အခန်း (၂၇) - စည်းမျဉ်းတစ်ခု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသကြောင့် သွားများကြိတ်နေသော်လည်း မျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်အောင် ပြချင်မှ ပြလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှင်းယွဲ့ကတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်နေခြင်းက အမှတ် လျော့သွားစေမည် မဟုတ်ပေ။

ဤအသံကို ကြားရသူ ဤမျက်နှာပေးကို မြင်ရသူတိုင်းက မင်း ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးကြလိမ့်မည်။ သို့သော် အထဲရှိ လူသုံးဦးမှာ မမေးကြပေ။ ပျံသန်းသည့် ယာဉ်မှာ ယန်စီမြစ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ လင်ရှောင်စု၏ ဇာတိမြေနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာလေသည်။

ရုတ်တရက် ယာဉ်အတွင်းပိုင်း၌ အလင်းရောင် အနည်းငယ် လင်းလာပြီး စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာ၏။

စာရွက်စာတမ်း၏ အထက်တွင် "လင်ရှောင်စု၏ ပုံမှန်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ရန် လျှောက်ထားချက်" ဟု ခေါင်းစဉ် တပ်ထားလေသည်။ အောက်တွင် အနီရောင် မှတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

အနီရောင် ကြက်ခြေခတ် အမှတ်အသားကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ အနီရောင် စာသားတစ်ကြောင်းလည်း ရှိနေသည်။

"ပြန်လည် သုံးသပ်ပြီးနောက် ဤအရံအဖွဲ့ဝင်သည် ပုံမှန်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ရန် စံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီပါ"

တံဆိပ်တုံးမှာ "ရှန်လုံ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေး ကော်မတီ"ဟူ၍ပင် ဖြစ်၏။

လင်ရှောင်စု ကြောင်သွားလေသည်။

အေးဂျင့် ၈၈ ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အုံ့မှိုင်းသွား၏။

ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငြင်းပယ်ခံရတယ် ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ"

သူမ လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားကာ နောက်ဆက်တွဲ ဖိုင်တစ်ခုကို ထိလိုက်သည်။ ဖိုင်ပွင့်လာရာ အတွင်းတွင် ပြစ်မှုဆိုင်ရာ စီရင်ချက် တစ်ခု ပါရှိ၏။

လင်ယောင်ဂျွန် ဒက်ရှာ ပြက္ခဒိန်အရ ၂၀၉၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင် ၃ ရက်တွင် လူသတ်မှုဖြင့် ထောင်ဒဏ် ၁၂ နှစ် ချမှတ်ခံရဖူးသည်။

လင်ရှောင်စုသည် လင်ယောင်ဂျွန်၏ မြေးဖြစ်ပြီး ရှန်လုံ စည်းမျဉ်း အပိုဒ် ၁၇၇ အရ ပြစ်မှုကြီး ကျူးလွန်သူ၏ သွေးရင်းသုံးဆက်အတွင်း ရှိသူများသည် ရှန်လုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပေ။

ချန်ယဲ့က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်မိသည်။

"သူ့ကို ၁၀၁ ထဲ လက်ခံတုန်းက ဒီမှတ်တမ်းကို ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးပြီးပြီ အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်သူ မရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက် တယ်ပေါ့"

အေးဂျင့် ၈၈ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေလေသည်။

"အပိုဒ် ၁၇၇ မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ပြစ်မှုကြီးဆိုတာ ယေဘုယျအားဖြင့် နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှု ဒါမှမဟုတ် သူလျှိုလုပ်မှုတွေကို ရည်ညွှန်းတ‌ေ မတော်တဆ လူသတ်မှုဆိုတာမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး"

"ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ သိတယ်"

