အပိုင်း ( ၉ ) - အစီစဉ်

မိမိ၏ စွမ်းရည်များကို သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ယူဇူရုသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်တော့သည်။ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာအသစ်များစွာ တိုးဝင်လာခဲ့သဖြင့် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်လည်နိုးထလာချိန်တွင် နေဝင်ရိုးရီအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးစတွင်ပင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ယူဇူရု အိမ်မှာရှိလား"

"ခဏလေးပါ"

ယူဇူရုသည် ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ မီကိုတို၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယူဇူရု ထမင်းစားလို့ရပြီ၊ အဖေက စောင့်နေတယ်"

"သိပြီ"

သူသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ မီကိုတို၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ယူဇူရု၊ တပ်စုမှူး ဖြစ်လာတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ၊ လာ... ငါနဲ့အတူ သောက်ရအောင်"

ယူဇူရုကို မြင်မြင်ချင်း အူချီဟာ လီဟော်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မီကိုတိုက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်တားမြစ်လေသည်။

"အဖေကလည်း... ယူဇူရုက နင်ဂျာတွေ ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် တားမြစ်ချက်သုံးခုကို လိုက်နာရမှာလေ၊ အရက်မသောက်ရဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဟော်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး၊

"မီကိုတိုကလည်း... ယူဇူရုက မျိုးနွယ်စုအစည်းအဝေးမှာတင် အဖွဲ့ဝင်တွေ အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားသမီးယူဖို့ တိုက်တွန်းတဲ့ မူဝါဒကို တင်ပြခဲ့တာလေ၊ သူကိုယ်တိုင် စံပြအနေနဲ့ ဦးဆောင်ဖို့ သတ္တိရှိတာ ငါမြင်သားပဲ၊ အဲဒါကို အရက်အနည်းငယ်လောက် သောက်တာ ဘာဖြစ်လဲ"

ထိုသို့ စနောက်ခံရသော်လည်း ယူဇူရုသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး၊

"ကျွန်တော်ကတော့ စံပြအနေနဲ့ ဦးဆောင်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ အဖိုးတန်သမီးလေးကို လက်လွှတ်ရမှာ နှမြောနေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိတယ်"

ပြောပြီးနောက် ယူဇူရုသည် မီကိုတိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော အကြည့်များကြောင့် မီကိုတို၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့လျက် ဝတ်စုံ၏ အနားစကိုသာ အထပ်ထပ်အခါခါ လိမ်နေမိတော့သည်။

'ဆန်းတော့ဆန်းနေပြီ၊ ဒီနေ့ ယူဇူရုက အရင်ကနဲ့ ဘာလို့မတူဘဲ နည်းနည်း ထူးခြားနေရတာလဲ'

အရင်ကဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးအကြောင်း ပြောဆိုသည့်အခါတိုင်း သူက လေ့ကျင့်ရေးကိုသာ ပထမဦးစားပေးအဖြစ် အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ထို့အပြင် "ငါ့မှာ ရည်းစားထားကစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး" ဟူသော စကားမျိုးကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် လူတစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပဲ။

'ဒါ... ဒီခေါင်းမာတဲ့လူကြီး နောက်ဆုံးတော့ အမြင်မှန်ရသွားတာလား မသိဘူး'

"ဟို... နင်တို့နှစ်ယောက် ငါမပါဘဲ အရင်စားနှင့်ကြပါ၊ ငါ... ငါ လျှော်စရာရှိတာတွေ သွားလျှော်လိုက်ဦးမယ်"

မီကိုတိုက ပျာပျာသလဲ ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် လီဟော်၏ အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားရသည်။ ယူဇူရုက ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး မီကိုတိုနှင့်လည်း ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ညားကြမည်မှာ အချိန်ကာလတစ်ခုသာ လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်တိုင် ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို ဝက်က လာရောက်ကိုက်စားသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကိုမူ ဖျောက်ဖျက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့အပြင် မိမိမျက်စိရှေ့မှောက်တွင်တင် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်တွင် ယူဇူရုက ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ကျွန်တော် ဝယ်ထားတဲ့ နင်ဂျာလက်နက်တွေ ဒီည ရောက်လိမ့်မယ်၊ အဲဒါလေးကို နည်းနည်း စောင့်ကြည့်ပေးပါဦးနော်၊ ပျောက်ပျက်မသွားစေနဲ့ဦး"

