆီသို့ ဝတုတ်နေသော ငန်းများကို သွားရောက် ဖမ်းယူသည့်အခါတိုင်း ထိုလူငယ်လေး ဆက်တိုက် ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
ထိုနည်းဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူငယ်လေးကို ချက်ပြုတ်ထားသော ငန်းသားများဖြင့်ပင် ကျွေးမွေးခဲ့ဖူးသည်!
ချောင်ချန်ကျီသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနရှိ လူတိုင်းကို ၎င်း၏ ထက်မြက်ပြီး ရိုးသားလှသော စကားလုံးများဖြင့် ဝေဖန်တတ်သော်လည်း... ရွှီရှောင်ရှို့တစ်ယောက်ကိုမူ ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား ထိုလူငယ်လေး မည်မျှအထိ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည်ကို သူ သိနေ၍ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် အလုပ်ကြိုးစားမှုတို့က အရာထင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းပညာတွင် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော သုံးနှစ်တာ ကျင့်ကြံမှုပြီးနောက်၊ ရွှီရှောင်ရှို့သည် ‘ပင်ကိုယ်အဆင့် ဓားဆန္ဒ’ ကို ရရှိခဲ့ပြီး ‘မိုးသက်မုန်တိုင်း ပြိုင်ပွဲ’ တွင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုများအားလုံးသည် သူ စိုက်ထုတ်ခဲ့သော ကြိုးစားအားထုတ်မှုများနှင့်သာ သတ်သတ်ဆိုင်ကြောင်း မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုချေ!
သို့သော်... အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင်၊
ချောင်ချန်ကျီသည် ရွှီရှောင်ရှို့၏ ပြိုင်ပွဲ နှစ်ပွဲကို ကြည့်ဖူးသည်။ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံက ပိုပြီးတော့ လျှပ်တပြက်ဆန်လာသည်…
သူက ခန့်မှန်းရခက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်သည်။ သို့သော် ထိုဂုဏ်သတ္တိများကို သူ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး တက်ကြွလှသော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့်ဟု သတ်မှတ်၍ ရနိုင်သည်!
ဤသို့ တွေးမိသည့်အခါ ချောင်ချန်ကျီ ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။ သူသာ ပြန်လည် နုပျိုခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘာမဆို ပေးဆပ်ပစ်လိုက်ချင်တော့သည်။
“ဟားဟားဟားဟားဟား!”
“ကဲ... လာကြ၊ သောက်ကြရအောင်!” ချောင်ချန်ကျီက ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း အကြီးအကဲစန်း တစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ကို ခွက်ချင်းတိုက်၍ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် ရဲ့ရှောင်ထျန်း ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူက ဘာလို့ ဤမျှအထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေရတာလဲ။
“ခင်ဗျားက ဘာလို့ မသောက်တာလဲ”
ရှောင်ချီရှို့ ဘာလို့ မသောက်တာလဲဆိုတာ သူ နားလည်သည်။ ထိုလူက ဓားသမားတစ်ယောက်ကိုး။ သို့သော် ရဲ့ရှောင်ထျန်းက ဘာဖြစ်လို့ မသောက်နိုင်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ။
ဲ့ရှောင်ထျန်းက သူ့ကို မကျေမနပ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စကားနည်းသော သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ မိမိ၏ လက်မောင်းကိုသာ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်
အကြီးအကဲစန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း
“သူက အဲ့ဒီလက်မောင်းကို အခုလေးတင် ပြန်ဆက်ထားရတာ သူက အရက် နဲ့ ဝေးဝေးနေရမယ်”
“ဟားဟားဟား!” ချောင်ချန်ကျီက ရဲ့ရှောင်ထျန်း၏ လက်မောင်းကို အားရပါးရ ဆိတ်ပစ်လိုက်ရင်း
“ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ ဝဋ်ကြွေးပဲ!”