ရှင်းယွဲ့ ခုန်ထလာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့အဘိုးက အဲဒီတုန်းက သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ပြုမူခဲ့တာပါ ဖြစ်သွားတဲ့ သေဆုံးမှုက မတော်တဆပဲ သူ့အဘိုးလည်း အဲဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့်ပဲ ဆုံးသွားတာ လင်ရှောင်စုတောင် မမွေးသေးဘူး ဘာလို့ ရှန်လုံထဲ ဝင်ခွင့်မရတာလဲ မဟုတ်သေးဘူး ကျွန်မတို့ အယူခံဝင်ရမယ်"

ချန်ယဲ့က သူမရှေ့ရှိ စခရင်ကို ညင်သာစွာ ထောက်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါက ပြဿနာပဲ အနီရောင် ကြက်ခြေခတ် က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုတာ အယူခံဝင်လို့ မရဘူး"

"သူ့ဘိုးဘွား ရှစ်ဆက်လုံးကို ငါ ကျိန်ဆဲတယ်"

ရှင်းယွဲ့ သူမ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး လင်ရှောင်စုကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်း ချလိုက်လေသည်။

"လင်ရှောင်စု မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာပဲ"

ကားအတွင်းခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရ ကြပ်နေ၏။

တစ်မိနစ်

နှစ်မိနစ်

လင်ရှောင်စု၏ အကြည့်များမှာ ထိုအကြောင်းကြားစာမှ တဖြည်းဖြည်း လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် သူ၏ ရဲဘော်သုံးဦး၏ မျက်နှာများ ရှိနေပြီး အချို့မှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီး အချို့မှာ ဝမ်းနည်းနေကြ၏။

လင်ရှောင်စုက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ အပြုံးမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်ချေ၏။

ခဏတာမျှ ရဲဘော်သုံးဦးမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ပါရမီရှင် တစ်ဦး မစ်ရှင်တွင် အဓိက အကျိုးပြုခဲ့သော ရှန်လုံ သူရဲကောင်း တစ်ဦးသည် အောင်မြင်စွာ ပြန်လာပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော စီရင်ချက်ကို လက်ခံရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ လက်မခံနိုင်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ရှန်လုံ၏ လူများဖြစ်ပြီး တာဝန်နှင့် စည်းကမ်းများကြောင့် အထက်လူကြီးများကို မေးခွန်းထုတ်၍ မရပေ။ သူ့ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ရမည်မှန်းပင် မသိကြပေ။

လင်ရှောင်စုက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ ကားရပ်ပေးလို့ ရမလား ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်"

ပျံသန်းသည့် ယာဉ်မှာ ကောင်းကင်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ယာဉ်အောက်တွင် တာရှန် တောင်ထိပ် ရှိနေသည်။

ကားထဲတွင် မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

အေးဂျင့် ၈၈ ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကားရပ်သည့် ခလုတ်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ...

ဤတစ်ခါတွင် လင်ရှောင်စုသည် ရှန်လုံထဲမှ တရားဝင် ထွက်သွားတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤထူးချွန်သော ပါရမီရှင် ရဲဘော်သည် သူတို့၏ ရဲဘော် မဟုတ်တော့ပေ။ ရဲဘော် ရဲဘက်စိတ်၏ ပေါင်းစည်းမှုကို အမှန်တကယ် ခံစားဖူးသူများသာ ဤခံစားချက် မည်မျှ ခံနိုင်ရည် မရှိကြောင်း နားလည်နိုင်လိမ့်မည်။

ပျံသန်းသည့် ယာဉ်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သစ်ပင်များပေါ်၌ နားကာ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ယာဉ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး လင်ရှောင်စုက သူ့ခါးကို ဖိလိုက်ရာ ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရှန်လုံဝတ်စုံမှာ ထွက်ကျလာပြီး ထိုင်ခုံပေါ် တင်ထားကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားလိုက်လေသည်။

ချန်ယဲ့က သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး တောင်လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက် သွားကြလေသည်။ တာရှန်၏ မြောက်ဘက်ခြမ်း၊ သစ်ပင်ထိပ်များကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားသော ဤလမ်းမှာ အောက်ရှိ ခရိုင်မြို့လေးကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နေရပေသည်။

