ရွှီရှောင်ရှို့ သူ့လက်များကို ဆေးကြောနေခဲ့သည်။
တကယ်လို့ သူသာ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အတင်းမပိတ်လိုက်မိဘူးဆိုရင်... ဒီဘဝရဲ့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရမှာ သေချာသည်။
“ကျိန်ဆဲခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၂။”
“ကျိန်ဆဲခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၂။”
အစေခံနှစ်ယောက်လုံးကတော့ သူတို့ရဲ့ ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေခဲ့ကြရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရွှီရှောင်ရှို့၏ ကန်ကျောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ရာ... ၎င်းက ဘယ်လိုမှ ခံစားလို့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ပါချေ
ဟုတ်ပါတယ်... သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် လှေကားကြီး သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည့် ထိုအစေခံနှစ်ယောက်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အကန့်အသတ်သာ ရှိသောကြောင့်၊ ရွှီရှောင်ရှို့အနေဖြင့် စွမ်းအားကို လျှော့ချပြီး ကန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
ဒိုင်း...
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပဲ... ပင်မစင်မြင့်ထက်မှ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်သစ်ပင်တစ်ပင်သည် အသံလုံအတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး... သန်မာထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုကို စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်း၍ လွှင့်ပစ်လိုက်တော့၏။
“တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ မုရှီရှီး အနိုင်ရရှိပါတယ်!”
ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ ဆူညံသွားခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်သစ်ပင်ကြီး ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာမှုက သူတို့ကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏
“အို... ငါ့အသည်းလေး၊ ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ မွေး... မွေးရာပါအဆင့်လား...”
“ဂျူနီယာမုကလည်း မွေးရာပါအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ သူမက ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ရောက်တာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ဒါက မိုးတိမ်ပြိုင်ပွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ပြိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေလား...”
“ပါရမီရှင်... မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာမလေးပဲ!”
“ရန့်ချုံကတော့ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။ သူက အဆင့် (၁၀) ရှိပြီး ‘အဆင့်နိမ့်ကျစ်လျစ်ခန္ဓာ’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာတောင်... သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်က ထိပ်သီး (၈) ဦးစာရင်းမှာတင် လမ်းဆုံးသွားခဲ့ရပြီ။”
“သစ်ပင်ကြီးက တော်တော်လေး မြင့်တာပဲ၊ သူ အနည်းဆုံး ဆယ်မီတာလောက်အထိ လွင့်စင်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်... အော်... တောက်၊ ရန့်ချုံ ပြုတ်ကျလာနေပြီ။ သူပြုတ်ကျမယ့် မြေပြင်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ အဲဒါ... ရွှီရှောင်ရှို့ မဟုတ်ဘူးလား...”
“သတိထားဦး!”
ရွှီရှောင်ရှို့ သူ့လက်ပေါ်က အရေပြားပေါ်က အစွန်းအထင်းတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အတွက် လက်ဖမိုးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေစဉ်အတွင်းမှာပဲ... သူ့စိတ်ထဲက အာရုံခံစားမှုထဲသို့ အမည်းစက်တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက... ကောင်းကင်ယံထက်ကနေ ကျဆင်းလာတာ ဖြစ်ပုံရ၏။
‘ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ’
စောင့်ဆိုင်းရာအခန်းဘေးက အသေးစား အသံလုံအတားအဆီးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။
“ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
ရွှီရှောင်ရှို့ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူက အတိတ်က ရွှီရှောင်ရှို့ မဟုတ်တော့ပါချေ။
သူ အနောက်သို့ လှည့်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ... ဖရဲသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက အနည်းငယ်လည်း စူးရှနေခဲ့၏။ သူ ဖမ်းမိလိုက်တဲ့အရာကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ...
အော်... တောက်!
ဒါက လူ့ခေါင်းကြီးပဲ!
ရွှီရှောင်ရှို့ လန့်ဖျတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ ချက်ချင်းပဲ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဗီဇအတိုင်း သူ့ရဲ့ ဒူးဖြင့် လှမ်း၍ တိုက်ခိုက်လိုက်မိတော့၏။
ဘုန်း...
တုံးအိလှသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး... ရန့်ချုံ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရွှီရှောင်ရှို့ စွမ်းအားကို လျှော့ချဖို့ မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး... သူ လန့်သွားခဲ့မှုကြောင့် ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကို အသုံးပြုမိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏
ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာတော့ ရန့်ချုံတစ်ယောက် ကောင်းကင်ဘုံမှ ငရဲဘုံသို့၊ ထို့နောက် ငရဲဘုံမှ လူ့ပြည်သို့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျကာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရတာကို ကြည့်ရင်း... အားလုံးက တဟားဟား အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။
“ဟာဟာ... ငါ ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ဘူး။ ရန့်ချုံက လူအများကြီးထဲကမှ ဘာလို့ ရွှီရှောင်ရှို့နဲ့ သွားတိုးရတာလဲ။ သူ အတိတ်တုန်းက ဘာအပြစ်တွေ လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ရွှီရှောင်ရှို့မှာ မွေးရာပါအဆင့် ခန္ဓာကိုယ် ရှိတာလေ။ ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ ဒူးတိုက်ချက်ကို ခံလိုက်ရတာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ နံရိုးတွေအားလုံး ကျိုးကုန်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”
“တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းတဲ့လူပဲ။ တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းမှာတင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရိုက်ခံရတယ် ဟုတ်လား...”
“ရွှီရှောင်ရှို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းက အစောပိုင်းတုန်းက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လွန်းတယ်။ ကြည့်ရတာ သူ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ဝမ်ချုံရဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ... တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုကို တတ်မြောက်သွားပုံရတယ်။ အခုဆို သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်နိုင်သလို ခေါင်းကိုလည်း လှမ်းဖမ်းနိုင်နေပြီ။ ဟင်း ဟင်း!”
ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး... အသံလုံအတားအဆီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရွှီရှောင်ရှို့အနေဖြင့် အလိုအလျောက်ရမှတ် အနည်းငယ် ထပ်မံရရှိလိုက်သည်။
“အထင်ကြီးလေးစားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၃၂။”
“ချီးကျူးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁၇။”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများ ရွှီရှောင်ရှို့၏ ဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာမသွားခင် ရွှီရှောင်ရှို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်သွားဖို့ မမေ့လျော့ခဲ့ကြပါချေ။ ရန့်ချုံ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် တရားခံက သူ ဖြစ်နေသည့်အလား…
“မုန်းတီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၄။”
ရွှီရှောင်ရှို့ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူက လက်ဆေးနေရုံသက်သက်ပဲ ရှိသေးတာကို... ကောင်းကင်ယံထက်ကနေ ဒုက္ခတွေက သူ့ဆီ ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက ယောကျာ်းကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ!
သူ အစောပိုင်းတုန်းက သူ့လက်ထဲက ဖရဲသီးကြီးကို မချေမွမိလိုက်တာကပဲ ကံကောင်းလှပေသည်။
“မုန်းတီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
“မုန်းတီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
“မုန်းတီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
“...”
စနစ်သတိပေးချက်ဘောင်ပေါ်တွင် စာသားအနည်းငယ် ထပ်မံဆန်းသစ်လာခဲ့ပြီး... ရွှီရှောင်ရှို့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သတိပေးချက်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သူ့ကို ရမှတ်တစ်မှတ်တည်းသာ ပေးစွမ်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဒီလိုမျိုး လျင်မြန်လှတဲ့ ဆန်းသစ်မှုနှုန်းကတော့...
သူ ရန့်ချုံ ပြုတ်ကျသွားသည့် နေရာဆီသို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အမှန်အတိုင်းပင်... ရန့်ချုံသည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများ၏ အကူအညီဖြင့် သတိပြန်လည်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ရန်ငြိုးအပြည့်ရှိသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
‘အို... ဝေါင်း!’
‘မင်းက စင်မြင့်အပြင်ဘက်ကို လွင့်စင်လာပြီး ငါ့ကိုပါ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ၊ အခုကျတော့ ငါ့ကို လာပြီး အပြစ်တင်နေတယ် ဟုတ်လား...’
ရွှီရှောင်ရှို့၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူ သူ့လက်ပေါ်က ရေစက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့၏။
“သံသယဝင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
“သံသယဝင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
ရန့်ချုံ၏ အကြည့်များ တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်
‘ရွှီရှောင်ရှို့က ဒီဘက်ကို လျှောက်လာနေတယ်...’ သူ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိ၏။ ‘သူ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ...’
ရွှီရှောင်ရှို့၏ အနောက်က အစေခံနှစ်ယောက် အခြေအနေတစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ရွှီရှောင်ရှို့ကို အလွန်အမင်း ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားကြတာ ဖြစ်၏။
သူတို့ ချက်ချင်းပဲ အရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကြသည်
“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ စိတ်မလိုက်ပါနဲ့ဦး!”
“သူက ဒဏ်ရာရထားတာလေ။ သူက လူနာတစ်ယောက်ပဲ!”
“သူ ငါ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားနေတာကို ငါ အာရုံခံမိတယ်...”
