*ရှူး... *
သူ၏ လက်သီးချက်မှာ လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသဖြင့် ကျန်းရှင်းရှုံ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်အဆင့် အထက်ပိုင်း၌ပင် ရှိနေသော စုချန်ချန်အနေဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှု ရောက်ရှိလာသည်ကို မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ဘာကိုမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ သူမထံသို့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာနေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိသည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်
“ကျန်းရှင်းရှုံ... မင်းတော့ သေပြီ!”
ရုတ်တရက် ဘေးဘက်မှနေ၍ ကျောက်ရှီတွန်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရှင်းရှုံ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ညစ်ညမ်းစွာ ရယ်မောနေသင့်သော ထိုလူမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းရှင်းရှုံထံသို့ လက်သီးဖြင့် လှမ်း၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်းရှင်းရှုံသည် လက်ကို ချက်ချင်း ဖြန့်လိုက်ပြီး သားရဲတစ်ကောင်က ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည့်အလား ကျောက်ရှီတွန်းကို လှမ်း၍ ရိုက်ပစ်လိုက်သည်
ကျောက်ရှီတွန်းသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တည့်တည့်မရင်ဆိုင်ဘဲ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ ကျန်းရှင်းရှုံ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်မှနေ၍ လျှောဆင်းသွားခဲ့သည်။
*ဒုန်း... *
ပြင်းထန်သော မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျန်းရှင်းရှုံသည် အခြားအရာအားလုံးကို သတိမထားမိတော့ဘဲ အနောက်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းပြီး အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုသာ ကျောက်ရှီတွန်း၏ လည်ပင်းကို ထိမှန်သွားခဲ့ပါက သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ လွင့်စင်သွားပေလိမ့်မည်။
“မင်း လုပ်ရဲလား” ကျောက်ရှီတွန်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်
“ငါက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးကကွ!”
ကျန်းရှင်းရှုံသည် ၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်ကျမှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်များမှာ ထိုလူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်စုံရှေ့တွင်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။
အဝတ်အစားများ လွင့်ဝဲသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။
စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးသမားတစ်ဦးနှင့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားတော့မည် မဟုတ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ကြသည်
သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံး နှမြောတံတ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး တိုက်ပွဲမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှိုင်တွေသွားခဲ့ရသည်။
စုချန်ချန် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်... “အစ်ကို ရှီတွန်း... သူ ညီမကို အရိုက်အနှက် လုပ်တော့မလို့။”
“မင်း... မင်း!”
“ငါ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတာနဲ့ မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေကို မမြင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား” ကျောက်ရှီတွန်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း စစ်တလင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသော ရောက် ယင်ယင် ကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
သူမသည် အတွင်းစည်းထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က မိမိဘာသာသာ နေတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ စုန်းစုန်းညှို့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ
ရောက်ယင်ယင် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီးမှ ရှင်းပြသည်... “ငါ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။”
“အေးပါ... ဟုတ်ပါပြီ!” ကျောက်ရှီတွန်း မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီးနောက် စုချန်ချန်ကို အလွန် ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်... “မင်းရဲ့ ဆရာ့ရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း!”
