ကောင်းကင်ယံထက်မှာတော့... စောစောကတည်းက နံပါတ် (၁၂) သိုင်းစင်မြင့် ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ရှောင်ချီရှို့ တစ်ယောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး တွန့်ရုံမျှ ပြုံးလိုက်မိတယ်။
ဒီနှစ် အပြင်စည်းတပည့်တွေထဲမှာ အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ တော်တော်ပါတာပဲ။ ဒါက ဒီနေ့အတွင်း သူရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့ တတိယမြောက် သဘာဝဖြစ်တည်မှုအဆင့် အစွမ်းရှိသူပဲလေ။
ဒီကောင်လေးမှာ တော်ရုံလူ သတိမထားမိနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းထက် အလိုအလျောက်စနစ် ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခု ရှိနေတာ။ ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးလှတဲ့ ပါရမီဗျ။
စောစောကသာ သဘာဝဖြစ်တည်မှုအဆင့် ရဲ့ သိပ်မသိသာတဲ့ အငွေ့အသက် နှစ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ထွက်မလာခဲ့ရင်၊ သူကိုယ်တိုင်တောင်မှ 'ရွှီရှောင်ရှို့' ဆိုတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လှည့်ကွက်အောက်မှာ အရူးလုပ်ခံရတော့မှာ။
ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို... အင်း... ထူးဆန်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။
...
သိုင်းစင်မြင့် ထဲမှာတော့...
လူအုပ်ကြီးက ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ စကားကို ကြားရတဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ရူးပေါက်ပြီး အသိဉာဏ်တွေ လွတ်ကုန်ကြပြီ။
ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ် အဆင့်ငါး ပဲ ရှိသေးတဲ့ကောင်က ဒီလောက်အထိ ဝင့်ကြွားရဲတယ် ဟုတ်လား? သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနှိုင်းမဲ့ သန်မာနေတာ မှန်ပေမဲ့၊ တကယ့် သဘာဝဖြစ်တည်မှုအဆင့် အစစ်အမှန်ကို ရောက်နေတာမှ မဟုတ်တာ။
"ငါ ဆက်မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီကောင်က တကယ်ကို အရိုက်ခံချင်လွန်းလို့ သေတွင်းလာတူးနေတာပဲ!"
"ကြည့်ရတာ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ထုတာကို သူက အားမရဘူး ထင်တယ်။ အဲလိုဆိုမှတော့ ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ဒီပုစွန်ထုပ် ပျော့ခွေလေးကို သိုင်းစင်မြင့် ပြင်ပကို ကန်ထုတ်ပစ်ကြတာပေါ့!"
"ညီအစ်ကိုတို့... တက်ကြစမ်း!"
လူပေါင်း လေးငါးဆယ်လောက်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့ကို အားလုံး ခုန်အုပ်လိုက်ကြတယ်။ အချို့က လက်သီးတွေကို မြှောက်လို့၊ အချို့က ဓားတွေကို ကိုင်လို့၊ အချို့ကတော့ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ပုန်းပြီး အလစ်အငိုက် ဝင်တိုက်ဖို့ အကွက်ချနေကြတာပေါ့။
ရွှီရှောင်ရှို့ သူ့ရှေ့ကို သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေနဲ့ ပြေးဝင်လာတဲ့ လူလေးငါးဆယ်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာကြီးတွေက တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်ကိုတင်း၊ သတ္တိမွေးပြီး ရှေ့ကို တိုးဝင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ သတ္တိပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်—
"မင်းတို့ ယောက်ျားဆိုရင် လက်သီးနဲ့ပဲ ချစမ်း။ ဓားကိုင်ထားတဲ့ကောင်တွေ... သတ္တိရှိရင် ဓားတွေကို အောက်ချလိုက်!"
ဘုန်း... ဘုန်း!
