အခန်း (၂၀) - တောင်နှင့်မြစ်ကျမ်းစာ

ရှန်လုံ၏ စက်ရုပ်များကို အဓိက အမျိုးအစား သုံးမျိုး ခွဲခြားထား၏။ ပထမအမျိုးအစား A-type စက်ရုပ်များသည် တိုက်ခိုက်ရေး စက်ရုပ်များ ဖြစ်ကြပြီး လက်ချင်းယှဉ်တိုက်ခြင်း၊ သေနတ်ပစ်ခတ်ခြင်း၊ လမ်းမပေါ် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း၊ စစ်မြေပြင် တိုက်ပွဲများ စသည့် အမျိုးမျိုးသော တိုက်ခိုက်ရေး မစ်ရှင်များကို လုပ်ဆောင်ကြရသည်။ ၎င်းတို့၏ အခွံများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မာကျောပြီး အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး နျူရွန်များကို ထည့်သွင်းပေးထား၏။ ၎င်းတို့မှာ လူပုံသဏ္ဍာန် ရှိချင်မှ ရှိမည် ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ပွဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ သို့သော် ဤပြင်းထန်မှုမှာ သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်မှသာ ဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးဗီဇ ကျွမ်းကျင်သူများ ရှေ့တွင်မူ စက်ရုပ်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ နှေးကွေးပြီး ပစ္စည်းများမှာလည်း အထူးတလည် ခိုင်ခံ့လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိတွင် ၎င်းတို့ကို သာမန် စစ်ပွဲများတွင်သာ အသုံးပြုကြပြီး အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။

ဒုတိယအမျိုးအစား B-type စက်ရုပ်များမှာ လက်ထောက်လေး လျူ ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အသိပညာ အမျိုးမျိုးကို သိရှိကာ ဟင်းချက်ခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ဟင်းရည်ချက်ခြင်း၊ အနုပညာပုံစံ အားလုံးတွင် ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်ခြင်းတို့ ရှိကြပြီး ၎င်းတို့သည် အကောင်းဆုံး အိမ်အကူ ပုံစံများ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးအခြေအနေများတွင် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ပိုင်ရှင်ကို ကျည်ဆံများမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်၏။ ဤသို့ကာကွယ်ပေးခြင်းမှာ အလွန်တရားဝင်သည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

တတိယအမျိုးအစား စက်ရုပ်များမှာ C-type ဖြစ်ပြီး သီးခြား တာဝန်များကို လုပ်ဆောင်ကြရသည်။ ဤတာဝန်များမှာ တစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ ကန့်သတ်ထားသည်။ ဥပမာ - ရေငုပ် စက်ရုပ်များ သို့မဟုတ် မိုင်းရှင်း စက်ရုပ်များ... ရှန်လုံ အဘိဓာန်တွင် အမှန်တကယ်တော့ စတုတ္ထအမျိုးအစား E-type စက်ရုပ်များ မရှိပါ။ E-type စက်ရုပ်များကို ကိုယ်စားပြုသော ကုန်အမှတ်တံဆိပ်မှာ "ကြောင်မလေး" ဖြစ်ပြီး လူတို့၏ ဖျော်ဖြေရေးနှင့် ဇီဝကမ္မ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေး၏။ ၎င်းမှာ စီးပွားရေးကဏ္ဍတွင် ပါဝင်ပြီး မည်သူမဆို အွန်လိုင်းမှ မှာယူနိုင်လေသည်။ ရှန်လုံသည် ဤအရာများကို ထုတ်လုပ်ရန် မရည်ရွယ်ထားချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်လုံ အဖွဲ့ဝင်များသည် အများအားဖြင့် အောက်တန်းကျသော အပြုအမူများကို လုံးဝပင်မပြုလုပ်ကြ သောကြောင့်တည်း။

သို့သော် အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ထိုကဲ့သို့သော အောက်တန်းကျသည့် အရသာကို တကယ်ပင် အသုံးပြုလိုပြီး မိမိတို့နှင့် ရင်းနှီးသူများအတွက် ထိုသို့သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ရန် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက အင်ဂျင်နီယာများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်း သော ခွဲစိတ်မှု အသေးစားတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။အပေါက်တစ်ခု ဖောက် ဂျယ်အနည်းငယ် ထည့် နျူရွန်အချို့ ထည့်သွင်းပြီး အသံစနစ်ထဲသို့ တိုးညှင်း သော အသံများကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရုံပင်ဖြစ်၏။

