“အစ်ကို ရှောင်ရှို့!”
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုချန်ချန်သည် သူမ၏ လက်အင်္ကျီစများကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ့ကို ချိုသာစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမပုံစံမှာ စောစောတုန်းက တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည့်ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပေါက်ချေ
“ဟေး... မင်းရဲ့ အစ်ကို ရှောင်ရှို့ဆီကို လာလည်တာ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲနော်”
ရွှီရှောင်ရှို့သည်လည်း သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်၊ သို့သော်လည်း သူက ရက်ရက်စက်စက်ပင် ရိသဲ့သဲ့ ပြောလိုက်မိသည်...
“မင်း အတွင်းခြံဝင်းထဲကို ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက် ငါ့ကို လုံးဝ မေ့သွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ”
“မဖြစ်နိုင်တာ!”
စုချန်ချန် ပျာယာခတ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်…
“ညီမ အစ်ကို့ရဲ့ အခြေအနေတွေကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ ပြိုင်ပွဲတုန်းကလည်း သွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်၊ အစ်ကို ချန်ပီယံဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှာလည်း ညီမ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာ!”
“အေးပါ... အေးပါ...”
ရွှီရှောင်ရှို့သည် ခြေဖျားထောက်ထားသည့်တိုင်အောင် သူ၏ ရင်ဘတ်အမြင့်လောက်သာ ရှိသော ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ခေါင်းကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းက သူ မှတ်မိထားခဲ့သည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်
မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံ ပျက်သွားသဖြင့် မကျေနပ်သည့်အလား မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။
“မင်းက အခုထိ ပုနေတုန်းပဲ...”
“ဘာပြောတယ်!?”
“အဲ... အာ... ငါပြောတာက... ဟုတ်တယ်... ငါ ချန်ပီယံ ဖြစ်လာတဲ့အတွက် လာပြီး ဂုဏ်ပြုတာလား” ရွှီရှောင်ရှို့ ချက်ချင်းပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရသည်။
“ဟင်း!” စုချန်ချန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “လာတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဂုဏ်ပြုတော့ဘူး။”
ရွှီရှောင်ရှို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နေရခက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ဤကဲ့သို့ တည့်တည့် ပြောဆိုမိလိုက်ခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏ နောက်လိုက် မဟုတ်တော့ဘဲ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ၏ ဧည့်သည် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ရှင်ကောင်းတစ်ယောက်ပီသစွာ ပြုမူသင့်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
သူ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်... “ဒါဆိုလည်း အထဲဝင်ခဲ့လေ။”
သို့သော်လည်း သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ နေရာရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများက သူ့ကို မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျင်းကြီး အပေါက်ကြီးများ အားလုံးမှာ ထိုအတိုင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် သူ မမည်ကဲ့သို့ အိမ်ရှင်အဖြစ် ဧည့်ခံနိုင်မည်နည်း
သူ၏ အဓိက အိမ်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခုံတန်းလျားတစ်ခုသာ ရှိတော့ပြီး သူက ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ စကားပြောစေရန် မရည်ရွယ်ချေ။
“အင်း... ဒါကလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား!” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒါပေမဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ ရေဆာလာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ရေလှောင်ကန်ထဲက ရေတွေက အကုန်လုံး အငွေ့ပျံသွားပြီလေ။ ငါက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ငါးတွေရဲ့ ချိုးရေဖြစ်တဲ့ အိုင်ထဲက ရေကို သောက်ခိုင်းရမှာလား”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
စုချန်ချန်သည် ရွှီရှောင်ရှို့၏ ယဉ်ကျေးမှုကို သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း သူက အထဲသို့ မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင်သာ ရပ်နေခဲ့သဖြင့် သူမကိုပါ လိုက်လံ ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။
“အဲ... ချန်ချန်၊ ငါတို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ငါ့အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ တွေးလိုက်မိလို့ပါ။ ငါလည်း အပြင်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”
သူသည် သူမ၏ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကိုပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ချေ။ သူသည် တံခါးကို ချက်ချင်း သော့ခတ်လိုက်ပြီး သူမကို အပြင်ဘက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။
“အော်... ရတာပေါ့!” စုချန်ချန်က ၎င်းကို လုံးဝ လက်ခံခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ညှိုးထိပ်ကို ကိုက်လိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်... “ဒါဆို ငန်းအိုင် ကို သွားရင်ကော။ ညီမ အဲဒီကို မရောက်တာ ကြာပြီ”
ရွှီရှောင်ရှို့ တစ်ယောက် ခြေချော်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖက်လှဲတကွဲ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ငန်းအိုင် ဟုတ်လား...” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“ငန်းအိုင်... ထပ်ပြီးတော့လား!