တောင်ပေါ်လေက တိုက်ခတ်လာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို အေးစက်သွားစေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ချန်ယဲ့၏ အသံမှာ နူးညံ့စွာ ထွက်ပေါလာ၏။

"ဘာကို တောင်းပန်တာလဲ ဒီအန္တရာယ်များတဲ့ အလှတရားကို ကျွန်တော့်ကို မြင်စေမိလို့လား"

လင်ရှောင်စု၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ အကြောင်းကြားစာ ပေါ်လာကတည်းက သူသည် ဘဝတွင် အတက်အကျကြီးများ မကြုံဖူးသူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိနေခဲ့၏။ ချန်ယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အနှစ်သာရအရဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မလိုလားခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ ရလဒ်အရဆိုရင် မင်းရဲ့ အစိုးရဝန်ထမ်း စာမေးပွဲကို ငါ ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ် မင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ငါ လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်မိတယ်"

လင်ရှောင်စု ပြုံးသည်။

"ကျွန်တော် ဒီလောကမှာ မရပ်တည်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေတာလား"

"အဲဒါက ငါ အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စပါ"

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်က လူအများစုထက် ပိုကောင်းအောင် နေနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ထားပါ ဒါကြောင့် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး အမိလေး ကျွန်တော့်အပေါ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမှားယွင်းခဲ့ပါဘူး"

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့..."

လင်ရှောင်စုက လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ကာ သူမကို တားလိုက်၏။

"ချန်ယဲ့၊ တစ်ချို့အရာတွေက လုပ်သင့်တယ် ပြောမနေနဲ့"

ချန်ယဲ့ အသက်ရှူသွင်းပြီး ရပ်တန့်သွားလေသည်။

လင်ရှောင်စုလည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်နေလိုက်မိသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ပန်းများ ပွင့်နေသည့် တောင်တန်းများ ရှိနေကြပြီး သူတို့သည် နွေဦးပန်းကြည့် ခရီးစဉ်တစ်ခုကို အတူတူ လျှောက်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လမ်းမရှိတော့ဘဲ ရှေ့တွင် ချောက်ကမ်းပါးသာ ရှိတော့၏။

"ရှန်လုံမှာ သူ့ စံနှုန်းနဲ့သူ ရှိတယ် မင်းသာ ရှန်လုံအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ရင် ဒီမစ်ရှင်က မင်းကို အမှတ်တွေ ရစေမှာ ဒါပေမဲ့ အခု မင်း မဟုတ်တော့ဘူး မင်း ငွေကြေး လျော်ကြေး ရသင့်တယ်"

ချန်ယဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြော၏။

"ငွေသား ၃၀၀,၀၀ ကို မင်းရဲ့ အကောင့်ထဲ လွှဲပေးလိုက်ပြီ"

လင်ရှောင်စုက ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ် ၃၀၀,၀၀ လွှဲပြောင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်ရှောင်စုက သုညအများကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

"ဒါက ရှန်လုံရဲ့ ဆုလာဘ်လား"

"ဟုတ်တာပေါ့"

လင်ရှောင်စု အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ၁၀၁ မှာ နေခဲ့ရတာကို မေ့သွားပြီလား ဆုလာဘ် ရှိရင်တောင်မှ အတည်ပြုချက်တွေ အများကြီး လိုတာကို ကျွန်တော် သိတယ် ဒီလောက် မြန်မြန် မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒီကိစ္စ... မင်း အိတ်ကပ် ထဲကနေ ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး"

လက်ချောင်းများက "ပြန်အမ်းမည်" ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ ယွမ် ၃၀၀,၀၀ ပြန်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် အမြဲတမ်း စူးရှပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရှိကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။

ချန်ယဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး

"မင်း သိသင့်တယ် ရှန်လုံမှာ ရှိနေတာ ပိုက်ဆံ မလိုဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ လိုအပ်တယ်"

"ထားပါဗျာ မလိုပါဘူးဆိုတာက အမိလေး ကျွန်တော့်ကို စုံစမ်းရေး စရိတ်အတွက် တစ်သောင်း ပေးပြီးတော့ ကျွန်တော့် မေမေဆီကနေ တစ်သောင်းတစ်ကျပ် လက်ဆောင်ကို မျှော်လင့်နေတုန်းပဲ..."