‘သင်၏ လျှောက်လွှာကို အခြေခံအားဖြင့် ခွင့်ပြုပေးနိုင်ပါသည်’

သို့သော် ရှန်လုံအဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုကို တကယ်မလုပ်ခဲ့ကြချေ။ လူတွေမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ အနည်းငယ်တော့ ရှိကြပါသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လင်ရှောင်စုသည် ဆင်ဆာဖြတ်ရမည့် လေဟာနယ်ထဲက ပုံရိပ်များကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ့ရှေ့က လက်ထောက်လေး လျူ ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး စာကြည့်တိုက်တွင် ဆက်လက် ဖတ်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

သန်းခေါင်ယံတွင် လင်ရှောင်စုသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ တွေးတောနေ၏။

ဤစာအုပ်ကို "တောင်နှင့်မြစ် ကျမ်းစာ"ဟု ခေါ်ပြီး ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများ၊ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါအမျိုးမျိုးတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားကာ စုစုပေါင်း ထူးဆန်းသည့် အရာဝတ္ထု ၃၆၀ နှင့် ထူးခြားသည့် သားရဲ ၃၆၀ ပါဝင်၏။

"တောင်နှင့်မြစ် ကျမ်းစာ" ၏ အခန်း ၇၈ တွင် "ကုန်းဂူ"ဟု ခေါ်သော ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

ဤငှက်သည် အလျားပေတစ်ရာ ရှည်လျားပြီးတောင်ပံဖြန့်လျှင် ပေသုံးရာ ရှိကာ ခြေသည်း သုံးချောင်းပါပြီး တောင်များကို ခွဲခြားနိုင်ကာ ကျောက်ဆောင်များကို ထက်ခြမ်းကွဲစေ နိုင်ပြီး နဖူးတွင် တောက်ပသော အနီရောင် အကြေးခွံ သုံးခု ရှိ၏။ စာအုပ်မှာ သိသာစွာပင် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး စာမျက်နှာများမှာ ဝါကြန့်နေကာ စာများကို ပုံနှိပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်ဖြင့် ရေးသားထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာအရဆိုလျှင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှ၏။ သို့သော် လင်ရှောင်စု၏ စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ပုံတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလွန်အေးစက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

၎င်းမှာ နေမင်းလမ်းကြောင်းပြောင်းလဲသည့်နေ့တွင် လျူလင်းဘုရားကျောင်း၌ ဒုတိယအကြိမ် ညအိပ်ခဲ့ စဉ်က "ကောင်းကင် ပြတင်းပေါက်"မှတဆင့် သူ မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ငှက်ကြီး တစ်ကောင်သည် မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို ဖြတ်ကျော်၍ ထိုရှေးဟောင်း ကျောက်တိုင်ဆီသို့ ဦးတည် ပျံသန်းလျှက်ရှိပြီး ထိုငှက်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး နဖူးတွင် ထင်ရှားသော အနီရောင် အကြေးခွံ သုံးခု ရှိနေလေသည်။

"မင်း လက်ထောက်လေး လျူ ကို လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ထပ်ဖြည့်ချင်ရင် ဘာလို့ လျှောက်လွှာ မတင်တာလဲ မင်းသာ လျှောက်လွှာတင်ရဲရင် ငါ တကယ် ခွင့်ပြုပေးရဲတယ်"

နူးညံ့သော ရနံ့နှင့်အတူ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

လင်ရှောင်စု ခုန်တက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါလူးပဲ လုံးဝ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား ဒါကိုလည်း မင်း သိနေတာလား"

သူ့နောက်တွင် ချန်ယဲ့ ရှိနေပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"စက်ရုပ်မှာ ကွန်ရက် ချိတ်ဆက်ထားတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ထက် ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်က ပိုမြင့်နေသရွေ့ မင်း သူနဲ့ ဘာလုပ်လုပ် ငါ သိမှာပဲ"

လင်ရှောင်စု ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့လိုက်မိသည်။

"ငါက ဖြူစင်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လို့ ကံကောင်းတာ မဟုတ်ရင် ရှန်လုံ ရုံးချုပ်အထိ ရှက်စရာကောင်းအောင် လုပ်မိတော့မှာ"

"ဖြူစင်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ကနေ အဆုံးစွန် လုပ်ဆောင်ချက်တွေအကြောင်း မေးနေတာလား"

ချန်ယဲ့ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ အင်း... ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တွေကို ဖတ်နေတာပဲ ကောင်းပါတယ် အရမ်းကို ထင်ရှားပြီး ပုံဖော်ထားတာ..."