“ဘုရားရေ... အဲဒီနေရာက အိမ်မက်ဆိုးတွေ ရှိတဲ့ နေရာပဲ!”
သူသည် မနေ့ညကမှ သေခြင်းတရားထဲမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအမှတ်တရမှာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ထိုအမှတ်တရကို ပြန်လည် အစဖော်ရန်အတွက် သူ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အရှေ့သို့ တွန်းထုတ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် စုချန်ချန်သည် ရွှီရှောင်ရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို သဘာဝအတိုင်း သတိမထားမိဘဲ ဆက်လက်၍သာ စကားဖောင်ဖွဲ့နေခဲ့သည်..
. “အစ်ကို ညီမကို အဲဒီခေါ်သွားပြီး ဓားသိုင်းကျင့်ပေးခဲ့တာတွေကို မှတ်မိသေးတယ်...
“အော်... ဟုတ်သားပဲ! အစ်ကိုက ညီမကို တိမ်ဖြူဓားသိုင်းကွက် ရဲ့ ပထမဆုံး အကွက်ကို ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ ညီမရဲ့ ဆရာ့ကို မေးကြည့်တော့ ဆရာက ညီမ အဆင်ပြေနေပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကို ညီမကို ဒုတိယမြောက် အကွက်ကို သင်ပေးရမယ်နော်!”
စုချန်ချန်သည် လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မလိုဘဲ ခေါင်းကို အပေါ်သို့ မော့လိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများနှင့် ဇွဲနပဲကြီးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရွှီရှောင်ရှို့ကို စိုက်ကြည့်နိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူလည်း သူမကို အလွန် သင်ကြားပေးချေသည်
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ငါသင်ပေးပြီး နှစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာတင် ပထမဆုံးအကွက်ကို တတ်သွားတာလေ၊ ငါကတော့ အဲဒီတစ်ကွက်တည်းကို သုံးနှစ်ပတ်လုံး ကျင့်ခဲ့ရတာ။ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထပ်သင်ပေးနိုင်မှာလဲ” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ အားလုံးကို နားလည်ထားသည့်ပုံစံမျိုး ဖမ်းကာ ပြောလိုက်သည်…
“ကဲ... တိမ်ဖြူဓားသိုင်းကွက်ကို မေ့လိုက်စမ်းပါ။ အဲဒါတွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ... အစ်ကို မင်းကို ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့အရာတွေကို သင်ပေးရင်ကော”
စုချန်ချန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ “ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ အရာလား”
“ဟီးဟီး” ရွှီရှောင်ရှို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်... “ဓားပျံသန်းခြင်း အတတ် ပေါ့”
စုချန်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက “ညီမ ဒါကို သိတယ်” ဟု ပြောနေသည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ဓားကြီးကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းက ကောင်းကင်ယံတွင် ကူးခတ်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားခဲ့တော့သည်။
“ဒီလိုမျိုးလား” သူမ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ရွှီရှောင်ရှို့ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
“ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ ဓားပျံသန်းခြင်း အတတ်က ငါ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းနေတာပဲ” သူ တွေးလိုက်မိသည်။ “ဒါဆို ငါ ဘာကို သင်ပေးရတော့မှာလဲ”
သို့သော်လည်း သူသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးဟန်ပန်ကို အလွယ်တကူ မစွန့်လွှတ်နိုင်သောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်... “အဆင်ပြေပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အစ်ကို သင်ပေးမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို အခု သင်ပေးမယ့်အရာကတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ ‘ဓားစီးပျံသန်းခြင်း’ ပဲ”