ထိုစကားကြောင့် ချန်ယဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

လေထုမှာ တင်းမာရာမှ ပြေလျော့သွားလေ၏။

"ကျွန်တော် ၈၈ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်"

လင်ရှောင်စု ချောက်ကမ်းပါး တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

၈၈ သည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်ကာ ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တင်းမာပြီး အုံ့မှိုင်းနေလေသည်။

"ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့် နည်းပြ ဆက်ဖြစ်နေရင် ကျွန်တော် အခုလို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မပြောနိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရပြီ"

လင်ရှောင်စုက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ဒါဆို ပြောပါ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မှာလား ဒါမှမဟုတ် ဖက်မှာလား"

၈၈ ၏ လက်မောင်းများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ တိမ်များကဲ့သို့ ပြောင်းလဲ နေ၏။ ညင်သာစွာ ဖက်လိုက်ပြီးနောက် လင်ရှောင်စု ထွက်ခွာသွားသည်။

ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် လမ်းဆုံတွင် ရပ်နေပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ပေါ်သည်။

"ဟေ့ ရှင်းယွဲ့ ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ရှင်းယွဲ့က သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကို ဂုဏ်ယူရမှာလဲ"

"မင်းနဲ့ ငါ ဘယ်သူက ရှန်လုံထဲ အရင်ဝင်မလဲဆိုတာ ပြိုင်ပွဲလို့ သတ်မှတ်ရင် မင်း အလွယ်တကူ နိုင်သွားတာပဲလေ ဂုဏ်မယူသင့်ဘူးလား"

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျွန်မ မင်းကို နိုင်ချင်တာက ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ပါ ဘယ်သူက ပိုပြီး ယုတ်မာလဲ ဆိုတာနဲ့ မဟုတ်ဘူး"

ရှင်းယွဲ့ ခုန်ထပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ရွံတယ် ကျွန်မရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ နာမည်တွေ အများကြီး မှတ်ထားတယ် အခု နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်ပေါင်းလိုက်ပြီ မင်းကို ရှန်လုံကနေ ထုတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်တဲ့သူပေါ့ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းကို မင်းဆီ ပို့ပေးမယ်... အော် မဟုတ်ဘူး သင်္ချိုင်းဆီ အမွှေးတိုင် ထွန်းဖို့ပါ..."

လင်ရှောင်စု မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွား၏။

‘သင်္ချိုင်းဆီ သွားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အမွှေးတိုင် ထွန်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အတူတူပဲ မဟုတ်လား ငါ့ကို သေလမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းဖို့ ကျိန်ဆဲနေတာလား’

ရှင်းယွဲ့ သူမ ပါးစပ်က စကားထွက်တာ မှားသွားမှန်း သိလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို မြန်မြန် ပြောင်းလိုက်သည်။ သူမ လက်ကို ဆန့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် အစိမ်းရောင် အရွက်တစ်ရွက် ပေါ်လာ၏။ သူမ လက်သည်းဖြင့် ခြစ်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင် အရွက်ပေါ်တွင် ပြုံးနေသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ လင်ရှောင်စုကို ပေးလိုက်သည်။

"ပေးလိုက်ပြီ"

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေ အားပေးနေတာ မမြင်ဘူးလား" ရှင်းယွဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။

လင်ရှောင်စု အရွက်ကို ကြည့်လိုက်မိ၏။

"ဒါကသစ်ခွ အရွက်ပဲ"

"ဟုတ်တယ်"

