အခန်း (၄) - မုဆိုးမဖန်း ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်သူက ဘယ်သူလဲ

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လီလောင်အာ မင်းလို အရှက်မရှိတဲ့လူ အပြင်ကို အခုထွက်ခဲ့စမ်း"

ဦးလေးဖြစ်သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွား၏။ လင်ရှောင်စုလည်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

လာရောက်သူမှာ မုဆိုးမဖန်း၏သားပင် ဖြစ်၏။ လင်ရှောင်စုက သူ့နာမည်အပြည့်အစုံကို မေ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွာသားအားလုံးက သူ့ကို "ဆန်လန်းဇီ"ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူ့၏ ထူးခြားချက်မှာ အလွန်စကားဖြောင့်လေသည်။ စကားဖြောင့်သည်ဆိုသည်မှာ မတည့်လျှင် တုတ်ကို ချက်ချင်းကိုင် တတ်ပြီး စကားနဲ့မပြီးဘဲ လက်တွေ့လုပ်တတ်သည့်သဘောဖြစ်၏။

ဦးလေးက တောင်ပေါ်ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ဖြစ်ပြီး ရွာရှိ လူကြီးများ၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ခံရသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ဆန်လန်းဇီက သူ့ကို "အဘိုးအို" ဟု ခေါ်ကာ အနိုင်ကျင့်ရန် ကြိုးစား နေသည်။

ဦးလေး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွား၏။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ ကောင်လေး"

ဆန်လန်းဇီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ လျှောက်ပြောတာလား မင်းက ငါ့ထက် သာလို့လား မုဒိမ်းကောင်ကြီး မနေ့ညက ငါ့အမေ ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်ပြန်ပြီပေါ့ မင်းမှာ ရှက်တတ်တဲ့စိတ်ရော ရှိသေးရဲ့လား ဒီနေ့တော့ မင်းခြေထောက်တွေကို ငါ ချိုးပစ်မယ်"

"မင်း လျှောက်ပြောနေတာ" ဦးလေးသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အရင်တုန်းကလည်း ငါ့အမေ ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်ဖူးတယ် မနေ့ညကလည်း ရွာထဲဆင်းလာရင်း ထပ်လုပ်ပြန်ပြီပေါ့ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီးမှ အရှက်မရှိတဲ့ အဘိုးအို..."

ဆန်လန်းဇီသည် တုတ်ကို မြှောက်ကာ ကျောင်းပလပ်ဖောင်းပေါ်သို့ ပြေးတက်လာပြီး ဦးလေးကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဦးလေး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့သွားပြီးမှ ပြန်နီရဲလာ၏။ တုတ်ချက် ကျတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လင်ရှောင်စုက ရှေ့သို့တိုးကာ တုတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။

"ဆန်လန်းဇီ၊ မင်း ပြဿနာ ထပ်ရှာပြန်ပြီလား"

"မင်း ဝင်မပါနဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါ့အမေအတွက် လက်စားချေရမယ် လွှတ်စမ်း မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ ရိုက်ပစ်မယ်"

"မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်တာလဲ" သစ်ပင်နောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

'ဝုန်း'ခနဲ အသံနှင့်အတူ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး ဆန်လန်းဇီကို ကန်ချလိုက်ရာ ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ လလိမ့်မတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ ဟူယား ပေါ်လာပြီး ဆန်လန်းဇီရှေ့တွင် ခါးထောက်ရပ်လိုက်၏။

"မင်း တခြားသူတွေကို ပြဿနာရှာတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖေကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား"

ဆန်လန်းဇီ၏ ရဲတင်းမှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပေါ်တွင် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ထိုင်နေမိသည်။

"မင်း... မင်းအဖေ... သူ လူမဟုတ်ဘူး..."

သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ကြောက်လန့်နေ၏။

"ငါ့အဖေက မနေ့ညက ငါ့အမေကို ဆေးကုပေးဖို့ အောက်ဆင်းလာတာ မင်းအမေ ရေချိုးတာကို ဘယ်လိုလုပ် ချောင်းကြည့်နိုင်မှာလဲ"

"အရင်တုန်းက... သူ ချောင်းကြည့်ဖူးတယ် မနေ့ညကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဆင်းလာတာ... သူမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်မလဲ"

"အရင်ကိစ္စကို ငါ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ မနေ့ညကတော့ သူ လုံးဝ မလုပ်ဘူး"

ဟူယားက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ဒီလို လျှောက်ပြောရင် မင်းကို ချောက်ထဲ ကိုယ်တိုင် ပစ်ချလိုက်မယ်"

ဆန်လန်းဇီ ကြောက်သွားလေသည်။ သူ အမြန်ထကာ ပြေးထွက်သွားရင်း တောင်လမ်းပေါ်ကနေ လှည့်အော်လိုက်၏။

"လီဒုန်ဒုန် မင်းက သန်တယ် ငါ မင်းကို မနိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ ရွာထဲသွားပြီး လီလောင်အာ တစ်ယောက် ပြဿနာရှာနေကြောင်း လူတိုင်းကို ပြောပြမယ်..."

"မင်း အခုချက်ချင်း ရိုက်ခံချင်နေတာပဲ" ဟူယားက ခုန်ထကာ လိုက်သွား၏။

"တောင်လမ်းပေါ်မှာ မပြေးကြပါနဲ့တော့..."

လင်ရှောင်စုလည်း နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ လျူလင်းကျောင်းတော်တွင်တော့ ဦးလေးက နဖူးကို လက်နှင့်ရိုက်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ဟူယားမှာ ဆန်လန်းဇီကို အလွယ်တကူ ဖမ်းမိနိုင်သော်လည်း လင်ရှောင်စု နောက်မှ လိုက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ့ကို စောင့်ပေးလိုက်ရသည်။ တောင်အောက် ရောက်ချိန်တွင် ရွာထဲ၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေပြီ။

ဆန်လန်းဇီ ရွာထဲရောက်သည်နှင့်

"လျူလင်းကျောင်းက လီလောင်အာ လူမဆန်ဘူး မနေ့ညက ငါ့အမေ ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်တယ်..." ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

ရွာထဲတွင် ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ဖြစ်ကုန်ကြ၏။

မုဆိုးမဖန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သားဖြစ်သူကို ပေါက်တူးနှင့် ထုလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေလေသည်။ ဒုတိယအဒေါ်လည်း လန့်သွားပြီး အဝတ်အစားများကို ပုံမကျပန်းမကျဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။

"ဆန်လန်း မင်းခေါင်းမာလိုက်တာ ငါ့အမျိုးသားက မနေ့ညက ဆင်းလာပြီးကတည်းက ဘယ်မှ မသွားဘူး..."

ရွာသားများမှာလည်း မနက်ခင်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာကို ခံစားရင်း ရယ်မောနေကြ၏။ ရွာထဲသို့ ရောက်နေသော နိုင်ငံခြားသူ အန်နာကပင် သူမ၏ ခင်ပွန်း လင်ကျီအန်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးနေလေသည်။

"ကိုကို၊ ဒီမှာ အမျိုးသမီးတွေ ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်တဲ့ အလေ့အထ ရှိတာလား"

လင်ကျီအန်း စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"အမ်... နောက်ဆို မြစ်ထဲမှာ ရေမချိုးရတော့ဘူး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မြစ်ရေက အေးတာမှ မဟုတ်တာ ငါတို့ဆို ရေခဲမြစ်ထဲမှာတောင် ရေချိုးတာ... ပြီးတော့ မင်းက မုဆိုးမမှ မဟုတ်တာ၊ကိုကို ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"ဒါက အေးတာ မအေးတာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး မုဆိုးမ ဖြစ်တာ မဖြစ်တာလည်း မဟုတ်ဘူး..."