စုချန်ချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက “ညီမ ဒါကိုလည်း သိတယ်” ဟု ပြောနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားပေါ်သို့ သာယာညင်သာစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော ဓားကြီးကို စီးနင်းကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေခဲ့ရာ ဓားနတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ရွှီရှောင်ရှို့ ထပ်မံ၍ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြန်သည်။
“ဒါဆိုရင်... သူမကို နောက်ဆွဲဆွဲထားခဲ့တာက ငါ ဖြစ်နေတာလား” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒီမိန်းကလေးက ငါ့နောက်ကို တစ်လလုံးလုံး လိုက်နေတုန်းက တိမ်ဖြူဓားသိုင်းကွက်ရဲ့ တစ်ကွက်တည်းကိုပဲ တတ်ခဲ့တာလေ။ တစ်နှစ်ကျော်လောက် မတွေ့ရဘဲနေပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက အရာအားလုံးကို တတ်မြောက်သွားသလိုပဲ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ”
“တကယ့်ကို ကောင်းတယ်။ တိုးတက်မှုက သိသာတယ်”
သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရင်း ဆက်လက် ပြောလိုက်သည်…
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကို အခု သင်ပေးမယ့်အရာက ယခုလိုမျိုး ရိုးရှင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး”
“အော်...” စုချန်ချန် သူမ၏ ဓားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ဒါက ရိုးရှင်းတာ ဟုတ်လား။
သူမ ၎င်းကို တတ်မြောက်ရန်အတွက် တစ်နေ့ခွဲနီးပါးခန့် အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒါက ဘာလဲဟင်”
ရွှီရှောင်ရှို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်... “ပြောင်းပြန်ဓားနှိမ်နင်းခြင်း!”
“ပြောင်းပြန်ဓားနှိမ်နင်းခြင်း ဟုတ်လား” စုချန်ချန် ၎င်းက မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ၎င်းက နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မိုက်လှပြီး သူမ၏ ဆရာပင်လျှင် တစ်ခါမျှ ထည့်သွင်းပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိသည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ကဲ... မင်း ဒါကိုတော့ သေချာပေါက် သိမှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”
ရွှီရှောင်ရှို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“မင်း သင်ချင်လား။ ငါက လူတိုင်းကို လျှောက်သင်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်...”
“ညီမ ဒါကို သင်ချင်တယ်!”
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်စမ်း။”
“အစ်ကို ရှောင်ရှို့!”
ရွှီရှောင်ရှို့ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။ “‘ပြောင်းပြန်ဓားနှိမ်နင်းခြင်း’ ကို သင်ယူဖို့အတွက် ငါတို့ဟာ အရင်ဆုံး ‘ပြောင်းပြန်ဓားသိုင်းစတိုင်’ ကို သင်ယူရမယ်”
“ဟင်... ‘ပြောင်းပြန်ဓားသိုင်းစတိုင်’ က ဘာလဲဟင်”
“ဟီးဟီး... ဒါကတော့ ဒီသိုင်းကွက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲပေါ့။”
“ဒါက မင်းရဲ့ အစ်ကို ရှောင်ရှို့က ‘လွင့်မျောနေသော တိမ်ဖြူများ’ အလုပ်လုပ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး သိုင်းကွက်ပဲ။ ဤသိုင်းကွက်နဲ့ပဲ ငါဟာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အားလုံးရဲ့ အထက်မှာ စိုးမိုးကာ နောက်ဆုံးမှာ ပြိုင်ပွဲရဲ့ ချန်ပီယံ ဖြစ်လာခဲ့တာ!”