"ဒီ ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တွေကို မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

လင်ရှောင်စု၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပမှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်တွေကို ဘယ်လိုများ မြင်ရမှာလဲ စာရေးသူရဲ့ တောရိုင်းဆန်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို ချီးကျူးရမှာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေတော့ ဇာတ်လမ်းလို့တောင် ခေါ်လို့ မရဘူး"

ချန်ယဲ့သည်လည်း စာအုပ်ကို ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်မှာ သေချာလှ၏။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်သက်သက် မဟုတ်ရင်ရော"

"ဒါ ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင် မဟုတ်ရင် ဒါဆို ဘာဖြစ်မလဲ"

"ဥပမာ... ပြိုင်တူ ကမ္ဘာတစ်ခုခုက မှတ်တမ်းတင်ထားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်"

ချန်ယဲ့က သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရီမောလိုက်၏။

"မင်း နောက်ကျနေပြီ မင်းသာ ဆယ်နှစ်လောက် စောပြီး ရောက်လာခဲ့ရင် ဒီခေါင်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းနဲ့ အဆုံးအစမရှိတဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဆွေးနွေးမှုတွေကို လုပ်ပေးနိုင်မယ့်သူနဲ့ တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ အခု မရှိတော့ဘူး"

"ဘယ်သူလဲ"

"ဒီမှာ ဆယ်နှစ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဒီစာအုပ်ကို ထားခဲ့တဲ့ မျက်မမြင် တာအိုဆရာတော် တစ်ပါး ငါ ရှန်လုံကို ပထမဆုံး ရောက်တုန်းက သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ် သူက ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြတတ်ပြီး တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ စိတ်ကူးတွေကို ပြောပြတယ် ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာပဲ ငါ့မှာ သူနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် သူ ပြောတဲ့ ကမ္ဘာထဲကို မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

"သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"သူ့အမည်က လူး သူ့ နာမည်အပြည့်အစုံကိုတော့ ငါ တကယ်မသိဘူး သူက ရှင်းယွဲ့ရဲ့ အဘိုးက ဖိတ်ခေါ်ထားတာ ဖြစ်ပြီး ရှန်လုံက မဟုတ်ဘူး"

‘အမည်က လူး လူးယွန်’

လင်ရှောင်စု၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွား၏။

"ငါ ရှင်းယွဲ့ရဲ့ အဘိုးနဲ့ တွေ့လို့ ရမလား"

ချန်ယဲ့ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း နောက်တစ်ကြိမ် နောက်ကျသွားပြန်ပြီ ဒီတစ်ခါတော့ ရှစ်နှစ်လောက် နောက်ကျသွားပြီ"

လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်အခါက "ထရိုဂျန်မြင်း စီမံကိန်း"အတွက် သူသည် လိုဘာပြည်နယ်အထိ အဝေးကြီး သွားရောက်ခဲ့ပြီး ရန်သူ့နိုင်ငံ၏ မျိုးရိုးဗီဇ အစီအစဉ်ကို တိုးတက်စေရန် "ကူညီ"ပေးရင်း ရန်သူ့ မျိုးရိုးဗီဇ အစီအစဉ်ကို လမ်းကြောင်းလွဲစေခဲ့၏။ ရန်သူက သိရှိသွားသောအခါ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး သူ့ဇာတိ မြေသို့ ပို့လိုက်၏။

သူ ရှန်လုံမှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က ဆယ်နှစ်အရွယ် ရှင်းယွဲ့အတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် အဖွဲ့အစည်းကို ဤအာဇာနည်၏ မိဘမဲ့ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးရန် ချန်ယဲ့ကိုလည်း တာဝန်ပေးခဲ့လေသည်။ ဒါကြောင့် ရှင်းယွဲ့ဟာ ရှန်လုံမှာပဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဒါကြောင့် သူမနဲ့ ချန်ယဲ့ဟာ မောင်နှမအရင်းတွေလို ရင်းနှီးသွားလေသည်။

သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မိခင်မြေသို့ ပြန်လာသော ထိုခေါင်းအကြောင်း ပြောရလျှင် ချန်ယဲ့ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိလေသည်။ ရှန်လုံတွင် ရှိနေစဉ်က သူရဲကောင်း ရဲဘော်များ၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာ ခံမှုများကို ကြည့်ရှုလေ့ ရှိသော်လည်း စွန့်လွှတ်မှုအသစ်ကို မြင်ရတိုင်း သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရစမြဲပင်။