သိုင်းစင်မြင့် တစ်ခုလုံး ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားပြီး ရွှီရှောင်ရှို့တစ်ယောက် လူအုပ်ကြီးရဲ့ လှိုင်းလုံးအောက်မှာ နစ်မြုပ်သွားတော့တယ်။ ပွဲကြည့်စင်ပေါ်က စုချန်ချန်က ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်မိကာ ရောင်ယိန်းယိန်းရဲ့ အနီရောင် ဂါဝန်တိုလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲကိုင်ထားရှာတယ်။
"သတ္တိတော့ ရှိသားပဲ!"
ရောင်ယိန်းယိန်းက ရွှီရှောင်ရှို့ တရစပ် အထုခံနေရတာကို ကြည့်ပြီး သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်မိတယ်။
[တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရသည်။ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် +14]
[တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရသည်။ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် +16]
...
သတိပေးချက် နေရာ က ထပ်ပြီး update ဖြစ်လာပြန်ပြီ။ ရွှီရှောင်ရှို့ လူအုပ်ထဲကို တိုးဝင်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လက်သီးချက်ပေါင်း မြောက်မြားစွာကို အပီအပြင် ခံယူနေတယ်။ ပြီးတော့ ဓားကိုင်ထားတဲ့ လူတွေကိုတော့ လက်သီးနဲ့ ရိုက်ထုတ်၊ ခြေထောက်နဲ့ ကန်ပြီး သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို အရင်ဆုံး ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာပေါ့။
သူက ဓားတွေ၊ လှံတွေ၊ မြှားတွေ သုံးတဲ့လူတွေနဲ့ မချချင်ဘူးလေ...
တောက်... သူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်တယ်— ဒီထဲမှာ ငွေအပ်တွေနဲ့ လာထိုးတဲ့ကောင်တောင် ပါသေးတယ် ဟုတ်လား?
"အကုန်လုံး စင်ပေါ်က ဆင်းကြစမ်း!"
"ငါ့ရဲ့ သိုင်းစင်မြင့် ထဲမှာ... ငါတို့ လက်သီးချင်းပဲ အသေသတ်ကြမယ်ကွ!"
"ငါက လက်သီးချက်ပေါင်း ထောင်ချီကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာ မှန်ပေမဲ့၊ ငါ့ရဲ့ အလိုအလျောက်စနစ် ရုပ်ခန္ဓာက ဝိညာဉ်လက်နက်တွေနဲ့ အရိုက်ခံရရင် အဆင့်မရှိတဲ့ လက်နက်ဖြစ်နေရင်တောင် သွေးထွက်နိုင်တယ်လေ။"
"ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဓားသမားတွေ အကုန်လုံး အပြင်ထွက်ဖို့ ကံပါလာတာပဲ!"
ရွှီရှောင်ရှို့ သိုင်းစင်မြင့် ကို ရှင်းလင်းပြီး စစ်တလင်းကို ပိုကျယ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ သူက ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲပြီး လက်သီးချက်တွေကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အများကြီး ပိုထိမှန်အောင် စမ်းသပ်နေတာ။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မျက်နှာပြင်က အကန့်အသတ် ရှိတာကိုး။ လူလေးငါးဆယ်က သူ့ဆီ ပြေးဝင်လာရင်တောင် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ လူဆယ်ယောက်ထက် ပိုပြီး သူ့ကို ထိအောင် ထိုးလို့မရဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ ရွှီရှောင်ရှို့အတွက်ကတော့ မတူဘူးဗျ။ လက်သီးတစ်ချက် ကျရောက်လာတိုင်း သူက ခုန်တက်လိုက်၊ ဝပ်ချလိုက်၊ လှိမ့်လိုက်နဲ့... လူတိုင်းရဲ့ လက်သီးတွေ သူ့ဆီ ထိမှန်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးနေတာ။
သူ တစ်ခုပဲ သတိထားဖို့ လိုတယ်... အဲဒါက သူ့ရဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ဒဏ်ရာမရအောင် ကာကွယ်ဖို့ပဲ။
[တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရသည်။ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် +11]
[တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရသည်။ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် +22]
[တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရသည်။ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် +33]
သူ့ခေါင်းထဲမှာ တက်လာတဲ့ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် တွေက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာတယ်။ ဆယ်ဂဏန်းကနေ၊ နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်...
ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ အရိုက်ခံနည်း သိုင်းကွက်က ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာသလို၊ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လူတွေကလည်း ထုရတာ ပိုပြီး အရှိန်တက်လာကြတယ်။
သူတို့က အဲဒီဝင့်ကြွားတဲ့ ကောင်လေးကို သေသေချာချာ မမြင်ရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူတို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လိုက်တိုင်း၊ အဲဒီလက်သီးက အဲဒီကောင်ရဲ့ ဒေါသထွက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာပေါ်ကိုပဲ အမြဲတမ်း တည့်တည့် သွားထိမှန်နေတာဗျာ။
လက်သီးတစ်ချက်ချင်းစီက အသားထဲ တိုးဝင်သွားတဲ့ အရသာက တကယ့်ကို ရှယ်ပဲ!
တော်တော်လေးကို ခံစားလို့ ကောင်းတာဗျ!
ငါက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေတာလား? အချို့က တွေးမိကြတယ်။
အချို့လူတွေဆိုရင် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီးတော့တောင် ချနေကြတာ။ သူတို့က တိုက်ပွဲထဲမှာတင် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက် နားလည်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ လမ်းစဉ် နဲ့ ပိုပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်လာသလို ခံစားနေရတာကိုး။
ဒါ... ဒါက သဘာဝဖြစ်တည်မှုအဆင့် ရဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ!
အမေရေ... သား အဆင့်တက်သွားပြီဗျာ!
ဒိုင်လူကြီးကတော့ ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ ဒါက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြီးဗျာ!
စောစောကတင် ချောမောခန့်ညားပြီး ဝင့်ကြွားနေတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာက အခုတော့ ဘေးက ဝိုင်းထုနေတဲ့ လူတွေကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေရပြီ။
သူ့ရဲ့ ချိုင့်ဝင်သွားတဲ့ ဝမ်းဗိုက်၊ မြှောက်တက်နေတဲ့ လက်မောင်းတွေ၊ ပြီးတော့ တောင့်တင်းနေတဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေကအစ အချိန်တိုင်းမှာ ရက်စက်စွာ ပုတ်ခတ်ခံနေရတာ။
ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေကတော့ အရိုက်ခံရရင်းနဲ့ လွင့်ထွက်သွားပြီလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခြေချောင်းတွေကို ဆန့်ထုတ်ထားရင် လက်သီးချက်တွေ ပိုပြီး ထိမှန်ဖို့ မျက်နှာပြင် ပိုကျယ်လာတာကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလို့ပဲ။
ဒိုင်လူကြီး ဆွံ့အသွားရတယ်။ ဒီလူတွေ ဆေးမှားသောက်လာကြတာလား? ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် သောင်းကျန်းကုန်ကြတာလဲ?!
သူ ကျင့်စဉ်အဆင့်သုံး ရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်—
"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ? မျက်လုံးကြီးမှိတ်ထားတယ်?"
"ဝါး..."
"သူ့လက်သီးက လေထဲကို ထိုးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ မတော်တဆလိုမျိုး ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ ပခုံးပေါ် သွားကျရတာလဲ?"
"ဟိုးဘက်မှာ အဆင့်နှစ် တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်..."
"ဘာလဲဟ?"
"သူက ဘာလို့ အခုထိ သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို အလွင့်မခံရသေးဘဲ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်နေရတာလဲ?"
"ဘုရားရေ!"