လင်ကျီအန်း ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေတော့သည်။

လင်ရှောင်စုနှင့် ဟူယား ရွာသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဤကိစ္စမှာ ကြီးထွားနေပြီ။ လင်ရှောင်စု ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ ဆန်လန်းဇီမှာ တကယ့်ကို ငတုံးပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဟူယားမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွားများကို ကြိတ်နေသည်။

လင်ရှောင်စုက သူမကို တားလိုက်သည်။

"အခုတော့ မုဆိုးမဖန်းကို ချောင်းကြည့်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာမှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းအဖေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်စီးတော့မယ်"

" ဘယ်လို ရှာရမလဲ" ဟူယားက ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"ပြေးသွားတဲ့သူဆိုရင်တောင် အမှတ်အသား ကျန်ခဲ့မှာပဲ"

ဟူယား၏ အမြင်အာရုံမှာ တောထဲတွင် ယုန်လိုက်ရင်း ထက်မြက်နေသူဖြစ်၍ သူမကို အကူအညီယူ လိုက်သည်။

ဆန်လန်းဇီ လျှောက်လာပြီး သူတို့ကို မြင်တော့ ဒေါသ ထွက်လာပြန်၏။

"ငါ့အမေကို ချောင်းကြည့်တဲ့ကောင်ကို ငါတို့ ရှာနေတာ" ဟု လင်ရှောင်စုကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဟူယားက ဆန်လန်းဇီကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အပုပ်နံ့ထွက်တဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလို့ ရမလား"

လင်ရှောင်စုက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွား၏။ သူ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မုဆိုးမဖန်း ရေချိုးခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် တောင်စောင်းအတိုင်း တက်သွားသော ခြေရာများကို သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူတို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရာ လင်ဖူကွေ့အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သွား၏။ လင်ဖူကွေ့မှာ ရွာထဲတွင် အဆင်းရဲဆုံးလူဖြစ်သည်။ သူ၏ နာမည်မှာ "ချမ်းသာခြင်း" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ဆင်းရဲလှပေသည်။

"ဒါ သူလား" ဟု ဟူယားက မေးလိုက်သည်။

"ခြေရာတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူပဲ"

ဆန်လန်းဇီက တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်၏။ အိမ်ထဲတွင် လင်ဖူကွေ့က အသားတုံးတစ်ခုကို ချက်ပြုတ် နေသည်။

"ငါ့အမေကို ချောင်းကြည့်တာ မင်းလား" ဆန်လန်းဇီ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည်။

"ငါ့အသားတုံးကို ယူတုန်းက အတွင်းထဲက အသံကြားလို့ ကြည့်လိုက်တာ မင်းအမေ ရေချိုးနေမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ" လင်ဖူကွေ့က ပြန်အော်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ချောင်းကြည့်တာပေါ့ ဒီလူ့ ယုတ်မာလိုက်တာ"

ဆန်လန်းဇီက ဒေါသထွက်ကာ ထိုးလိုက်၏။ အိုးများ မှောက်လဲသွားပြီး လင်ဖူကွေ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွာသားများလည်း အလုအယက် ပြေးလာကြတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အန်နာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေ၏။

လင်ကျီအန်းကတော့ သွားကို ကြိတ်ကာ

"ဆန်လန်းဇီကို အရင်ရိုက်ခိုင်းလိုက်စမ်းပါ၊ မသေမချင်း ရိုက်ခိုင်းလိုက်..."

လင်ရှောင်စုနှင့် ဟူယားတို့မှာ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားကြ၏။ လင်ရှောင်စု၏ အိမ်ရှေ့နံရံအပြင်ဘက်တွင် သူတို့ နှစ်ယောက် ရယ်မောနေမိကြသည်။

"မင်းရဲ့ ခြေရာခံတဲ့စွမ်းရည်က အံ့ဩစရာပဲ နောက်ဆို ငါတို့ တွဲလုပ်ကြမလား ငါက တောဝက်လိုက်မယ် မင်းက ခြေရာခံ အသားခွဲစားကြမယ်" ဟူယားက အကြံပေးလေသည်။

လင်ရှောင်စုက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက လူတွေကို တုတ်နဲ့ ထိုးဆွနေဦးမှာလား အဲဒါဆို ငါ မတွဲဘူးနော်..."

ရုတ်တရက် ဟူယား၏ ဖုန်းမြည်လာ၏။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ စိတ်ပျက်စရာ အကောင်းဆုံးအရာကတော့ အချစ်အကြောင်းကို နားမလည်တဲ့ လူမိုက်ပါပဲ..."