“ဟုတ်ကဲ့။” စုချန်ချန် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။
“မင်း အခုထိ တိုက်ချင်နေတုန်းပဲလား” သူသည် ကျန်းရှင်းရှုံဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
တိုက်ရမယ် ဟုတ်လား
ကျန်းရှင်းရှုံသည် သေချာပေါက် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ 'ငါးမန်းနက်' လက်နက်မှာ ယခုကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် သူ မည်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။
“ဒါပေမဲ့ ငါ တိုက်လို့ရပါ့မလား” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
ကျောက်ရှီတွန်း ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိနေသည်ဖြစ်စေ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးသမားတစ်ဦး တည်ရှိနေခြင်းကပင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားရန်အတွက် မဖြစ်နိုင်ချေ။
“ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ငါးမန်းနက်ကော ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“အခုတင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့တဲ့ အဆင့်ခြောက် ဝိညာဉ်လက်နက်ကော ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။”
ကျန်းရှင်းရှုံ၏ မျက်လုံးများမှာ မျဉ်းဖြောင့်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ ၎င်းကို အတင်းအကျပ် မျိုသိပ်လိုက်ရတော့သည်။
သူသည် သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော တုတ်စွန်းများကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဖုန်ခါလိုက်ကာ စုချန်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်
“မင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ဒါက ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးပဲ” စုချန်ချန် ပြောလိုက်သည်။
ရောက်ယင်ယင် ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကျန်းရှင်းရှုံ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်... “ကောင်းပြီ... မင်း နိုင်သွားတယ်။”
ဤစကားလုံးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ရောက်ယင်ယင်ကို ရည်ရွယ်၍ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ရောက်ယင်ယင် ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူမသည် စုချန်ချန်၏ ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းရှင်းရှုံ သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ နေရာမှာ စောစောတုန်းက တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထက်ဝက်ခန့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
“အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ဝိညာဉ်ရေးရာဌာန ကို အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ ဖြစ်လို့ သူတို့ ဒါကို လာပြီး ပြင်ပေးကြလိမ့်မယ်”
စုချန်ချန် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်... “လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကိုလည်း ညီမ ပေးချေပြီးပါပြီ”
ကျန်းရှင်းရှုံ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူအားလုံး လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။
“ဘုရားရေ... သူက ဒါကို ဒီအတိုင်းပဲ မျိုသိပ်လိုက်တာလား။ သခင်လေး ကျန်းက အစ်မကြီး ရောက်အပေါ်မှာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ”
“မင်း ထပ်ပြောလို့ ရတယ်၊ ‘ဟယ်-လန်-ကျန်း-ရောက်-စု’ ဆိုတဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတွေကို လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ။ မင်းက အစ်မကြီး ရောက်အနေနဲ့ စုချန်ချန်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တဲ့သူကို လွှတ်ထားမယ်လို့ ထင်နေတာလား”
“ကျွတ်... ကျွတ်... မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်”
ကျိုးထျန်ရှန် သည် ထိုလူများ ပြောဆိုနေကြသောအရာကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်နေခဲ့သည်။ သူ ပြောနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အတွင်းစည်းမှာ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလှသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟူသောအချက် ဖြစ်သည်။
“သွားကြစို့၊ အစ်မကြီး ရောက်”
စုချန်ချန်သည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
ကျောက်ရှီတွန်း ခဏလောက် တွေးတောလိုက်သော်လည်း ထိုနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားခြင်းကို တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။
“ကောင်းပြီ... ဒါကို အစ်ကိုကြီး ရှောင်ကို မျက်နှာသာပေးတာလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ ငါ ဒါကို မမြင်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်တော့မယ်။” သူ တွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကာ ဟယ်ယွီရှင်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ မိန်းကလေး၏ ကြီးမားလှသော ဓားကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
*ဒီကောင်ကတော့ တကယ့်ကို အရူးပဲ... *
“သွားကြစို့။”
ဟယ်ယွီရှင်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဓားကို ကောက်ယူကာ ကျောက်ရှီတွန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။
“ကဲ... ပွဲပြီးပြီ”
ကြည့်ရှုသူများမှာ သူတို့၏ ခုံတန်းလျားများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး မကြာမီမှာပင် အားလုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။
ပွဲကြည့်ရသည်မှာ အဆင်ပြေလှသော်လည်း ပွဲပြီးသွားသည့်အခါတွင် အတွင်းစည်းမှ ၃၃ ယောက်သော အစွမ်းထက်သူများနှင့် တစ်ကိုယ်တည်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် အသိက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
ကျိုးထျန်ရှန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အနောက်ဘက်မှနေ၍ တစ်စုံတစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်...
“မင်းက ကျိုးမိသားစုကလား”
သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှင်းရှုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူက ပြုံးလျက် ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်...