အဲဒီအဆင့်နှစ်သမားက သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို လွင့်ထွက်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ၊ ရွှီရှောင်ရှို့က သူ့ခြေထောက်နဲ့ အဲဒီလူကို သိုင်းဝိုင်းထဲ ပြန်ချိတ်ပြီး ဆွဲသွင်းပေးလိုက်တာကိုး။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!"
ဒိုင်လူကြီးတစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်တွေပါ ပြိုလဲကုန်ပြီဗျာ!
ရွှီရှောင်ရှို့ ချလေလေ အခြေအနေက ပိုပြီး ထူးဆန်းလေလေပဲ။ ဘာလို့ စင်ပေါ်မှာ လူဦးရေက နည်းသွားရတာလဲ?
ရွှီရှောင်ရှို့ကတော့ စင်ပေါ်မှာ ကျန်ရစ်အောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သိုင်းဝိုင်းထဲက လူဦးရေကတော့ ၆၀ ကနေ အခုဆို ၄၀ ကျော်ပဲ ကျန်တော့တာ။
ရုတ်တရက်... သူ ရိပ်ခဲတွေကြားထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လူအချို့ကို သတိပြုမိသွားတယ်။ အဲဒီလူတွေက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ခံစားနေကြတဲ့ လူတွေကို လိုက်ပြီး အလစ်အငိုက် ချနေကြတာ။ မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့လူတိုင်းက အဲဒီကောင်တွေကြောင့် သိုင်းစင်မြင့် ပြင်ပကို လွင့်ထွက်ကုန်ကြတာလေ။
တောက်... ဒီအကောင်တွေ။ ငါ့ရဲ့ အလိုအလျောက်စနစ် ရမှတ် တွေကို လာပြီး ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့?! သူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်တယ်။
ရွှီရှောင်ရှို့က သူ့ရဲ့ ပုံစံကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အဲဒီအဆိပ်အတောက် ကောင်တွေနားကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို ဝုန်းခနဲ လွှတ်ပစ်လိုက်တော့တယ်။
ဒီလို အကွက်ချတတ်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကတော့ ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကြောင့် အရင်ဆုံး လွင့်ထွက်သွားကြရတာပေါ့။
သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို လွင့်ထွက်သွားရတဲ့ လူတွေအားလုံး ကြောင်အိကုန်ကြတယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြုတ်သွားလဲဆိုတာ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ကြဘူး။
ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှာတော့... မိန်းကလေးငယ် စုချန်ချန်က မျက်နှာကို လက်နဲ့အုပ်ထားပြီး ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရဲရှာဘူး။ ရောင်ယိန်းယိန်းကိုယ်တိုင်တောင် ဒါက နည်းနည်း အလွန်အကျွံ ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
သိုင်းဝိုင်းထဲမှာတော့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေက အစတုန်းကလို စုပြုံပြီး မချကြတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူတို့က ပုံစံကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုလို ဖန်တီးလိုက်ကြတယ်။
ပိုက်ကွန်ရဲ့ အချက်အချာတစ်ခုချင်းစီမှာရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်သူတွေက အများကြီး လှုပ်ရှားစရာမလိုတော့ဘူး။ သူတို့လုပ်ရမှာက ရွှီရှောင်ရှို့ကို သူတို့ဆီ ရောက်လာရင် လွှတ်ထုလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို လွင့်သွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။
"သနားစရာ"
ရွှီရှောင်ရှို့ကတော့ သဲအိတ်တစ်ခုလိုပဲ ပိုက်ကွန်ကြီးထဲမှာ ဘယ်ညာ ရှေ့နောက် လွင့်ပျံနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နေရာအနှံ့အပြား အထုခံနေရရှာတယ်။
ဒိုင်လူကြီးကတော့ အခုအချိန်က သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမယ့် အချိန်ပဲလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရွှီရှောင်ရှို့ကို ဒေါသထွက်လို့ ဝင်ထုချင်နေတာ မှန်ပေမဲ့၊ သူက စိတ်အေးမြတဲ့ ဒိုင်လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်တာမို့ စည်းကမ်းကိုပဲ တည်ငြိမ်စွာ အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်လေ။
သူ အားလုံးကို ရပ်ဖို့ လှမ်းအော်တော့မယ့် အခိုက်အတန့်မှာပဲ... အဲဒီ 'သဲအိတ်' ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတယ်။
ဒါက ဘာလို အရူးဆန်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာကြီးလဲဗျာ?!
သူ့နှုတ်ခမ်းကြီးက ဖြဲပြီး ပြုံးနေတာ၊ ကြည့်ရတာ ဒီအရိုက်ခံရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးကို လုံးဝ အရသာတွေ့နေတဲ့ ပုံစံပဲ။ ဖူးရောင်နေတဲ့ မျက်နှာအောက်မှာ အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ပုံစံ ပေါ်နေတာ။ ဇိမ်ကို ကျလို့...
ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင်…
သူက အတိုက်ခိုက်ခံနေရတဲ့ လူနဲ့မတူဘဲ အနှိပ်ခန်းမှာ နှိပ်နယ်ခြင်း ခံယူနေတဲ့ လူနဲ့ ပိုတူနေတာပေါ့...
ဒိုင်လူကြီး သေသေချာချာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒီသဲအိတ်ကောင်က လက်သီးမုန်တိုင်းတွေကြားထဲကနေ တတွတ်တွတ်နဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်—
"ရှယ်ပဲဟေ့! အရသာ ရှိလိုက်တာ။"
"မင်းတို့ ယောက်ျားဆိုရင် ပိုပြင်းပြင်း ထုစမ်းပါ။"
"ပိုမြန်မြန်... တစ်စက္ကန့်ကို အချက်တစ်ထောင်လောက် ထိအောင် ထုပေးစမ်းပါဗျာ!"
"တောက်... အဲဒီနေရာကိုတော့ လာမကန်နဲ့လေ..."
ဒိုင်လူကြီး ဆွံ့အသွားတယ်။
သူ ရိုက်နှက်မှုတွေကို တားဆီးဖို့ မြှောက်လိုက်တဲ့ လက်ကို အသာလေး ပြန်ချလိုက်ပြီး ငြိမ်နေဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်။
ကြည့်ရတာ... သူက ငါ့ရဲ့ ကယ်တင်မှုကို လိုအပ်ပုံမရဘူး...
"ဒေါင်..."
ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံးကို လန့်သွားစေတယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်ချီရှို့ရဲ့ အသံက နောက်ကနေ ကပ်ပါလာတယ်—
"အုပ်စုအဆင့် ခြေစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးဖို့... အချိန် တစ်နာရီပဲ လိုပါတော့တယ်!"
သူက ဒီစည်းကမ်းကို နံပါတ် (၁၂) သိုင်းဝိုင်းအတွက် သီးသန့် အခုမှ စိတ်ကူးပေါက်ပြီး ထုတ်ပြန်လိုက်တာပါ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်တဲ့ သိုင်းစင်မြင့် ၁၇ ခုလုံးက တိုက်ပွဲတွေ ပြီးဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီကိုး။
အခြားသိုင်းဝိုင်းက တိုက်ပွဲတွေကတော့ ရိုးရှင်းပြီး ရိုးရာစတိုင်အတိုင်းပဲလေ။ အသန်မာဆုံး ဆရာကြီးတွေက ဘေးမှာ တရားထိုင်နေပြီး၊ အားနည်းတဲ့ကောင်တွေက စင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်သွားအောင် အချင်းချင်း မကျေမနပ်နဲ့ သတ်ပုတ်ကြကာ နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တာမျိုးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ နံပါတ် (၁၂) သိုင်းစင်မြင့် မှာပဲ ဒီလို ခမ်းနားပြီး ရက်စက်လှတဲ့ တိုက်ပွဲကြီးက ဖြစ်ပွားနေတာ။
အခုအချိန်မှာတော့ အခြားသိုင်းစင်မြင့် ကနေ ပြုတ်သွားတဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ အကုန်လုံးက သူတို့ဘာသာသူတို့ ပြန်ပြီး နားလို့ရပေမဲ့၊ နံပါတ် (၁၂) သိုင်းစင်မြင့် ရဲ့ ပွဲကြည့်စင်ပေါ်မှာပဲ စုပြုံရောက်ရှိလာကြတယ်ဗျာ။
သူတို့အားလုံး မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ဒီရက်စက်လှတဲ့ မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဟ?"