"မပျောက်ပါဘူးကွာ၊ တကယ်လို့ ပျောက်သွားရင်လည်း ငါပဲ လျော်ပေးမယ်" လီဟော်က ညည်းတွားသလို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" ယူဇူရုက ပြုံးလျက် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ "ကျွန်တော် ညကျရင် ကင်းလှည့်ဖို့ တာဝန်ရှိသေးတယ်၊ အန်ကယ်ပဲ သောက်ပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ထမင်းပဲ စားတော့မယ်"

ယူဇူရု အားပါးတရ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး လီဟော်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခွက်ကို မော့လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေမိသည်။

'ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလူမိုက်လေးရဲ့ ရှေ့မှာ ယောက္ခမလောင်းဖြစ်မယ့် ငါ့မှာ ဘာအာဏာမှ မရှိပါလား'

ဝလင်အောင် စားသောက်ပြီးနောက် ယူဇူရုသည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မူလဇာတ်လမ်းတွင် မီကိုတိုသည် ဖူဂါကူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခု သူရှိနေပြီဖြစ်ရာ ထိုသို့သောကိစ္စမျိုး လုံးဝ ဖြစ်ပျက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်၊ စံပြဇနီးကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်သည့် ထိုကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းသော မိန်းကလေးကို သူတစ်ပါးလက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ထည့်ပေးရန် အကြောင်းမရှိပေ။

မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်အောက်တွင် ယူဇူရုသည် ရဲတပ်ဖွဲ့ဌာနချုပ်၏ ဂိတ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သတ္တမတပ်စုဝင်များသည် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယူဇူရုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ရှိပြီး အဖွဲ့ငယ်လေးဖွဲ့ ခွဲခြားထားသည်။ လူသစ်များဖြစ်ကြသော အီနာဘီနှင့် ယာကူမီတို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။

ယူဇူရု ပေါ်လာသောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော အမူအရာများကို ပြသကြသည်။ သူသည် စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ယာကူမီနှင့် အီနာဘီတို့ကို မိတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်ကာ အဖွဲ့လေးဖွဲ့လုံးအတွက် ကင်းလှည့်ရမယ့် လမ်းကြောင်းများကို အသီးသီး တာဝန်ချပေးလိုက်သည်။ သူတို့ ကင်းလှည့်ရမည့် နေရာမှာ ကိုနိုဟာဂါကူရီ ရွာတံတိုင်းအနီးရှိ လူနေအိမ်ခြေဇုန် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာရှိ လူအများစုမှာ သာမန်အရပ်သားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ပြဿနာများ မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်တတ်သော နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

တာဝန်ကျရာ နယ်မြေများကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် အဖွဲ့များမှာ တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ညအမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ယူဇူရုသည် မိမိ၏ ဓားရှည်ကို ဘေးတွင် စိုက်ထူထားပြီး ရွာတံတိုင်းပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် ကိုနိုဟာရွာတစ်ရွာလုံးကို အပေါ်စီးမှ ငေးမော်ကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။

"အခုအချိန်မှာ ဆာရုတိုဘီ ဟီရူဇန်နဲ့ ရှီမူရာ ဒန်ဇိုတို့က သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေကြတုန်းပဲ၊ ဟာတာကေး ဆာကူမိုလည်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးတယ်၊ သွေးကြောက်ရောဂါရှိတဲ့ ဆူနာတဲကလွဲရင် အိုရိုချီမာရူနဲ့ ဂျီရိုင်းယား တို့ကလည်း ကာဂဲအဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"

"ဒါ့အပြင် အန်ဘူတွေ၊ ဆာရုတိုဘီ မျိုးနွယ်စု၊ ရှီမူရာ မျိုးနွယ်စု၊ မီတိုကာဒိုနဲ့ အုတာတာနီ... ပြီးတော့ အီနို-ရှီကာ-ချို သုံးပွင့်ဆိုင် မဟာမိတ်အဖွဲ့..."