"ရုတ်တရက် ဒီအရွက်ကို ပေးတယ် ကျွန်တော့်ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်တဲ့နေ့က ခံစားချက်မျိုး ဘာလို့ ရနေတာလဲ"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရှင်းယွဲ့ ထပ်ခုန်မိသည်။

သူ့ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်တယ်ဆိုတာ အဆိပ်ခတ်တာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှင်းယွဲ့၏ အထူးကျွမ်းကျင်ရာမှာ အခြားသူများ၏ ကျေနပ်မှုကို ကိုင်တွယ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ လူတစ်ယောက် အခက်အခဲ ကြုံနေချိန်တွင် အနိုင်ကျင့်သည့် ရွံစရာ ကိစ္စမျိုးကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်ပါ့မလဲ။

"ဒီသစ်ခွပင်က ရှားတယ် မဟုတ်လား တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအရာကို ကျွန်တော့် အိမ်မှာ တွေ့ရင် ကာကွယ်ရေး စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုကို ချိုးဖောက်တာ မဖြစ်ဘူးလား ဘဘကြီးတွေက ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပြီး အပ်ချုပ်စက်မှာ အလုပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

‘ပြီးပြီ သူ့ကို တကယ် ပက်ပက်စက်စက် ပြောလိုက်တာပါပဲ’

သူ့အကြောင်းပြချက်က ဝေးလွန်းလှပေမဲ့။

ရှင်းယွဲ့ မျက်လုံး လှန်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးရင် ကျွန်မဆီမှာ ရှန်လုံ ရွှေတံဆိပ် မရှိဘူးလား မင်းကို လွတ်အောင် ကျွန်မ အခွင့်အရေး သုံးပေးမယ်"

လင်ရှောင်စု အံ့ဩစွာ သက်ပြင်းချမိသည်။

"မင်း အဆင့်မတိုးတာ မဆန်းပါဘူး မင်းရဲ့ အခြေခံမူတွေက ရော်ဘာလိုပဲ..."

"မင်းရဲ့ ဘိုးဘွား ရှစ်ဆက် အဆင့်တိုးတာကို မပြောရင် မသေဘူးလား အမြဲတမ်း အဆိုးဆုံး အကြောင်းအရာကိုပဲ ပြောနေတာ မသွားခင် ပြိုင်မလား"

ရှင်းယွဲ့ ခုန်ထသွားပြီး လင်ရှောင်စု ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွား၏။

သူ ထွက်သွားသည့်အခါ ရှင်းယွဲ့ ပေးခဲ့သည့် အော်ခစ် အရွက်ကို ယူသွားလေသည်။

"မြင်လိုက်လား"

၈၈ ၏ အသံ ချန်ယဲ့ နားထဲ ရောက်လာ၏။

"သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ"

"ဒါကို ငါတို့ အားလုံး သိတာပေါ့"

ချန်ယဲ့ ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း သိလား သူ... သူ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားတယ်"

"သူ ဘာကို သတိထားမိသွားတာလဲ"

ချန်ယဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ တစ်ခုခု ပြောခဲ့တယ‌ေ တစ်ချို့အရာတွေကို လုပ်သင့်တယ် ပြောမနေနဲ့တဲ့ သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်က အဓိပ္ပာယ် အများကြီး ပါနေတယ်..."

လင်ရှောင်စုမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တောအုပ်ကို ချန်ထားခဲ့ကာ ချင်းယွမ် ကျောင်းတော် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားမည့် လမ်းကို ရွေးလိုက်၏။ တောင်လေမှာ သစ်ခွရနံ့ သင်းသင်းလေး ပါဝင်ပြီး မွှေးပျံနေပေသည်။

တိမ်များ အထက်တွင်မူ ယာဉ်တစ်စီးမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော တိမ်လွှာထဲသို့ ဝင်သွားရာ သူ၏ ခရီးစဉ်မှာ အမှန်တကယ် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။ သို့သော် လင်ရှောင်စုမှာ တောင်ပေါ်ရှိ တဲတစ်လုံးထဲတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့မျက်နှာ အမူအရာမှာ တည်ကြည်နေ၏။ ၈၈ သတိထားမိသည့်အတိုင်း သူသည် လေထုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်အောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိန်းသိမ်း ထားခြင်းပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