"နံပါတ် (၁၂) သိုင်းစင်မြင့် က လူတွေကတော့ တကယ့်ကို ရူးသွပ်လွန်းတယ်!"
"သူတို့က အဲဒီကောင်ကို လူလိုတောင် မမြင်တော့ဘူး။ သားရဲတစ်ကောင်လိုမျိုး ဝိုင်းထုနေကြတာ!"
"ဟုတ်ပဗျာ။ ဝိုင်းထုတာက ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးနေရတာလဲ? သူ့ကို နည်းနည်းတော့ လေးစားမှုပေးပြီး မျက်နှာကိုတော့ မထုသင့်ဘူးလေ..."
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ နောင်တစ်ချိန် ပြန်တွေ့ကြဦးမှာကို။ တောက် တောက်!"
အားနည်းတဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ဘေးက ကြည့်ရှုသူတွေရဲ့ သနားဂရုဏာကို အမြဲတမ်း ဆွဲဆောင်နိုင်တာကိုး။ အပြင်စည်းက အမျိုးသမီးတပည့်အချို့ဆိုရင် ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ငိုတောင် ငိုချင်လာကြပြီ။ သူတို့က ငိုယိုရင်းနဲ့ ရွှီရှောင်ရှို့ကို လှမ်းပြီး အားပေးကြတယ်—
"တောက်... အာ... ငါ မင်းကို ဆဲတာ မဟုတ်ဘူးနော်... ရွှီရှောင်ရှို့... အားတင်းထားစမ်းပါ!"
"ရွှီရှောင်ရှို့... ဇွဲမလျှော့နဲ့!"
"ရွှီရှောင်ရှို့... မင်းက အကောင်းဆုံးပဲကွ!"
အားပေးသံတွေက ပထမဆုံးတစ်ချက် ထွက်လာတာနဲ့ ကူးစက်မြန် ကပ်ရောဂါလိုပဲ သိုင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့တယ်။
အရိုက်ခံရတဲ့ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို မသိတဲ့ ပွဲကြည့်ပရိသတ်တွေကတော့ ဒါက မတရားဘူးဆိုပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေကြကာ၊ ရွှီရှောင်ရှို့ကို အားပေးရင်းနဲ့ သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို လွင့်ထွက်လာတဲ့ လူတွေကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတော့တယ်။
အဲဒီ "စင်ပေါ်ကနေ မိမိသဘောအလျောက် ဆင်းလာရတဲ့" လူတွေကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ မင်းတို့က အမှန်တရားကိုလည်း မသိဘဲ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ စင်ပေါ်တက်ကြည့်ပါလား? လို့ စိတ်ထဲကနေ တွေးနေမိတော့တယ်။
...
သိုင်းဝိုင်းထဲမှာတော့...