ရဲ့ရှောင်ထျန်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် ဆတ်ခနဲ ခုန်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းကို အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူနှစ်ယောက် သောက်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် စောစောက ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သော ပေါက်ကွဲသံကြီး နှစ်ခု၏ နားကွဲမတတ် မြည်ဟီးသံများကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်
“အရာအားလုံး တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သေချာလို့လား”
အကြီးအကဲစန်းက ကင်ထားသော ငန်းသားတစ်တုံးကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲ ဇွတ်ထည့်ပြီး တမြုံ့မြုံ့ ဝါးစားလိုက်ရင်း
“ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ရွှီရှောင်ရှို့က ‘ငရဲလောက မီးတောက်စေ့’ ကို ကျင့်ကြံနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက အခုအချိန်မှာ ဒါကို သန့်စင်နေတဲ့ အလယ်ပိုင်းလောက် ရောက်နေလောက်ပြီ”
“မလန့်ကြပါနဲ့။ ငါ ဒါကို အရင်က လုပ်ဖူးပါတယ်။ ဘယ်လို ဖြစ်ပျက်တတ်လဲဆိုတာ ငါ သိတယ်!”
“ကဲ... ဂလူး!”
ချောင်ချန်ကျီ တစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်...
ရဲ့ရှောင်ထျန်းသည် မိမိခွက်ထဲရှိ အရည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ကာ ထိုအရာကို သောက်ချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒကို အသည်းအသန် အောင့်အီး ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။
ရှောင်ချီရှို့ကတော့ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိချေ။ သူတို့ သောက်နေသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းက သူ့အတွက်မူ မိမိ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို လေ့ကျင့်နေရခြင်းနှင့် အလားတူသည်။
ခွက်နှစ်ခွက်၏ နှုတ်ခမ်းသားချင်း သာသာလေး ရိုက်ခတ်မိလိုက်သည့် အချိန်မှာပင်...
ဝုန်း!
စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ခြင်း စွမ်းအားများပင် ဖြတ်သန်းသွားလာ၍မရသော ထိုအခန်းငယ်လေးအတွင်း၌၊ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။ ဤကာကွယ်ရေး နံရံများ၏ အကာအကွယ်သာ မရှိလျှင် ထိုပေါက်ကွဲသံကြီး မည်မျှအထိ ကျယ်လောင်လိမ့်မည်နည်းဆိုသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။
ရဲ့ရှောင်ထျန်းသည် လှည့်၍ အကြီးအကဲစန်းကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်
“ဒါကလည်း ရွှီရှောင်ရှို့က ‘ငရဲလောက မီးတောက်စေ့’ ကို ကျင့်ကြံနေတာပဲလား”
အကြီးအကဲစန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့တွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။
ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို ကာကွယ်ထားသော စွမ်းအင်အလွှာကြီးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိပြီး အရာအားလုံး အဆင်ပြေသင့်သည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ သူသည် အခြားတစ်ယောက်ကို ဇွတ်ငြင်းချက်ထုတ်လိုက်ရင်း
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး... ငါ ထင်တာတော့လေ”
ရှောင်ချီရှို့ ဆက်ပြီး ထိုင်မနေနိုင်တော့ချေ။ သူက ဝိညာဉ်ရေးရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲချုပ် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက အလွန်ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ့လူများသည် အခုအချိန်တွင် သူ့ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်!”
ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...
တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို အသည်းအသန် ထုရိုက်လိုက်သည်။
လူလေးဦးစလုံး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲက ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာကို တစ်ယောက် မြင်လိုက်ရသည်။ ကြီးမားလှသော ကပ်ဘေးတစ်ခုခု မဆိုက်ရောက်လာလျှင် မည်သူမှ ဤအခန်း၏ တံခါးကို လာရောက် ထုရိုက်ရဲမည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်ချီရှို့ တံခါးနားသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသော ကျောက်ရှီးတုန်း ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အခန်းထဲရှိ လူလေးဦးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရင်း
“ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဤနေရာမှာ ရှိနေကြတာပဲ။ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ!”