ရွှီရှောင်ရှို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
ရန့်ချုံ ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရသည်
‘မင်းက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကောင်းကောင်း အာရုံခံမိနေရတာလဲ...’ သူ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိ၏။
သူ ချက်ချင်းပဲ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်း၏ လက်ကို အတင်းလှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်
“ကျွန်တော့်ကို အခုလောလောဆယ် မကယ်ပါနဲ့ဦး။ ရွှီရှောင်ရှို့... သူ ဒီဘက်ကို လျှောက်လာနေတယ်!”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်း လေးယောက်လုံး ရွှီရှောင်ရှို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ... သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် လူသတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ရွှီရှောင်ရှို့ အတင်းအပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး
“ဟဲဟဲ... အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါက စိုးရိမ်စိတ်နဲ့တင် ဒီလူကြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီလား၊ မဖြစ်သေးဘူးလားဆိုတာကို လာကြည့်တာပါ...”
“မင်းရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို မလိုအပ်ပါဘူး။ ငါ အဆင်ပြေတယ်!”
ရန့်ချုံ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ သူ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ခါးသီးစွာဖြင့်
“ကျွန်တော့်ကို ကုသပေးဖို့အတွက် နေရာပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်!”
အသနားခံလိုက်တော့၏။
“ဟဲဟဲ...” ရွှီရှောင်ရှို့ နွေးထွေးစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ရွှီရှောင်ရှို့!”
“ကျောက်ချင်းထန်!”
ရှောင်ချီရှို့၏ ဟိန်းဟောက်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး စောင့်ဆိုင်းရာအခန်းထဲက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ပြိုင်ပွဲပွဲစဉ်များ တွဲဖက်မှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏
ထိုနာမည်တွေကို ကြေညာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ပွဲကြည့်ပရိသတ်အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်... အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်သွားခဲ့ကြ၏။ လူတိုင်းက ဒီတိုက်ပွဲကို အလွန်အမင်း မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှီရှောင်ရှို့ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ကျောက်ချင်းထန် ဟုတ်လား...
မိုးတိမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဘုတ်ရဲ့ ဒုတိယနေရာမှာ ရှိနေတဲ့လူလား...
မွေးရာပါအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက်လား...
‘နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့...’
သူ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း... သူ ထိပ်သီးလေးဦးစာရင်းသို့ ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်ရမည့်ပွဲစဉ်တွင် မွေးရာပါအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက်နှင့် သေချာပေါက် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်သဘောပေါက်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်
“လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
“လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”
စနစ်သတိပေးချက်ဘောင်က အဆက်မပြတ် ထပ်မံဆန်းသစ်လာခဲ့ပြန်ပြီး... ရွှီရှောင်ရှို့ ဗီဇအတိုင်း ရန့်ချုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အမှန်အတိုင်းပင်... ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင် သရော်နေသည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏
ဒါကို ဘယ်သူက သည်းခံနိုင်မှာလဲ။
သူက သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားရုံတင်မကဘဲ လှောင်ပြောင်နေသေးတာပဲ။ သူက ဘယ်လောက်အထိ ဆက်လုပ်ဦးမှာလဲ။
‘ကျောက်ချင်းထန် ဖြစ်တယ်ဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ’ သူ တွေးလိုက်မိ၏။ ‘သူက ငါ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက အာမခံထားလို့လဲ၊ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို လာပြီး လှောင်ပြောင်နေရတာလဲ...’
ရွှီရှောင်ရှို့ အစေခံ၏ လက်ကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်
“အော်... တောက်၊ ရွှီရှောင်ရှို့... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ!”
ရန့်ချုံ ပျာယာခတ်သွားခဲ့ရသည်။
“ရွှီရှောင်ရှို့... ရပ်လိုက်စမ်း!”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများ မွေးရာပါအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြ၏။ “သူက လူနာတစ်ယောက်လေ။ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ...”
ရန့်ချုံ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်းကင်တမန်လေးပါးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူတို့တွေ ထွက်ပြေးသွားကြတာလား...
“ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားကြပါဦး!”
ရွှီရှောင်ရှို့ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့် ရန့်ချုံကို လှမ်း၍ မချီလိုက်ပြီး... သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်နှင့် နောင်တရနေသည့် အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်
“မင်းနာမည်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မင်းကို မရိုက်သင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါ အရိုးတွေကို ဘယ်လိုပြန်ဆက်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ ‘ရွှေနီဆေးလုံး’ တွေ အများကြီး ရှိတာမို့လို့... မင်း သေချာပေါက် အဆင်ပြေသွားမှာပါ!” ရွှီရှောင်ရှို့ နှာခေါင်းသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ရင်း... ရန့်ချုံ၏ နံရိုးများကို လှမ်း၍ စမ်းသပ်လိုက်မိသည်။
“အော်... တောက်၊ ငါ့ကို မကိုင်နဲ့စမ်းပါနဲ့!”