ရွှီရှောင်ရှို့က အချိန်တစ်နာရီပဲ လိုတော့တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ဟန်ဆောင်နေတာတွေကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။
သူက အရိုက်ခံနေရရင်းနဲ့ လူအုပ်ကြီးကို သိုင်းဆင်မြင့် ရဲ့ အစွန်းနား ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်လာတာ ကြာလှပြီလေ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ဒီလူအုပ်ကြီးက သူ့ကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေသလို ထင်ရပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့အားလုံးက ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ ကြိုးဆွဲမှုအောက်မှာ ကစားနေရတာပါ။
ဒါက ထိုက်ချိ သိုင်းပညာလိုပဲ။ အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီဆိုရင် တိုက်ခိုက်သူကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီအရှိန်ကို ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။
ရွှီရှောင်ရှို့က သိုင်းစင်မြင့် ပြင်ပဘက်ကို ခုန်ချလိုက်တယ်။ တိုက်ခိုက်သူအားလုံးကလည်း မီးစာရှာတဲ့ ပိုးဖလံတွေလိုပဲ သူ့နောက်ကို တန်းစီပြီး လိုက်ပါသွားကြပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် သိုင်းဝိုင်းပြင်ပကို ခုန်ဆင်းမိသွားမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြတော့တယ်။
အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ သိုင်းဝိုင်းကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။
"ဘုရားရေ!"
"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"
ပွဲကြည့်စင်ပေါ်က လူတွေအားလုံး အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်ကုန်ကြတယ်။ နံပါတ် (၁၂) သိုင်းစင်မြင့် ကတော့ တစ်ခုခု မှားနေတာ သေချာတယ်။ သူတို့က ရူးသွပ်စွာ ချနေကြပြီးမှ အခုတော့ သူများ ခုန်ချတာကို လိုက်ပြီး ခုန်ချကုန်ကြတယ် ဟုတ်လား?
သူတို့က ဘေးက အားပေးသံတွေကြောင့် လန့်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ဆင်းသွားကြတာလား?
သိုင်းဝိုင်းထဲမှာတော့…
ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ လှည့်ကွက်ကြောင့် အခုအချိန်မှာ ဒိုင်လူကြီးကလွဲရင် ကွင်းထဲမှာ လူလေးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။
သူက ပထမဆုံး သူ့ကို လာထုတဲ့ လူကောင်ကြီးကို အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ သူ့နာမည်က ချိုးဝေ မဟုတ်လား?
"အချိန်က နာရီဝက်လောက် ကျန်သေးတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ... မင်းရဲ့ လက်သီးချက်တွေက အားအကောင်းဆုံးပဲ။ လာပါ... ငါတို့ ပြန်ချရအောင်!"
ရွှီရှောင်ရှို့က အလွန်အမင်း ရိုးသားလှစွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒီလူရဲ့ 'ခြေလှမ်းတစ်ရာ သားရဲဘုရင်လက်သီး' က အထူးစစ်သည်တော် ၅၀ နဲ့ ညီမျှတာလေဗျာ!
ချိုးဝေ အဲဒီစကားကို ကြားတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားတယ်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မှာ ဘယ်သူငယ်ချင်းမှ မရှိတော့ဘူး။
ဖော်ပြလို့မရတဲ့ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြီးက သူ့ရင်ထဲမှာ ပြည့်နှက်လာပြီး၊ သူ ပျို့အန်မတတ် ဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်းပဲ သိုင်းစင်မြင့် ပြင်ပကို ခုန်ဆင်းပြေးတော့တာပေါ့။
ရွှီရှောင်ရှို့တစ်ယောက် ကြောင်အိပြီး ကျန်ခဲ့ရပြန်တယ်။
ဒိုင်လူကြီးကတော့ ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး—
"ပြိုင်ပွဲ... ပြီးဆုံးပါပြီ!"
...
ဘေးဘက်မှာတော့...
လျူကျိန်း က ပြိုင်ပွဲဝင်တွေရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာရော စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ ရွှီရှောင်ရှို့ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက စိတ်အေးလက်အေးနဲ့—
"မင်းကို ငါ စောင့်ခိုင်းတာ မမှားဘူးမလား? ငါတို့ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်စာရင်းထဲ ဝင်သွားပြီ..."
ကျိုးကျော့ကတော့ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နေရင်းနဲ့—
"အစ်ကိုလျူ..."
"ငါတို့... ထိပ်သီးသုံးယောက် ထဲ ဝင်သွားတာဗျ!"