“မင်းကိုလည်း ကြည့်ရတာ လန့်ဖြန့်ပြီး ပျာယာခတ်နေတာပဲ!”
ရှောင်ချီရှို့က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျွန်တော် ပျာယာခတ်ရမှာပေါ့...” ကျောက်ရှီးတုန်းက အသည်းအသန် ဇွတ်ပြောလိုက်သည်
“ကျွန်တော်တို့ ကျူးကျော် တိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ!”
အခန်းထဲရှိ ကျန်ရှိသော လူသုံးဦးစလုံး ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှု ဟုတ်လား။ နေဝင်သွားပြီး ညဉ့်ဦးယံ ရောက်ခါစအချိန်ကြီးမှာလား။
ရဲ့ရှောင်ထျန်းနှင့် ချောင်ချန်ကျီတို့သည် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ရုတ်ချည်း ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့လက်ထဲတွင် ဆက်တိုက် တုန်ခါနေပြီး သတင်းစကားများစွာ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ရှီးတုန်းသည်လည်း သူ၏ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရဲ့ရှောင်ထျန်း၊ ချောင်ချန်ကျီနှင့် ရှောင်ချီရှို့တို့သည် ထိုတံဆိပ်ပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လန့်ဖြန့်သွားကာ တစ်ပြိုင်တည်း ဇွတ်အော်ဟစ်လိုက်မိကြတော့သည်
“ဝိညာဉ်ရေးရာ စာကြည့်တိုက်ဌာန မီးလောင်နေတယ် ဟုတ်လား”
လူတိုင်း အကြီးအကဲစန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းအလွန်တုန်းကတင် သူက အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါသည်ဟု အာမခံခဲ့ပြီး မလန့်ကြရန် ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ...
ရွှီရှောင်ရှို့က တကယ်ပဲ ပြဿနာအကြီးအကျယ် ရှာလိုက်တာလား။
အကြီးအကဲစန်း၏ နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအရာက တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ မငြင်းနိုင်ချေ။
ရဲ့ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ မည်းမှောင်သွားရင်း
“ခင်ဗျားရဲ့ တံဆိပ်ပြားကော။ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပျက်နေတာတောင် ခင်ဗျား ဘာလို့ သတင်းစကားတစ်ခုမှ မရရတာလဲ”
အကြီးအကဲစန်း ကြောင်အသွားရသည်
“ငါက ငါ့တံဆိပ်ပြားကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနမှာပဲ ထားခဲ့တတ်တာ....”
ရှောင်ချီရှို့က ရဲ့ရှောင်ထျန်းကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း
“ငါက ငါ့တံဆိပ်ပြားကို တစ်ယောက်ယောက်ဆီ ခဏ ငှားထားလိုက်မိတယ်...”
ချောင်ချန်ကျီ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခြေဆောင့်ပစ်လိုက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်
“ငါတို့က ဘာလို့ စကားပြောနေကြသေးတာလဲ။ အခုချက်ချင်း ဝိညာဉ်ရေးရာ စာကြည့်တိုက်ဌာနဆီ သွားပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို သွားကြည့်ရမယ်!”
ရှူးးး!
လူလေးဦးစလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
အကြီးအကဲချောင်သည် စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားပြီး၊ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တူဖြင့် ကင်ထားသော ငန်းသားတစ်တုံးကို လှမ်းညှပ်လိုက်သည်။ သူ တစ်ကိုက် ကိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဘာအရသာမျှ မရှိချေ။ သူ တူကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဒုန်း!
ခဏအကြာတွင် သူသည် နောက်သို့ ပြန်ပြေးလာပြီး အခန်းတံဆိပ်ကို ဆွဲပိတ်လိုက်ပြန်သည်။
......
“ဟူး...”
“ဟူး...”