“အစ်ကိုကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ ဟုတ်လား”
စုချန်ချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ နိုးကြားလာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုသိုင်းကွက်အပေါ် သူ၏ အလေးထားမှုကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
သူက... သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်သိုင်းကွက်ကို ဖန်တီးခဲ့တာလား။
၎င်းမှာ ဆရာသခင်ကြီးများကဲ့သို့သော လူစားမျိုးသာလျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပါလား။
“တကယ်တော့ ဒါက သိပ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။” ရွှီရှောင်ရှို့ နှိမ့်ချစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မင်း မစောင့်နိုင်တော့တာကို ငါ မြင်နေရပြီ။ ဒါဆိုလည်း စလိုက်ကြရအောင်”
အရပ်ရှည်သူတစ်ဦးနှင့် အရပ်ပုသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြသော ထိုနှစ်ယောက်စလုံးသည် ခြံဝင်း၏ အရှေ့တွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး စတင်၍ ကျင့်ကြံလိုက်ကြတော့သည်။
“ကဲ... ဒီကိုလာခဲ့။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ဓားကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်မယ်...”
“အဲ... ညီမတို့ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲဟင်”
“ဒါကတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... အင်း... ဒီလိုမျိုး ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းကို ငါ မဖြေချင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို အနည်းငယ်လောက် အသုံးချပြီး စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။”
“ဘာလို့လဲဟင်။ ဓားကို ပြောင်းပြန်မလှန်ဘဲနဲ့ ဓားရဲ့ အသိစိတ်ကို အာရုံမခံနိုင်လို့လား”
“မဟုတ်ဘူး... မင်း ဓားကို သေချာပေါက် ပြောင်းပြန်လှန်ရမယ်။ အဲဒါက ဒီသိုင်းကွက်ရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။”
...
“ကဲ... ငါ အရှုံးပေးပါတယ်။ ဓားကို အဝေးကြီးကို အရင် ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ပြီး ဆင့်ခေါ်လိုက်... တောက်... မင်း ဓားပြန်လာမယ့် လမ်းကြောင်းကို ဘယ်လိုမျိုး ထိန်းချုပ်လိုက်တာလဲ”
“မဟုတ်ဘူး! မင်း ဓားကို မင်းကိုယ်မင်း ပြန်ပြီး ချိန်ရမယ်!”
“မမေးနဲ့ဦး။ ဒါက ဒီအလုပ်လုပ်ပုံရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။”
...
ခဏအကြာတွင် ရွှီရှောင်ရှို့ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ပါရမီရှင်တစ်ဦးနှင့် သာမန်လူတစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ယခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်လားဟု သူ တွေးတောမိလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူသည် ဤကဲ့သို့သောအရာကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်အတွက် တစ်ညလုံးလုံး အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ဤမိန်းကလေးငယ်အတွက်မူ ခဏမျှသာ အချိန်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြည့်စမ်း...
ထိုမိန်းကလေးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် သူမ၏ ဓားကို ပြောင်းပြန်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းစေရန် ပြုလုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်…
စုချန်ချန်သည် အပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ဤသိုင်းကွက်က သူမ၏ အတွေးအခေါ်များကို အမှန်တကယ်ပင် ပိုမို ပွင့်လင်းသွားစေခဲ့သည်၊ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ အနည်းငယ် ခေါင်းမူးလာခဲ့တော့သည်။
“အစ်ကို ရှောင်ရှို့... ညီမ ဘာဖြစ်လို့ အပေါ်မှာ ခေါင်းမူးနေရတာလဲဟင်”
ရွှီရှောင်ရှို့ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ပျက်မှုများနှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်…
“အဲဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို လေ့ကျင့်ပေးနေတာလေ။
“မင်းက ဓားမူးတာကိုတောင် မကျော်လွှားနိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ယံထက်မှာ ရန်သူတွေကို ဘယ်လိုမျိုး ရင်ဆိုင်မှာလဲ။”