"လက်ရှိ အခြေအနေအရ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုက ဟိုကာဂဲအုပ်စုကို မယှဉ်နိုင်သေးဘူး"

သူသည် ကိုနိုဟာရွာ၏ အင်အားကို တည်ငြိမ်စွာ တွက်ချက်ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စု၏ လက်ရှိအင်အားဖြင့် ဆက်ရှိနေမည်ဆိုပါက ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အချုပ်အနှောင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဆာရုတိုဘီနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အူချီဟာမျိုးနွယ်စု အင်အားတောင့်တင်းလာသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုပါက ကာမူအိမျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုပါ။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေ ရောက်ရှိလာလျှင် နှစ်ဖက်စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မျိုးနွယ်စုစနစ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် သူ၏အင်အားမှာ မျိုးနွယ်စုကြီးပွားတိုးတက်မှုအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ မိမိ၏ လူမျိုးများ စစ်ပွဲအတွင်း သေဆုံးသွားကြသည်ကို သူ မမြင်တွေ့လိုပေ။

အူချီဟာမျိုးနွယ်စု အင်အားတောင့်တင်းလာစေရန်အတွက် ပထမဦးစွာ ကိုနိုဟာ၏ ကျော့ကွင်းမှ ရုန်းထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ရရှိမည်ဆိုပါက အူချီဟာမျိုးနွယ်စုကို ကိုနိုဟာသို့ ပြန်လည်ဦးဆောင်ခေါ်ယူနိုင်မည်ဟု ယူဇူရု ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိသည်။ ထိုနေ့ရောက်လာလျှင်မူ အူချီဟာမျိုးနွယ်စုနှင့် ထိုက်တန်သမျှ အရာအားလုံးကို သူ ပြန်လည်သိမ်းပိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ရွာမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကိုနိုဟာနှင့် အခြားနင်ဂျာရွာများ၏ လိုက်လံနှိပ်စက်မှုကို ခံရမည်ကို ယူဇူရု စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ အူချီဟာမျိုးနွယ်စု၏ စွမ်းအားကို ပြသပြီး အင်အားတောင့်တင်းသော နင်ဂျာရွာတစ်ခုတွင် အခြေချနိုင်မည်ဆိုပါက ထိုပြဿနာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုနိုဟာတွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်းမခံရသော အူချီဟာမျိုးနွယ်စုသည် အခြားသော နင်ဂျာရွာများက အသည်းအသန် လိုချင်တောင့်တနေကြမည့် နင်ဂျာမျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပဲ။ ရှာရင်းဂန်မျက်လုံးများအတွက်ဆိုလျှင် ကိုနိုဟာနှင့် စစ်ဖြစ်ရသည်က ဘာမဆိုဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင်မူ၊

နင်ဂျာကမ္ဘာ့မြေပုံတစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ယူဇူရုသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဆံပင်နီနီနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"ယူဇူရု... ပြန်လာပြီလား"

သူက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ "ကူရှီနာ... မျိုးစေ့တွေက အဲဒီလောက် မြန်မြန် မပေါက်နိုင်သေးဘူးလေ"

"ငါက လာကြည့်ရုံတင်ပါ" သူမက ပြောရင်း အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်းဆီသို့ သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာခဲ့သည်။ ညဘက်တွင် ယူဇူရုသည် ကင်းလှည့်ခြင်း၊ မျိုးနွယ်စု အခြေချရန်နေရာများကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် ကိုနိုဟာပတ်ပတ်လည်တွင် ကာမူအိအမှတ်အသားများ ထားခဲ့ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ နေ့ဘက်တွင် ကူရှီနာနှင့်အတူ စိုက်ခင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မီကိုတိုနှင့်အတူ ထမင်းအတူစားခြင်း သို့မဟုတ် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဘဝက အေးချမ်းသာယာလှသည်။

ထိုသို့ဖြင့် လဝက်ခန့် အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ နုပျိုစိမ်းလန်းသော ပျိုးပင်လေးများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကူရှီနာသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ယူဇူရု... ငါတို့ အောင်မြင်ပြီ"

သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဝမ်းသာနေရသည်ကို သူ သေချာနားမလည်နိုင်ပေ။

"ကူရှီနာ... ငါတို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်နေတာတင်လေ၊ နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ"

ကူရှီနာသည် ခေတ္တမျှ စိတ်ဝင်စားရုံသာဖြစ်မည်ဟု သူ အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့် လဝက်ပတ်လုံး သူ့ထံသို့ တစ်ရက်ခြားတစ်ခါနီးပါး လာရောက်ခဲ့သည်။ ဤမျှအထိ စိတ်အားထက်သန်မှုရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ကူရှီနာသည် မျက်တောင်လေးများ ချလိုက်ပြီး သူ့ကို မကြည့်ဘဲ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ငါ့မှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ တခြားအလုပ်မှ မရှိတာ၊ ငါက နင်ဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေရတာလေ၊ အဲဒီလို ဖြစ်နေမယ့်အစား နင်နဲ့အတူ ဒီမှာ အပင်လေးတွေ စိုက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေရတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်..."