စစ်သား မဖြစ်ဖူးသူများအတွက် ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဟူသည် မည်သို့ ခံစားရသည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူသည် စစ်သား မဖြစ်ဖူးသော်လည်း ဤမစ်ရှင်သည် ရဲဘော်များကြားရှိ ပေါင်းစည်းမှုကို ခံစားရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။ ဤခရီးစဉ်ပြီးနောက် သူ၌ ရဲဘော်သုံးဦး ရှိလာပြီး ရဲဘော်များနှင့် လမ်းခွဲရခြင်း၊ လမ်းကြောင်းများ ကွဲသွားခြင်း၊ ခံစားချက်များ၊ ဖွင့်ထုတ်ရန် နေရာမရှိခြင်း၊ ပေါ့ပါးသော လေထုတစ်ခုကသာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိတ်အေးချမ်းသာ ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအရာကို ၈၈ တွေ့မြင်ခဲ့လေသည်။

ချန်ယဲ့ ပြောသည့်အတိုင်း လင်ရှောင်စု ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချို့အရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။ ဤအကြောင်းကြားစာကဲ့သို့ပင် သို့မဟုတ် စီရင်ချက်ကဲ့သို့ပင် သူ့အဘိုး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖြစ်ရပ် ကြောင့် ရှန်လုံ စည်းမျဉ်းများ၏ တားမြစ်ချက်ကို ထိခိုက်မိပြီး ရှန်လုံထဲ ဝင်ခွင့်မရှိဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်စုသည် သူ့အဘိုး၏ ဖြစ်ရပ်ကို သိပေသည်။ သူ၏ အဘိုးမှာ မှားယွင်းပြီး လူတစ်ယောက်ကို သေစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ခဲ့၏။ သို့သော် သေဆုံးသူမှာ မကောင်းမှု အများကြီး လုပ်ထားသည့် ရွာသူကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဘိုးက ရိုက်နှက်ရာတွင် လက်လွန်သွားသဖြင့် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဥပဒေ ချိုးဖောက်မှု ဖြစ်သဖြင့် ၁၂ နှစ် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခံရခြင်းမှာ ဥပဒေနှင့် ညီညွတ်ပြီး မတရားမှု မရှိခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်းဆိုလျှင် သူ၏ ရွာတွင် ဤဖြစ်ရပ်မှာ ရှက်စရာကောင်းသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ရွာသားများမှာပင် သူ့အဘိုးအတွက် နောင်တရပြီး သက်ပြင်းချမိကြ၏။

ချန်ယဲ့က သူ့ကို အရံအဖွဲ့ဝင်ဟု ယူဆပြီး အထက်လူကြီးများထံ တင်ပြသောအခါ တစ်လကြာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ သူ့ဘိုးဘွား ရှစ်ဆက်၏ မှတ်တမ်းများကိုပင် ပြန်လှန် စစ်ဆေးခဲ့ရာ ဤအမှုမှာ စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်ပြီး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလေသည်။

လင်ရှောင်စု မမွေးဖွားခင်ကပင် ဆုံးပါးသွားသော သူ့အဘိုးမှာ "လူသတ်မှု"ဖြင့် အပြစ်ရှိကြောင်း အားလုံးက ထင်ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ လင်ရှောင်စု နိုင်ငံတော်အတွက် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ လုံးလုံး မသက်ဆိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပရောဂျက် ၁၀၁ ထဲသို့ လက်ခံခဲ့ရလေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်သည့် ဤအမှုကြောင့်ပင် ရှန်လုံထဲ ဝင်ရောက်မှုမှာ ပယ်ချခံခဲ့ရ၏။ ဘာကြောင့်လဲ။