ဝိညာဉ်ရေးရာ စာကြည့်တိုက်ဌာန၏ ပထမထပ်ရှိ နေရာတစ်ခုတွင်၊ ရွှီရှောင်ရှို့သည် မိမိ၏ ‘အသက်ရှူကျင့်စဉ်’ ကို အကန့်အသတ်မရှိ အစွမ်းကုန် အသုံးချနေခဲ့သည်။ သူ လေပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ လောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲဘုံ ကောင်းကင်မီးတောက်များကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းက မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဒုတိယထပ်က မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်ပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမထပ်က မီးတောက်များကမူ သူ့ကို တကယ့်ကို ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ပေးနေခဲ့သည်။
သူသည် နာကျင်မှုများအကြောင်းကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ချေ။ သူ ဆုတောင်းနေမိသည်မှာ ဤမီးတောက်များ အမြန်ငြိမ်းသွားရန်နှင့် ဤနေရာကြီး ပြာကျမသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားအရာများကို စဉ်းစားရန် သူ့တွင် အချိန်မရှိချေ။
သူသည် မိမိကျူးလွန်မိခဲ့သော ကြီးမားလှသော ပြစ်မှုကြီးအတွက် စိတ်ထဲကနေ အသည်းအသန် တောင်းပန်နေရင်း မီးတောက်များကို ဆက်တိုက် စုပ်ယူနေခဲ့သည်
သူ တမင်သက်သက် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး!
စိတ်ယောင်မှား ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော တိုက်ကွက်က လက်တွေ့လောကတွင်ပါ ပဲ့တင်ထပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိပါ့မလဲ။ တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး။ အရာအားလုံးက စိတ်ယောင်မှားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သင့်တာ
ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ စာကြည့်တိုက်ဌာနရှိ ကျမ်းစာများအားလုံးကို ကာကွယ်ရေး အလွှာများဖြင့် အကာအကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ အားနည်းလှသော တိုက်ကွက်က ၎င်းတို့၏ ကာကွယ်ရေးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ
စာအုပ်စင်များကမူ...
ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေတော့သည်!
[ဝိုင်းရံခံရခြင်း၊ အလိုအလျောက် ရမှတ် +၁]
ဘုရားရေ! သူတို့က အချိန်ကို လုံးဝ မဖြုန်းကြဘူးပဲ ဟုတ်လား။
ရွှီရှောင်ရှို့ ပျာယာခတ်သွားရသည်။ သူက ပထမထပ်က မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်နေသည့် အလယ်ပိုင်းလောက်မှာပဲ ရှိသေးတာကိုး...
ရှူးးး!
သူ နောက်ထပ် လေပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည့်အခါ သူ့မျက်နှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ့နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးလေးစုံကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။
၎င်းတို့မှာ အကြီးအကဲစန်း၊ ရဲ့ရှောင်ထျန်း၊ ရှောင်ချီရှို့နှင့် ‘မိုးသက်မုန်တိုင်း ပြိုင်ပွဲ’ ၏ ပထမဆုံးအဆင့်တုန်းက ဒိုင်လူကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်...
ရွှီရှောင်ရှို့၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားရတော့သည်။
ရှူးးး!
အရိပ်တစ်ခု သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ချောင်ချန်ကျီသည် သူ့ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရွှီရှောင်ရှို့သည် ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် တံတွေးကို အသံကျယ်ကျယ် မျိုချလိုက်မိသည်။
တစ်ယောက်ယောက်၊ တစ်ခုခု ပြောကြပါဦးဗျာ!
ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောကြတာလဲ။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုကြီးက သူ့ကို ပျာယာခတ်လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်သွားစေတော့မည် ဖြစ်သည်...
“ဟဟ...” ရွှီရှောင်ရှို့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် မချိပြုံးလေးတစ်ခုကို အနိုင်နိုင် ဖန်တီးလိုက်ရင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်- “ဒါက ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက တကယ့်ကို ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပါဘူး...”