"နိုင်ငံခြားသို့ စွန့်စားသွားရောက်ပြီး ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက် မစ်ရှင်တွေကို လုပ်ဆောင်တယ် ခေါင်းပဲ မိခင်မြေကို ပြန်ရောက်လာတယ် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ တခြားနေရာမှာ ကျန်ခဲ့တယ် ရှန်လုံအဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေဟာ တကယ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်တယ်"

လင်ရှောင်စုက မေးလိုက်၏။

"လူးလို့ ခေါ်တဲ့ တာအိုဆရာတော် ရှန်လုံကို လာခဲ့တာရဲ့ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိရပြီလား"

"သတိပေးခြင်း လို့ ခေါ်တဲ့ ဝေါဟာရ တစ်ခုကို ငါ ဝေဝါးဝါး ကြားဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာကို သတိပေး တာလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး"

သတိပေးခြင်း

လင်ရှောင်စု၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းထန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူ သိပြီသွားပြီဖြစ်လေသည်။ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီ။ တာအိုဆရာတော် လူးယွန်သည် သူ တစ်ချိန်က လျှောက်ခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း လျှောက်ခဲ့၏။ ရှေးဟောင်း ကမ္ဘာကြီး ပြန်လာတော့မည်ဟု သူ ခံစားမိသဖြင့် လျူလင်း ဘုရားကျောင်းရှိ သူ့ဦးလေးကို အသိပေးခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူ့ဦးလေးကို အသိပေးခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

သူ့ဦးလေးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူ့စကားကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘာထူးမှာလဲ ဒါကြောင့် သူသည် ဤကမ္ဘာတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် ရှန်လုံကို ရှာဖွေခဲ့၏။ သူသည် ရှန်လုံကို သတိပေးခဲ့ပြီး ရှန်လုံ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်နှင့် ကြိုတင်ကာကွယ်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။ ရှန်လုံက ဒါကို အလေးအနက် ထားမထားဆိုတာ သူ မသိခဲ့ချေ။ ရှန်လုံတွင် တုံ့ပြန်ရေး အစီအစဉ် ရှိမရှိ ဆိုတာကိုလည်း သူ မသိခဲ့ပေ။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီ တာအိုဆရာတော် လူး သူ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာ အားလုံးကို သူ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ’

"သူ နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားနိုင်မလဲ" လင်ရှောင်စုက ပြောလိုက်၏။

"ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှာ လူတွေကို တည်နေရာ ရှာပေးနိုင်တဲ့ စနစ် မင်းတို့ဆီမှာ မရှိဘူးလား သူ့ကို ရှာလို့ မရဘူးလား"

"ငါ ပြောပြီးသားပါ ဒီစနစ်က လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ဆိုရင် အဓိက အချက်တစ်ချက် ရှိတယ် သူတို့ဟာ မှတ်ပုံတင်ထားရမယ် သူတို့ဆီမှာ အချက်ပြ ရင်းမြစ် ရှိရမယ် သို့မဟုတ် ကင်မရာရှေ့မှာ ပေါ်လာရမယ် ပြီးတော့ သူက ရှန်လုံက ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ဘယ်တော့မှ မပေါ်လာတော့ဘူး အိုး ဟုတ်သားပဲ သူ မထွက်ခွာခင်မှာ ကြေညာချက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သေးတယ်... 'နတ်ဆိုးက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ် ဇာတိသားတွေက အချက်အချာမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ် ရှေးဟောင်း တောရိုင်းနယ်မြေက တံဆိပ်ကိုချိုးဖျက်ပြီး ပြန်ပေါ်လာဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ"

"နတ်ဆိုးက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ် ဇာတိသားတွေက အချက်အချာမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်၊ ရှေးဟောင်း တောရိုင်းနယ်မြေက တံဆိပ်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ပြန်ပေါ်လာဖို့ ကြိုးစားနေတယ် ဒါကို မင်း ဘယ်လိုများ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုလဲ"

ချန်ယဲ့က ပြောလိုက်လေသည်။

"နတ်ဆိုးက ပင်လယ်ရပ်ခြားမှာ ပုန်းအောင်းနေတယ်ဆိုတာကို ငါ နားလည်တယ် အနောက်နိုင်ငံ အများစုဟာ ခေါင်းကိုးလုံးမြွေရဲ့ ထိုးဖောက်မှုကို ခံထားရပြီး လူသားတွေရဲ့ မီးရှူးတန်ဆောင်လို့ ကြွေးကြော်နေပေမဲ့ သူတို့ လုပ်ရပ်တွေက ဓားပြတွေထက် ပိုဆိုးပြီး အထက်မှ အောက်အထိ လုံးဝ ပုပ်သိုးနေတယ် ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဟာ ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရတာ အမှန်ပါပဲ ဒါပေမဲ့ ဇာတိသားတွေနဲ့ ရှေးဟောင်း တောရိုင်းနယ်မြေအကြောင်းကတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး..."