“ကယ်ကြပါဦး။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ။ ငါ့ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ပစ်မထားခဲ့ကြပါနဲ့ဦး! ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားကြပါ!”
“စွတ်...”
“အားးး...”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းများသည် စောင့်ဆိုင်းရာအခန်းက အစေခံများနှင့်အတူ စုရုံးလိုက်ကြပြီး... ရွှီရှောင်ရှို့က ရန့်ချုံကို ဆေးလုံးတစ်လုံး ထုတ်ပေးရင်း အရိုးများကို အတင်းပြန်ဆက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ကြရသည်
သူက သေချာပေါက် မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ရမည်!
...
ဖျော့တော့လှသော စိမ်းစိုသည့် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက် ပင်မစင်မြင့်ထက်မှ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမတွင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့မျိုး တကယ့်ကို သေသပ်လှပလှသော မျက်နှာသွင်ပြင်များ ရှိနေခဲ့ပြီး... တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။
သူမ၏ ရှည်လျားလှသော ဆံပင်မြီးကောက်လေးက လှုပ်ခါနေခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ... ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။ ထို့နောက်... သူမ ရွှီရှောင်ရှို့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်တော့သည်။
“ရွှီရှောင်ရှို့... အကြီးအကဲရှောင်က မင်းကို လှမ်းခေါ်နေတယ်...”
ရွှီရှောင်ရှို့ သူမကို လှမ်းမကြည့်ပါချေ
“ခဏလောက် စောင့်ဦး။ ငါ သူ့ရဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်ဆက်ပေးနေတာလေ!”
ထိုမိန်းကလေးငယ်လေး ခေါင်းကို စောင်းလိုက်မိပြီး တကယ့်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူမ ရွှီရှောင်ရှို့သည် ရန့်ချုံ၏ ဒဏ်ရာတွေကို ဒေါသတကြီး ဖိနှိပ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို ဆေးလုံးတစ်လုံး အတင်းအနံ့ခံခိုင်းနေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရ၏။ သူမ ရန့်ချုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း
“သူ သေတော့မယ်!”
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရွှေနီဆေးလုံးက သူ့ရဲ့ အသက်ရှူမှုကို ပြန်လည်ထိန်းညှိပေးနေတာမို့လို့... သူ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“မင်းက သူ့ကို ဆေးလုံး မကျွေးဘဲနဲ့ အနံ့ပဲ ပေးခံနေတာလား။ ဒါက ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ...”
ရွှီရှောင်ရှို့ ထိုစကားလုံးတွေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ‘ဟုတ်သားပဲ...’ သူ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်မိ၏။ ‘ဒီလူက အသက်ရှူသိုင်းပညာကို တတ်မြောက်ထားတာမှ မဟုတ်တာ...’
ရန့်ချုံ၏ ပါးစပ်မှ သွေးပွက်များ လျှံကျလာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအစုံကလည်း အပေါ်သို့ လန်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက တမလွန်ဘဝသို့ တစ်ဝက်လောက် ရောက်ရှိနေသည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။ ရွှီရှောင်ရှို့ ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို ဆေးလုံး တိုက်ကျွေးလိုက်တော့သည်။
သဘာဝအတိုင်းပင်... သူ ရန့်ချုံ၏ အရိုးများကို အောင်မြင်စွာ ပြန်ဆက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကြည့်ရတာ သူက ဒီလိုမျိုး စွမ်းရည်တွေကို တကယ်ပဲ တတ်မြောက်ထားပုံရ၏။ သို့သော်လည်း... ရန့်ချုံ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါချေ
“ရွှီရှောင်ရှို့! အခုချက်ချင်း စင်ပေါ်တက်ခဲ့စမ်း!”
ရှောင်ချီရှို့၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
ရွှီရှောင်ရှို့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး... အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး၏ နုနယ်လှပသော အသွင်ပြင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အစောပိုင်းတုန်းက သူ့ကို လှမ်းခေါ်ခဲ့သည့် လူ ဖြစ်၏
“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”
“မုရှီရှီး။”
ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး ခေါင်းကို စောင်းလိုက်မိသည်။ သူမက တကယ့်ကို ဖော်ရွေလှပေသည်
“မင်္ဂလာပါ၊ ရွှီရှောင်ရှို့။”
“အော်... အော်...”
ရွှီရှောင်ရှို့ အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ စင်မြင့်ထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်
“မင်္ဂလာပါ... သွားတော့မယ်!”
မုရှီရှီး စကားမဆိုနိုင်တော့ချေ။
“ကျိန်ဆဲခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အလိုအလျောက်ရမှတ် +၁။”