“မင်းက ကျန်းမိသားစုကလား”
“မင်းမှာ သတ္တိတော့ ရှိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားတွေကိုတော့ ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုဦးမယ်”
ကျန်းရှင်းရှုံသည် ကျိုးထျန်ရှန်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးထျန်ရှန်သည် အလွန် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရှင်းရှုံ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ သူသည် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပုနေခဲ့ရဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ခေါင်းကို မြင့်မြတ်စွာ မော့ထားခဲ့ပြီး လုံးဝ ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
“အဘိုးအို ကျိုး ဘယ်လိုနေလဲ”
“သူ အဆင်ပြေပါတယ်။ စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ကျိုးထျန်ရှန် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်..
. “ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ညာဘက်လက်မောင်းကို ကြည့်ပေးမယ့်သူ ရှာရဦးမလား”
ကျန်းရှင်းရှုံ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မပြောခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျိုးထျန်ရှန်၏ ဘေးမှနေ၍ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။
“သွားကြစို့။”
လန်ရှင်းဇီသည်လည်း သူ၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ကျိုးထျန်ရှန်သည် သူ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ကျန်းရှင်းရှုံ ထွက်ခွာသွားပြီးသည့်တိုင်အောင် သူ့ကို ဝါးမြိုတော့မည့် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ လျော့ပါးမသွားခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းလာခဲ့ပြီး ဖိအားများက သူ့အပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးလာကာ သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
သူ၏ ဒူးများ ကွေးညွှတ်သွားခဲ့ရပြီး သူသည် ဒူးထောက်လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
*ဒုန်း... *
ကျိုးထျန်ရှန်၏ ခြေထောက်များမှာ မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ရပြီး သွေးများ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်
သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်တတ် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။
*ဟူး... *
လူအုပ်ကြီးမှာ လူစုခွဲသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများနှင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပြီး သူ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ သူ၏ ခြေထောက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်...
“တစ်နှစ်ပဲ!”
...
၎င်းက အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလှသော ဧည့်ခန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မနေ့ညက အလုပ်အလွန်အကျွံ လုပ်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် သူသည် ထိုမာကျောလှသော သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် တုံးလုံးပက်လက်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
သူ၏ အိပ်မက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်
သူသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို၍ ညစ်ညမ်းသော ပုံစံ ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များကို လေထဲသို့ လှမ်း၍ ဆန့်ထုတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
*ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်... *
တံခါးခေါက်သံမှာ ဖြည်းညှင်းပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့ကာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှသောအသံ ဖြစ်သည်။
သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကြောင့် သူသည် လန့်ဖြတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ထထိုင်လိုက်မိပြီး သူ၏ အိပ်မက်ထဲမှ မိန်းကလေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို တစ်အိမ်လုံးသို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်တော့သည်။
“အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
ကောင်းမွန်စွာ အနားယူထားရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးမှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သူသည် အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဘာဖြစ်ပျက်နေသနည်းဆိုသည်ကို စစ်ဆေးရန်အတွက် အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်၍ သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဖြူဖွေးသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်လက်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် သေးငယ်ပြီး အားနည်းပုံရသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဂါဝန်စများကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်နေခဲ့သည်
“စုချန်ချန်လား”
ရွှီရှောင်ရှို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ရပြီး သူ စိုးရိမ်လွန်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ မှတ်သားလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲ”
သူ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ သူ သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့ဖူးသော ကျေးဇူးတစ်ခုကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိလိုက်သည်။
သူသည် သူမကို ကျင့်ကြံဖော် ညီအစ်ကိုတစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်လခန့် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ဖူးပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာ အတွင်းစည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အင်း... ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒါကို မတွေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်”
“ကောင်းပြီ... သူမမှာ အရာအားလုံး ရှိပေမယ့် ကြီးမားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
ထိုစဉ်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆုံတွေ့ဖူးခြင်း လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ လေနှင့်တိမ် ပြိုင်ပွဲတုန်းက ထိုမိန်းကလေးငယ် သူ့ကို လာရောက် အားပေးခဲ့ခြင်းက သူ သူမကို နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အချိန်ဟု သတ်မှတ်၍ ရသည်။
“ဟဲဟဲ... သူမက တကယ့်ကို သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့”
သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ဤကဲ့သို့သော အတွေးများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။