ရုတ်တရက် သူမ၏ အသံ ရပ်တန့်သွား၏။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စာကြည့်တိုက် တံခါးဝတွင် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသူသည် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ရင်း လင်ရှောင်စုဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းလာ၏။ လင်ရှောင်စုသည် သူ့အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရန် မျက်လုံးကို ပင့်လိုက် မိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ရှောင်စု ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ဤသူသည် လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရမည်။

‘သူ့ဆီမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေပြီး နည်းနည်းတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုး ခံစားရတယ်.’

"ဒါက ရှန်လုံ အမှတ် (၈၈) ပဲ"

ချန်ယဲ့က မိတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

လင်ရှောင်စု မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဂါရဝ ပြုသင့်သလား"

အမှတ် (၈၈) ၏ တင်းမာပြီး လေးနက်သော အမူအရာသည် သူ၏ စကားကြောင့် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ရှန်လုံရဲ့ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်သေးတော့ ဂါရဝ ပြုစရာ မလိုပါဘူး ထိုင်ပါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ပါ"

သူ ထိုင်လိုက်ပြီး လင်ရှောင်စုက လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ သူ့ကို ပေးလိုက်၏။ အမှတ် (၈၈) က ယူ၍ စားပွဲပေါ် ချထားလိုက်သည်။

"လင်ရှောင်စု ချန်ယဲ့နဲ့ ငါ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်ပြီးပြီ အကဲဖြတ်သူတွေအနေနဲ့ မင်း အကဲဖြတ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး အရံအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း သဘောတူ လိုက်ပြီ ငါ ဒီနေ့ ဒီကို လာတာ ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုနဲ့ပါ ပထမတစ်ခုက အရဲအဖွဲ့ဝင်ရဲ့ အခြေခံ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောပြဖို့..."

သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လင်ရှောင်စုကို တက်ဘလက် တစ်ခု ပေးလိုက်၏။ တက်ဘလက် ပေါ်တွင် စာလုံးကြီး ငါးလုံး ပေါ်လာလေ၏။

အရန်အဖွဲ့ဝင်

အရန်အဖွဲ့ဝင်ဆိုသည်မှာ ရှန်လုံ ရွှေတံဆိပ်ဆု၏ စမ်းသပ်ဆဲကာလ ဖြစ်လေသည်။ လူတစ်ဦးစီသည် ကနဦး အမှတ် ၁၀၀ ရရှိပြီး အောင်မြင်မှုများအတွက် အမှတ်ဆုလာဘ်များ ရရှိကာ ရှန်လုံ စည်းမျဉ်း များကို ချိုးဖောက်ပါက သက်ဆိုင်ရာ အမှတ်များ နှုတ်ခံရမည်ဖြစ်၏။ ရှန်လုံ စည်းမျဉ်းများကိုလည်း အပြည့်အစုံ ပြသထားရာ စုစုပေါင်း အချက် ၃၂၇ ချက် ရှိလေသည်။

လင်ရှောင်စုသည် ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောဖတ်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"

"ဒုတိယ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အရေးပေါ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါ မင်း ပါဝင်လို့ ရတယ်..."

ချန်ယဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဘာ အရေးပေါ် ဖြစ်ရပ်လဲ"

အမှတ် (၈၈) က ပြောလိုက်၏။

"အမှတ် ၃၂၅ က မနေ့က လောင်တောင်မှ အချက်အလက် ပေးပို့ခဲ့တယ် ကြီးမားတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု ရှိတယ်လို့ ပြောတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့... ဒီနေ့က ချိန်းထားတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာအချက်အလက်မှ မရောက်လာဘူး သူ ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့နေရမယ်လို့ ငါတို့ သံသယ ရှိတယ်"

"သူက အသေးစိတ်ကို အတိကျဆုံးလူပါ သူ့စကားကို သူဘယ်တော့မှ မဖောက်ပြန်ဘူး"

ချန်ယဲ့ အလွန် အံ့အားသင့်သွား၏။